Logo Soul Touching

proces

Jouw begeleiding in bevrijding

Het is bijna bevrijdingsdag in Nederland. Wij kiezen vaak bijzondere momenten om ze vervolgens officieel vast te leggen en op die manier te herinneren, te herdenken, te her-voelen wat er was, wat er nu is en wat mogelijk gaat komen. En buiten die datum of dat moment ontslaan we onszelf meestal van de bijzonderheid van ieder moment en gaan op in de routines en gewoontes van het leven, waarin bijzonderheid vaak wordt overschreeuwd.

Maar ieder moment is immers bijzonder, omdat ieder moment er een is die uitnodigt onszelf te bevrijden van het idee dat we onvrij zijn. Er zit zoveel angst in ons, waarvan nog maar heel weinig mensen zich werkelijk hebben vrijgemaakt. En juist die angst is zo prachtig krachtig. Het is zo’n motor om op zoek te blijven naar vrijheid en wat dat dan is. Want ook dat gebeurt steeds meer: al die mensen die door de deken van angst, die we om ons heen hebben gewoven, heendringen. Alsof we steeds meer bevrijdingsgaten prikken in dat wat ons klein houdt, remt en doet terugzakken in een grijze massa van ingehouden leven.

Begeleiding in bevrijding

Afbeelding van Stux via Pixabay

Angst is in dit geval een paraplu-woord, een verzamelnaam voor alle remmingen die we als mens nog in ons dragen. Dus misschien ervaar je helemaal geen angst in je dag en toch… kun je zeggen dat je helemaal vrij bent? Heb je 100% vertrouwen in ieder moment dat het leven door je heen beweegt? Durf je blind te varen op waar dat leven je dan naartoe wil brengen?

Want daar zit ‘m de kneep, of de knoop (in je maag): het leven stuwt ons altijd linea recta naar de angst. Omdat dat als enige de deur opent naar haar wederhelft: de Liefde. Sterker nog: durven we in die angst te branden, dan blijkt dát het Liefdesvuur te zijn. Maar hoe dan, hoe doe ik dat? vraag je misschien.

Jouw begeleiding in bevrijding is uniek voor jou dus ik kan daar niet een eenduidig antwoord op geven dat helemaal recht doet aan jouw bijzondere proces. Maar wat je begeleiding volgens mij altijd mag bevatten is: engelengeduld, moed en doorzetting en heel veel zachtheid voor jezelf.

Engelengeduld is de sleutel om überhaupt gewaar te zijn van jezelf in je dag. Alleen met gewaarzijn ben je pas in staat de liefde in jezelf te ontsluiten en die te onderscheiden van alle momenten waarin de angst regeert. En alleen wanneer je jezelf met zachtheid benadert, kan er iets in je openen. Alles in ons verzet zich immers tegen die levensstroom die ons naar die grootste angsten wil hebben, diep diep in onze onderbuik. Maar met moed en doorzetting, dag in dag uit jezelf aankijkend in je energetische spiegel, beweeg je jezelf richting de onherroepelijk vrijheid. Want de stroom naar de angst is exact dat: de onherroepelijke stroom naar vrijheid.

En ook al lijken je angsten misschien een tijdje toe te nemen en oncontroleerbaarder te zijn (wat een heel goed teken is), je betrapt jezelf steeds vaker op zo’n moment van gelukzaligheid. Dan boor je even een gat in de grijze deken van het leven vanuit je hoofd. Steeds vaker voel je hoe er stiltes lijken te vallen in je denken en de angst weliswaar gevoeld wordt maar geen gevangenis meer is. En ja, geduld ís werkelijk een schone zaak in dit proces. Het gaat zoals het gaat en het duurt zolang het duurt (als het al stopt in dit leven). Maar één ding is zeker: jouw liefdevolle begeleiding, leidt je naar bevrijding, naar het plotselinge of meer geleidelijke besef dat alles Liefde is en alles Vrijheid al kun je het proces van bevrijding zelf, nooit overslaan.

Liefs, Nynke

PS: Herken je deze bewegingen in jezelf en lijkt het je fijn in gesprek te zijn over de begeleiding in jouw proces van bevrijding? Neem contact met me op voor een gratis kennismaking. Ik bied krachtige, liefdevolle helderheid in het optimaal begeleiden van jouw proces. Door jouw geduld te bekrachtigen, jouw liefde telkens weer uit te laten stijgen boven je angsten en je te blijven aanmoedigen nooit af te haken, laat ik je ervaren dat je komt waar je voelt te willen zijn.

Samenvallen met jezelf,

het meest enge en machtig mooie dat er is.

‘Alles is al perfect en we zijn al heel.’
Ja, dat klinkt prachtig! Maar, op veel momenten zit er nog wel wat ruimte tussen die perfectie van wat is én dat wat je zo door de dag heen ervaart, wat allesbehalve fijn kan voelen.

Het ego heeft in dit ervaren van je perfecte heelheid een belangrijke sleutel in handen. Het is alleen niet de glansrol, die het zo graag wil, maar eentje van overgave. Alle mystici en sjamanen wijzen op dit proces van het ego dat heeft te buigen voor grotere krachten. Die ego’dood’, en de stress die dat oplevert, is waar dit blog over gaat.

Strijd

Heb je je wel eens overgegeven, na een ruzie bijvoorbeeld? Een strijd met iemand, je dierbaar of niet, waarbij je inzag: “Ik krijg hier geen gelijk. En heel eerlijk: ik héb het ook niet persé. Dus, geef ik me over.”
Meestal gaat daar een proces aan vooraf, wat gepaard kan gaan met een heftige interne strijd. Alles in je schreeuwt immers om vol in het strijdperk te blijven en jezelf nooit prijs te geven. Geharnast en wel (in scherpe woorden en gesloten lichaamshouding) ervaar je dat jouw gelijk bevochten moet blijven worden, tot het bittere einde. Dus dat is wat je reflexmatig wilt doen.

Een scheurtje in je defensie

Maar opeens komt er een klein scheurtje in je defensie. Je harnas breekt open op een plek waar zomaar een ingeving binnen komt vallen: “Is het eigenlijk wel waar wat ik zeg? Is het werkelijk waar?” En er sluipt twijfel bij je binnen. Als een dolle beginnen de gedachten in je hersenen rond te draaien. Jouw waarheid, die eerst nog zo logisch leek, begint te schuiven en alles waar je vierkant voor stond, én ook achter stond, wankelt. Geen fijn gevoel. Maar hoe je ook je best doet om dit te herstellen, het lukt niet. Je verdediging kost zelfs steeds meer energie in plaats van dat je je er steviger door voelt, zoals eerst.

In vrije val naar de diepte

Samenvallen met jezelfAfbeelding van Pexels via Pixabay 

Van het idee dat je de boel stevig in de hand hebt, lijkt niet veel meer over. Het is of je afbrokkelt, stukje bij beetje, elke dag wat meer. Je weet niet meer waar je het zoeken moet. Al je houvast lijkt op drift en de grond onder je voeten is gaan schuiven. Gevoelens van schuld en schaamte steken de kop op. Wie je dacht te zijn, degene die je zo goed meende te kennen en waarvan je het gevoel had dat je er altijd op zou kunnen bouwen, is een onzekere brei geworden.

Maar wat moet je? Je kunt niet eens meer voelen wat waar is en wat niet. Dus antwoorden heb je niet meer. Het liefste kruip je weg, ver weg. Waar niemand je ziet in deze toestand van ontreddering. Zonder verdediging lijkt het bovendien of iedereen je wil aanvallen, dus maak je je maar onzichtbaar.

Daar zit je dan, met jezelf, uit communicatie en zoekend naar houvast, naar je gelijk. Er lijkt nog maar één richting over: dieper naar binnen. En hoe spannend dit ook is, je geeft je eraan over. Je laat je vallen…

De reis naar binnen

De reis naar binnen lijkt oneindig en donker. Het onder ogen komen van jezelf voelt pijnlijk en tegelijk zo waar dat het iets van houvast geeft. Je gaat door, verder naar binnen, steeds verder. En dan opeens, lijk je door een bodem te zakken. De pijn van je ongelijk en je verlorenheid zijn instant verdwenen. Je lijkt terecht te zijn gekomen in een soort weldadige ruimte die helemaal gevuld is met jouw aanwezigheid. Niemand om je voor te verstoppen. Niemand om je tegen te verdedigen. Jij bent daar. Alleen maar, allesomvattend. Er is een diepe rust, in je maar eigenlijk is dat ook buiten je. Het onderscheid ertussen is weg. Alles is opeens helder, zo klaar als een klontje. Zo puur dat er geen gelijk of ongelijk in aanwezig is. Het ís gewoon… glashelder. Je begint daar woorden aan te geven, die heel gemakkelijk komen. Makkelijker dan ooit tevoren. Het is alsof ze zichzelf produceren.

Eindeloze ruimte

Wanneer je die woorden overbrengt aan je gesprekspartner, die je conflictpartner was, is er van enige tegenkracht niets meer over. Er is alleen nog maar een eindeloze ruimte waarin jij zegt wat je te zeggen hebt en waar tegelijk alle ruimte is voor de ander.
En ook al heeft de ander nog niet gereageerd, het lijkt of je die gedachten en gevoelens al kent en weet wat er naar je terug gaat komen. Dat is het moment dat je ervaart dat je samenvalt, met de ander maar natuurlijk primair met jezelf.

Machtig en krachtig voelt het en tegelijk heel gewoon en intens rustgevend.

Geen garantie voor de toekomst

Echter, deze overgave biedt geen garantie voor de toekomst. Onherroepelijk vind je jezelf weer in de volgende strijd tussen je hogere en lagere zelven, in de vorm van gedoe met je buurvrouw, collega, partner, kind of wie ook. Na een eerste teleurstelling daarover merk je echter op dat de scheurtjes in je harnas steeds sneller lijken te komen, hand in hand met de gevoelens van ontreddering, angst en pijn. Maar omdat je het proces herkent, weet je wat er volgt. Dus voel je je niet meer zo verloren. De vrije val van je ego naar god (weet waar), is na zo’n eerste keer al minder beangstigend. En hoewel je je nog wel verzet tegen je overgave, is je volgende ervaring van het samenvallen met je Zelf minder heftig. Je laat je waarheid steeds makkelijker gaan, omdat je voelt dat ‘ie telkens zwaarder gaat wegen.

Iedere keer dat je zo samenvalt met wie je in wezen bent, je ziel en zaligheid, groeit je vertrouwen dat, juist wanneer je het idee hebt dat er niets van je overblijft, alles er is.

Weidse wijsheid

Wijzer door je ervaringen, verleg je elk bewust moment in je dag je aandacht meer en meer van gelijk hebben naar samen vallen, van strijd naar openheid, van overlevingsstress naar rusten in de oneindige ruimte van het zijn. En op een gegeven moment voelt het bijna alsof, wanneer je ego-angst de kop opsteekt, iets in jezelf begint te gloeien: wow! Jaaa, ik ga me nog verder overgeven. Je hart opent zich en je ervaart weer die weidse wijsheid.

Een zachte landing

Samen vallen met jezelf, begint met de engste val van je leven, maar eindigt altijd met een zachte landing. Een landing die zelf nooit eindigt maar toch je mens-zijn van alle dag ondersteunt. Niks te verliezen, open armen, open hart recht je ziel in, machtig, krachtig en mooi.

Liefs, Nynke

PS: Zit jij in dat reddeloze gevoel? Ervaar je en vrije val zonder enige houvast? Je bent welkom om dat gewoon eens tegen me aan te houden. We reflecteren samen en de ervaring leert dat er daardoor helderheid ontstaat. Meld je aan voor een kennismakingsgesprek op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/

Het komt uit het niets

In een wekelijkse bijeenkomst via zoom, met mensen uit allerlei landen, beginnen we altijd met een check-in. Er is geen ‘voorzitter’ of een ander type groepsleider. Het is een platte club. Dus is die check-in er eentje waar het woord wordt genomen en niet zozeer gegeven. Meestal dient de eerste zich wel snel aan. En volgt daarop een tweede. Maar dan… doodse stilte. Er gebeurt niets, behalve dan in ieders hoofd, lichaam en gevoel, vermoed ik, wat niemand van elkaar weet. Heel spannend is dat.

Ik betrapte mezelf in het begin soms op gedachten als: jee, zo gaat die anderhalf uur wel erg snel voorbij. Kom op nou! Zonder zélf dan meteen het woord te nemen overigens: dat is de bange mens in mij die geen afwijzing waagt, noch de spanning van de stilte goed kan uithouden. Want wij mensen (maar misschien jij niet) vullen stiltes graag op, om maar het idee van controle te hebben.

Wie regelt dat toch?

Wanneer de stilte dan haar hoogtepunt bereikt, neemt de derde het woord. Opeens gaat de sneeuwbal rollen. En, hoe hoog het ‘talking stick-principe’ ook in het vaandel staat, (waarbij iedereen luistert en de spreker laten spreken tot hij/zij het woord teruglegt in de groep), als de sneeuwbal rolt, wil iedereen graag bijdragen en begint men elkaar soms bijna af te breken in de laatste zin. Een heel bijzonder proces. En ook grappig dat dit meestal hetzelfde ritme volgt. Wie regelt dat toch?

Durven we erop te vertrouwen?

Het niet-regelen is de sleutel in dit proces. Want op een hoger niveau, in energielagen van ons die we vaak nog niet zo goed kennen, is er zéker een bepaalde orde in dit schijnbaar ongeordende gebeuren. De kunst is te laten gebeuren wat er gebeurt vanuit die stilte, dat niet weten, waarbij wij alleen maar gehoor hoeven te geven aan dat duwtje af en toe, die subtiele ‘go’ vanuit die hogere/ijlere energie. Noem het een ingeving, of je intuïtie.

Het lijkt uit het niets te komen, dat duwtje. En wat we als het niets bestempelen, is natuurlijk… het alles: het universum, de verzameling universa, de kosmos, het alles wat bestaat, de bron. Daar komt het vandaan. Maar durven we daarop te vertrouwen?

Een knipoog naar het Licht

Mensen die lekker in hun vel zitten, beschrijven vaak een soort flow, waarin ze niks lijken te plannen en alles gewoon gebeurt, vaak tot hun grote verrassing. Zo sprak ik een fotograaf die een gratis fotosessie aanbood. In ruil bood ik een gratis Soul Plan reading aan waarop hij zei: “Het klinkt heel interessant wat je vertelt maar volgens mij leef ik mijn Soul Plan al. Ik wist niet dat ik fotograaf wilde worden en ik ben het. Ik wist ook niet dat ik een boek ging schrijven maar ik heb het wel gedaan. Alles komt naar me toe in het leven en het gebeurt gewoon.” Ik kon alleen maar ‘ja’ knikken. Juist je zielsplan ontvouwt zich het liefst zónder bewuste planning. Zijn boek draagt vast niet voor niets de titel ‘Een knipoog naar het Licht’*. Al zal hij mijn interpretatie ervan niet delen vermoed ik, na een vluchtige kijk op zijn website. (*https://www.daklu.nl/)

Uit het niets

In mijn eigen leventje komt er geregeld iets uit het niets: een belletje of bericht van iemand (waaraan ik vaak wel even zat te denken), dit huis waarin ik nu woon, een aanbod om me ergens mee te helpen bijvoorbeeld. Maar, het meest wonderlijke vind ik dat mijn klanten ook uit het niets komen. Businesscoaches werden gek van mijn weigering hun strategie te volgen. En ik werd gek van hun vasthoudendheid áán die strategie. Toch wilde mijn bange ik ze betalen omdat ze dacht dat strategie zou leiden naar financiële rust. Maar, mijn rust, financieel of anderszins, komt uit dat grote niets weet ik nu. Want daar komt exact vandaan wat ik nodig heb! Dus mijn wanhopige uitleg aan die businesscoaches over hoe een strategie me beknelde in wat ik wilde, sneed echt wel hout en was niet pure koppigheid. Alleen begreep ik dat dus pas veel later.

Uit het nietsAfbeelding van Munruthel via Pixabay 

De stilte

Punt is dat het Niets niet luistert naar die uitspraak: “Ik wil… Ik wil…!” Niet van mij, niet van jou, van niemand. Dat is de taal van de bange mens, die zoekt naar zekerheid. En een bang mens kan, vice versa, de taal van het niets niet verstaan. Gevolg: totale miscommunicatie! Tot het moment dat de bange mens het opgeeft om de eigen wil op te leggen, al is het maar voor een paar minuten, misschien zelfs maar een paar seconden. De bange mens wordt stil in het niet meer weten.

En in die stilte is daar… het Niets, opeens, uit het niets. Prachtig! Daarin komt een gesprek op gang, tussen de bange mens en het Niets. Een voelend, wetend gesprek, zonder woorden. De bange mens heeft opeens geen angst meer. Die is verdwenen… in het Niets. Waar dus niet alleen dingen uitkomen maar kennelijk ook dingen in verdwijnen. De bange mens is een heldere mens geworden (voor hoelang het duurt natuurlijk). Helder, in rust, vredig en heel wakker, alert, luisterend en ontvangend, hoe subtiel het signaal ook is. En uit het grote Niets komt Alles. Alles wat de mens op dat moment nodig heeft.

Het alles

Hoe meer contact met het grote Niets, hoe meer alles komt. En dat is niet zo verwonderlijk omdat die diepe stilte in jezelf, hetzelfde Niets is. Dat veld van al het weten, van de verbinding met alles en iedereen. Dat bevindt zich precies daar: in ons! En vanuit die verbinding, komt alles, via een eigen subtiele taal: de taal van de afstemming noem ik het, van het willen luisteren en hóren in de stilte. De taal van het voelen trillen in je lijf bijvoorbeeld, van warmte of kou ervaren, wat we leren te vertalen naar een ‘ja’ of een ‘nee’ of de taal van een hart dat volstroomt. Op die manier ‘bestellen’ we Alles wat we willen, uit het grote Niets.

Maarrrr, bestellingen onder druk van de angst van de bange mens, pakken heel anders uit, komen niet aan of worden retour gezonden met ‘error 404’ (of welke code dan ook).

Super spannend

Wanneer je in jezelf de regeldruk ervaart, de drang om een situatie te controleren of ervan weg te lopen, probeer dan de volgende keer eens of je Niets kunt doen en de stilte daarvan kunt ervaren. Super spannend is dat in het begin: in een vergadering, met een nieuwe date, met je partner misschien ook of je ouders. De stilte die valt, kan zulk ongemak oproepen in jezelf, dat ‘ie niet goed is uit te houden. Probeer het dan júist uit te houden. Laat ontstaan wat uit het Niets komt. En ervaar de opluchting dat je bent gebleven en kon zijn met wat er was. Ervaar de prachtige orde in wat wij chaos noemen. Een orde die zorgt voor het ontvouwen van de dingen van het leven, zoals we dat zelf niet kunnen bedenken, als bange mens. We hebben die zorg als kléin mensje immers ook nooit geleerd.

De verbinding die we allemaal hebben

Uit het nietsAfbeelding van Terry McGraw via Pixabay

Dus de volgende keer dat je jezelf of iemand anders hoort zeggen: ‘het kwam uit het niets’, dan weet je: het kwam uit het alles wat er is en dus door de verbinding die je met dat alles en iedereen hebt. De verbinding die we allemaal hebben, dus ook met elkaar.

Liefs, Nynke

PS: Wil jij de stilte in jezelf steeds meer ervaren? Wil je de spanning leren uithouden en je antwoorden van daaruit laten komen? Maak kennis met mij en hoe ik werk in een gratis kennismakingsgesprek. Heb je vragen? Mail me op info@soultouching.nu

 

Terugvallen, alsmaar opnieuw

Vorige week was ik op retraite in Spanje. En zoals het meestal op retraites gaat: de energie bouwt zich op. Komen we allemaal binnen in een soort afwachtende spanning, met nog veel ‘deurtjes’ naar onszelf en elkaar gesloten. Dag na dag openen die deurtjes zich en komt de hele groep in een openheid en verbinding terecht die voelt als een soort 24-uurs verliefdheid. Maar dan zonder het gedoe eromheen (houdt ‘ie wel van me, houdt ‘ie niet van me… moet ik bellen of appen of juist niets doen…?)

Ons lichaam, onze ademhaling en de waarnemer

Telkens opnieuw werden we uitgenodigd om terug te keren naar onze ademhaling, onze voeten op de grond, billen op de stoel en rug tegen de leuning. Ach je kent het wel. Dat wordt zo vertrouwd, zodra je besluit je leven bewust te leven en waar te nemen in ‘de stille ruimte’, de helderheid die we in wezen zijn. Maar wie is het die dat allemaal observeert, is dan de volgende vraag? Wáár is ‘het’? Is ‘het’ hij of zij? En als vanzelf zoom je uit, naar dat wat waarneemt.

Vanuit de waarnemer die het lichaam verkent, werden we uitgenodigd de grénzen van ons lichaam verkennen. En… die grenzen bleken keer op keer gewoon te vervagen. Of liever, te verdwijnen. Nog sterker, ze waren er helemaal niet. Vanuit de waarnemer bleek ons lichaam grenzeloos. En in die grenzeloosheid word je je echt bewust van wie je werkelijk bent: onmetelijk in afmeting, slechts bewustzijn, iets dat waarneemt en een voortdurende waarneming voortbrengt. Het is de creator. Dat wat schept.

Die waarneming is allesomvattend. Je realiseert je dat alles wat je aantreft in je realiteit niets anders kán zijn dan ‘het’ alles, wat je zelf bent. Je kunt niets waarnemen buiten jezelf want je bent alleen maar die waarneming, … die alles waarneemt. Binnen is buiten, alles is jij en daarmee één. Dus wat je creëert ben je zelf. (Ik geef toe, dit gaat in sneltreinvaart. Maar probeer het gewoon en kijk wat er gebeurt. Hoe meer je het doet, hoe makkelijker of sneller de ervaring van alles is één telkens weer ontstaat.)

Terugvallen, alsmaar opnieuw

De hotseat

We werkten in deze retraite met een ‘hotseat’. Een stoel voorin, wij eromheen en de facilitator naast de hotseat. Daar, voor ons, werden moeilijke stukken in onszelf aangeraakt. Daar ontmoetten we onze pijn en ons verdriet. Er werd geschreeuwd en gehuild. Maar ook losgelaten: de opluchting en de slappe lach als we weer wat hadden doorgewerkt. En er werd gezongen, gitaar gespeeld, bewogen, gedanst. Het was er allemaal, daar in die hotseat, vooraan.

Wat omhoog kwam, kreeg ruimte en wat ruimte kreeg kon doorstromen. Zodat, datgene wat normaal in ons blijft hangen en ons het leven zuur maakt omdat we het geen aandacht geven, de vrijheid krijgt en ons niet langer remt of blokkeert. Waarbij, en dat moet gezegd, we niets lieten vertrekken zonder er wijsheid uit te halen! De wijsheid die ontstaat door het bewust door je heen laten gaan van al je lading. En toe te passen wat je daaruit leert.

De moedige vrouw

Een van de deelnemers, een moedige vrouw, viel een beetje buiten de groep. Zo iemand ‘hoort’ in iedere groep. Dat maakt immers dat de rest ‘erbinnen’ valt en voelt dat ‘ie erbij hoort. Zo ook hier. Keer op keer kwam ze terug in de ‘hotseat’. En waar ieder ander voortbouwde op de vorige ervaring en vol goede moed een ‘nieuw monster’ in de ogen keek, keerde zij telkens terug naar dezelfde pijn. Had ze het aangeraakt in zichzelf, doorgeploeterd en losgelaten, dan leek ze lichter, lachte weer en was dankbaar.

Tot de volgende sessie, waarin hetzelfde zich weer herhaalde en herhaalde, en herhaalde. Telkens wanneer zij opstond om naar voren te komen, ontstond er een soort spanning. Zo geconditioneerd waren we ondertussen al geraakt: oh jee, daar gaan we weer… (tja, spiritueel of niet, dat gebeurde nog steeds).

Het voelde alsof er nooit een einde aan zou komen. Aan haar shit. Die donkere gedachten, die pijn. Het leek alsof ze niet in staat was om licht aan het einde van de tunnel te zien of het zelfs niet wílde. Terwijl wij voelden daar juist naartoe te (willen) werken, naar dat licht. Maar ondanks dat, haar shit bleef ons net zo goed raken. Was het misschien stiekem ook onze shit?

We willen een oplossing!

Misschien herken je het. Veel mensen lopen hier tegenaan. Maar heb je weer een sessie gehad en denk je dé blokkade gevonden te hebben. Nee hoor, hup, daar zit je alweer in hetzelfde shitgevoel.

Het is wat het is. Het doet er niet zo toe waar het vandaan komt. In veel gevallen creëren we deze herhaling van donkerte met ons brein. Niet willens en wetens. Maar onbewust, omdat het ons houvast geeft. Het is het pad dat we kennen. Het gedachtepatroon dat zo vertrouwd is maar ons onbewust en onbedoeld gevangen houdt. Nieuwe gedachten denken, vraagt lef. Vrij denken is voor moedige mensen. En toch is dat wat nodig is om een ander gevoel op te roepen en jezelf en je leven met andere ogen waar te nemen. Heel simpel eigenlijk. Maar niet altijd heel makkelijk.

Mijn ervaring is: hoe groter je ‘wond’, hoe steviger je vasthoudt aan die oude vertrouwde gedachtepatronen. Omdat je het idee hebt dat ze je beschermen tegen de pijn. En het omgekeerde is waar. Ze creëren de pijn.

Genoeg is genoeg!

Tót het moment dat je diep van binnen wéét dat het genoeg is. Genoeg pijn, genoeg gevangenis, genoeg donkerte. Je voelt gewoon dat je uit je patroon kunt stappen. Je bent er klaar voor. Je hebt jezelf laten rijpen om in een nieuwe ervaring te stappen. En dan gaat dat bijna moeiteloos.

En of jij nou iemand bent die een pleister in een ruk van de wond trekt of hem heeeel voorzichtig, millimeter voor milimeter losmaakt, of waar je ook zit ergens daartussen, het maakt niet uit. Er staat geen norm voor het helen van onze wonden. De een doet het zus, de ander zo.

Telkens opnieuw in je pijn

De dame in de retraite was ontzettend moedig om telkens opnieuw haar pijn in te brengen. Dwars tegen de onuitgesproken normen in, die nog in vrijwel iedere groep aanwezig zijn. De normen die bijvoorbeeld zeggen dat je niet teveel ruimte mag innemen, dat je niet vervelend mag zijn door maar te blijven herhalen, dat je ‘moet’ laten zien dat je iets begrepen hebt en bent gegroeid.

Ze deed gewoon wat ze deed en schiep daarmee een ruimte voor iedereen om te beseffen dat we in de meeste gevallen herhaling van onze pijn nodig hebben, tot vervelens toe. Tot wanhoop van onszelf en de mensen om ons heen. Tót we van binnenuit de overstap maken naar onze vrijheid.

Vrijheid is iets dat we aan het leren zijn.

Ergens diep van binnen weten we dat we het kennen maar wat zijn we er vanaf gedreven. Wat zijn we het ontwend. Wat zijn we gedrild om er niet voluit in te springen, onze repeterende gedachten loslatend. Want wie zijn we in alle vrijheid? Wie ben jij, in ultieme vrijheid? Weet je jouw antwoord?

Laten we moedig doorgaan…

… met pleisters van onze wonden te trekken. Laten we loslaten en springen. Maar, wel in ons eigen tempo en op onze eigen manier. Voel wat klopt bij jou en jouw proces. Laat je coach, goeroe, leraar of dierbare vriend en familie maar van alles tegen je zeggen. Bedank hen en voel: wat klopt voor mij? Alles is goed. Adem in, adem uit. Voeten op de grond, billen op de stoel, rug tegen de rugleuning. Zoom uit, wees de waarnemer en ervaar dat er niets is buiten jou(w waarneming). Jij bent alles. Alles is één. En jouw proces is pure perfectie.

Liefs van Nynke

PS: Hoe ervaar jij je proces van loslaten en springen? Hoe trek jij pleisters van je wonden? Ik ben benieuwd naar je. Voel je vrij en welkom, om je proces te delen en te laten landen bij mijn liefdevolle luisterende oren en open hart. Ik geef je heldere reflectie waardoor we samen iets laten doorstromen wat nu door mag stromen en je weer meer vrijheid geeft.

Als jij van werk wilt veranderen…

… wat doe je dan? Wat we meestal doen is onszelf eerst de ruimte geven om enthousiast te worden: je gaat je een beeld vormen van werken op een manier die past bij je idealen. Je geeft jezelf de ruimte om daar een goed scenario bij te bedenken: werk dat je inhoudelijk raakt, bezigheden die inspiratie opleveren, waar je het letterlijk warm van krijgt, collega’s die naar je luisteren omdat je hen aansteekt met je enthousiasme en die jou omgekeerd weten te enthousiasmeren. Ja, zo gaat het eruit zien. Zo moet het worden!

Dat beeldvormen lukt, het scenario is rond, maar dan? Je praat erover: met je partner, je beste vrienden. En… daar zijn de eerste advocaten van de duivel. Hoe goed bedoeld, je merkt dat je de beren op de weg die zij zien, ‘opeens’ ook in beeld hebt. En bij de zoveelste beer raak je wat ontmoedigd over je plannen. Je begint het er minder over te hebben.

Ondertussen gaat je werk door, ben je druk met afspraken en sociale contacten, sporten, huishoudelijkheden en na een tijdje, na de zoveelste beer, ligt je verlangen te versloffen op je spreekwoordelijke plank.

Er is al veel geschreven over dit fenomeen. Marinus Knoope heeft met zijn ‘Creatiespiraal’ bijvoorbeeld erg aan de weg getimmerd rondom het creëren en realiseren van je dromen. Ook op de verschillende sociale media vind je een schat aan bronnen waarin mensen hun eigen weg beschrijven van droom naar daad (en realisatie) en dat zijn dan de zgn. ‘slagers’, de mensen die het lukt.

Jij zit op dat andere punt, dat punt dat de berg nog niet beklommen is, de verandering nog niet gerealiseerd en van niemand ook maar de kleinste garantie dat het ooit gaat lukken… 

Voor tips en trucs, het model van Marinus, de vele ‘reisverslagen’ van je medeveranderaars, daarvoor kun je bij hen terecht op het web of in een echte ontmoeting wellicht.

Waar het mij om gaat is niet dat je daar komt waar je droom nu over gaat. Het is niet dat ultieme resultaat. Wat ik met je wil delen is dat je de berg al over bent, puur en alleen omdat je bijvoorbeeld dit leest, of je op deze site aan het verdiepen bent en tijd vrijmaakt om bezig te zijn met wat er van binnen in je leeft. Die afstemming, dat bewust-worden, dát is de berg. Daar gaat het over. Dat is mijn boodschap.

Het grote verschil tussen gelukkige mensen en niet-gelukkige mensen gaat uiteindelijk over die afstemming met jezelf. Daarin zit de bevrediging die leidt tot het ervaren van geluk omdat je jezelf hebt laten weten: Ik zie JOU! Ik luister naar JOU! Ik ben er voor JOU! Van daaruit heb je vervolgens de energie om te gaan realiseren en te manifesteren. En is de manifestatie daar? Dan ben je alweer bezig met het volgende… toch?

De beren op de weg, die zijn eigenlijk, als je heel eerlijk bent, alleen in beeld wanneer je het contact met jezelf even niet hebt: wanneer je wat een ander zegt tot norm verheft, wanneer je het resultaat belangrijker maakt dan de weg, wanneer je jezelf veroordeelt omdat je nog niet bent waar je had moeten zijn… Maar van wie?

Ik zal de laatste zijn die zegt dat onderweg zijn altijd leuk is. Maar geluk is ook geen constante en bestaat bij de gratie van minder gelukkige momenten of momenten dat je je niet eens bewust bent dat je iets voelt. Onderweg zijn is bewegen, van alles tegenkomen en ervaren, je laten verrijken. Net als op vakantie. Ook dan word je uitgedaagd: lekke band, verregende tent, portemonnaie gerold, enz. enz. En toch blijft vakantie een aantrekkelijk vooruitzicht.

Aandacht voor het proces brengt mooie vaak verrassend mooie resultaten. Aandacht voor de resultaten, brengt lang niet altijd een mooi proces.