Logo Soul Touching

magie

Hoe snel wil jij?

Het tempo waarin alles beweegt vandaag de dag… het is best een dingetje. Voel jij het ook? Soms lijkt het leven te jagen, sneller en sneller. En tegelijk is er die vraag: waar naartoe eigenlijk? Wat is het doel? Het beeld van de hamster in zijn wiel dringt zich op: rennen, steeds harder, zonder dat er werkelijk iets verandert.

De druk van sneller

Wij mensen doen het ook. Ik noem het vaak de reis van de held: het oeroude verhaal dat telkens opnieuw wordt verteld. In de kern is het simpel: we zijn al thuis, maar voelen een oproep, een duw naar buiten. We verlaten de veilige haven en trekken de wereld in, op zoek naar iets. En, long story short, keren we weer terug naar huis: wijzer, bewogen, en meer ervaren dan voorheen.

Onderweg voelen we vaak de druk van snelheid. Alsof we dóór moeten, en vertraging ons iets afneemt. Alsof elke omweg een gemiste kans is. Het doet me denken aan paarden die, na een rit, de stal ruiken. Ze versnellen als vanzelf, alsof iets hen opjaagt. En ook wij lijken vandaag de dag, nu de sluier optrekt, die stal te ruiken. Nu we weer proeven aan eenheid en harmonie, voelen we haast om ‘er’ te zijn.

 

Hoe snel wil jij?Afbeelding van Robert Balog via Pixabay

 

Waar haasten we ons naartoe?

Maar… waarheen haast je je? En waar naartoe? Want als je al één bent, en onderweg naar één, wat is er dan eigenlijk te winnen bij snelheid? Is het dan niet vooral de ervaring die telt?

Maar misschien is de snelheid van deze tijd wel een voorbode. Een echo van de tijdloosheid waarover we steeds vaker horen, waarin snelheid is opgelost. De echo die we soms even ervaren: in meditatie, in een droomstaat, of tijdens een reis met plantmedicijnen: daar waar tijd en plaats hun greep verliezen en alleen aanwezigheid overblijft.

Het nieuwe… versnellen of vertragen

Maar we leven nog in een wereld die praktisch vraagt om stappen, keuzes, ritme en tijd. Dus… is vertragen het nieuwe versnellen? Of is versnellen juist een weg naar vertraging? Zeg het maar.

Liefs, Nynke 🤍

PS: Precies dit vertragen-versnellen gaan we ervaren in het Transformatieretreat van 24-26 oktober. De magie van het samenvallen met je schaduw, waardoor je als vanzelf die andere staat van zijn gaat ervaren. Waar de tijd je niet meer op de hielen zit. En het moment van zíjn heilig wordt. Hier vind je er alles over:

Alles zit al in je

Alles zit al in je op het moment dat je verwekt en later geboren wordt.

We zijn volmaakt in onze bedoeling vanaf het moment van conceptie en die perfectie verdwijnt niet. Het is een prachtige mix van ingrediënten. Die vormen zich tot iets wat je een plan zou kunnen noemen. Een plan van je ziel, gecodeerd in een soort van landkaart in je DNA.

We zijn spoorzoekers

En, eenmaal in dat lichaam en geboren op aarde, is het aan ons als mens om op pad te gaan. Om de aanwijzingen op de landkaart te volgen en de code van wie we in wezen zijn, te ontcijferen. We zijn reizigers, spoorzoekers, van jong tot oud, van wieg tot graf. En door de sporen te vinden, herinneren we ons weer die perfectie van voordat we als mens onze tocht hier begonnen.

Alles zit al in je

Afbeelding van StockSnap via Pixabay 

Het leuke van spoorzoekertje spelen, is dat het speels is. Als kind geniet je van de spanning van het vinden, in de volle overtuiging dat je het vindt. En wat dat ‘het’ ook is, in die spanning ervaar je al de verrukking en de vreugde die de vondst in je wakker zal maken. Je denkt er niet eens bij na dat het ook wel eens anders zou kunnen zijn en dat het vinden een drama kan worden omdat je niks vindt óf omdat wat je vindt, tegenvalt.
Als ouder geniet je op jouw beurt van de overgave en van het onvoorwaardelijke vertrouwen van het kind. Je wéét als ouder dat het goed komt. Of liever: al goed is. Je hebt immers zelf de sporen van het spel uitgezet, dit spel voor alle leeftijden.

Maar eenmaal volwassen…

Maar als volwassen mensen zien we niet meer wie het spoor heeft uitgezet. We herinneren ons niet meer dat we dat zélf zijn, vanuit een veel wijzer perspectief. Dit perspectief, vanuit onze ziel, is tijdens het opgroeien geleidelijk totaal naar de achtergrond verdwenen. Dat maakt het spel steeds zwaarder en uitzichtlozer. Ergens weten we dat er een spoor moet zijn dat leidt naar die vreugde en vervulling. Maar hoe dan, wat dan?

Slechts af en toe ervaren we een aanwijzing, iets dat lijkt op een spoor. We worden geraakt door iets prachtigs, in de natuur, of tijdens het luisteren naar muziek, het lezen van een boek, het spelen met een kind. Of we verdwijnen in een activiteit die zo vervullend is, dat we niet meer stilstaan bij wat we zoeken: we zijn gewoon thuis, aangekomen, gevonden.

Met enige regelmaat worden we ook geraakt in niet fijne dingen: een sterfgeval van een dierbare misschien. Of ons werk stopt terwijl we niets anders hebben. We maken een val en breken wat, waardoor we opeens hulp moet vragen voor alles. Iedereen maakt dit soort dingen mee en vrijwel iedereen komt vroeger of later tot de ontdekking dat de aanwijzingen die we zoeken eveneens híerin te vinden zijn, maar dan nét even anders. We leren dat er juist door deze nare ervaringen een wijsheid in ons groeit, die ons de weg wijst naar wie we zijn. Naar degene die het spoor heeft uitgezet. Inderdaad, onze ziel.

Van zoeken naar vinden

Op die momenten, in contact met onze puurheid, is het spel van het leven weer leuk, fascinerend, spannend en vervullend. De sporen die we herkennen brengen ons voor even thuis. Tot we het contact met onze ziel weer overschaduwen en opnieuw gaan zoeken. Dat wat gevonden is, blijkt nog niet genoeg en we ervaren een honger naar nieuwe sporen. ‘Dit kan toch niet alles zijn in mijn leven? Waarom ben ik dan niet gelukkig?’

Nee, het is niet alles. Er zijn oneindig veel sporen en het ont-dekken ervan kan tot in lengte van dagen duren. Maar er komt een moment dat we zo vaak een aanwijzing hebben gevonden of dat de aanwijzingen zo duidelijk zijn, dat we van het ene op het andere moment stoppen met zoeken. Opeens is daar die helderheid, dat ‘aha’-moment dat we zien dat, als we het willen, er in alles en iedereen op ieder moment in onze dag een spoortje van onszelf te ervaren is.

Weer genieten als het kind

Het spel kan zich dan weer in haar volle magie ontvouwen. We kunnen weer ongeremd genieten als het kind. Ditmaal heel bewust, in de overtuiging dat er altijd nieuwe spannende sporen komen en dat we ze niet hoeven te zoeken. We kunnen volledig in het spel opgaan, in overgave en vertrouwen. We zijn al thuis en doen een spel. We genieten van alle hints die we vinden in het leven, fijne en minder fijne. We wachten niet langer op díe ene aanwijzing. Die aanwijzing om onszelf thuis te voelen en helemaal bloot te geven opdat iedereen kan zien wie er in onze landkaart besloten ligt. We Leven! in de perfectie van ieder moment.

Alles zit al in ons…

Alles zit al in ons, van conceptie, tot geboorte tot de overgang in de dood. En het kind in ons is die expert-spoorzoeker, de genieter, de avonturier. Wat zegt het kind in jou over die vroege herinneringen? Wat wist je al te willen worden als jong kind? Waarover vertelde je je ouders dat ‘als ik groot ben dan…’? Het zijn juist die kind-verhalen die de hints geven voor vandaag de dag. Nog niet gekaderd door de lijstjes met beroepen die je later leert kennen, kookte je als kind al een supermix van je magische ingrediënten in de kookpot van je ziel. En je wist gewoon dat het klopte.

En werkelijk waar, het klopt perfect! Als je bestaande beroepenlijstjes en functieprofielen buiten beschouwing laat en heel eerlijk naar boven haalt wat jij doet wanneer je vervuld en gelukkig bent, dan is dat hetgene wat je als kind al wist te zijn. En dus ook wíe je wist te zijn. Probeer het maar.

Her-inner je, telkens opnieuw

Dus, mis je je vervulling en het gevoel ‘er’ te zijn, her-inner je dan… ga, telkens opnieuw, naar binnen en voel wat er opkomt. Had het iets met spreken te maken, iets met je handen bouwen, iets buiten of met kinderen, bomen, dieren? Wat zijn de sporen die je omhoog tovert? Kom thuis! Land erin en speel ermee. De vorm die past in onze huidige samenleving, vloeit daar logischerwijs uit voort.

Liefs, Nynke

PS: Ben jij op zoek naar jouw aanwijzingen? Heb je het gevoel te dwalen in een labyrint waar je niet uitkomt? Word het maar niet helder wat je te doen hebt in dit leven? Je bent welkom voor een gratis kennismakingsgesprek. Meld je aan op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/ Ik ontmoet je graag.

Wie ben jij?

Weet jij wie je bent? Natuurlijk zeg je, je kent je naam, voor-, achter-, doop-, roepnaam. Je kent inmiddels aardig wat karaktertrekken van jezelf. En je hebt vast wel eens sessies gedaan waarin je werd getypeerd als blauw of rood of ‘de helper’, ‘de bouwer’, ‘de leider’ etc. Wat je raakte, zowel positief als negatief, heb je waarschijnlijk als waar aangenomen. Dat vertel je vervolgens weer aan anderen over jezelf. En als je naar dat totaalplaatje kijkt, word je daar dan blij van?

Wie ben jij?

Niemand weet wie jij bent

Laat ik in dit blog beginnen met te zeggen dat niemand jou kan vertellen wie je bent. Niemand. Mensen kunnen iets van je vinden. Ze kunnen zelfs jouw energie lezen als ze hun heldere gaven hebben ontwikkeld, maar daar houdt het op. Wie jij werkelijk bent, dat wacht iedere dag op jou om de wereld in geholpen te worden. Het is ook iedere dag, zelfs ieder moment weer nieuw.

Wie wil jij zijn?

Dus de vraag die passender is, luidt: wie wíl jij zijn en wat wíl jij de wereld in helpen iedere dag? Pas als je je daar bewust van bent, kun je jezelf ook bewust neerzetten. Anders blijft het copy-pasten van anderen, je verleden en je opvoeding. En daar worden bewuste mensen, zoals jij, vandaag de dag steeds sneller ongelukkig en gestrest van, toch? Doe jij iedere dag echter werkelijk wie je bent, dan ervaar je geluk en dat je leven licht is en je toelacht. Belangrijk genoeg dus om jouw Zelf serieus te nemen.

Je bent ‘slechts’ energie

De magie van wie we echt zijn is bijna niet in woorden te vatten. We zijn immers in essentie slechts energie. We zijn ‘slechts’ bewustzijn. Hierover weten we als mensheid steeds meer. En steeds meer mensen ervaren het ook echt. Via mediatie maar ook via psychedelische middelen komt een groeiende groep mensen in contact met dat bijzondere dat we Zelf noemen of Hogere Zelf, ziel, het Goddelijke, en zo zijn er nog wel meer duidingen.

Die bijzondere sensatie van jezelf

Het is een bijzondere sensatie, een diep diep weten dat we groter zijn dan de mens die we kennen. Je ervaart trillingen of stromen energie op en neer langs je ruggengraat bijvoorbeeld. Je krijgt het warm of juist kippenvel over je hele lijf. Anderen krijgen beelden van licht en kleuren. Je bent de tijd even kwijt en ook vaak waar je op dat moment bent en met wie. Het doet er allemaal niet toe. Jij in contact met jou of het Grotere. Daar komt niemand tussen.

Oefening baart kunst

Tot… de golf van sensaties en gevoelens wegebt. Je probeert het gevoel vast te houden, wat niet lukt. En dat hoeft ook niet. We hoeven niet 24/7 in verlichte staat rond te lopen om toch helemaal gelukkig te zijn door expressie te geven aan onze ziel en zaligheid. Het vraagt wel van ons om met onszelf in contact te wíllen zijn. Ja, het gaat hier inderdaad om een ‘willen’, een bewuste keuze. En om daar dus aandacht aan te geven en tijd voor vrij te maken. Verlicht worden we als mensheid wel maar dat zal bij verreweg de meesten van ons niet meer in dit leven gebeuren. Ook hier: oefening baart kunst. De oude gezegden werken nog steeds.

Zeg jij ‘ja’ tegen jou?

Wat werkelijk ‘ja’ zeggen met je doet is dat je als het ware ontspant en je opent. Alsof je een kraan opendraait. Het contact met wie je werkelijk bent is er namelijk altijd. Wij zijn het zelf die de kraan dichtdraaien en zo de stroom van prachtige energie afsluiten. Die hoogfrequente energie die zoveel hoger is dan we kunnen waarnemen in vaste vorm.

jij draait de kraan dicht of open

Jij geeft vorm aan jezelf

Wat heb je hieraan, vraag je je misschien af, als die mooie energie niet in de vorm kan komen? Het grappige is: jij bént die vorm. Jij vertegenwoordigt die energie, als mens en in alles wat je doet of niet doet. In wat je creëert en manifesteert. En hoe meer jij openstaat om die meest pure energie die jij bent, die hoogste frequentie, te ontvangen, door jezelf als kraan open te draaien, deste meer jij (vaste) vorm kunt geven aan die prachtige energie. En hoe sterker je gevoel van voldoening, ontspanning en geluk.

Oefen dit iedere dag

Dat geluk niet van buiten komt, maar van binnen, roepen we al decennia lang tegen elkaar. Maar dat we dat binnen nu pas echt weer aan het hervinden zijn, geeft aan dat het onze aandacht en focus nodig heeft. Het is nogal een tijd zoek geweest!

Bovendien vraagt het een andere benadering dan die we ons zo eigen hebben gemaakt. Het is geen todo op onze lijstjes. Hier past geen stappenplan. En het laat zich niet managen. Daarvoor hebben we ons computer-brein in het hoofd.

Je hart-brein gebruiken

Dit contact met jouw pure energie, vraagt om dat andere brein, je hart-brein, waarvan we inmiddels weten dat het inderdaad functioneert als een brein maar vele malen beter en met energetische hart-kwaliteiten zoals compassie, onvoorwaardelijkheid en vergeving, allemaal aspecten van Liefde. Deze kwaliteiten hebben van zichzelf al een hoge frequentie. Je hart is dan ook de perfecte verbinding naar jouw Hogere Zelf. Vanuit contact met je hart kun je bij je verlangen. En met de energie van verlangen schep je jouw meest eigen, bijzondere, gelukkig-makende werkelijkheid, elke dag opnieuw.

Dus, wil je vrijheid ervaren, geluk en (zelf-)liefde? Creëer dan je momenten van stilte en afzondering, liefst iedere dag. Sluit je ogen en begin bijvoorbeeld met de focus op je ademhaling. Je kunt (in het begin) ook je handen op je hart leggen. Dat schept meteen een mooie verbinding. Eventueel zet je meditatiemuziek aan. En laat maar bij je opkomen hoe jij het makkelijkste in dat hogere bewustzijn, dat hogere weten komt. Ik wens je veel geluk met jou!

Lieve groet van Nynke

 

PS: Misschien mediteer je al wel en trek je je regelmatig terug maar blijf je met een hoofd vol chaos rondlopen. Misschien blijf je geïrriteerd, gefrustreerd en zonder focus. Veroordeel jezelf niet! Dit is een proces. En wil je daar hulp bij? Ik begeleid mensen intensief, gedurende een proces van zes maanden door de chaos en frustratie heen naar een heldere, lichte manier van in het leven staan, zodat je met zelfvertrouwen en plezier je realiteit creëert. Interesse? Neem contact met me op (www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie/) voor een gratis Losmaaksessie zodat je kunt ervaren of mijn begeleiding bij jou past.

Opeens werkt de magie

Opeens is daar een huis, mijn huis. Nu ik hier zit kan ik me bijna niet meer voorstellen hoe ik er ben gekomen. Magie moet je eigenlijk niet ontleden maar ik doe toch een kleine poging.

Ravijnen en rotsblokken

Een weg naar iets wat je graag wilt, kan oneindig steil lijken en vol ravijnen en rotsblokken. Kortom, vermoeiend, eng en vol risico’s. Bijna ondoenlijk misschien. En vaak laten we een verlangen dan maar los. We haken af of proberen te ontwijken wat in de weg staat.Rotsblokken en ravijnen

Maar de grap is dat als wij ‘het’ niet aangaan, ‘het’ naar ons komt. Vaak in een telkens nét even andere vermomming. Net zo lang tot je door het rotsblok bent gestapt, gewoon omdat het geen rotsblok bleek te zijn maar een spiegel.

De spiegel

De spiegel confronteert je niet alleen met jezelf – de grootste blokkade, of liever: de enige blokkade die überhaupt bestaat – hij geeft je daarmee ook zicht op hoe makkelijk de weg naar je verlangen eigenlijk kan zijn.

Want áls je dan bereid bent in de spiegel van en naar jezelf te kijken, dan kun je misschien besluiten gewoon maar even te zijn met jezelf. En wanneer je een poosje ‘gewoon maar met jezelf bent’, kies je er wellicht voor jezelf gewoon ok te vinden in plaats van te veroordelen. En dán kan het zomaar zijn dat je merkt dat je je hart opent en jezelf binnenlaat. En daar… begint de magie.

En ja, dan zit je, ik in dit geval, ‘zomaar’ in dit nieuwe paleis. Mijn eigen plek, aan het water, met prachtig licht, rustig, vriendelijk en vrolijk, veilig en ruimtelijk… in Amsterdam.

Sinds mijn scheiding twee jaar geleden had ik geen eigen woning. En ik realiseer me nu hoeveel het voor me betekent dat ik hier kan landen en de plek me eigen kan maken, zonder een ‘wat als ik straks weer weg moet’-scenario uit te werken. Ik moest per 1 juli jl uit mijn plekkie en was 23 juni over. Hoe mooi. En hoe magisch. Niet iets om te kopiëren of te herhalen. Dat is de dood in de pot. Wel een aanmoediging om magie nog meer toe te laten. Gewoon op elk moment.

Magie… die eigenlijk (zelf)liefde heet

Open je hart voor jou, en je verlangen is niet meer een punt aan de horizon met een schijnbaar oneindige weg er naartoe. Je verlangen ís immers al in je hart, dus zodra jij daar ook bent, vallen jullie samen. Als je houdt van jezelf, al is het voor even of bij vlagen, dan geniet je van je weg omdat je geniet van je verlangen, of het nou wel of niet is gerealiseerd. Dat is een magische kracht waarmee je dingen realiseert die je niet van tevoren kunt bedenken.

Terwijl ik dit zeg, weet dan dat ook ik niet rotsblok-vrij ben hoor. Ook ik houd op dit punt in mijn leven niet 24/7 van mezelf, waarmee ik net zo makkelijk rotsblokken en ravijnen schep als nu deze prachtige plek. Maar één ding is me zo helder: de rotsblokken en ravijnen, de schijnbaar oneindige weg naar een verlangen, de pijn, het verdriet en de angst, ze horen bij je gesloten hart. Ze zijn een onafscheidelijk team.

En ze vormen net zo’n hechte eenheid als je geopende hart dat doet met de magie van het creëren: het ervaren van de vreugde en dankbaarheid terwijl je stappen zet, zonder het resultaat al te hebben. Het ervaren van moeiteloosheid omdat je niet kijkt naar een lange weg om te gaan maar geniet van de beleving van wat je zo graag wilt, gewoon, bij de dagelijkse dingen die je doet.

Weer even wennen

Kiezen voor het openen of niet openen van je hart, eerst voor jezelf, is niet zozeer moeilijk, als wel een kwestie van wennen. Het vraagt herhaling, er weer handig in worden, het weer als natuurlijk ervaren. Iedereen kan het. Bij de een vraagt het meer oefening dan bij de ander. En, hoe meer oefening in iets, hoe meer pareltjes je vindt. Oefening baart kunst. En kunst is pure rijkdom.

Een nieuw verlangen

Een nieuw verlangen staat te trappelen: Soul Touching uitbreiden door mezelf volkomen vrij in mijn bedrijf te laten stromen. Moeitelozer bewegen tussen mensen met mijn intuïtieve aanraking. Harten openen en zielen raken is waar mijn leven over gaat en waar ik gelukkig van word en de wereld mooier.

Voel je vrij hier gebruik van te maken want zoals altijd, eindig ik ook nu met een uitnodiging aan jou: vind je het fijn te sparren over jouw rotsblok op dit moment? Vind je het prettig samen in jouw spiegel te kijken en het openen van je hart te oefenen? Boek een gratis Losmaaksessie op www.soultouching.nu/gratis (20m skype óf 20m live voor 15,-). Het is magisch wat in die korte tijd al kan veranderen voor jou.

Ik wens je veel liefs en lichts en een mooie ontmoeting met jezelf.

 

Voor als je het niet meer weet…

Deze ochtend was ik uitgenodigd om met een schrijfgroepje te komen schrijven. Alexandra faciliteert het en zet de energie neer. Een mooie energie: licht, liefdevol, ruimtegevend. Waar ik zelf ook zo van ben. Ik voel me thuis. We komen samen in De Nieuwe Yogaschool. Prettig als ‘extended living room’. Fijne koffie.

Na een korte introductie en mini-meditatie, starten we, ieder voor zich. Iedereen voelt zich grappig genoeg ‘gewoon’ capabel om te schrijven. No matter what. Geen methodes, regels, stramienen. Geen focus op het oplossen van een writer’s block. We zetten met elkaar neer dat we ‘gewoon’ schrijven en… we schrijven.

Alex tipt ons een boekje, eentje uit haar schrijf-hulp-boeken-bibliotheek. Het is: ‘The Right to Write’, van Julia Cameron (ja inderdaad, zij van ‘The Artist’s Way’, the morning pages). Alex licht toe: “dit is eigenlijk heel fijn voor mensen die hun verhaal uit hun hogere bewustzijn willen tappen, willen channelen, zo je wilt”. Dat resoneert meteen bij mij. Dus pak ik het boekje. Even scan ik de inhoudsopgave. En ik blijf hangen bij ‘Being an open Channel’. Zonder de pagina op te zoeken, sla ik het boekje open. En precies daar, bij dát hoofdstuk, kom ik uit.

Ik lees vluchtig, zoals ik tegenwoordig lees, glijend over de woorden. Niet zozeer woorden lezend als wel de energie scannend die in de tekst besloten ligt. En waar ik stop, is bij een simpele oefening die Julia aanreikt. De oefening is als volgt: doe als spelende kinderen die hun eigen wereld creëren. Zeg tegen jezelf: ‘Let’s pretend…’ (Laten we doen alsof… maar dat slaat in het Nederlands een beetje dood. Iemand een goede vertaling hiervoor zoals kinderen dat zeggen?)

Let’s pretend…’ dus. Meteen word ik blij en herken het kind in mij. Of liever, de twee kinderen, een jongen en een meisje.

als je het even niet meer weet...

Jaaaa, let’s pretend… en de wereld springt open. Alsof ik met een toverstaf in de ruimte heb gezwaaid. Opeens is alles mogelijk. Dat is de kinderwereld. De wereld van de magie, van het sprookje, dat begint met: ‘Er was eens…’ Dan begint een nieuwe realiteit, niet gebonden aan de ons bekende regels, normen, do’s and don’ts. Is ons volwassen leven haar magie verloren? Of vraagt het van ons slechts een simpel besluit: ‘let’s pretend…’ of ‘er was eens…’ Doe je mee?

Let’s pretend… Onmiddellijk komen mijn kleine innerlijke jongetje en meisje in mijn geestesoog. Altijd vrolijk, altijd licht en in voor avontuur. Het jongetje zegt: let’s pretend that we can talk straight to the super Me, the Me that knows all about me, everything and everyone. (Grappig, ik ga in het Engels schrijven. Sprak het jongetje Engels? Ik weet het niet meer. Volgens mij was het geen specifieke taal maar zond hij gewoon de boodschap uit.)

De oproep van het jongetje is nog niet gedaan of in mijn geestesoog ontstaat een soort brede baan, een licht wit-gele ‘snelweg’, van het jongetje en meisje naar een beeld van een grote, allesomvattende gedaante die alle antwoorden heeft. Het is een rustige, hele liefdevolle, vriendelijke energie. Zen, Het is MIJ. De Mij die alles weet en overziet. De Mij die niet oordeelt, levendig en in rust is. Geniet van wat is.

Nu het jongetje (grappig, het meisje is even uit beeld) weet dat er geluisterd wordt, komen de vragen. En gedurende een half uur volgen vraag en antwoord, heel natuurlijk, heel gemakkelijk. Na elk antwoord, wat ik opschrijf komt het jongetje met een vervolgvraag, om daarna weer te zeggen: ‘Let’s pretend…’ Die woorden zijn genoeg. Meteen volgt de magische snelweg naar Het is, Het weet, Ik Ben. Het jongetje vraagt, Het/Ik antwoord.

De antwoorden zijn niet nieuw en tegelijk af en toe wel diepgaander dan ik ze kende tot nu toe. Dat komt omdat ik ze nu toelaat, besef ik. Het jongetje heeft me overgehaald met z’n avontuurlijke, speelse houding en met het beeld van die brede snelweg naar alles. Naar vrijheid. Naar vertrouwen en weten.

Hij vraagt en vraagt, zoals kinderen door kunnen gaan met vragen. Omdat ze heel goed weten dat er een essentie is waar volwassenen zo goed omheen kunnen draaien. Omgekeerd laat Het/Ik heel duidelijk merken, hoezeer ik mijn antwoorden al weet door ze liefdevol te blijven herhalen. En ze niet mooier te maken of groter of een oplossing te laten zijn voor iets. Er hoeft niets te worden opgelost. Het enige dat er is, is: mag ik er van mezelf mee zijn en mee doen wat ik wil? Omdat dat goed voelt voor mij?

Hieronder heb ik het hele gesprek uitgeschreven. Voor de liefhebber. Veel leesplezier, en leuk als je een reactie achterlaat.

Voor nu: heb het goed. En als je het even niet meer weet: ‘Let’s pretend …’ Wat is er dan allemaal mogelijk? Wow, ik ben benieuwd naar jouw levende sprookjes. Wil je (daarover) met me in gesprek bij een kop koffie of thee? Boek je Losmaaksessie (gratis via skype / 10,- live) hier. Liefs van Nynke

 

Het gesprek…
V: Wat houdt me in ‘ik mag er niet zijn’? Wat wil ik met deze gewoonte?
A: Je wilt je eraan vasthouden.
V: Wat biedt die gewoonte mij dan?
A: Een ‘body of existance’
V: Waar heb ik een ‘body of existance’ voor nodig?
A: Hahaha, you don’t.
V: Waarom houd ik er dan aan vast?
A: Omdat je zo’n sterke wil hebt, zo’n sterke mind.
V: Hoe gebruik ik mijn sterke wil meer in lijn met jou, mijn hogere Zelf?
A: Je bent helemaal in lijn met Mij.
V: Waar dient dit gebruik van mijn sterke wil dan nu voor op deze manier?
A: Groei
V: Welke groei?
A: Groei van je bewustzijn.
V: Hoe groei ik hier dan door?
A: Je creëert veiligheid voor jezelf om te zijn.
V: Dus het remt mijn ontwikkeling niet?
A: Nee, it helps you embrace your power.
V: Wat kun je me vertellen over mijn power?
A: Er zit heel veel kracht in je. In de vorm van al je kennis. Je weet alles al. In die zin ben je heel erg groot. Je voelt je daar heel erg verantwoordelijk in/voor. Je wilt die kracht hanteren, in de hand hebben, besturen. Want je denkt dat dat je taak is: de wereld besturen. Dit ken je uit andere realiteiten waar je veel macht had en dus ook echt die verantwoordelijkheid. En nu gaat het erom die kennis toe te passen als mens, in alle vrijheid en ruimte. Om zo compassie te leren in al haar volheid door alles waar je als mens tegenaan loopt. Het vraagt juist niet meer het instrueren van anderen in wat ze moeten doen. Het geeft je de mogelijkheid te ervaren wat vrijheid is, zonder die verantwoordelijkheid en macht. Je bent niet degene waarop alles leunt en in die zin niet nodig. Dat is niet waarom je er bent. Dat was slechts een ervaring. Je ervaart nu dat je door dit los te laten, er iets van je overblijft dat vele malen krachtiger is.
V: Wat blijft er dan van mij over?
A: Aanwezigheid in/van Liefde en Licht. Dat is het.
V: Ik kom vaak terug bij ‘hoe kom ik in beweging, hoe zet ik de eerste stap’?
A: Dit komt omdat je dingen moet van jezelf. En dan gaat het over ‘goed’ en ‘fout’. Het gaat echter niet om ‘goed’ of ‘fout’. Je doet niks fout en kunt ook niets goed doen omdat goed niet een onderscheid is. Alles is goed. Omdat jij bent, per definitie Liefde en Licht. Net als iedereen. Je hoeft je daarin niet te bewijzen, alleen jouw expressievorm te vinden. Jouw expressievorm of: je fijnste vorm, die je het meest doet stromen. Dit is echt loslaten voor je omdat je herinnering aan macht en dragen van verantwoordelijkheid als bestaansrecht nog zo sterk voor je is. Maar dat is klaar. Je hoeft alleen maar Liefde en Licht te zijn. Alleen dat. Het is helemaal goed om macht en verantwoordelijkheid te ervaren, daarvoor te kiezen als ervaring. Dat is helemaal ok. En je kunt ook kiezen voor andere ervaringen nu omdat die in je bewustzijn zijn. Dus die zijn bewust tot je beschikking. Heerlijk toch?

V: Nu heb ik een vraag aan jou? Wat wil je eigenlijk? Waar gaat je energie echt van stromen?
A(Nynke): warmte, buitenlucht, Licht, Licht zijn aanwezig tussen mensen, energie zijn, helend, stromen, samen eten, muziek, samen zijn, reizen, helende ruimte faciliteren en dat dat als vanzelf gaat, mijn man, liefde, samen