Logo Soul Touching

ontwikkeling

Robert Bavelaar over authenticiteit

“Het volgende interview heb ik gehouden met Robert Bavelaar,
directeur/COO bij Biegelaar bv, een grafische dienstverlener.  Dit interview was voor mij extra boeiend omdat het een sector betreft, waar de nadruk ligt op produktie, zeg: de harde kant. De uitdaging voor Robert om de mens-ontwikkel-kant, de softe kant, voldoende aandacht te geven is dan ook deste groter. Wat mij daarbij opviel is dat Robert de kunst beheerst om die vrij abstracte mens-ontwikkel-kant te communiceren in de taal van de produktiewerkers. Het is heel interessant om te lezen vanuit welke visie hij dat doet:

“Men erkent inmiddels dat er iets anders is dan jagen op geld. Maar zolang er egoleiders aan de toppen van bedrijven zitten, is een echte omslag naar meer authenticiteit heel lastig volgens mij. Ik denk dat het evolueren van de dingen de drijvende kracht is achter deze omslag. Organisaties moeten mee met hun tijd en daarin veranderen dingen steeds sneller. Alle technische ontwikkelingen zijn behulpzaam geweest maar gaan op een gegeven moment een eigen leven leiden. Daarin moet je meer zelf keuzes leren maken. En dan merken bedrijven dat er andere dingen nodig zijn dan alleen de controller of de boekhouder.
Mensen, die gewend zijn hun houvast te zoeken in de dingen om hen heen, hebben steeds meer moeite de ontwikkelingen bij te houden. Ze worden daardoor steeds meer teruggeworpen op zichzelf en gaan op zoek, eventueel geholpen door coaching of training, naar nieuw houvast: naar richting van binnenuit waardoor hun authenticiteit groeit.
Leiders die niet authentiek zijn zullen in de loop van de tijd hun positie ook niet meer kunnen handhaven is mijn mening. Er zal geluisterd moeten worden naar de onderkant van de organisaties, dan zal de omslag gemaakt worden.” Download robert_bavelaar.doc

Second Life, wat is de fun?

Vandaag weer een bericht gekregen over Second Life: de Centrale Bibliotheek in Amsterdam gaat per 5 mei open op Second Life. Het wordt een strandbieb met literaire rondvaart.

Eergister had ik het met Jorrit Timmermans nog over Second Life en ik vertelde hem dat ik getriggerd ben door de steeds sneller toenemende belangstelling ervoor. Met name bij organisaties geeft dit me een hyperig gevoel: ‘je bestaansrecht als bedrijf kan ervan afhangen’, of zoiets. Ik ga mezelf dan altijd de vraag stellen: wat doet dit nou met mij en wat wil ik ermee? Ik ben meestal heel enthousiast over ontwikkelingen die bestaande structuren doorbreken. Dat werkt bevrijdend en vrijheid is verrukkelijk. Maar met een aantal dingen heb ik duidelijk veel minder, zo ook Second Life.

Door hier meer over na te denken en te luisteren naar reacties op Second Life en motivaties waarom mensen meedoen, kwam ik erachter dat ik mijn leven als mens eigenlijk ervaar als Second Life. Ik voel me heel erg een geest in een lichaam waarmee ik kan experimenteren en creëren wat en zoveel ik maar wil. Het gaat dan vooral om dat ‘willen’. Gaandeweg de rit heb ik gemerkt dat dingen die niet lukken of waar ik niet happy mee ben, uiteindelijk ook niet bij me passen. Ik wil ze niet werkelijk. En tegelijkertijd blijken de (lichamelijke) beperkingen die ik heb, heel erg te passen en te ondersteunen wat ik wil en aan het creëren ben.  Mijn experiment als mens levert me bijzonder veel op in termen van lering en vermaak waar ik steeds meer een voldaan gevoel van krijg. Dat is voor mij de zin van het leven oftewel mijn Second Life. Ben ik nou zo raar of hebben meer mensen dit?

Ik ben dus heel erg benieuwd wat nou precies de meerwaarde is van Second Life voor individuen en organisaties die meedoen. Gaat het om de onbeperktheid? En wat levert dat dan op?  Voorziet het in een  (levens-)behoefte, die ik nog niet ken, en welke is dat dan? In hoeverre speelt het ‘erbij horen’ een rol?

Overigens Jorrit, bedankt voor je inspirerende vragen hierover wat me aanzette weer te gaan schrijven.

Authentiek: zinvol, modegril of beide?

Tegenwoordig klinkt de term authenticiteit vaker. Het lijkt alsof iedereen het eens is over wat ermee wordt bedoeld. Ik ga me niet storten op de beste omschrijving maar wil duiden wat de betekenis van authenticiteit is voor mij, zowel het woord als haar inhoud. Via reacties hoop ik dan meer helderdheid te krijgen op de vraag: authentiek, zinvol, modegril of beide?

Ik vind iemand authentiek als ik het gevoel heb dat hij (of zij) zelfbewust is en moeite doet van daaruit zichzelf te laten zien en kennen. Iemand is dan niet zo bezig gedrag of zienswijzen over te nemen van zijn omgeving maar komt met eigen inzichten, woorden en vertrekpunten. Dit werkt rechtstreekse communicatie in de hand. Volgens mij is het meestal een kwestie van gevoel of iemand als authentiek wordt beschouwd of niet: een contact voelt aan als soepel, open en veilig. Heel prettig, dus waarom zijn we niet authentieker met z’n allen? Zitten er nadelige kanten aan? Kost het iets om authentiek te zijn?

Internet en andere technologieen hebben veel bijgedragen aan een transparantere wereld en de tijd lijkt rijp om zonder meer transparanter (lees: eerlijker) te zijn naar elkaar, rechtstreekser te communiceren en minder te manipuleren. Daarom zou authentiek zijn steeds meer worden gewaardeerd. Kunnen we er niet meer onderuit steeds meer ons eigen gezicht te tonen, of is dit weer iets heel tijdelijks?

Transparantie, authenticiteit, eerlijkheid, ik ben voor. Alleen wel als resultaat van een geleidelijke ontwikkeling, zodat we een beetje kunnen wennen aan elkaars openheid. Dan kan het zeker een modegril ontgroeien en voor langere tijd meer rust en helderheid brengen in communicatie en relaties…