Logo Soul Touching

Losmaaksessie

De pijn van verlies

Verlies, een van de diepste emoties die we kennen.

Verlies, van een geliefde, een kind, een broer of zus. Verlies van een ouder, je beste vriend. Verlies van dat hele persoonlijke dat zoveel waarde voor je had. Verlies van een dier, de trouwste, die er altijd voor je was. Verlies, het gaat zo diep. Het snijdt dwars door je hart in je ziel. En kerft daar een kloof die je daarna maar weer moet zien te overbruggen.

Waarom? Wat is dit voor bizar ‘spel’?

Wat maakt dat we dit willen ervaren vanuit het idee dat alles door ons wordt gecreëerd? Wat is er zo leerzaam aan deze ervaring, die zo diep gaat en zo’n wond kan maken? Wat is de essentie van deze emotie, om er doorheen te gaan? Wat brengt het? Wat heelt het? Wat voedt het?

Vragen over het leven zelf.

En wie geeft het antwoord? Wie heeft het antwoord? Al diegenen die er doorheen zijn gegaan. En aan ‘de andere kant’ zijn uitgekomen. Want aan de andere kant van de kloof ben je niet meer dezelfde. Je bent veranderd. Je bent dieper en tegelijk vlakker. Je straalt krachtiger en tegelijk fletser van kleur. Je bent rijker en vele illusies armer.

Het leven is verlies.

Verlies van uiteindelijk alles. Alles wat we hier op aarde ‘bezitten’. De volledige overgave van het ultieme loslaten, dat de dood heet. Of de transitie, naar onze volgende bestemming. Niets telt meer dat fysiek was. Niets heeft meer waarde op die verdere reis. Alleen dat wat in de ziel gekerfd staat, neem je mee. Dus ook het verlies, aan welke kant van de kloof je ook staat: verwerkt of onverwerkt. Het reist met je mee en maakt je intens volledig.De pijn van verlies

De zin van verlies.

De onzin van verlies. Als het niet was gebeurd, dan was hij, zij, het er nog… En dan? Dan zoekt de ziel altijd weer die uitweg om dieper te gaan, de kloof in. Nog meer te ervaren, onontgonnen gebied. Dat is de winst van verlies.

Verlies bijt ons,…

…verlies nekt ons, slaat ons, geselt ons, wekt ons, draait ons om onze eigen as. Tot we beseffen: we hebben nooit iets gehad. En zullen nooit iets hebben, anders dan dat alles en iedereen ons eigen is. En we komen tot rust. In het stralende intense flets-witte licht. Wanneer de reis is volbracht. In het weten dat die altijd verder gaat en nooit stopt. Wat stopt is het zoeken. Wat stopt is de pijn. Het licht wit alles en alles mag er zijn.

Verloren en weer thuis.

De reis van ons allemaal. We zijn op weg terug naar huis, verloren onderweg. En zo hoort het te zijn.

 

Veel liefs. En ik wens je heel veel sterkte met insluiten van jouw verlies. Nynke

PS: Je bent zoals altijd van harte welkom om met me in gesprek te gaan. Ook jouw verlies is welkom. In een gratis Losmaaksessie leg je in het midden van ons gesprek wat jij wilt en we gaan ons licht erop laten schijnen. In het licht verdwijnt schaduw. Niet alles, onmiddellijk, wellicht niet. Maar licht verlicht. Zo simpel is het. Als je dat fijn lijkt, mail me op info@soultouching.nu of meld je aan op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie

 

Breng liefde (terug) in het werk

Je gaat naar je werk. Tenminste als je werk hebt. Het is normaal. Zo hebben we dat geleerd. Brood op de plank. Werken voor je geld. Geld is het middel om te overleven én het is een doel op zich geworden. Het is de meetlat, de grote kracht die ons leven beheerst.

Ons bewustzijn in de sluimerstand

Een mens is niet alleen bewust maar is zich ook bewust van zichzélf. Dat onderscheidt mensen van dieren en van dingen. Zodra we aan het werk gaan, lijken we echter een knop om te zetten en gaat dat zelfbewustzijn in de sluimerstand. Of het staat wel aan maar wordt hardnekkig genegeerd, bang voor wat het laat horen. Als we de knop omzetten creëren we afhankelijkheid en gehoorzaamheid. Het is de knop naar: ‘zo hoort het’, ‘niet zeuren want je hebt werk’, de knop naar eindeloos accepteren van wat eigenlijk moe maakt, verveeld of chagrijnig.

En komen we thuis, dan gaat de knop weer terug om (hopelijk). Vrijheid, voor een avond, een weekend, een vakantie. Vrijheid om zelf te beslissen en eigen manieren te vinden om dingen te doen. Al zorgt een relatie of gezin in veel gevallen ook voor een ervaring van beheerst worden en afhankelijkheid. Maar dan in de privé-sfeer. Dat lijkt net iets anders, meer eigen, zelf gekozen.

Een nieuw geluid

Heel voorzichtig komt er ook een nieuw geluid. Mensen die hun leven radicaal omgooien, vaak omdat ze niet anders kunnen, zoals bij ziekte, ongeval, scheiding of faillissement. Maar ook vaak omdat ze die beheersing door geld, en dan met name de angst voor het niet hebben van geld, zat zijn.

Met zo’n omwenteling in je leven komt er ruimte om van een afstandje naar jezelf, je leven en naar geld te kijken. Stel je voor dat je de bodem van je schatkist echt raakt: je moet de touwtjes aan elkaar knopen, bivakkeert misschien een tijd in andermans huis of je zit in een schuldsanerings-traject. Of je hebt je leven zélf omgegooid en bent uit je moe-makende situatie gestapt. Dat waar je zo bang voor was, is nu realiteit. Niets lijkt meer zeker. Je beseft alleen dat je die realiteit heel anders beleeft dan je dacht dat die zou zijn. Je ademt door, je leven gaat door, en je merkt langzaam een verschuiving in jezelf. Je krijgt inzichten, komt in nieuwe situaties, ontmoet nieuwe mensen en je relatie met geld én met jezelf verandert. En na een tijdje realiseer je je: hé, er is dus toch meer dan de persoon die alsmaar bezig is met geld verdienen terwijl het leven aan hem of haar voorbij gaat.

De liefde

In veel situaties ontbreekt nu iets heel wezenlijks: de liefde. Op het moment dat we liefde ervaren, via welke trigger ook, is er ultieme vrijheid, onmiddellijk. Liefde en angst kunnen namelijk niet tegelijkertijd bestaan in één moment. Het is altijd een van beide die bepaalt. En uiteindelijk zijn we zelf degenen die bepalen wie bepaalt. We maken zelf, in fracties van momenten de keus voor de angst of de liefde. Niet zo bewust, helemaal niet. Het meeste lijkt ons te overkomen. Dat is althans hoe we het ervaren.

Liefde in het werk

Gedurende de dag bewegen we ons tussen veel momenten van moeten, de automatische piloot, routines en overleven. Dat ligt allemaal in het angst-spectrum. En, af en toe, bijvoorbeeld bij de lach van je kind, een liefdevolle (b)lik van je trouwe huisdier, een plotseling compliment van je vader, moeder of partner, breekt de liefde daar doorheen. Dát spectrum is allesomvattend, zonder tijdsbesef, volkomen vrij om te zijn en te doen, vervuld van geluk en oneindig qua ruimte. Het raakt iets waar je geen controle over lijkt te hebben. En voor je het weet, is het weer voorbij. Je wilt het zo graag vasthouden maar het lijkt je weer ontglipt. Dát is liefde.

Bij de meeste mensen gebeurt dit nauwelijks op het werk. Er zijn vele verliefdheden op de werkvloer, er worden regelmatig huwelijken gesloten tussen collega’s, maar liefde, als in: volledige vrijheid en zijn zonder angst, wordt nog maar zelden ervaren wanneer we werken.

De tijd is rijp om de liefde toe te laten

En dát… gaat veranderen. Waarom? Omdat de tijd rijp is. Het is alleen de vraag in welk tempo. Want het blijft ten diepste een éigen keuze om dit te veranderen. Ons bewustzijn opent zich weliswaar wereldwijd, onzuiverheden zoals gierigheid, onderdrukking en misbruik komen aan het licht, maar we hebben altijd zélf te kiezen, óók om liefde op nummer 1 te zetten.

We worden geholpen, zeker. Want liefde en alles wat daaronder valt, zoals vrijheid, compassie, diepe vreugde en geluk zijn onze basiskrachten. Ze komen automatisch bovendrijven, zodra we ze niet meer onderdrukken uit angst. Dus het kiezen gaat eerder over in onszelf de weg vrijmaken voor onze natuurlijke staat van zijn dan over iets doen wat erg ingewikkeld is en ver weg. Bijzonder toch, dat juist dat natuurlijke, die kurk die niet onder water gehouden wil worden maar moeiteloos met de stroom mee wil drijven, dat dát op de werkvloer nog vaak zo ver weg lijkt. Terwijl iedere manager of directeur vindt dat dingen efficiënt moeten gebeuren, zonder energieverlies. Er valt nog een wereld te winnen aan (natuurlijke) efficiëncy en de effecten daarvan gaan ons verrassen.

Jouw keuze voor liefde of angst

Van het grote terug naar het kleine: hoe zit jij in de keuze voor liefde in plaats van angst? Wat wil je in je leven en dus ook in je werk? Wat zegt je gevoel hier op dit moment over? Een ‘ja’ zul je ervaren als iets dat fijn voelt, iets lichts dat ruimte geeft en ontspanning. Of je ervaart een flinke energiestroom die in je op gang komt, opwinding en beweging. Een ‘nee’ zal eerder gevoelens en emoties oproepen die vernauwen en vastzetten. Of je ervaart een soort vlakheid en leegte, wat kan wijzen op het ontkennen van wat je voelt.

Liefde is je natuur, maak het niet te moeilijk

Maak het niet groter dan het is. Maak dit niet te moeilijk. Liefde is je natuur. Vrijheid is je wezenskern. Je goed voelen is je meest betrouwbare kompas voor de juiste richting. Liefde is dus zo verweven met jou dat je er altijd bij kunt als je dat wilt. Soms is het weer even wennen, heb je wat obstakels uit de weg te ruimen en neemt het wat tijd maar je komt hoe dan ook weer thuis wanneer je daarvoor kiest. Begin met een eerste stap: kies in dit moment iets wat je herkent uit het liefde-spectrum. Iets dat licht, ruimte geeft en een gevoel van vrijheid. Kies dicht bij huis, zoals meer bewuste moment in je (werk-)dag. Herhaal het. Schrijf het op. Neem het mee in je portemonnee, je telefoon. Doorvoel het, zie het voor je en breng het vervolgens in de praktijk door er acties aan te verbinden zodat het in je leven vorm krijgt. Dat is de proof of the pudding. Pas wanneer liefde zichtbaar wordt in je dagelijkse handelingen, laat je het bewust toe. Dan zul je merken dat het alsmaar groeit in plaats van dat het je alsmaar ontglipt.

Veel liefs en veel plezier wens ik je bij het maken van je keuzes. Groet van Nynke

PS: wil je hiermee samen een start maken en steun bij het concretiseren van je nieuwe keuze(s)? Boek een gratis Losmaaksessie (skype / 15,- live). Meld je aan op www.soultouching.nu/gratis/

Je krijgt gegarandeerd helderheid over jouw keuze en je volgende stap. En, een goed begin is het halve werk. Ik spreek en zie je heel graag.

 

 

Ont-dek wat je denkt niet te weten

Een goede kennis van me klonk hopeloos, radeloos, depressief in haar app. Ik herkende wat ze zei: het maakte niet uit wat ze probeerde om in een positieve stroom te komen, in een stroom waarin ze zichzelf herkent en doet wat ze fijn vindt. Het lukt maar niet. Telkens opnieuw meldt ze zich aan voor een meditatie, een healing, een reading, een opstelling of ayahuasca-sessie. En telkens opnieuw hoort ze mensen vertellen over de kracht die ze heeft, hoe sterk haar licht is.

Als het leven je overkomt

Maar ze voelt het niet. Ze ervaart niets van die kracht. In plaats daarvan is haar dagelijkse leven een aaneenschakeling van zoeken naar wat goed voelt, wanhopige huilbuien tussen de alsmaar doorgaande wassen, stofzuig-sessies, boodschappen en eten koken door. Ze heeft drie kinderen en is gescheiden. Al sinds lange tijd ervaart ze dat het leven haar overkomt. Heeft ze hiervoor gekozen? En zo ja, waarom in godsnaam?

De trein gaat maar door. Ze voelt dat ze er niet af kan springen. Iets wat ze eigenlijk wel graag wil. Maar ja, de angst voor waar ze terecht komt, weerhoudt haar ook. Of is het haar gezonde verstand dat zegt: niet al je schepen achter je verbranden. Vind wat je zoekt in waar je nu bent. Je neemt jezelf immer overal mee naartoe?

Contact met je wijsheid

Ik nodig haar uit om samen te gaan zitten en te kijken wat er wil ontstaan. En dat is wat we doen. Wat er zal ontstaan, weet ik niet precies. Invoelen, daar woorden aan geven en de helende kracht via dit gesproken woord haar werk laten doen, is wat ik normaal gesproken doe met mijn klanten. Helende kracht brengt ontspanning. En ontspanning opent. Op het moment dat we ons openen, is er contact met ons innerlijk weten, onze wijsheid. Er ontstaat rust, helderheid en een gevoel van veiligheid: hèhè, weer aangehaakt bij het thuisfront.

Dit stuk is bekend. Maar er speelt door me heen dat het deze keer verder mag gaan. Ik heb haar immers al vaker hierover gesproken? En de weerstand tegen mijn woorden is best stevig. “Ja maar….” En dan volgt nieuwe bewijsvoering waarom het niet gaat werken voor haar. Ik herken het. Als er een lang lang lang opgebouwde angst in je zit, is je verdediging ook tot het uiterste gespitst: wat mag naar binnen? Niet veel, blijkt vaak in de praktijk. En zo is die stevige verdedigingslaag exact wat behalve donkerte, ook licht tegenhoudt. Dus klopt haar waarneming: niets helpt.

Ik besluit ‘gewoon’ maar te volgen wat er in me opkomt. Eerst praten we. Ik ervaar een mooie kracht bij mezelf, anders dan gewoonlijk wanneer ik met haar in gesprek ben. Meer rust ook. Vechten met haar verdediging is totaal nutteloos en ook niet nodig. Ik hoef haar niet te overtuigen. Ik hoef alleen maar woorden te geven aan de krachtige stroom van helderheid die ik ervaar. Het is best bijzonder omdat het ook voor mij niet iedere dag of ieder moment zo helder is. Het is alsof het in gesprek zijn met haar, mijn eigen voeding is. Ik praat tegen mezelf, lijkt het wel. Dus hoeft er niets, behalve dat wat licht voelt en vanzelfsprekend. Ik laat de woorden maar komen.

Luisteren, weten, thuiskomen

En grappig genoeg, waar ze meestal weerstand biedt en me met haar woorden het zwijgen oplegt, is ze nu stil. Ze luistert, intens. De momenten dat ze antwoordt, gaat ze naar binnen en huilt. Ze raakt haar pijn, angst en frustratie. Ik troost niet omdat ik weet dat dat niet is wat ze nodig heeft. Ik geef alle(en) ruimte aan haar huilen, haar boosheid, haar expressie. Het is goed. En na expressie volgt weer stilte. Rustiger, kalmer.

Waar ik over vertel is haar weten. En haar gewoonte daar geen contact meer mee te maken. Ik illustreer het door voorbeelden te noemen waar ze inderdaad handelde vanuit een dieper weten. Ze beaamt die momenten. Dan beseft ze dat er inderdaad ook momenten zijn waarop ze zich echt goed voelt. Waarop er lichtheid is in haar lijf en haar gedachten. Momenten waarin ze een flow beleeft. Ik nodig haar uit om zich dit te realiseren: ‘ook ik heb contact met mijzelf, ook ik heb een weten dat me leidt en de weg wijst’. We focussen op hoe ze iedere dag tijd en aandacht kan geven aan dit contact met zichzelf. Het is ‘huiswerk’. Het vraagt discipline. En het is onvermijdelijk. Wil ze ‘thuiskomen’, dan moet ze gaan erkennen dat ze een thuis in zich heeft en er contact mee kan maken. Want van buiten komt het niet, niet blijvend.

Het onaangestaste kind

Een stem in mij zegt nog wat dieper te willen gaan. Ik leg haar uit dat we door een gebed uit te spreken, kunnen vragen wijsheid te tappen uit haar Akasha kronieken. Ik ben hier zelf nog maar net mee begonnen en het voelt prettig, voedend en zuiver (bron: De Akasha Kronieken – Linda Howe). Ik beloof haar geen wonderen, geen reader die haar gaat zeggen wat ze moet doen of haar toekomst voorspelt, maar opnieuw: woorden met helende kracht vanuit een groot hart.

Ik ben niet heel beeldend ingesteld. Mijn helderheid gaat meestal via het weten en niet via wat ik zie of hoor. Al zou ik ook kunnen zeggen dat ik stemmen hoor maar voor mij zijn het ingevingen waar ik woorden aan geef. En toch kreeg ik een beeld. Ik zag een jonge versie van haar, heel jong. Het mooie was dat ze vol vreugde was, onaangetast door het leven dat ze heeft ervaren. Een wijs en speels kind, zorgeloos en tegelijk volledig aanwezig in de situatie. Een kind dat niet negeert of bagatelliseerd hoe heftig levenservaringen kunnen zijn. Een kind dat ook weet dat die ervaringen de voeding zijn van de zich alsmaar ontwikkelende ziel. Dit kind weet dat, glimlacht erom en nodigt uit de zwaarte van de levenslessen af te gaan ronden en weer te gaan leren en ontwikkelen vanuit vertrouwen, innerlijk weten en de bijbehorende lichtheid.

Dit resoneert. Vooral dat het kind zo duidelijk laat zien dat ze intact is, vol leven en klaar om naar een nieuwe bladzijde te gaan. Alle pogingen van zichzelf handhaven in de mallemolen van haar leven, rennend achter alles wat er gebeurt, mogen achterblijven op de al beschreven pagina’s. Het zijn allemaal donkere, zware lagen geworden waarmee ze het kind heeft toegedekt, begraven zo lijkt het. Maar het kind is niet dood, het leeft! Ze is niet boos, niet verdrietig. Ze vraagt geen excuus voor haar toedekking. Ze is vol begrip, inzicht en wijsheid, erkent alle voeding uit de geschreven pagina’s en beseft: het omslaan van de pagina is een keuze. En die keuze is te maken. Er staat niets in de weg.

Een nieuwe pagina

Wat mij bijblijft uit deze ontmoeting is hoe intact en vol leven wij zijn, onder alle lagen waarmee we ons hebben toegedekt. En hoe voedend die lagen zijn. Wanneer we alle voeding eruit hebben getrokken, is het tijd ze af te werpen. Dan hervinden we een levendig mens, vol inspiratie en wijsheid. Klaar om dat in daden om te zetten.

Ben jij zoekend naar je wijsheid, de rust van binnen om keuze te maken die goed voelen? Je bent heel welkom op een Losmaaksessie om te ervaren wat ik voor je kan betekenen. Meld je aan op https://www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie/

Wie weet ontmoeten we elkaar binnenkort. Lieve groet, Nynke

 

 

Voor als je het niet meer weet…

Deze ochtend was ik uitgenodigd om met een schrijfgroepje te komen schrijven. Alexandra faciliteert het en zet de energie neer. Een mooie energie: licht, liefdevol, ruimtegevend. Waar ik zelf ook zo van ben. Ik voel me thuis. We komen samen in De Nieuwe Yogaschool. Prettig als ‘extended living room’. Fijne koffie.

Na een korte introductie en mini-meditatie, starten we, ieder voor zich. Iedereen voelt zich grappig genoeg ‘gewoon’ capabel om te schrijven. No matter what. Geen methodes, regels, stramienen. Geen focus op het oplossen van een writer’s block. We zetten met elkaar neer dat we ‘gewoon’ schrijven en… we schrijven.

Alex tipt ons een boekje, eentje uit haar schrijf-hulp-boeken-bibliotheek. Het is: ‘The Right to Write’, van Julia Cameron (ja inderdaad, zij van ‘The Artist’s Way’, the morning pages). Alex licht toe: “dit is eigenlijk heel fijn voor mensen die hun verhaal uit hun hogere bewustzijn willen tappen, willen channelen, zo je wilt”. Dat resoneert meteen bij mij. Dus pak ik het boekje. Even scan ik de inhoudsopgave. En ik blijf hangen bij ‘Being an open Channel’. Zonder de pagina op te zoeken, sla ik het boekje open. En precies daar, bij dát hoofdstuk, kom ik uit.

Ik lees vluchtig, zoals ik tegenwoordig lees, glijend over de woorden. Niet zozeer woorden lezend als wel de energie scannend die in de tekst besloten ligt. En waar ik stop, is bij een simpele oefening die Julia aanreikt. De oefening is als volgt: doe als spelende kinderen die hun eigen wereld creëren. Zeg tegen jezelf: ‘Let’s pretend…’ (Laten we doen alsof… maar dat slaat in het Nederlands een beetje dood. Iemand een goede vertaling hiervoor zoals kinderen dat zeggen?)

Let’s pretend…’ dus. Meteen word ik blij en herken het kind in mij. Of liever, de twee kinderen, een jongen en een meisje.

als je het even niet meer weet...

Jaaaa, let’s pretend… en de wereld springt open. Alsof ik met een toverstaf in de ruimte heb gezwaaid. Opeens is alles mogelijk. Dat is de kinderwereld. De wereld van de magie, van het sprookje, dat begint met: ‘Er was eens…’ Dan begint een nieuwe realiteit, niet gebonden aan de ons bekende regels, normen, do’s and don’ts. Is ons volwassen leven haar magie verloren? Of vraagt het van ons slechts een simpel besluit: ‘let’s pretend…’ of ‘er was eens…’ Doe je mee?

Let’s pretend… Onmiddellijk komen mijn kleine innerlijke jongetje en meisje in mijn geestesoog. Altijd vrolijk, altijd licht en in voor avontuur. Het jongetje zegt: let’s pretend that we can talk straight to the super Me, the Me that knows all about me, everything and everyone. (Grappig, ik ga in het Engels schrijven. Sprak het jongetje Engels? Ik weet het niet meer. Volgens mij was het geen specifieke taal maar zond hij gewoon de boodschap uit.)

De oproep van het jongetje is nog niet gedaan of in mijn geestesoog ontstaat een soort brede baan, een licht wit-gele ‘snelweg’, van het jongetje en meisje naar een beeld van een grote, allesomvattende gedaante die alle antwoorden heeft. Het is een rustige, hele liefdevolle, vriendelijke energie. Zen, Het is MIJ. De Mij die alles weet en overziet. De Mij die niet oordeelt, levendig en in rust is. Geniet van wat is.

Nu het jongetje (grappig, het meisje is even uit beeld) weet dat er geluisterd wordt, komen de vragen. En gedurende een half uur volgen vraag en antwoord, heel natuurlijk, heel gemakkelijk. Na elk antwoord, wat ik opschrijf komt het jongetje met een vervolgvraag, om daarna weer te zeggen: ‘Let’s pretend…’ Die woorden zijn genoeg. Meteen volgt de magische snelweg naar Het is, Het weet, Ik Ben. Het jongetje vraagt, Het/Ik antwoord.

De antwoorden zijn niet nieuw en tegelijk af en toe wel diepgaander dan ik ze kende tot nu toe. Dat komt omdat ik ze nu toelaat, besef ik. Het jongetje heeft me overgehaald met z’n avontuurlijke, speelse houding en met het beeld van die brede snelweg naar alles. Naar vrijheid. Naar vertrouwen en weten.

Hij vraagt en vraagt, zoals kinderen door kunnen gaan met vragen. Omdat ze heel goed weten dat er een essentie is waar volwassenen zo goed omheen kunnen draaien. Omgekeerd laat Het/Ik heel duidelijk merken, hoezeer ik mijn antwoorden al weet door ze liefdevol te blijven herhalen. En ze niet mooier te maken of groter of een oplossing te laten zijn voor iets. Er hoeft niets te worden opgelost. Het enige dat er is, is: mag ik er van mezelf mee zijn en mee doen wat ik wil? Omdat dat goed voelt voor mij?

Hieronder heb ik het hele gesprek uitgeschreven. Voor de liefhebber. Veel leesplezier, en leuk als je een reactie achterlaat.

Voor nu: heb het goed. En als je het even niet meer weet: ‘Let’s pretend …’ Wat is er dan allemaal mogelijk? Wow, ik ben benieuwd naar jouw levende sprookjes. Wil je (daarover) met me in gesprek bij een kop koffie of thee? Boek je Losmaaksessie (gratis via skype / 10,- live) hier. Liefs van Nynke

 

Het gesprek…
V: Wat houdt me in ‘ik mag er niet zijn’? Wat wil ik met deze gewoonte?
A: Je wilt je eraan vasthouden.
V: Wat biedt die gewoonte mij dan?
A: Een ‘body of existance’
V: Waar heb ik een ‘body of existance’ voor nodig?
A: Hahaha, you don’t.
V: Waarom houd ik er dan aan vast?
A: Omdat je zo’n sterke wil hebt, zo’n sterke mind.
V: Hoe gebruik ik mijn sterke wil meer in lijn met jou, mijn hogere Zelf?
A: Je bent helemaal in lijn met Mij.
V: Waar dient dit gebruik van mijn sterke wil dan nu voor op deze manier?
A: Groei
V: Welke groei?
A: Groei van je bewustzijn.
V: Hoe groei ik hier dan door?
A: Je creëert veiligheid voor jezelf om te zijn.
V: Dus het remt mijn ontwikkeling niet?
A: Nee, it helps you embrace your power.
V: Wat kun je me vertellen over mijn power?
A: Er zit heel veel kracht in je. In de vorm van al je kennis. Je weet alles al. In die zin ben je heel erg groot. Je voelt je daar heel erg verantwoordelijk in/voor. Je wilt die kracht hanteren, in de hand hebben, besturen. Want je denkt dat dat je taak is: de wereld besturen. Dit ken je uit andere realiteiten waar je veel macht had en dus ook echt die verantwoordelijkheid. En nu gaat het erom die kennis toe te passen als mens, in alle vrijheid en ruimte. Om zo compassie te leren in al haar volheid door alles waar je als mens tegenaan loopt. Het vraagt juist niet meer het instrueren van anderen in wat ze moeten doen. Het geeft je de mogelijkheid te ervaren wat vrijheid is, zonder die verantwoordelijkheid en macht. Je bent niet degene waarop alles leunt en in die zin niet nodig. Dat is niet waarom je er bent. Dat was slechts een ervaring. Je ervaart nu dat je door dit los te laten, er iets van je overblijft dat vele malen krachtiger is.
V: Wat blijft er dan van mij over?
A: Aanwezigheid in/van Liefde en Licht. Dat is het.
V: Ik kom vaak terug bij ‘hoe kom ik in beweging, hoe zet ik de eerste stap’?
A: Dit komt omdat je dingen moet van jezelf. En dan gaat het over ‘goed’ en ‘fout’. Het gaat echter niet om ‘goed’ of ‘fout’. Je doet niks fout en kunt ook niets goed doen omdat goed niet een onderscheid is. Alles is goed. Omdat jij bent, per definitie Liefde en Licht. Net als iedereen. Je hoeft je daarin niet te bewijzen, alleen jouw expressievorm te vinden. Jouw expressievorm of: je fijnste vorm, die je het meest doet stromen. Dit is echt loslaten voor je omdat je herinnering aan macht en dragen van verantwoordelijkheid als bestaansrecht nog zo sterk voor je is. Maar dat is klaar. Je hoeft alleen maar Liefde en Licht te zijn. Alleen dat. Het is helemaal goed om macht en verantwoordelijkheid te ervaren, daarvoor te kiezen als ervaring. Dat is helemaal ok. En je kunt ook kiezen voor andere ervaringen nu omdat die in je bewustzijn zijn. Dus die zijn bewust tot je beschikking. Heerlijk toch?

V: Nu heb ik een vraag aan jou? Wat wil je eigenlijk? Waar gaat je energie echt van stromen?
A(Nynke): warmte, buitenlucht, Licht, Licht zijn aanwezig tussen mensen, energie zijn, helend, stromen, samen eten, muziek, samen zijn, reizen, helende ruimte faciliteren en dat dat als vanzelf gaat, mijn man, liefde, samen

Ik voel me een zombie

“Tja, wat vind ik nou echt leuk? Ik weet het gewoon niet. Het komt niet in me op. Ik voel me af en toe net een zombie. Alsof niets me boeit.”

zombie

Zwaar

Dit is het begin van een gesprek met een nieuwe klant. Best een ‘zwaar’ begin. Je voelt de energie zakken, bijna alsof die naar beneden wordt gedrukt. En eigenlijk, heel eerlijk, is dat ook precies wat deze dame doet. Zélf doet. Zonder dat zij het in de gaten heeft. Ze drukt zichzelf de zwaarte in. En zie vanaf daar maar eens aan inspiratie te komen. Dat is een hele klus.

Toen ik begon met mijn werk, bijna 18 jaar geleden, toen nog gericht op mensen hun loopbaan, leerde ik dat je in een aantal sessies met mensen aan de slag gaat met tal van oefeningen, waardoor ze vanaf verschillende invalshoeken geprikkeld worden in wat hen motiveert en inspireert. Dat zou dan leiden tot de ideale nieuwe werksituatie. Die methode voelde al vrij snel zwaar voor me. De oefeningen zaten me in de weg. En dus stopte ik ermee.

Licht

Ik ontdekte dat oefeningen of de woorden die mensen zeggen en de resultaten die ze wensen, niet is waar het werkelijk om gaat. Wat echt belangrijk is, is wat ik in mijzelf ervaar dat de energie doet, dwars door woorden of verlangens heen. Primair de energie in mijzelf. En van daaruit de energie die ik ervaar van mensen, situaties of dingen. Voelt dat licht, blij, sprankelend, zoiets als energie met inspiratiebubbels, dan weet ik dat de situatie voor mij zuiver is. Of dat de persoon met wie ik in gesprek ben in zuiver contact is met zijn of haar wezen, kern of bron. Zuiver is dan niet zozeer een waarde-oordeel maar een indicator van een match van iets of iemand met die bron. Is die match er, dan ervaren we schoonheid, lichtheid, vanzelfsprekendheid, en gemak. En dat is dan ook waar mijn klanten zoeken.

Zelf aan de knoppen

Dus als zo’n binnenkomer van een klant haar energie meteen laat dalen, dan laat ik haar allereerst dát bewust worden in ons gesprek. Dat doe ik via mijn energie: door mijn woorden, mijn uitleg, mijn feedback. Zo ervaart ze wat ze met haar energie doet en de effecten ervan in haar lijf, haar emotie en haar gedachten. Al heeft ze niks met energie en vindt ze het maar zweverig gedoe, door dit te ervaren, kan ze er niet omheen dat zij zelf aan de knoppen draait van hoe ze zich voelt en de stappen die ze van daaruit zet. Dát is voor mij de essentie van het scheppen van je geluk, je ideale werksituatie, een fijne partner, minder stress etc.

Dus eenmaal bewust van je eigen inbreng, ervaar je dat jij je realiteit zwaar maakt wanneer je je energie laat dalen door bepaalde gedachten en beelden op te roepen. Gelukkig kun je je energie op dezelfde wijze in ómgekeerde richting sturen. Door in jezelf op te zoeken wat je inspireert, waar je lichaam bijvoorbeeld op reageert met fijne sensaties, laat je je energiepeil stijgen. Meteen ervaar je je werkelijkheid als licht(er) en ruimtegevend. Je voelt blijdschap, dankbaarheid, geluk, of welke andere fijne associatie ook.

In gesprek met deze dame is het totaal geen probleem samen aan te raken waar ze van gaat stralen. Vaak helpt het in het begin een situatie bij de kop te pakken die hele goede herinneringen oproept. Het maakt niet uit dat deze in het verleden ligt. Het gaat erom dat iemand zich opent voor een hoog energiepeil in zichzelf.
Zodra ze er contact mee maakt, en we, via mijn vragen en haar antwoorden, door-associëren, komen we van de ene inspiratie bij de andere. Net als iedereen, zit deze dame vol inspiratie, vol passie, vol ideeën. Er is niets dat ze niet weet als het gaat om wat ze fijn vindt om te doen. Maar door teleurstellingen op dat vlak, was het contact met haar inspiratie minimaal.

Iedere dag opnieuw

Je bewust zijn van je eigen energie-level en wat er van daaruit wel of niet mogelijk is, is eigenlijk het belangrijkste om mee te starten. Iedere dag opnieuw. Je merkt hoe je ermee kunt ‘spelen’. Het geeft je meteen een gevoel van kracht. De zombie in jou is onmiddellijk verdwenen. Niet dat die nooit terug is misschien, maar je hoeft je er geen slachtoffer van te voelen. Want dat ben je niet.

Even terug naar het begin: ‘het gaat niet om de woorden’, schreef ik. En dat geldt ook hier. Neem mijn woorden niet heel letterlijk door ze te analyseren. Maar voel terwijl je leest. Raakt dit iets in je? Wat gebeurt er in je lijf? Wat gebeurt er met je energie? Ik nodig je van harte uit, je (voortaan) bewust te zijn van waar je energie-peil van stijgt en daalt. Sta hier gedurende je dag bij stil. Wat hierbij helpt is dingen opschrijven die je ontdekt. Bundel de positieve dingen in een schrift bijvoorbeeld en ervaar hoe je energie omhoog gaat, telkens wanneer je leest wat je hebt geschreven. Het raakt je. Want dát is wie jij echt bent. Pure herkenning dus. Thuiskomen. Telkens wanneer je je verloren voelt en vastloopt, is dit iets om naar terug te keren.

Klaar ben je nooit. Maar de overstap naar je telkens opnieuw bewust goed voelen en van daaruit stappen zetten, ligt binnen handbereik. Lijkt dit je fijn? Ben je klaar met jezelf een zombie voelen en je onmacht om dat te veranderen? Boek een Losmaaksessie (https://www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie/). Je kunt live met me in gesprek (à 10,- euro) of via skype (gratis).