Logo Soul Touching

heling

Ben je heel of aan het helen?

Ahh, weer dat woordje ‘of’. Dan is het altijd even oppassen. Alsof de wereld uit tegenpolen bestaat en je altijd moet kiezen. Dus ja, ook hier die valkuil. Want het gaat natuurlijk niet over een keuze. Alles wat in je gewaarzijn tot leven komt, is er gewoon en doet mee in het vormen van jouw wereld. Dus laat het er zijn ennuh… speel ermee.

Helen of heel zijn

Helen of heel zijn… Als het uitgangspunt mag zijn dat beide een rol spelen in je leven, blijft het onderwerp speels en leerzaam. Vanuit die houding kun je jezelf vragen stellen om te verkennen wat dit voor jou betekent:

– Waar ‘moet’ heel zijn aan voldoen in jouw beleving?
– Hoe voelt jouw heelheid? Hoe ervaar je die?
– Wat is er op dit moment in jouw leven aan het helen? Hoe ziet dat eruit?
– Is heel zijn überhaupt mogelijk in dit leven?

 

Ben je heel of aan het helen?

Afbeelding van Uschi Dugulin via Pixabay

Diepe vervulling

Er zijn vast momenten die je kent van diepe vervulling. Momenten die vaak worden omschreven als ultiem geluk, waarin zwaarte wegvalt en er een lichtheid ontstaat. Soms zelfs een gevoel van éénzijn met alles wat is. Je zou kunnen zeggen dat dit momenten zijn waarin je je helemaal heel voelt.

Niet dat je daar op dat moment zo over nadenkt. Heel zijn impliceert immers volledigheid, dus gedachten die iets anders voorspiegelen kunnen daarin niet bestaan. Er is geen gebrek, geen gevoel van tekort of niet goed genoeg zijn. Het is er simpelweg niet, in dat moment.

Wanneer je dat heel zijn in jezelf aanraakt, lijkt heling als proces even geen bestaansrecht te hebben. Er is alleen maar Al. Eén.

Hoe houden we onszelf bezig?

Maar zodra die ervaring vervaagt, en gedachten weer een afstand creëren tussen zijn en doen, ontstaat meteen het idee dat er nog een weg te gaan is. Dat het tijd, moeite en soms zelfs veel geld vraagt om weer ‘heel’ te worden… en daarmee uiteindelijk gelukkig. Dat is hoe we denken.

Tja, hoe houden we onszelf bezig op deze manier?
Hoe bewegen we telkens in dezelfde cirkel, op weg naar heelheid, terwijl we misschien niet anders kunnen dan al volledig zijn?

Het is een heel gebeuren, dat mens-zijn. Maar al onze verhalen komen voort uit die reis. En wat zouden we zijn zonder die verhalen?

Leef jezelf heel-e-maal

Dus leef je heel-e-maal uit, iedere dag weer. Wat je doel ook is.
Je bént al thuis. En tegelijk: misschien is er niets mooier dan telkens opnieuw thuis te komen en je verhaal te doen.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – een gids op jouw helende reis)

De cirkel rond

“Hij tikte me op m’n rug en zei: “Kom, we gaan het kamp uit.””

Ze vertelt het bijna iedere keer als ik bij haar ben. 87 is ze. Helder nog. En bezig de cirkel van haar leven rond te maken. En dat betekent meestal: terugkeren, je leven overzien, de balans opmaken en de losse eindjes alsnog aangaan. Ze krijgt er de tijd voor. Van wie? In ieder geval van ‘iets’ dat groter is dan haar mens zijn. Haar mens zijn wil wel gaan maar de tijd is kennelijk nog niet helemaal rijp.
Dus koestert ze iedere dag haar verhalen. Ze is dankbaar nu, voor alles. Alles wat haar leven haar heeft gebracht en alles wat ze dagelijks nog steeds ontvangt.

Verlies

Haar leven bracht haar al jong in een diep donkere tijd: de internering in het Jappenkamp tijdens WO II. Het Indonesië waar ze ter wereld kwam, werd bezet door Japan en ook daar was de oorlog wreed en vernietigend. Het betekende voor mijn moeder vooral verlies. Verlies van alles wat er als kind van zeven in haar leventje was. Eerst ging haar vader, die werd opgehaald om te werk te worden gesteld. Zo’n beeld vergeet je nooit meer. Koffertje, hoed op, gelaten lopend naar een bus. Zul je elkaar ooit weerzien? Ze zullen het zich allemaal hebben afgevraagd, mijn moeder, haar broer en háár moeder, mijn oma, bij het weglopen van die man, mijn opa.

De cirkel rond

Afbeeldig van Günter Lohmeyer via Pixabay

Toen verloor ze haar ouderlijk huis, dat het gezin achter moest laten om naar de kampen te vertrekken.
Even daarna vertrok haar broer. Mannen en vrouwen werden gescheiden en haar broer, pas twaalf jaar oud, behoorde vanaf dat moment tot de mannen. Ook hij ging, niet wetend of wat hij achterliet, ooit nog in zijn leven zou terugkeren.

En tenslotte verloor ze in het kamp haar moeder, een opgewekte vrouw en begenadigd musicus die vanaf het begin van de bezetting gevoeld moet hebben dat ze die niet zou overleven. Ze was astma-patiënte, waar in die tijd niet veel aan te doen was, behalve kuren op plekken met heldere, zuurstofrijke lucht. Dat was in Indonesië schaars dus haar astma laaide daar pas echt op. Maar wat deed je als jonge echtgenote wanneer je man zijn werk achterna reisde? Je ging mee.

Het laatste gesprekje tussen mijn moeder en mijn oma ging over sambal. Ze vertelt het steevast wanneer ik er ben. Het maakt zo’n groot deel uit van de cirkel van heling die ze nu doorloopt. “Wil je wat sambal voor me halen?” vroeg mijn oma haar. En mijn moeder ging. Terug in de barak was haar moeder vertrokken. Had zij haar overgang voelen aankomen? En haar dochter willen besparen dat ze daar getuige van zou zijn? Ik vermoed het. Mijn moeder is de schok nooit werkelijk te boven gekomen.

Alleen in het kamp. Iedereen weg. Alles weg. Een groot stempel van verlies, dat zoveel mensen in hun leven opgedrukt krijgen op het pad dat ze lopen, in welke vorm dan ook. Hoe kom je daarmee in het reine?

Een lange weg

Mijn moeder vertelt verder: “Je wist nooit wanneer het afgelopen was.” Zeker voor een kind alleen moet het een tijd zonder einde hebben geleken.

En opeens is daar die dag dat haar broer achter haar staat, en zegt: “Kom, we gaan het kamp uit.” Een tiener van 17 was hij inmiddels, met het leed van minstens tien levens in zijn rugzak. Hard de volwassenheid ingeschoten van waaruit hij de weg terug moest zien te vinden, van dood en ellende, naar het leven. Zijn zusje ophalen was de eerste stap.

Wat volgde was een lange lange weg. Niet eentje van bevrijding en feest. Maar eentje van angst naar nog meer angst en gevaar naar nog gevaarlijker. Want vergeleken bij het kamp, was de na-oorlogse Indische tijd zo mogelijk nog erger.

“Het was mijn vader!”

Maar ze redden het, de twee kinderen, met hulp van de juiste mensen op de juiste momenten, als geschenken uit de hemel. Vraag niet hoe en waarom: het is gegaan zoals het is gegaan en het lukte hen bij hun vader te komen die, na de bevrijding, in Singapore voor de Engelsen moest gaan werken. Ook die hereniging staat nog haarscherp op haar netvlies. Ze deelt ‘m vaak met me wanneer ze haar leven aan zich voorbij laat trekken:

“We kwamen eindelijk aan in Singapore met twee vliegtickets die Rob (haar broer) gestolen had. Daar stonden we. Er kwam een man naar ons toelopen met een hoed op. Plots verheft mijn moeder haar stem: “Het was mijn vader!” Ze schreeuwt bijna, iedere keer weer wanneer ze in dit moment duikt, zo vol van emotie. “Hij was helemaal niet blij om ons te zien!” roept ze uit. Nog steeds kan ze het niet geloven: geen omhelzing, geen knuffel, geen enkel lichaamscontact, slechts een paar woorden: “Kom, we gaan.” Opnieuw een ervaring die ze ter plekke heeft bevroren in de tijd, waardoor haar emoties geen kant meer op konden.

“Ik heb grote bewondering voor Rob.”

Ze blijft het herhalen. Mijn oom Rob, inmiddels zeven jaar dood, was niet heel hecht met zijn zusje. Niemand van het gezin kon het gebeurde met elkaar delen. Ze hadden het alle drie opgeborgen, ergens diep in zichzelf, en bedekt met de wil om te overleven.

Stap voor stap zijn ze, na aankomst in Nederland, een leven op gaan bouwen, ieder op een heel eigen manier. Er was geen echte warmte tussen hen, alleen een onuitgesproken zielsverbinding door een gezamenlijk pad. Enerzijds als naaste familie, wat hen samenbracht en anderzijds door een diep drama dat hen van elkaar scheidde en wat gezamenlijkheid in de diepte nooit heeft toegestaan.

Pareltjes en dankbaarheid

Deze verhalen die mijn moeder, sinds de dood van mijn vader een half jaar geleden, uiteindelijk met ons is gaan delen, vervelen me nooit. Iedere keer voegt ze een ander pareltje van gevoel toe, al zijn haar woorden ongeveer hetzelfde. Ze gaat uiteindelijk zélf moedig haar diepte in. Die tijd is haar gegeven, door dezelfde grootheid als die haar haar oorlogservaringen gaf: het leven Zelf, de Grote Geest, Al wat is.

Pas nu komt het besef van dankbaarheid voor wat haar broer heeft gedaan en laat ze het werkelijk tot zich doordringen. En daarmee komt het ook bij mij binnen. Ik vond mijn oom Rob een vreemde man, heel vriendelijk en goedlachs, maar vreemd. Zeker als jong kind voel je haarfijn aan waar grenzen lopen en ik wist dat er achter zijn lach weliswaar iets schuil ging maar dat ik daar niet bij mocht komen. En daarmee bleef hij een vreemde voor me en op afstand. Ik heb hem niet heel vaak bezocht en had zo mijn oordelen over hem, net als ik die veelvuldig over mijn moeder had. Wat wist ik helemaal?

De helende cirkel

Gelukkig kan deze cirkel worden rondgemaakt en vindt heling plaats op zoveel gebieden. Het maakt immers niet uit of mensen al zijn gegaan of niet? De helende energie is niet gebonden aan een levend mens maar schoont en heelt, daar waar we het toelaten. En toelaten dóet mijn moeder nu. En op míjn beurt, laat ik háár toe.

Een rare man, een nare vrouw, het waren mijn oordelen.
Alle mogelijke oordelen die we door de dag heen over mensen hebben, zijn maar uitingen van hoe onthand we zijn omdat we tegen iemands opgetrokken muur van bescherming oplopen. Want in de meesten van ons woedt nog steeds een oorlog, groot of klein, die ons scheidt en verdeelt door muren en muurtjes.

Tegelijk is dit een tijd waarin velen van ons niet meer wachten tot het einde van ons leven met het rondmaken van onze cirkel. We pakken steeds vaker de uitgestoken hand die deze tijd ons biedt. De uitgestoken hand van een snel groeiend bewustzijn, wat ons helpt ons hart te openen en ons trauma daarin toe te laten.  Vanuit een open hart worden grenzen beweeglijker en beginnen oordelen op te lossen. Vrede daalt in. Een natuurlijk proces, wat iedereen die zich ervoor opent, ervaart. Geen druk, geen haast. Alleen de wil om te openen, iedere dag wat meer. Liefs, Nynke

PS: Vragen of opmerkingen zijn heel welkom. Misschien heb je zelf een helende ervaring die je wilt delen. Dat kan hier of je kunt me mailen (info@soultouching.nu). Mocht je wat dieper willen kijken naar jouw proces van heling en wat je daarin tegenkomt of wat je remt? In een gratis kennismaking kun je ervaren wat ik daarin voor je kan betekenen. Je kunt je daarvoor aanmelden op: https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/ 

 

 

 

Onze shit- (is onze) hoop

Herken jij ook, dat wanneer je erop gaat letten, je vaak onbewust gericht bent (bijvoorbeeld in andere mensen, situaties of plekken) op dat wat je in jezelf mist? Het blijft een koppige drijfveer om buiten onszelf op zoek te gaan, naar de ander die ons gelukkig maakt, de baan die zorgt dat we werkelijk worden geaccepteerd, de vrienden die ons leven compleet maken en ga zo maar door. En, zoals we inmiddels wel weten, is wat we buiten onszelf zoeken meestal iets wat we in onszelf nog niet durven aan te raken. Het is onze schaduw of je zou het ook onze shit kunnen noemen.

Onze schat

Tegelijk weten we allang, van al die cursussen in persoonlijke groei, die retreats en vele boeken en video’s die we tot ons hebben genomen, dat in onze shit onze schat verborgen ligt. Wat maakt dan dat we die niet onmiddellijk enthousiast opduikelen?
Het blijft een bijzonder fenomeen hoe we omgaan met die donkere kant van ons. (Ik generaliseer hier ontzettend, ik weet het. Iedereen doet dit weer anders en wat weet ik nou van ‘iedereen’. Maar wie weet, zit er voor jou wel een waarheid in en lees je door.)

Onze shit- (is onze) hoop

(Foto afkomstig van: https://exgirlfriendrecovery.com/the-three-characteristics-that-you-need-to-get-your-ex-girlfriend-back/)

Shit is natuurlijk ook niet aantrekkelijk: het stinkt en is donker. En meestal is het zo’n allegaartje van alles op één hoop geworden dat het lastig is om eruit te halen waar het (op dat moment) werkelijk om gaat. Dus als je dan toch al weet dat het duiken in die shithoop, je eigen shithoop, misschien niet zo snel gaat en ook niet makkelijk is, dan kun je misschien wel al wat meer relaxen en jezelf in ieder geval de tijd gunnen die je nodig hebt in plaats van druk op de ketel te zetten in jouw proces.

Maak je shit toegankelijker

Én je kunt misschien ook je shit wat toegankelijker maken. Stel nou dat je aan mensen om je heen, bekenden en wat minder bekenden, vraagt of ze aan jou de top 3 kunnen geven van je meest irritante of niet zo sterke kantjes, daar waar jouw schaduw zich graag in tot uitdrukking brengt.
Dat lijkt misschien confronterend om te doen maar door er zo volmondig in te duiken, neemt het die scherpe kantjes misschien al wat weg. Vergelijk het met die pleister die je ineens wegtrekt in plaats van milimeter voor milimeter.

En stel dan dat je in die soort van 360 graden feedback over jouw shithoop, op onderzoek uitgaat.
Waar je dan naar zoekt is niet metéén naar de parel. Begin eens met alles wat mensen als jouw schaduw zien, in te nemen en te laten zakken. Daarmee zet je het een beetje op afstand en kijkt ernaar. Het zijn tenslotte anderen die dit zeggen dus het zegt niet álles over jou. Maar, zeker als een aantal mensen met ongeveer hetzelfde komt, is het heel interessant om in jezelf op onderzoek uit te gaan naar de kern hiervan. Hoe kijk je daar zelf naar? Wat voel je als je dit onderzoekt? Wat zegt je innerlijk weten hierover?

Het leukste deel

En dan komt het leukste deel: je gaat naar voren halen hoe goed je die schaduw beheerst. Met andere woorden: in alles wat als jouw schaduw wordt aangedragen (en waar jij jezelf in kunt herkennen), ga je weer op onderzoek uit, maar nu naar de kwaliteit ervan.  Dompel jezelf onder in hoe goed je eigenlijk bent in die schaduw, die shit. Wat beheers jij daarin als een meester?

In geef een voorbeeld van mezelf: een van mijn schaduwkanten is oordelen (en ook veroordelen), vooral over en van mezelf. Als iemand dat tegen me zegt, ervaar ik pijn en angst voor de afwijzing. En wat ik dan neig te doen is: me inhouden en klein maken. Terwijl, als ik onderzoek hoe góed ik ben in het vellen van oordelen, dan wordt het al lichter in mij: iets doe ik daarin heel goed. Niet dat ik dat daarom wil blijven doen maar ik zit nu op het spoor van de schat in mij.
Door op mijn kwaliteit in mijn schaduw in te zoomen, leer ik bijvoorbeeld dat ik heel goed ben in het vermogen om te onderscheiden. Om dat te kunnen, beschik ik over een sterk ontwikkelde sensitiviteit. Voilà, dat zijn al twee aspecten van mijn schat, waarmee ik mezelf meteen in een stuk kracht voel komen.

Doe dat ook eens bij jouw shit. Misschien hoef je er geen mensen meer naar te vragen en heb je inmiddels zoveel ervaring, inzicht en zelfkennis opgedaan dat je jouw schaduw wel zo’n beetje kent. Stel jezelf dan de vraag: waarin blink jij uit in dat wat je shit heet te zijn? Welke kwaliteiten gebruik je daarbij?

Ook shit kan je hart openzetten

Het grappige is dat zodra we geraakt worden in fundamentele kwaliteiten in ons of gaven waarmee we geboren zijn en die ons kenmerken (ook al raak je die aan via jouw schaduw), dan gebeurt er onmiddellijk iets in ons hart. Het opent of opent wat verder dan het was. En onze schaduwkant lijkt daarmee ook meteen op afstand te staan. Alsof we, door de schat in ons te raken, een andere bril op hebben gezet. Hierdoor ziet onze wereld er plotseling ook beter uit. De mensen waar we een kwartier geleden nog last van hadden, zijn opeens veel aardiger en hun manier van doen valt eigenlijk best mee, door die andere bril.

Onze schaduw, onze shithoop, het is niet makkelijk om erin te duiken. Zelfs niet wanneer we er aan beide benen in worden getrokken (door onszelf!), zoals ik zelf heb ervaren in 2003. Helemaal kopje onder ging ik en nog steeds kon ik er niet werkelijk mee zijn. Tot ik de kwaliteit van mijn schaduw begon te ontdekken, die daar dwars doorheen schijnt. Dan breekt bijna letterlijk de zon in ons door. Probeer het maar eens. Jezelf ervaren door de ogen van je kwaliteiten en gaven, ook in de donkerte, is altijd helend. Hierdoor kom je er ook achter hoe heel je eigenlijk bent. Dat er alleen tijdelijk een schaduw voor jouw zon zat. Of liever nog: dat het maar een kwestie is van schaduw en licht onderscheiden. Je bent het gewoon allemaal. En het is perfect!

Veel liefs N

PS: Ervaar je iets in jou dat lastig is om contact mee te krijgen en wil je dat graag onderzoeken? Wees welkom voor een gratis kennismaking. Hierin verhelderen we sowieso waar je nu zit. En van daaruit stemmen we samen af op wat voor jou nu een goede volgende stap is en wat ik daar eventueel in kan betekenen. Meld je aan op: https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/

En telkens denk je dat je ‘er’ bent…

Opnieuw voelde ik de behoefte om te schrijven over het proces van ergens komen, ergens uitkomen of aankomen. Zoveel mensen worstelen hiermee. Waar ze dan ook denken te moeten zijn. Moeten ja, want immers áls je dat punt hebt bereikt, dan … Vul zelf maar in. Dan gaat die partner echt in je leven komen. Dan gaat het geld stromen. Dan ben je pas werkelijk gelukkig. We kennen ze wel, de voorwaarden die we aan het leven stellen om het waardevol te maken. Alleen, ze lijken nooit voldoende.

It’s the journey, not the destination that matters.

Je kent vast deze veelgebruikte uitspraak. Platgetrapt als hij is, zou je bijna kunnen zeggen. Ja ja, het gaat over de weg en niet de bestemming. Zoals met de meeste clichés, is ook deze zo pijnlijk waar. Pijnlijk, want we hebben immers toch ergens een stiekeme hoop dat het deze keer anders zal zijn. “Clichés, dat is iets van vorige generaties, toch? Toen voldeed dat nog. Maar nu is het echt anders…. Echt, het gaat me lukken om ‘er’ te komen.”

Dus, dit blog gaat over ‘the journey’, ofwel: het proces. Het proces van ‘er’ zijn, ergens aankomen, thuiskomen misschien wel. Mijn idee is dat iedereen, bewust of onbewust daarmee bezig is. Alleen de mensen die dat bewust doen, lijden er wat meer onder. Omdat ze zo bezig zijn met dat aankomen, dat die bestemming er maar niet lijkt te willen zijn.

Twee fases in onze levensreis

Wat mij betreft is dit proces, wat onze levensreis is, op te delen in twee fases. De eerste is die van onbewust naar bewust. Deze fase gaat over het wakker worden voor de energie die je bent. In plaats van een besef alleen een mens van vlees en bloed te zijn. Dat is vaak een gigantische deur die opengaat. Een Eureka, waarbij het gevoel kan ontstaan dat het leven vanaf dat moment alleen maar mooi en nog mooier kan zijn.

Én er is een volgende fase, die ontstaat vanuit die bewustwording van dat we in wezen ‘slechts’ energie zijn. Deze fase gaat erover om, eenmaal in die energiewereld beland, daar chocola van te maken. Want dan begint het eigenlijk pas. Die reis die alsmaar weer een níeuwe deur voor je blijkt te openen en waarin je alsmaar geen bordje ‘thuis’ ziet hangen. En als dat wel ergens hangt, dan is het een dag later weer verdwenen.

Het tweede deel, dat thuis zien te komen, nadat je ‘wakker bent geworden voor wie je in wezen bent, is voor de meeste mensen nu nog iets wat een leven lang doorgaat. Ik denk echter dat dit gaat veranderen. Ik denk dat steeds meer mensen weten thuis te zijn in het leven van hun alledag.

Wat ís dat thuiskomen dan?

Je zou kunnen zeggen dat je thuiskomt op het moment dat de reis volledig ok voor je is. Dat je je bij wijze van spreke altijd en overal thuis kunt voelen onderweg, zodra je je hart ergens in kunt stoppen. ‘Home is where the heart is’, weer zo’n cliché. En ja, weer zo waar.

Je levensreis, is dus eigenlijk een reis naar dat geweldige instrument dat ons hart is. Niet alleen het fysieke hart, maar ook ons hartcentrum, het hartchakra. Een instrument dat je, in verbinding met een ander maar ook met een ervaring, een plek of een situatie, laat voelen wat ‘waar’ of ok is voor jou. En zodra je dat voelt, ben je thuis. Al is het maar heel even. Al zit dat maar in één zin, in één ontmoeting, in één liedje op één bepaald moment. Je bent dan toch even thuis. En daarna reis je weer verder.

Waar het je ziel om gaat

Misschien een beetje abstract zo, zeker wanneer je je klote voelt en daarin maar niet tot een doorbraak komt. Maar eigenlijk is dit het hele idee: je vertrekt van thuis, doet een ervaring op die ‘waar of goed’ voelt voor je of niet, je kiest op grond van die ervaring weer een nieuwe stap en je reist weer door. En al die ervaringen is waar het je ziel om gaat: het leven ten volle ervaren.

Het op deze manier bekijken, lost niet meteen je k*t-gevoel op misschien maar het kan je helpen te relativeren. Misschien lukt het je, wat minder druk op de ketel te zetten in het proberen uit je rotgevoel te komen of je doel te halen. In de wetenschap dat het je in wezen (vanuit je ziel dus) júist te doen is om onder andere die klote-ervaring, dat rot-gevoel, de frustratie, de pijn of het verdriet. Maar óók om hun tegenpolen, die er net zo goed zijn: de euforie, de liefdevolheid, de vreugde en het gevoel van flow. En alles wat daartussen zit.

Ervaringen laten je in de spiegel kijken

En doet wát je ervaart er dan niet toe, denk je misschien? Ja, zeker wel! Ervaringen laten je in de spiegel kijken. De manier waarop ze je raken of niet raken, zegt namelijk iets over je wie je bent en kunt of wilt zijn. En dat is nog wezenlijker wat de ziel wil: het leven ten volle ervaren én daar bewustzijn en wijsheid uithalen. Hierna verdwijnt een ervaring weer uit je systeem. Misschien niet meteen permanent. Dan komt zo’n ervaring weer terug, maar telkens in een net andere vorm. Je hebt van de eerdere ervaring dingen geleerd en het is alsof je ziel dan zegt: ok, genoeg met dat stuk. Dat hoef ik niet meer te ervaren.

Of je wilt er nog iets uit leren. Denk bijvoorbeeld aan iemand die zegt: “Ik tref altijd de verkeerde partner.” Die partners zijn nooit precies identiek. Bij elke partner spelen andere ervaringen en wordt nieuwe wijsheid opgedaan. Maar bepaalde thema’s keren terug. Tot het moment dat alles uit die ‘verkeerde partner’- ervaring is gehaald. En dan stopt ‘ie. Je hebt ‘m niet meer nodig in je leven en gaat door met het leren van andere dingen op je reis.

Van gestold weer naar stromend

Op die manier, ervaring na ervaring opdoend, krijg je inzichten, genereer je wijsheid en ervaar je momenten van ‘thuis zijn’. Het is alsof je hart het instrument is dat je ervaringen ‘schoonfiltert’. Ervaringen die je triggeren en die niet fijn voelen, daarvan zegt je hart: hier zit nog iets waar aandacht naartoe mag. De trigger brengt je dan naar een nog onverwerkte ervaring. Naar iets waar je ooit pijnlijk in bent geraakt en waar je toen niets mee kon. Dus heb je hem opgeslagen als een soort gestolde energie. Zodra gestolde energie echter weer in de ogen wordt gekeken, wordt die stolling vloeibaar en stroomt die oude pijnlijke ervaring uit je systeem. Je ziel wil door middel van de ervaringen die je opdoet, alle gestolde energie weer in beweging krijgen en er tegelijkertijd wijsheid op creëren. En de wijsheid die we opdoen: die neemt de ziel weer mee, met het verlaten van het fysieke lichaam. Zo zijn we op weg volledig stromende energie te worden: dat wat we in de oorsprong ook zijn. Dát is permanent thuis zijn.

Wat is de boodschap… voor jou

De boodschap van dit blog zou dus kunnen zijn dat je misschien iets meer kunt relativeren wanneer je je klote voelt of het leven tegenzit. Maar de boodschap mag ook zijn dat we nou eenmaal ziels-graag in een proces willen zitten, dat maar doorgaat en doorgaat. En in zichzelf een helende reis is. Zo bekeken doe je het, met al je klote-ervaringen, dus gewoon precies goed. Je rijgt ervaringen aaneen als een ketting, jouw persoonlijke ketting van ervaring en wijsheid, die je aan het einde van je leven omhangt met een laatste ademtocht: zo, dit is nou míjn ketting! En die neem ik mee. Dank je wel leven, dank je wel ervaringen en dank iedereen die daaraan heeft bijgedragen.

Lieve groet van Nynke

PS: Herken je het vastzitten en je klote voelen en wil je daar graag helderheid in en handvatten voor? Wil je gestolde ervaringen weer laten stromen? Maak kennis met me en mijn manier van werken. Meld je aan op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/

 

 

 

 

Loslaten… een nieuw hoofdstuk

Waar vakantie al niet goed voor is. Hoe was die van jou? Ben je thuisgebleven of vertrokken…, ik ben wel benieuwd. Mijn vakantie was louterend en daarmee goed voor een weer een nieuw hoofdstuk in mijn leven.

Een jaar geleden

Zoals de meeste mensen in mijn netwerk wel weten, zijn mijn man, Kees, en ik een jaar geleden naar Friesland verhuisd nadat ik het grootste deel van mijn leven in Amsterdam had gewoond en dacht dat ik er wel klaar mee was. En door de vakantie, precies een jaar later, ben ik weer terug in de hoofdstad. De details zal ik je niet allemaal uit de doeken doen. Dat is ook niet interessant. Wel vind ik het mooi de essentie met je te delen.

Openheid

Op reis gaat het meeste wat je doet anders. Je moet je dus wel openen om daarop in te spelen, mee te bewegen en uit je dagelijkse doen en laten te komen. Er ontstaan weliswaar weer nieuwe (vakantie-)routines maar omdat de tijdelijkheid vaak zo wordt benadrukt in een vakantie, of sowieso wanneer je op reis bent, blijft openheid belangrijk.

Verandering

En in deze openheid werd voor mijn man en mij helder dat we, een jaar na de verhuizing naar Friesland, dingen opnieuw moeten omgooien. Onze energieën, die als dag en nacht van elkaar verschillen, gaan niet samen op onze nieuwe stek. Willen we allebei tot ons recht komen, dan moeten we dat, ieder voor zich, gaan vormgeven, onszelf de ruimte geven. Concreet betekent dit dat Kees in Friesland blijft wonen en ik weer terug ben naar Amsterdam.

Loslaten

loslaten

Dit betekent loslaten. Elkaar, in a way. Voor mij betekent het ook het loslaten van een plek, een verwachting, een perspectief en een idee van veiligheid. En het betekent loslaten dat ik mijn leven kan plannen. Zat ik vorig jaar rond deze tijd te genieten van de frisse Friese buitenlucht en plannen te maken voor mijn werk daar, een jaar verder blijkt de röhring in Amsterdam toch belangrijker voor me dan de frisse lucht. Geen idee maar ik heb er vast nog wat te doen.

Ruimte

En dat wat ik (nog meer) te doen heb in het leven, wil de ruimte. Het is als het baren van een kind: als de draagtijd klaar is, moet het eruit! Ook al begrijpt mijn hoofd het nog niet en ervaar ik bij vlagen verdriet, angst, boosheid en pijn. Het is goed zo. Ik weet dat die emoties ook weer weg-ebben wanneer ik ze eenmaal in de ogen heb gekeken en b(g)eleefd. Dat schoont op en is helend voor me.

Hoe was jouw vakantie of recente reis?

Transformeren, bewustwording creëren en helen vind ik fascinerend. Dat is waar ik naartoe word gezogen in het leven. En op vakantie gaan of reizen draagt hieraan bij. Veel mensen hebben dat ervaren. Daarom ben ik ook heel benieuwd naar jouw vakantie of recente reis. Hoe vertrok je? Hoe of waarin ben je jezelf het meeste tegengekomen? Wat ben je te weten gekomen over jezelf? Waar ben je dankbaar voor? En wat is echt een transformatie?
Overigens: transformatie zit wat mij betreft al in iets heel kleins, zoals anders koken en eten onderweg. Blijf je dit thuis volgen, omdat het goed voelt, dan verandert hiermee je levensstijl en, meestal, ook je gezondheid. Ook dat is transformerend.

Heerlijke koffie en een verhelderend gesprek…

Je vakantie- of reiservaringen kun je dus erg goed gebruiken om naar je ontwikkeling te kijken en je bewust te worden van wat je te doen staat. Vind je het fijn om dat met iemand samen te doen?

Laat me naar je verhaal luisteren. Ik kán goed luisteren en bovendien goed invoelen wat je wérkelijk zegt. Dit geef ik je terug en schep hiermee, samen met jou, helderheid in jouw stappen op dit moment.

Ik nodig je uit voor een hele fijne kop koffie en een verhelderend gesprek.

Op een hele fijne plek in Amsterdam. Gewoon omdat dat nu goed voelt. Gratis en voor niets. Zo wordt een reiservaring een helende ervaring. Meld je hier aan en ik neem zo snel mogelijk contact met je op. Lieve groet van Nynke