Logo Soul Touching

ontwikkeling

#Droombaan en bedrog enzo…

Vraag: ‘Van welk beroep droomde u als kind?’

Antwoord: ‘Van vuilnisman. Het ophalen van vuilnis zag er zo evident nuttig uit. En leuk ook nog, om achter zo’n wagen aan te hangen en die zakken met een boog in de wagen te smijten.’ – Eigen Huis en Interieur sep 2011, p 36

Even voor de duidelijkheid: de vraag werd gesteld aan Wouter Vanstiphout, architectuurhistoricus en sinds 2009 Nederlands eerste hoogleraar Ontwerp en Politiek, aan de TU Delft.

Dit antwoord vond ik zo leuk, dat ik het even wilde quoten. Leuk en nuttig, ja ik denk dat dit criteria zijn waaraan een droombaan voldoet. Er zijn vele droombaancoaches op dit moment. Google geeft 2030 resultaten bij dat woord. Wat ik zie bij het aanklikken van een aantal links, is de gerichtheid op met name het ‘leuke’ en niet zozeer het ‘nuttige’ aspect van de droombaan. Hoe zou dat komen?

Sluit het bezig zijn met het nut van een baan wanneer je volwassen bent, uit dat die baan ook leuk kan zijn? En hoe zou het dan komen dat een kind nut en plezier moeiteloos combineert?

Ik ben geen onderzoeker en ga hier ook geen onderzoek naar doen maar de uitspraak van Wouter Vanstiphout raakte me en dingen die me raken, hebben me meestal wel iets te vertellen. Dus ga ik er maar even op door. Misschien heb ik jullie als lezer dan ook iets te vertellen.

Zodra ik me, als volwassene bezig ga houden (al of niet naar aanleiding van een kritische vraag) met het nut van mijn bezigheden, schiet ik in de kramp. Ik kan er eindeloos aan afdoen, mijn bezigheden als coach bij stress of ontwikkel-vragen: ‘mensen moeten gewoon geld verdienen en niet zo eindeloos navelstaren’, ‘er zijn al zoveel coaches in Nederland: de ene helft coacht de andere helft’, ‘wat levert het nou op in harde euro’s’, etc. etc.

Kennelijk refereer ik bij het nut van mijn baan slechts aan het economisch nut in klinkende munt. Ik denk aan het op korte termijn meetbaar maken, in de zin van s m a r t. De vanzelfsprekendheid en het vertrouwen dat ik als mens van nature een zinvolle, nuttige bijdrage lever aan de grotere groep, zijn weg. Ik ga over mijn nut nadenken en dan is mijn plezier snel verdwenen.

Het zou heel goed kunnen dat een kind (nog) ‘weet’ dat, eenmaal volwassen, het van nature een bepaalde passende bijdrage gaat leveren aan de groep of gemeenschap waar het bij hoort. Het kind hoeft daar geen extra moeite voor te doen en niet over na te denken. Het weet dat wat het gaat doen later, vanzelfsprekend van nut is. Dan kan ik me voorstellen dat nut en plezier in een kind dus hand in hand gaan. Immers, het nut komt net zozeer van binnenuit als het plezier. Het is ‘gewoon’ een natuurlijk weten en het kind forceert of blokkeert niet(s).

Misschien leuk voor (droombaan)coaches om naast de vraag: “Wat vond je leuk toen je 4-6 jaar was?” ook te vragen: “Wat vond je van nut, toen je 4 (of 5 of 6) jaar was? Wie weet brengt die vraag naar het voor het kind nog vanzelfsprekende nut, zijn of haar droom tot leven. En dan kan een baan weer een droombaan zijn.

 

Authenticiteit en Flow in organisaties.

Op een Li groep kwam ik een oproep tegen om mee te werken aan een promotie-onderzoek. De promovendus is Ralph van den Bosch en zijn begeleider is Prof. Dr. T. Taris aan de Universiteit Utrecht. (By the way: aanmelden voor deelname kan via http://www.dilemmafoundation.nl/onderzoek)

Er worden vier vragen gesteld in de oproep: Hoe kunnen organisaties actief sturen op productieve en vitale medewerkers? Welke rol speelt het management hierbij? Wat betekent dit onder druk van stress op het werk? En welke rol speelt authentieke werkbeleving hierbij?

De oproep triggert en roept veel vragen bij me op. Ik ben heel nieuwsgierig naar hoe flow in organisaties eruit ziet bijvoorbeeld. Is het dan noodzakelijk dat alle leden van de organisatie flow ervaren? Wat ervaren die mensen dan precies? En wat is de ‘authentieke werkbeleving’ ? De Van Dale zegt over ‘authentiek’: betrouwbaar, geloofwaardig; echt. Dus dan zou je je werk als zodanig beleven. En een vitale medewerker, is dat iemand die zich (bijna) nooit ziek meldt? Dat scheelt in ieder geval wel een stukje productiviteit denk ik omdat zo iemand vaker aanwezig is dan wanneer hij of zij ziek thuis is. Of niet? Of zijn veel werknemers in organisaties aanwezig zonder productief te zijn?

Een andere vraag die bij me opkomt is de reden van de promovendus voor zijn onderzoek. Ik ga naar de website van de dilemmafoundation en lees: “Dit onderzoek, uitgevoerd door de Universiteit Utrecht in samenwerking met DilemmaFoundation, heeft tot doel inzicht te bieden in welke eigenschappen en kenmerken van persoon en omgeving bijdragen aan de productiviteit en vitaliteit van medewerkers.” Hieruit haal ik dat het dus niet zozeer primair over authenticiteit en flow in organisaties gaat, zoals de oproep op Li aangeeft, maar over vitaliteit en productiviteit van medewerkers. Of zijn authenticiteit en flow in organisaties daarvoor een voorwaarde? En wat wil de promovendus daar dan mee aantonen? Heeft hij er belang bij dat organisaties weten hoe ze hun productiviteit kunnen vergroten?

Lezend op de site van www.dilemmafoundation.nl lees ik: “DilemmaFoundation initiëert, stimuleert, faciliteert en praktiseert, zowel kwalitatief als kwantitatief, onderzoek naar gedrag van mensen in een sociaal-economische context. Dit geschiedt veelal op eigen initiatief, anticiperend op maatschappelijke ontwikkelingen of op verzoek van overheid of bedrijfsleven. Resultaten van onderzoek leiden veelal tot concrete inzichten welke basis zijn voor productontwikkeling en nieuwe vormen van dienstverlening.”

Ok, de Dilemmafoundation verleent diensten en verricht onderzoek en ze heeft een visie op ontwikkelen. Daarin schrijft ze: “Wij, onderzoekers van DilemmaFoundation en medewerkers van DilemmaManager stimuleren en ondersteunen mensen om zelf de regie te voeren in het maken van keuzes ten aanzien van hun persoonlijke ontwikkeling in de context van werk en werkbevlogenheid.” Dat laatste woord, ook weer bijzonder.

Dus als ik het goed begrijp dienen de uitkomsten van dit onderzoek twee kanten: werknemers worden ondersteund in hun persoonlijke ontwikkeling gerelateerd aan hun werk zodat ze daar bevlogen in zijn en daarmee productiever. En werkgevers worden geholpen met handvatten die als promotie-onderzoek, dus wetenschappelijk, worden gepresenteerd, om werknemers inderdaad op de juiste manier te ondersteunen, waardoor hun totale productie, en dus hun winst, stijgt. Dat ziet eruit als win-win.

Ik ben heel erg benieuwd naar de uitkomsten van het onderzoek en ga dus meedoen. Want geld verdienen is nog steeds het primaire doel van verreweg de meeste organisaties. En dat lijkt zich ook nog steeds moeilijk te verbinden met de focus op aandacht, ondersteuning en ontwikkeling van (mede)mensen. Gaat dit onderzoek de of een brug slaan tussen groei via geld en groei door persoonlijke ontwikkeling? Niet of-of maar en-en? Of ontwikkelt winstgroei zich tot een andere maatstaf dan we nu gewend zijn?

Authenticiteit Eigenheid, interview met Walter Berghoef

In 2007 interviewde ik Walter Berghoef voor de eerste keer in het kader van een reeks interviews over authenticiteit. In de tussenliggende periode is veel op z’n plek gevallen voor hem. Hij houdt van het woord, dat is een van die dingen waar hij niet meer omheen kan of wil. Dit geeft hij onder andere vorm in zijn werk: facilitating conversations. “Ik breng mensen in gesprek met zichzelf en elkaar over de wezenlijke onderwerpen die vaak als vanzelfsprekend beschouwd worden en onbenoemd blijven.”

Een andere verandering ten opzichte van vier jaar geleden, is dat Walter me direct meeneemt naar een ander woord, in plaats van authenticiteit, en dat is eigenheid: “Dat zit voor mij dichter op de betekenis. En het is iets minder geladen.”

Wat Walter me leert in dit interview, geef ik als aan hem terug in ons gesprek:

“Het complexe samenspel van eigenheid omvat het individuele proces van autonome ontwikkeling, het verbinden en het manifesteren. Dit is een cyclisch proces dat voortdurend plaatsvindt, zowel individueel als collectief en in interactie. En dat is wat jij faciliteert door middel van conversatie oftewel: het voeren van gesprekken én stilte.

En hierbij, zeg je, is het belangrijk om te luisteren, naar je eigen verlangens en die van de ander door de ander uit te nodigen. Het is dus ook van belang om vragen te stellen: in welke mate klopt het bij mij, in welke mate klikt het tussen ons en in welke mate past wat we aan het doen zijn?

En, ten derde, is het belangrijk om de confrontatie aan te gaan in plaats van te vechten of te vluchten. Ook daarin komt het spreken terug: Spreek je allebei uit of spreek je allemaal uit. Kom gezamenlijk tot afspraken die tot actie leiden. En spreek elkaar aan op de resultaten van die actie. Dan kun je je daarna weer opnieuw uitspreken en is de cirkel rond.”

Lees het hele interview over hoe Walter eigenheid als continu proces weergeeft. Hoe hij zijn praktijkervaringen voor mij in woorden heeft uitgebeeld tot de cirkel helemaal rond was. Het heeft me geraakt. Ik denk doordat zijn verhaal en wat hij in ons gesprek deed, niet losstonden van elkaar.
[Download Walter Berghoef Authenticiteit Eigenheid]


Ikki Borrel over authenticiteit op 4 juni in Utrecht

Kort geleden kreeg ik een mail van Tessa Dirks van Ikki, een on- en offline platform dat o.a. mensen faciliteert bij hun carriere en ontwikkeling, om spreker te zijn op hun borrel die dit keer gaat over authenticiteit. Mijn eerste reactie was: “Wat opvallend dat er zoveel belangstelling is voor (het woord) authenticiteit op dit moment. Hoe kan dat toch?” In de tweede plaats dacht ik: “Wat heb ik eigenlijk over het onderwerp te melden?” Ik ben er een weblog over gestart dus ik heb er zeker wat mee.

Het leek me meteen leuk om op de uitnodiging in te gaan. Goede aanleiding om weer eens helemaal in mijn weblog te duiken en de interviews die ik heb gehouden over authenticiteit. Bleek dat ik zeker wel wat kan en wil vertellen hierover. Als je mee wilt praten, kom ook (en meld je aan via de Ikki link):

4 juni, 17.30 – 20.30, Oudegracht 27 Utrecht

Tineke Verhoeven over authenticiteit

Tineke Verhoeven is werkzaam bij Sanoma Uitgevers. Vanaf 1976 heeft ze daar een veelheid aan werkzaamheden verricht. Zo is ze 18 jaar hoofdredacteur geweest van oa. de Cosmopolitan, de Viva en de Flair, die toen werd gelanceerd in Nederland, en de Esta, een compleet nieuw gestarte titel onder haar leiding.
Ook het ontwikkelen van mensen binnen het vak en binnen de organisatie heeft ze ter hand genomen als editorial development manager. Dit resulteerde oa. in een plan voor redactioneel talentmanagement, job rotatie voor chefs, hoofdredacteuren en art directors, coach trajecten voor hoofdredacteuren en Pitch&Power als platform, dat projecten koppelt aan potentials met als een van de grotere projecten: PinkRibbonMagazine 2007.
Een interessant dame, dacht ik, om te interviewen over het onderwerp authenticiteit. Hoe werkt dat onderwerp door bij een grote uitgever van populaire bladen? Tineke vertelt open over haar persoonlijke visie op authentiek zijn en hoe ze het professioneel inzet. Lees verder…