Logo Soul Touching

overgave

En ze leefde(n) nog lang en gelukkig

Je kent vast de donkere nacht van de ziel… Die fase waarin je geen kant meer op lijkt te kunnen, waarin je de diepste donkerte in jezelf ontmoet en je je moet overgeven aan iets waarvan je de kracht nog niet kent maar waarbij je tegelijk voelt dat je geen keuze meer hebt.

Een beetje sterven

In vrijwel ieders leven komt zo’n crisis voorbij. Soms op jonge leeftijd, soms in de bloei van je leven, soms pas later. Je wordt teruggeworpen op jezelf. Zelfs al heb je fantastische vrienden, een liefdevolle relatie of een goede therapeut, er komt een punt waarop het lijkt alsof niets en niemand meer helpt.

Misschien voelt het een beetje als sterven: het leven zoals je het kende heb je los te laten, omdat het onder je handen afbrokkelt.

Het komt goed

Als we de moed hebben om ons hieraan over te geven, om ons te laten meenemen door die krachtige stroom die we ‘crisis’ noemen, komt er vaak een moment waarop we terugkijken op die donkere tijd en zeggen:
“Dát was de ommekeer in mijn leven. Daar vond een transformatie plaats die me werkelijk op mijn pad heeft gebracht.”
Kortom: je leefde nog lang en gelukkig.

Meestal stopt daar het boek of de film. We eindigen met een goed gevoel. Zie je wel: het komt goed. En in zekere zin is dat ook zo. Alles komt goed, misschien wel om de eenvoudige reden dat het gewoon is wat het ís.

Maar wat als een crisis zich herhaalt? Wat als het leven steeds opnieuw contrasten aandraagt en het ‘lang en gelukkig’ telkens maar van korte duur lijkt?

Alleen maar ervaren

Ik pretendeer niet de wijsheid van het leven in pacht te hebben. Maar wellicht kan ik iets bijdragen. Wat vaak een harde noot is om te kraken, is dat het leven niet gaat over het vinden van een definitieve oplossing voor het leed, maar over het leven met contrasten. Díe blijven komen, steeds opnieuw. Waar beweging en dus groei mogelijk is, is in onze houding naar die contrasten.

Voelt een ervaring als een crisis, dan is het voor jou een crisis. Voelt het als ‘gewoon’ een nieuwe ervaring, dan krijgt het op die manier zijn plek in je leven. We zijn altijd zelf aan zet.

En ze leefde(n) nog lang en gelukkig

Afbeelding van Aline Dassel via Pixabay

Lang en gelukkig

Naarmate we ervaringen accepteren, doorleven en integreren, kortom: gewoon ervaringen laten zijn, worden ze zachter. Zwart-wit, goed-fout, liefde-angst, ze verliezen hun scherpe randen. Het leven wordt niet grijzer, maar eenvoudiger en helderder.

Misschien ligt daar een andere betekenis van een lang en gelukkig leven: in onze bereidheid om wat we meemaken aan elkaar te rijgen, er een strik omheen te doen en te zeggen: precies zo wilde het gebeuren.

Liefs, Nynke
(PS: Wil je samen reflecteren op jouw levenspad? soultouching.nu/contact)

Wat is de rustplek in jou?

Je kunt alle mogelijke cursussen volgen, coaching krijgen, op je yogamat of meditatiekussen zitten, maar zolang er in je intentie nog een zweem zit van “Ik mis nog iets, wat gaat mij redden uit mijn situatie?”, komt er nooit écht rust.

Zachtjes sterven

Echte rust raakt aan die volledige overgave, zoals op een zacht sterfbed na een rijk en vervuld leven. Het is het moment waarop je alles loslaat: wie je dacht te zijn en wat je dacht te moeten, en dat overgeeft aan de stroom, op weg naar de grote oceaan waaruit alles ooit ontstond.

Natuurlijk is de fase van zachtjes sterven anders dan die waarin je nog in het volle leven staat en er elke dag veel van je wordt gevraagd. We hebben afspraken, kinderen, huisdieren, en vaak ook werk, dat ons weliswaar voorziet van het nodige geld, maar ons zo bezighoudt. Het brengt ons in een constante alert-modus: wat als we falen? Dan lijken de gevolgen niet te overzien. Dus blijven we gefocust op wat er buiten ons gebeurt.

Overgave

Maar de zachtjes stervende, vervulde en vredige staat van zijn, is er een van loslaten: een overgave aan het ‘binnen’, aan die oneindige bewustzijnswereld voorbij onze zintuigen. Die bereiken we wanneer we onszelf toestaan te zijn en te vertrouwen op wijsheid, wat veel verder reikt dan het denken.

Je hoeft niet fysiek te sterven om die diepe rust te vinden. In de huidige tijd is de ruimte om bewust te zijn en te ontspannen zoveel toegankelijker geworden. Meditatie, yoga, tuinieren, lekker zingen, tekenen, intuïtief schrijven, wandelen… elk moment dat je de tijd neemt om even naar binnen te keren, kan de deur naar die innerlijke rust zich openen.

Waar is de rustplek in jou?

Afbeelding van Ildigo via Pixabay

Wat is de rustplek in jou?

Waar ligt die rustplek in jou?
Waar in je lijf ervaar je dat je het tijdelijke (voor even) kunt verruilen voor het eeuwige?
Waar in je systeem voel je dat je in een oogwenk leeg kunt zijn om onmiddellijk vervuld te raken van het AL?
Hoe faciliteer je die heilige ruimte in jezelf, al of niet met een ritueel?
Laat je hart deze ruimte aan je tonen. En ervaar: zodra je jezelf erin laat vallen, is daar die diepe rust, altijd en overal.

Heb een prachtige nieuwe week, waarin jouw ware rustplek volop haar ruimte mag vinden. Liefs, Nynke

Wat is de rustplek in jou?

Je kunt alle mogelijke cursussen volgen, coaching krijgen, op je yogamat of meditatiekussen zitten, maar zolang er in je intentie nog een zweem zit van “Ik mis nog iets, wat gaat mij redden uit mijn situatie?”, komt er nooit écht rust.

Overgave

Echte rust raakt aan die volledige overgave, zoals op een zacht sterfbed na een rijk en vervuld leven. Het is het moment waarop je alles loslaat: wie je dacht te zijn en wat je dacht te moeten, en dat overgeeft aan de stroom, op weg naar de grote oceaan waaruit alles ooit ontstond.

Natuurlijk is de fase van zachtjes sterven anders dan die waarin je nog in het volle leven staat en er elke dag veel van je wordt gevraagd. We hebben afspraken, kinderen, huisdieren, en vaak ook werk, dat ons weliswaar voorziet van het nodige geld, maar ons zo bezighoudt. Het brengt ons in een constante alert-modus: wat als we falen? Dan lijken de gevolgen niet te overzien. Dus blijven we gefocust op wat er buiten ons gebeurt.

Zachtjes sterven

Maar de zachtjes stervende, vervulde en vredige staat van zijn, is er een van loslaten: een overgave aan het ‘binnen’, aan die oneindige bewustzijnswereld voorbij onze zintuigen. Die bereiken we wanneer we onszelf toestaan te zijn en te vertrouwen op wijsheid, wat veel verder reikt dan het denken.

Je hoeft niet fysiek te sterven om die diepe rust te vinden. In de huidige tijd is de ruimte om bewust te zijn en te ontspannen zoveel toegankelijker geworden. Meditatie, yoga, tuinieren, lekker zingen, tekenen, intuïtief schrijven, wandelen… elk moment dat je de tijd neemt om even naar binnen te keren, kan de deur naar die innerlijke rust zich openen.

Afbeelding van Ildigo via Pixabay

Waar ligt die rustplek in jou?

Waar in je lijf ervaar je dat je het tijdelijke (voor even) kunt verruilen voor het eeuwige?
Waar in je systeem voel je dat je in een oogwenk leeg kunt zijn om onmiddellijk vervuld te raken van het AL?
Hoe faciliteer je die heilige ruimte in jezelf, al of niet met een ritueel?
Laat je hart deze ruimte aan je tonen. En ervaar: zodra je jezelf erin laat vallen, is daar die diepe rust, altijd en overal.

Heb een prachtige nieuwe week, waarin jouw ware rustplek volop haar ruimte mag vinden. Liefs, Nynke

Alles zit al in je

Alles zit al in je op het moment dat je verwekt en later geboren wordt.

We zijn volmaakt in onze bedoeling vanaf het moment van conceptie en die perfectie verdwijnt niet. Het is een prachtige mix van ingrediënten. Die vormen zich tot iets wat je een plan zou kunnen noemen. Een plan van je ziel, gecodeerd in een soort van landkaart in je DNA.

We zijn spoorzoekers

En, eenmaal in dat lichaam en geboren op aarde, is het aan ons als mens om op pad te gaan. Om de aanwijzingen op de landkaart te volgen en de code van wie we in wezen zijn, te ontcijferen. We zijn reizigers, spoorzoekers, van jong tot oud, van wieg tot graf. En door de sporen te vinden, herinneren we ons weer die perfectie van voordat we als mens onze tocht hier begonnen.

Alles zit al in je

Afbeelding van StockSnap via Pixabay 

Het leuke van spoorzoekertje spelen, is dat het speels is. Als kind geniet je van de spanning van het vinden, in de volle overtuiging dat je het vindt. En wat dat ‘het’ ook is, in die spanning ervaar je al de verrukking en de vreugde die de vondst in je wakker zal maken. Je denkt er niet eens bij na dat het ook wel eens anders zou kunnen zijn en dat het vinden een drama kan worden omdat je niks vindt óf omdat wat je vindt, tegenvalt.
Als ouder geniet je op jouw beurt van de overgave en van het onvoorwaardelijke vertrouwen van het kind. Je wéét als ouder dat het goed komt. Of liever: al goed is. Je hebt immers zelf de sporen van het spel uitgezet, dit spel voor alle leeftijden.

Maar eenmaal volwassen…

Maar als volwassen mensen zien we niet meer wie het spoor heeft uitgezet. We herinneren ons niet meer dat we dat zélf zijn, vanuit een veel wijzer perspectief. Dit perspectief, vanuit onze ziel, is tijdens het opgroeien geleidelijk totaal naar de achtergrond verdwenen. Dat maakt het spel steeds zwaarder en uitzichtlozer. Ergens weten we dat er een spoor moet zijn dat leidt naar die vreugde en vervulling. Maar hoe dan, wat dan?

Slechts af en toe ervaren we een aanwijzing, iets dat lijkt op een spoor. We worden geraakt door iets prachtigs, in de natuur, of tijdens het luisteren naar muziek, het lezen van een boek, het spelen met een kind. Of we verdwijnen in een activiteit die zo vervullend is, dat we niet meer stilstaan bij wat we zoeken: we zijn gewoon thuis, aangekomen, gevonden.

Met enige regelmaat worden we ook geraakt in niet fijne dingen: een sterfgeval van een dierbare misschien. Of ons werk stopt terwijl we niets anders hebben. We maken een val en breken wat, waardoor we opeens hulp moet vragen voor alles. Iedereen maakt dit soort dingen mee en vrijwel iedereen komt vroeger of later tot de ontdekking dat de aanwijzingen die we zoeken eveneens híerin te vinden zijn, maar dan nét even anders. We leren dat er juist door deze nare ervaringen een wijsheid in ons groeit, die ons de weg wijst naar wie we zijn. Naar degene die het spoor heeft uitgezet. Inderdaad, onze ziel.

Van zoeken naar vinden

Op die momenten, in contact met onze puurheid, is het spel van het leven weer leuk, fascinerend, spannend en vervullend. De sporen die we herkennen brengen ons voor even thuis. Tot we het contact met onze ziel weer overschaduwen en opnieuw gaan zoeken. Dat wat gevonden is, blijkt nog niet genoeg en we ervaren een honger naar nieuwe sporen. ‘Dit kan toch niet alles zijn in mijn leven? Waarom ben ik dan niet gelukkig?’

Nee, het is niet alles. Er zijn oneindig veel sporen en het ont-dekken ervan kan tot in lengte van dagen duren. Maar er komt een moment dat we zo vaak een aanwijzing hebben gevonden of dat de aanwijzingen zo duidelijk zijn, dat we van het ene op het andere moment stoppen met zoeken. Opeens is daar die helderheid, dat ‘aha’-moment dat we zien dat, als we het willen, er in alles en iedereen op ieder moment in onze dag een spoortje van onszelf te ervaren is.

Weer genieten als het kind

Het spel kan zich dan weer in haar volle magie ontvouwen. We kunnen weer ongeremd genieten als het kind. Ditmaal heel bewust, in de overtuiging dat er altijd nieuwe spannende sporen komen en dat we ze niet hoeven te zoeken. We kunnen volledig in het spel opgaan, in overgave en vertrouwen. We zijn al thuis en doen een spel. We genieten van alle hints die we vinden in het leven, fijne en minder fijne. We wachten niet langer op díe ene aanwijzing. Die aanwijzing om onszelf thuis te voelen en helemaal bloot te geven opdat iedereen kan zien wie er in onze landkaart besloten ligt. We Leven! in de perfectie van ieder moment.

Alles zit al in ons…

Alles zit al in ons, van conceptie, tot geboorte tot de overgang in de dood. En het kind in ons is die expert-spoorzoeker, de genieter, de avonturier. Wat zegt het kind in jou over die vroege herinneringen? Wat wist je al te willen worden als jong kind? Waarover vertelde je je ouders dat ‘als ik groot ben dan…’? Het zijn juist die kind-verhalen die de hints geven voor vandaag de dag. Nog niet gekaderd door de lijstjes met beroepen die je later leert kennen, kookte je als kind al een supermix van je magische ingrediënten in de kookpot van je ziel. En je wist gewoon dat het klopte.

En werkelijk waar, het klopt perfect! Als je bestaande beroepenlijstjes en functieprofielen buiten beschouwing laat en heel eerlijk naar boven haalt wat jij doet wanneer je vervuld en gelukkig bent, dan is dat hetgene wat je als kind al wist te zijn. En dus ook wíe je wist te zijn. Probeer het maar.

Her-inner je, telkens opnieuw

Dus, mis je je vervulling en het gevoel ‘er’ te zijn, her-inner je dan… ga, telkens opnieuw, naar binnen en voel wat er opkomt. Had het iets met spreken te maken, iets met je handen bouwen, iets buiten of met kinderen, bomen, dieren? Wat zijn de sporen die je omhoog tovert? Kom thuis! Land erin en speel ermee. De vorm die past in onze huidige samenleving, vloeit daar logischerwijs uit voort.

Liefs, Nynke

PS: Ben jij op zoek naar jouw aanwijzingen? Heb je het gevoel te dwalen in een labyrint waar je niet uitkomt? Word het maar niet helder wat je te doen hebt in dit leven? Je bent welkom voor een gratis kennismakingsgesprek. Meld je aan op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/ Ik ontmoet je graag.

Head first!

Dit is niet direct een verwijzing naar de Engelse uitdrukking ‘headfirst’, die ‘voorover’ maar ook: ‘halsoverkop’, ‘ondoordacht snel’ en ‘impulsief’ betekent.

Eigenlijk bedoel ik hier meer juist het omgekeerde van impulsief. Het is namelijk een verwijzing naar de manier waarop de meeste kinderen ter wereld komen. De meeste, maar ik niet! Diep geschrokken door mijn eerste ervaringen in dat lijfje in de baarmoeder, lag mijn hoofdje juist níet vooraan en is het een hele klus geworden om me levend uit mijn moeders buik te krijgen.

Ik wil deze titel dus graag gebruiken omdat het thema waar het voor mij naar verwijst, me raakt. Het staat centraal in mijn leven en… misschien ook wel ergens in dat van jou.

Duik je erin of tast je af?

Stel je eens een situatie voor die je een beetje spannend vindt. Al is het in eerste instantie zoiets simpels als: je eerste duik in de nog ijskoude zee op een warme voorjaarsdag. Het fijne van een ondiepe zee die op het strand landt, kan zijn dat je er meestal juist niet voorover in kunt duiken. Je hebt dus alle ruimte om eerst met je voeten en je handen te voelen, te tasten of je zult gaan of niet. Voetje voor voetje wen je aan de temperatuur en het idee je helemaal onder te dompelen. Maar ook in een zwembad, gaan veel mensen niet headfirst, meteen vooroverduikend, het water in maar voelen ze even van tevoren of nemen eerst een douche om te wennen aan het nat.

Een ander voorbeeld, wat abstracter, is een nieuwe relatie. Natuurlijk zijn er zat voorbeelden waar mensen headfirst een relatie induiken. (Al strandt zo’n relatie ook vaak weer na niet al te lange tijd omdat de match toch tegen blijkt te vallen.) Maar de meeste mensen tasten eerst af. Ze willen meer leren kennen van iemand voor ze zich helemaal geven en doen dat stap voor stap of meer schuifelend, voetje voor voetje.

Headfirst verwijst naar het ergens induiken zonder je hoofd eerst van alles te laten verwerken van wat de andere sensoren in je lijf je voor signalen geven. Je gáát gewoon, stoer bijna, of misschien ook wel roekeloos. Geen reflectie, geen second thoughts, gáán en je ziet wel wat ervan komt.

De manier van het ongeboren kind

Head first

De manier waarop de meeste kinderen worden geboren, is ook met het hoofdje eerst, maar de houding is anders. Waar voorover duikend betekent dat je als het ware recht op je ‘doel’ afgaat, doet die kleine, nog zo kwetsbare baby, iets heel anders: het gaat wel met het hoofdje eerst, maar áchterover. Dúbbel zo spannend, zou je kunnen zeggen. Want je kunt noch recht vooruit kijken naar waar je naartoe gaat nóch kun je met je voeten of handen aftasten, bijsturen of aan de rem trekken. Je hebt dus te vertrouwen dat je ergens terechtkomt waar je wordt opgevangen. Liefst nog liefdevol ook.

En maar al te vaak gebeurt dat niet, weten we. Maar al te vaak komt een pasgeboren baby terecht in een situatie vol stress, angst en kwetsbaarheid. Denk maar aan alle oorlogssituaties waar kinderen worden geboren, ongewenste zwangerschappen of gezinnen in lastige omstandigheden (armoede, scheiding, alcohol- of ander misbruik). Toch laten ‘nieuwe’ kindjes zich meestal in die houding van vertrouwen en overgave zakken in hun nieuwe omgeving, hun nieuwe woonplek.

Niet mijn manier

Maar ik niet. No way dat ik er vertrouwen in had. Mijn voeten stevig naar beneden geplant, alsof ik heel duidelijk mijn verzet wilde tonen, en mijn hoofd in de richting van ‘terug de kosmos in’, was ik helemaal niet van plan te kómen, maar te gaan.

Feet first

Openheid en vertrouwen

Het is iets prachtigs dat ‘nieuwe’ kinderen van nature zo vol zijn van vertrouwen dat ze zich met hun hoofdje voorop, áchterover, durven te laten zakken in een compleet nieuwe setting. Dat vraagt een enorme openheid en inderdaad een wereld aan vertrouwen. Dit zijn allebei aspecten die enorm uitdagend zijn, ook in onze ‘moderne’ wereld. Zo uitdagend, dat we ze eigenlijk al snel verliezen als opgroeiende kinderen op onze aardse reis. Hoe ouder we worden, hoe meer we dat basisvertrouwen loslaten door alle, vaak pijnlijke, ervaringen die we opdoen. En dus sluiten we onszelf meer en meer.

Zo leren we onszelf, bij alle nieuwe ervaringen op onze aardse reis, steeds meer aan om óf voorzichtig af te tasten en onszelf voor te bereiden op eventueel gevaar óf headfirst maar gewoon ergens in te duiken en op die manier onze angsten hanteren. Maar, dat mooie oervertrouwen en die volledige overgave blijven wel ergens in ons aanwezig als onze natuurlijke staat van zijn. Ze blijven ons roepen. En, als we ook maar een beetje bewust zijn van onszelf (of zelfs ook geheel onbewust), ‘horen’ we ze ook. Op dat moment her-inneren we ons hoe fijn het is om zo open en vrij ergens in te gaan.

Hervinden van je oervertrouwen

Vanuit die herinnering blijven we net zolang, stap voor stap, voetje voor voetje proberen, tot we het ankerpunt weer in onszelf ervaren. Dat ankerpunt in het gebied van de navel, waardoor we vóór onze geboorte zo verbonden waren met de ons aangewezen bron van voedsel en veiligheid: onze moeder.
En we nemen een besluit: een besluit om ons, in ons leven als volwassen mens, opnieuw achterover te laten zakken. Omdat we op dat moment (weer) weten dat wat er ook gebeurt, we gezekerd zijn. Niet meer met de fysieke navelstreng maar met dat energetische ‘lijntje’ van onze thuisbasis: de bron, de eenheid, het ‘alles wat is’, ons bewuste Zijn.

Kinderen die op het moment van hun geboorte ‘feet first’ liggen, zoals ik, hebben hun basisvertrouwen eigenlijk al voor de geboorte heel diep weggestopt. Soms (en ik denk tegenwoordig steeds vaker) krijgen ze voldoende tijd en ruimte om uit eigen beweging of met wat hulp óm te draaien en alsnog te ‘besluiten’ zich achterover, met hun hoofdje voorop, uit de baarmoeder te laten zakken. Maar in veel gevallen zal dat te risicovol zijn, omdat het kindje dreigt te overlijden, zoals in mijn geval, toen mijn adem al was gestokt.

Een moment van pauze als handreiking aan jezelf

Hoe dan ook, het is nooit te laat om je basisvertrouwen te hervinden en nieuwe ervaringen de oude te laten overschrijven. Je kunt jezelf, in al die situaties waar je angst, twijfel of te grote onzekerheid ervaart, een fijne en veilige geboorte toestaan, metaforisch dan. Met andere woorden: je kunt jezelf in al dat soort (niet levensbedreigende) situaties even de tijd geven om na te gaan: mag ik van mezelf eerst even aftasten en afstemmen wat ik eigenlijk wil en waar ik nu klaar voor ben? Zo’n moment hoeft niet perse lang te duren. Het gaat meer om de handreiking die je naar jezelf doet: dat het ok is om in te checken waar je zit en wat je nodig hebt om je veilig en zelfverzekerd te voelen.

Een moment van pauze, totdat je weer vanuit je midden, je ankerpunt, het oervertrouwen hebt hervonden. Dan kun je je vol overgave in het nieuwe laten zakken, zonder jezelf te overschreeuwen waardoor je halsoverkop ergens induikt. Ook hoef je jezelf dan niet op de handrem te zetten en dingen te ontzeggen.

Liefs van Nynke

PS: Ervaar je een behoefte om de afstemming in en met jezelf te ervaren en te voelen hoe je je ankerpunt weer herkent? Je bent heel welkom voor een gratis kennismaking om daar in te gaan. Het geeft je helderheid en dat gevoel van: oh ja, dit is thuis. Je kunt je aanmelden op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/