Logo Soul Touching

kind

Out of the box

Het is een bekende kreet: ‘out of the box’-denken. Waar dat in eerdere generaties nog nauwelijks werd gewaardeerd, wordt het nu overal omarmd: buiten de lijntjes kleuren, omdenken, loslaten…

Get out of your mind

We leven in een tijd waarin de mens zich langzaam losmaakt van rigide kaders.
Waar “you’re out of your mind” ooit een diskwalificatie was, is het nu eerder een compliment. Vormvastheid mag plaatsmaken voor speelsheid. Hoe gekker hoe beter. Gek en geniaal — it’s a thin line.

Zoals Einstein al aanreikte: problemen los je niet op met de mindset waarmee ze zijn ontstaan. We hebben van perspectief te wisselen. En met dit soort thema’s worden volle zalen getrokken. Boeken, artikelen, trainingen te óver. Bedrijven trekken massaal naar ‘de hei’ voor vernieuwing. Alleen al dat concept: de hei maakt blijkbaar vrij. Ja, ook de natuur laat ons ademen buiten het bekende.

Er hangt verandering in de lucht

Er hangt verandering in de lucht. Voelbaar. Nodig. Maar nog niet vanzelfsprekend voor veel mensen en systemen. Want vreemd genoeg moeten we onszelf eraan herinneren úit de box te stappen, terwijl we er ooit kennelijk zelf ín zijn gestapt.

Out of the box

Afbeelding van vikvarga via Pixabay

En anders dan een baby die zijn box ontgroeit, blijven wij erin hangen.
Waarom? Omdat we denkers zijn. En het hoofd zoekt orde, structuur, herhaling. Boxen bieden veiligheid. Houvast.
Maar de wereld van nu trilt die houvasten los. Letterlijk. En ze nodigt ons uit, in elk bewust moment, om het witte canvas te pakken, het open veld. En opnieuw te beginnen. Niet wetend. Soms struikelend. Soms in flow. Maar altijd met moed.

Onzekerheid en chaos zijn slechts percepties

Onzekerheid en chaos zijn slechts percepties, zegt de 3e Gene Key. En haar partner, Gene Key 50, vult aan: pas als je de oude structuren loslaat, ontdek je de harmonie, die je altijd al in je draagt. Durf jij het aan?

Liefs, Nynke

Alles zit al in je

Alles zit al in je op het moment dat je verwekt en later geboren wordt.

We zijn volmaakt in onze bedoeling vanaf het moment van conceptie en die perfectie verdwijnt niet. Het is een prachtige mix van ingrediënten. Die vormen zich tot iets wat je een plan zou kunnen noemen. Een plan van je ziel, gecodeerd in een soort van landkaart in je DNA.

We zijn spoorzoekers

En, eenmaal in dat lichaam en geboren op aarde, is het aan ons als mens om op pad te gaan. Om de aanwijzingen op de landkaart te volgen en de code van wie we in wezen zijn, te ontcijferen. We zijn reizigers, spoorzoekers, van jong tot oud, van wieg tot graf. En door de sporen te vinden, herinneren we ons weer die perfectie van voordat we als mens onze tocht hier begonnen.

Alles zit al in je

Afbeelding van StockSnap via Pixabay 

Het leuke van spoorzoekertje spelen, is dat het speels is. Als kind geniet je van de spanning van het vinden, in de volle overtuiging dat je het vindt. En wat dat ‘het’ ook is, in die spanning ervaar je al de verrukking en de vreugde die de vondst in je wakker zal maken. Je denkt er niet eens bij na dat het ook wel eens anders zou kunnen zijn en dat het vinden een drama kan worden omdat je niks vindt óf omdat wat je vindt, tegenvalt.
Als ouder geniet je op jouw beurt van de overgave en van het onvoorwaardelijke vertrouwen van het kind. Je wéét als ouder dat het goed komt. Of liever: al goed is. Je hebt immers zelf de sporen van het spel uitgezet, dit spel voor alle leeftijden.

Maar eenmaal volwassen…

Maar als volwassen mensen zien we niet meer wie het spoor heeft uitgezet. We herinneren ons niet meer dat we dat zélf zijn, vanuit een veel wijzer perspectief. Dit perspectief, vanuit onze ziel, is tijdens het opgroeien geleidelijk totaal naar de achtergrond verdwenen. Dat maakt het spel steeds zwaarder en uitzichtlozer. Ergens weten we dat er een spoor moet zijn dat leidt naar die vreugde en vervulling. Maar hoe dan, wat dan?

Slechts af en toe ervaren we een aanwijzing, iets dat lijkt op een spoor. We worden geraakt door iets prachtigs, in de natuur, of tijdens het luisteren naar muziek, het lezen van een boek, het spelen met een kind. Of we verdwijnen in een activiteit die zo vervullend is, dat we niet meer stilstaan bij wat we zoeken: we zijn gewoon thuis, aangekomen, gevonden.

Met enige regelmaat worden we ook geraakt in niet fijne dingen: een sterfgeval van een dierbare misschien. Of ons werk stopt terwijl we niets anders hebben. We maken een val en breken wat, waardoor we opeens hulp moet vragen voor alles. Iedereen maakt dit soort dingen mee en vrijwel iedereen komt vroeger of later tot de ontdekking dat de aanwijzingen die we zoeken eveneens híerin te vinden zijn, maar dan nét even anders. We leren dat er juist door deze nare ervaringen een wijsheid in ons groeit, die ons de weg wijst naar wie we zijn. Naar degene die het spoor heeft uitgezet. Inderdaad, onze ziel.

Van zoeken naar vinden

Op die momenten, in contact met onze puurheid, is het spel van het leven weer leuk, fascinerend, spannend en vervullend. De sporen die we herkennen brengen ons voor even thuis. Tot we het contact met onze ziel weer overschaduwen en opnieuw gaan zoeken. Dat wat gevonden is, blijkt nog niet genoeg en we ervaren een honger naar nieuwe sporen. ‘Dit kan toch niet alles zijn in mijn leven? Waarom ben ik dan niet gelukkig?’

Nee, het is niet alles. Er zijn oneindig veel sporen en het ont-dekken ervan kan tot in lengte van dagen duren. Maar er komt een moment dat we zo vaak een aanwijzing hebben gevonden of dat de aanwijzingen zo duidelijk zijn, dat we van het ene op het andere moment stoppen met zoeken. Opeens is daar die helderheid, dat ‘aha’-moment dat we zien dat, als we het willen, er in alles en iedereen op ieder moment in onze dag een spoortje van onszelf te ervaren is.

Weer genieten als het kind

Het spel kan zich dan weer in haar volle magie ontvouwen. We kunnen weer ongeremd genieten als het kind. Ditmaal heel bewust, in de overtuiging dat er altijd nieuwe spannende sporen komen en dat we ze niet hoeven te zoeken. We kunnen volledig in het spel opgaan, in overgave en vertrouwen. We zijn al thuis en doen een spel. We genieten van alle hints die we vinden in het leven, fijne en minder fijne. We wachten niet langer op díe ene aanwijzing. Die aanwijzing om onszelf thuis te voelen en helemaal bloot te geven opdat iedereen kan zien wie er in onze landkaart besloten ligt. We Leven! in de perfectie van ieder moment.

Alles zit al in ons…

Alles zit al in ons, van conceptie, tot geboorte tot de overgang in de dood. En het kind in ons is die expert-spoorzoeker, de genieter, de avonturier. Wat zegt het kind in jou over die vroege herinneringen? Wat wist je al te willen worden als jong kind? Waarover vertelde je je ouders dat ‘als ik groot ben dan…’? Het zijn juist die kind-verhalen die de hints geven voor vandaag de dag. Nog niet gekaderd door de lijstjes met beroepen die je later leert kennen, kookte je als kind al een supermix van je magische ingrediënten in de kookpot van je ziel. En je wist gewoon dat het klopte.

En werkelijk waar, het klopt perfect! Als je bestaande beroepenlijstjes en functieprofielen buiten beschouwing laat en heel eerlijk naar boven haalt wat jij doet wanneer je vervuld en gelukkig bent, dan is dat hetgene wat je als kind al wist te zijn. En dus ook wíe je wist te zijn. Probeer het maar.

Her-inner je, telkens opnieuw

Dus, mis je je vervulling en het gevoel ‘er’ te zijn, her-inner je dan… ga, telkens opnieuw, naar binnen en voel wat er opkomt. Had het iets met spreken te maken, iets met je handen bouwen, iets buiten of met kinderen, bomen, dieren? Wat zijn de sporen die je omhoog tovert? Kom thuis! Land erin en speel ermee. De vorm die past in onze huidige samenleving, vloeit daar logischerwijs uit voort.

Liefs, Nynke

PS: Ben jij op zoek naar jouw aanwijzingen? Heb je het gevoel te dwalen in een labyrint waar je niet uitkomt? Word het maar niet helder wat je te doen hebt in dit leven? Je bent welkom voor een gratis kennismakingsgesprek. Meld je aan op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/ Ik ontmoet je graag.

De pijn van verlies

Verlies, een van de diepste emoties die we kennen.

Verlies, van een geliefde, een kind, een broer of zus. Verlies van een ouder, je beste vriend. Verlies van dat hele persoonlijke dat zoveel waarde voor je had. Verlies van een dier, de trouwste, die er altijd voor je was. Verlies, het gaat zo diep. Het snijdt dwars door je hart in je ziel. En kerft daar een kloof die je daarna maar weer moet zien te overbruggen.

Waarom? Wat is dit voor bizar ‘spel’?

Wat maakt dat we dit willen ervaren vanuit het idee dat alles door ons wordt gecreëerd? Wat is er zo leerzaam aan deze ervaring, die zo diep gaat en zo’n wond kan maken? Wat is de essentie van deze emotie, om er doorheen te gaan? Wat brengt het? Wat heelt het? Wat voedt het?

Vragen over het leven zelf.

En wie geeft het antwoord? Wie heeft het antwoord? Al diegenen die er doorheen zijn gegaan. En aan ‘de andere kant’ zijn uitgekomen. Want aan de andere kant van de kloof ben je niet meer dezelfde. Je bent veranderd. Je bent dieper en tegelijk vlakker. Je straalt krachtiger en tegelijk fletser van kleur. Je bent rijker en vele illusies armer.

Het leven is verlies.

Verlies van uiteindelijk alles. Alles wat we hier op aarde ‘bezitten’. De volledige overgave van het ultieme loslaten, dat de dood heet. Of de transitie, naar onze volgende bestemming. Niets telt meer dat fysiek was. Niets heeft meer waarde op die verdere reis. Alleen dat wat in de ziel gekerfd staat, neem je mee. Dus ook het verlies, aan welke kant van de kloof je ook staat: verwerkt of onverwerkt. Het reist met je mee en maakt je intens volledig.De pijn van verlies

De zin van verlies.

De onzin van verlies. Als het niet was gebeurd, dan was hij, zij, het er nog… En dan? Dan zoekt de ziel altijd weer die uitweg om dieper te gaan, de kloof in. Nog meer te ervaren, onontgonnen gebied. Dat is de winst van verlies.

Verlies bijt ons,…

…verlies nekt ons, slaat ons, geselt ons, wekt ons, draait ons om onze eigen as. Tot we beseffen: we hebben nooit iets gehad. En zullen nooit iets hebben, anders dan dat alles en iedereen ons eigen is. En we komen tot rust. In het stralende intense flets-witte licht. Wanneer de reis is volbracht. In het weten dat die altijd verder gaat en nooit stopt. Wat stopt is het zoeken. Wat stopt is de pijn. Het licht wit alles en alles mag er zijn.

Verloren en weer thuis.

De reis van ons allemaal. We zijn op weg terug naar huis, verloren onderweg. En zo hoort het te zijn.

 

Veel liefs. En ik wens je heel veel sterkte met insluiten van jouw verlies. Nynke

PS: Je bent zoals altijd van harte welkom om met me in gesprek te gaan. Ook jouw verlies is welkom. In een gratis Losmaaksessie leg je in het midden van ons gesprek wat jij wilt en we gaan ons licht erop laten schijnen. In het licht verdwijnt schaduw. Niet alles, onmiddellijk, wellicht niet. Maar licht verlicht. Zo simpel is het. Als je dat fijn lijkt, mail me op info@soultouching.nu of meld je aan op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie

 

Ont-dek wat je denkt niet te weten

Een goede kennis van me klonk hopeloos, radeloos, depressief in haar app. Ik herkende wat ze zei: het maakte niet uit wat ze probeerde om in een positieve stroom te komen, in een stroom waarin ze zichzelf herkent en doet wat ze fijn vindt. Het lukt maar niet. Telkens opnieuw meldt ze zich aan voor een meditatie, een healing, een reading, een opstelling of ayahuasca-sessie. En telkens opnieuw hoort ze mensen vertellen over de kracht die ze heeft, hoe sterk haar licht is.

Als het leven je overkomt

Maar ze voelt het niet. Ze ervaart niets van die kracht. In plaats daarvan is haar dagelijkse leven een aaneenschakeling van zoeken naar wat goed voelt, wanhopige huilbuien tussen de alsmaar doorgaande wassen, stofzuig-sessies, boodschappen en eten koken door. Ze heeft drie kinderen en is gescheiden. Al sinds lange tijd ervaart ze dat het leven haar overkomt. Heeft ze hiervoor gekozen? En zo ja, waarom in godsnaam?

De trein gaat maar door. Ze voelt dat ze er niet af kan springen. Iets wat ze eigenlijk wel graag wil. Maar ja, de angst voor waar ze terecht komt, weerhoudt haar ook. Of is het haar gezonde verstand dat zegt: niet al je schepen achter je verbranden. Vind wat je zoekt in waar je nu bent. Je neemt jezelf immer overal mee naartoe?

Contact met je wijsheid

Ik nodig haar uit om samen te gaan zitten en te kijken wat er wil ontstaan. En dat is wat we doen. Wat er zal ontstaan, weet ik niet precies. Invoelen, daar woorden aan geven en de helende kracht via dit gesproken woord haar werk laten doen, is wat ik normaal gesproken doe met mijn klanten. Helende kracht brengt ontspanning. En ontspanning opent. Op het moment dat we ons openen, is er contact met ons innerlijk weten, onze wijsheid. Er ontstaat rust, helderheid en een gevoel van veiligheid: hèhè, weer aangehaakt bij het thuisfront.

Dit stuk is bekend. Maar er speelt door me heen dat het deze keer verder mag gaan. Ik heb haar immers al vaker hierover gesproken? En de weerstand tegen mijn woorden is best stevig. “Ja maar….” En dan volgt nieuwe bewijsvoering waarom het niet gaat werken voor haar. Ik herken het. Als er een lang lang lang opgebouwde angst in je zit, is je verdediging ook tot het uiterste gespitst: wat mag naar binnen? Niet veel, blijkt vaak in de praktijk. En zo is die stevige verdedigingslaag exact wat behalve donkerte, ook licht tegenhoudt. Dus klopt haar waarneming: niets helpt.

Ik besluit ‘gewoon’ maar te volgen wat er in me opkomt. Eerst praten we. Ik ervaar een mooie kracht bij mezelf, anders dan gewoonlijk wanneer ik met haar in gesprek ben. Meer rust ook. Vechten met haar verdediging is totaal nutteloos en ook niet nodig. Ik hoef haar niet te overtuigen. Ik hoef alleen maar woorden te geven aan de krachtige stroom van helderheid die ik ervaar. Het is best bijzonder omdat het ook voor mij niet iedere dag of ieder moment zo helder is. Het is alsof het in gesprek zijn met haar, mijn eigen voeding is. Ik praat tegen mezelf, lijkt het wel. Dus hoeft er niets, behalve dat wat licht voelt en vanzelfsprekend. Ik laat de woorden maar komen.

Luisteren, weten, thuiskomen

En grappig genoeg, waar ze meestal weerstand biedt en me met haar woorden het zwijgen oplegt, is ze nu stil. Ze luistert, intens. De momenten dat ze antwoordt, gaat ze naar binnen en huilt. Ze raakt haar pijn, angst en frustratie. Ik troost niet omdat ik weet dat dat niet is wat ze nodig heeft. Ik geef alle(en) ruimte aan haar huilen, haar boosheid, haar expressie. Het is goed. En na expressie volgt weer stilte. Rustiger, kalmer.

Waar ik over vertel is haar weten. En haar gewoonte daar geen contact meer mee te maken. Ik illustreer het door voorbeelden te noemen waar ze inderdaad handelde vanuit een dieper weten. Ze beaamt die momenten. Dan beseft ze dat er inderdaad ook momenten zijn waarop ze zich echt goed voelt. Waarop er lichtheid is in haar lijf en haar gedachten. Momenten waarin ze een flow beleeft. Ik nodig haar uit om zich dit te realiseren: ‘ook ik heb contact met mijzelf, ook ik heb een weten dat me leidt en de weg wijst’. We focussen op hoe ze iedere dag tijd en aandacht kan geven aan dit contact met zichzelf. Het is ‘huiswerk’. Het vraagt discipline. En het is onvermijdelijk. Wil ze ‘thuiskomen’, dan moet ze gaan erkennen dat ze een thuis in zich heeft en er contact mee kan maken. Want van buiten komt het niet, niet blijvend.

Het onaangestaste kind

Een stem in mij zegt nog wat dieper te willen gaan. Ik leg haar uit dat we door een gebed uit te spreken, kunnen vragen wijsheid te tappen uit haar Akasha kronieken. Ik ben hier zelf nog maar net mee begonnen en het voelt prettig, voedend en zuiver (bron: De Akasha Kronieken – Linda Howe). Ik beloof haar geen wonderen, geen reader die haar gaat zeggen wat ze moet doen of haar toekomst voorspelt, maar opnieuw: woorden met helende kracht vanuit een groot hart.

Ik ben niet heel beeldend ingesteld. Mijn helderheid gaat meestal via het weten en niet via wat ik zie of hoor. Al zou ik ook kunnen zeggen dat ik stemmen hoor maar voor mij zijn het ingevingen waar ik woorden aan geef. En toch kreeg ik een beeld. Ik zag een jonge versie van haar, heel jong. Het mooie was dat ze vol vreugde was, onaangetast door het leven dat ze heeft ervaren. Een wijs en speels kind, zorgeloos en tegelijk volledig aanwezig in de situatie. Een kind dat niet negeert of bagatelliseerd hoe heftig levenservaringen kunnen zijn. Een kind dat ook weet dat die ervaringen de voeding zijn van de zich alsmaar ontwikkelende ziel. Dit kind weet dat, glimlacht erom en nodigt uit de zwaarte van de levenslessen af te gaan ronden en weer te gaan leren en ontwikkelen vanuit vertrouwen, innerlijk weten en de bijbehorende lichtheid.

Dit resoneert. Vooral dat het kind zo duidelijk laat zien dat ze intact is, vol leven en klaar om naar een nieuwe bladzijde te gaan. Alle pogingen van zichzelf handhaven in de mallemolen van haar leven, rennend achter alles wat er gebeurt, mogen achterblijven op de al beschreven pagina’s. Het zijn allemaal donkere, zware lagen geworden waarmee ze het kind heeft toegedekt, begraven zo lijkt het. Maar het kind is niet dood, het leeft! Ze is niet boos, niet verdrietig. Ze vraagt geen excuus voor haar toedekking. Ze is vol begrip, inzicht en wijsheid, erkent alle voeding uit de geschreven pagina’s en beseft: het omslaan van de pagina is een keuze. En die keuze is te maken. Er staat niets in de weg.

Een nieuwe pagina

Wat mij bijblijft uit deze ontmoeting is hoe intact en vol leven wij zijn, onder alle lagen waarmee we ons hebben toegedekt. En hoe voedend die lagen zijn. Wanneer we alle voeding eruit hebben getrokken, is het tijd ze af te werpen. Dan hervinden we een levendig mens, vol inspiratie en wijsheid. Klaar om dat in daden om te zetten.

Ben jij zoekend naar je wijsheid, de rust van binnen om keuze te maken die goed voelen? Je bent heel welkom op een Losmaaksessie om te ervaren wat ik voor je kan betekenen. Meld je aan op https://www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie/

Wie weet ontmoeten we elkaar binnenkort. Lieve groet, Nynke

 

 

Voor als je het niet meer weet…

Deze ochtend was ik uitgenodigd om met een schrijfgroepje te komen schrijven. Alexandra faciliteert het en zet de energie neer. Een mooie energie: licht, liefdevol, ruimtegevend. Waar ik zelf ook zo van ben. Ik voel me thuis. We komen samen in De Nieuwe Yogaschool. Prettig als ‘extended living room’. Fijne koffie.

Na een korte introductie en mini-meditatie, starten we, ieder voor zich. Iedereen voelt zich grappig genoeg ‘gewoon’ capabel om te schrijven. No matter what. Geen methodes, regels, stramienen. Geen focus op het oplossen van een writer’s block. We zetten met elkaar neer dat we ‘gewoon’ schrijven en… we schrijven.

Alex tipt ons een boekje, eentje uit haar schrijf-hulp-boeken-bibliotheek. Het is: ‘The Right to Write’, van Julia Cameron (ja inderdaad, zij van ‘The Artist’s Way’, the morning pages). Alex licht toe: “dit is eigenlijk heel fijn voor mensen die hun verhaal uit hun hogere bewustzijn willen tappen, willen channelen, zo je wilt”. Dat resoneert meteen bij mij. Dus pak ik het boekje. Even scan ik de inhoudsopgave. En ik blijf hangen bij ‘Being an open Channel’. Zonder de pagina op te zoeken, sla ik het boekje open. En precies daar, bij dát hoofdstuk, kom ik uit.

Ik lees vluchtig, zoals ik tegenwoordig lees, glijend over de woorden. Niet zozeer woorden lezend als wel de energie scannend die in de tekst besloten ligt. En waar ik stop, is bij een simpele oefening die Julia aanreikt. De oefening is als volgt: doe als spelende kinderen die hun eigen wereld creëren. Zeg tegen jezelf: ‘Let’s pretend…’ (Laten we doen alsof… maar dat slaat in het Nederlands een beetje dood. Iemand een goede vertaling hiervoor zoals kinderen dat zeggen?)

Let’s pretend…’ dus. Meteen word ik blij en herken het kind in mij. Of liever, de twee kinderen, een jongen en een meisje.

als je het even niet meer weet...

Jaaaa, let’s pretend… en de wereld springt open. Alsof ik met een toverstaf in de ruimte heb gezwaaid. Opeens is alles mogelijk. Dat is de kinderwereld. De wereld van de magie, van het sprookje, dat begint met: ‘Er was eens…’ Dan begint een nieuwe realiteit, niet gebonden aan de ons bekende regels, normen, do’s and don’ts. Is ons volwassen leven haar magie verloren? Of vraagt het van ons slechts een simpel besluit: ‘let’s pretend…’ of ‘er was eens…’ Doe je mee?

Let’s pretend… Onmiddellijk komen mijn kleine innerlijke jongetje en meisje in mijn geestesoog. Altijd vrolijk, altijd licht en in voor avontuur. Het jongetje zegt: let’s pretend that we can talk straight to the super Me, the Me that knows all about me, everything and everyone. (Grappig, ik ga in het Engels schrijven. Sprak het jongetje Engels? Ik weet het niet meer. Volgens mij was het geen specifieke taal maar zond hij gewoon de boodschap uit.)

De oproep van het jongetje is nog niet gedaan of in mijn geestesoog ontstaat een soort brede baan, een licht wit-gele ‘snelweg’, van het jongetje en meisje naar een beeld van een grote, allesomvattende gedaante die alle antwoorden heeft. Het is een rustige, hele liefdevolle, vriendelijke energie. Zen, Het is MIJ. De Mij die alles weet en overziet. De Mij die niet oordeelt, levendig en in rust is. Geniet van wat is.

Nu het jongetje (grappig, het meisje is even uit beeld) weet dat er geluisterd wordt, komen de vragen. En gedurende een half uur volgen vraag en antwoord, heel natuurlijk, heel gemakkelijk. Na elk antwoord, wat ik opschrijf komt het jongetje met een vervolgvraag, om daarna weer te zeggen: ‘Let’s pretend…’ Die woorden zijn genoeg. Meteen volgt de magische snelweg naar Het is, Het weet, Ik Ben. Het jongetje vraagt, Het/Ik antwoord.

De antwoorden zijn niet nieuw en tegelijk af en toe wel diepgaander dan ik ze kende tot nu toe. Dat komt omdat ik ze nu toelaat, besef ik. Het jongetje heeft me overgehaald met z’n avontuurlijke, speelse houding en met het beeld van die brede snelweg naar alles. Naar vrijheid. Naar vertrouwen en weten.

Hij vraagt en vraagt, zoals kinderen door kunnen gaan met vragen. Omdat ze heel goed weten dat er een essentie is waar volwassenen zo goed omheen kunnen draaien. Omgekeerd laat Het/Ik heel duidelijk merken, hoezeer ik mijn antwoorden al weet door ze liefdevol te blijven herhalen. En ze niet mooier te maken of groter of een oplossing te laten zijn voor iets. Er hoeft niets te worden opgelost. Het enige dat er is, is: mag ik er van mezelf mee zijn en mee doen wat ik wil? Omdat dat goed voelt voor mij?

Hieronder heb ik het hele gesprek uitgeschreven. Voor de liefhebber. Veel leesplezier, en leuk als je een reactie achterlaat.

Voor nu: heb het goed. En als je het even niet meer weet: ‘Let’s pretend …’ Wat is er dan allemaal mogelijk? Wow, ik ben benieuwd naar jouw levende sprookjes. Wil je (daarover) met me in gesprek bij een kop koffie of thee? Boek je Losmaaksessie (gratis via skype / 10,- live) hier. Liefs van Nynke

 

Het gesprek…
V: Wat houdt me in ‘ik mag er niet zijn’? Wat wil ik met deze gewoonte?
A: Je wilt je eraan vasthouden.
V: Wat biedt die gewoonte mij dan?
A: Een ‘body of existance’
V: Waar heb ik een ‘body of existance’ voor nodig?
A: Hahaha, you don’t.
V: Waarom houd ik er dan aan vast?
A: Omdat je zo’n sterke wil hebt, zo’n sterke mind.
V: Hoe gebruik ik mijn sterke wil meer in lijn met jou, mijn hogere Zelf?
A: Je bent helemaal in lijn met Mij.
V: Waar dient dit gebruik van mijn sterke wil dan nu voor op deze manier?
A: Groei
V: Welke groei?
A: Groei van je bewustzijn.
V: Hoe groei ik hier dan door?
A: Je creëert veiligheid voor jezelf om te zijn.
V: Dus het remt mijn ontwikkeling niet?
A: Nee, it helps you embrace your power.
V: Wat kun je me vertellen over mijn power?
A: Er zit heel veel kracht in je. In de vorm van al je kennis. Je weet alles al. In die zin ben je heel erg groot. Je voelt je daar heel erg verantwoordelijk in/voor. Je wilt die kracht hanteren, in de hand hebben, besturen. Want je denkt dat dat je taak is: de wereld besturen. Dit ken je uit andere realiteiten waar je veel macht had en dus ook echt die verantwoordelijkheid. En nu gaat het erom die kennis toe te passen als mens, in alle vrijheid en ruimte. Om zo compassie te leren in al haar volheid door alles waar je als mens tegenaan loopt. Het vraagt juist niet meer het instrueren van anderen in wat ze moeten doen. Het geeft je de mogelijkheid te ervaren wat vrijheid is, zonder die verantwoordelijkheid en macht. Je bent niet degene waarop alles leunt en in die zin niet nodig. Dat is niet waarom je er bent. Dat was slechts een ervaring. Je ervaart nu dat je door dit los te laten, er iets van je overblijft dat vele malen krachtiger is.
V: Wat blijft er dan van mij over?
A: Aanwezigheid in/van Liefde en Licht. Dat is het.
V: Ik kom vaak terug bij ‘hoe kom ik in beweging, hoe zet ik de eerste stap’?
A: Dit komt omdat je dingen moet van jezelf. En dan gaat het over ‘goed’ en ‘fout’. Het gaat echter niet om ‘goed’ of ‘fout’. Je doet niks fout en kunt ook niets goed doen omdat goed niet een onderscheid is. Alles is goed. Omdat jij bent, per definitie Liefde en Licht. Net als iedereen. Je hoeft je daarin niet te bewijzen, alleen jouw expressievorm te vinden. Jouw expressievorm of: je fijnste vorm, die je het meest doet stromen. Dit is echt loslaten voor je omdat je herinnering aan macht en dragen van verantwoordelijkheid als bestaansrecht nog zo sterk voor je is. Maar dat is klaar. Je hoeft alleen maar Liefde en Licht te zijn. Alleen dat. Het is helemaal goed om macht en verantwoordelijkheid te ervaren, daarvoor te kiezen als ervaring. Dat is helemaal ok. En je kunt ook kiezen voor andere ervaringen nu omdat die in je bewustzijn zijn. Dus die zijn bewust tot je beschikking. Heerlijk toch?

V: Nu heb ik een vraag aan jou? Wat wil je eigenlijk? Waar gaat je energie echt van stromen?
A(Nynke): warmte, buitenlucht, Licht, Licht zijn aanwezig tussen mensen, energie zijn, helend, stromen, samen eten, muziek, samen zijn, reizen, helende ruimte faciliteren en dat dat als vanzelf gaat, mijn man, liefde, samen