Logo Soul Touching

schaduw

Overspoeld

Ken je dat: dat je ergens heel goed wéét wat er speelt in de wondere wereld van bewustzijn en bewustwording, en dat je tegelijkertijd maar geen stabiele basis lijkt te vinden in je eigen zijn?

Dat je merkt hoe je steeds weer uitreikt naar anderen om antwoorden te vinden op een zoeken dat maar niet tot rust komt. Alsof er een voortdurende, sluimerende onrust in je leeft. Een trilling die je meeneemt van methode naar methode, van leraar naar leraar, van sessie naar sessie, alsof je voortgedreven wordt door iets dat groter is dan je eigen wil.

Ademruimte

Wat is dat toch? Waarom komt er geen ademruimte in je systeem? Waarom voelt het alsof je een speelbal bent van een beweging die je niet begrijpt?

Het zijn wezenlijke vragen. Zeker in deze tijd, waarin overal de onderste steen boven lijkt te willen komen, en het licht steeds dieper schijnt in alle hoeken en gaten waar nog duisternis ligt. Soms lijkt die beweging met de dag intenser te worden, en kun je je overspoeld voelen door golven van onrust, spanning en angst.

Overspoeld

Afbeelding via Pixabay

En dan die innerlijke stem: Maar ik bén toch bewust? Ik wéét toch hoe schaduwwerk werkt? Ik ken mijn trauma’s, familiepatronen en héb diepe heling ervaren? Zou ik niet verder moeten zijn? Misschien zelfs al wel vrij van al dat gedoe?

Misschien wel, maar je ziel trekt zich weinig aan van wat wij denken dat er ‘zou moeten’. Dat maakt schaduwwerk zo fascinerend: het dwingt ons een wereld binnen waar het hoofd geen stuurfunctie heeft. Een wereld die vraagt om overgave, om nieuwsgierigheid, om het geduld om haar geheimen te laten spreken in hun eigen tempo.

Geen enkele schaduw is voor eeuwig

Soms is wat er uit de schaduw opkomt simpelweg groter dan welke methode, therapie of welk systeem ook kan bevatten. Dan vraagt het van ons dat we blijven doorgaan op ons pad, ont-dekkend van psyche en ziel. Geen enkele schaduw is voor eeuwig. Maar ze laten zich evenmin opjutten; ze kennen hun eigen ritme.

Hoe uitzichtloos het soms ook voelt, wanneer je het idee hebt gevangen te zitten in je schaduwen: blijf in gesprek met wat zich toont, iedere dag weer. En op een dag, in een onverwacht moment, merk je dat je los bent, dat je met heldere blik, open en onbevangen, terúg kunt kijken op een bijzondere tijd: van gegrepen naar begrepen.

Reik dieper

En zoals altijd: hoe dieper je in jezelf durft te reiken, hoe meer licht je meeneemt ‘naar boven’, ten dienste van ons allemaal. Dus dank! Veel liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – voor als je meer (be-)grip wilt ervaren in deze fase)

Voor de duvel niet bang (meer)

Het is nogal wat, waar we als mens doorheen gaan. Niet alleen het verwerken van jeugdtrauma’s of minder positieve ervaringen, maar het veel breder in het reine komen met wat in de schaduw huist.

Onze schaduwen

Deze schaduwen zijn niet altijd direct verbonden met onze ouders of jeugd. Ze kunnen dieper liggen: herinneringen aan vorige levens zoals dat heet, of andere bestaansvormen. Zodra we bewust leven, doen we bewust mee aan het vrijmaken van opgeslagen energie in die schaduw. Als echte loodgieters bevrijden we de prop uit de pijplijn.

En zoals loodgieters en ontstoppers niet bang zijn voor die donkere, vaak stinkende prut die vastzit, zo hebben wij te kijken naar de schaduwen in onze psyche, de weggestopte verhalen van onze ziel.

Stap voor stap proces

Wat zit daar? Welke lijken staan te verstoffen in onze kast, in die herinneringsbank waar we toen we binnenkwamen een stukje uit hebben gepakt om mee te werken? Wat hebben we dus nu uit te pakken om te ont-dekken welk goud erin te vinden is?

Het aangaan van deze diepgewortelde verhalen, patronen en archetypen is geen pretje. Het is een proces van stap voor stap de donkerte naderen en ermee leren dansen.
Voor de duvel niet bang (meer)
Afbeelding van HelenHann via Pixabay
De stinkende drab verandert dan geleidelijk in een stralende danspartner, een geweldig potentieel, een ware gave van goud. De lijken in onze kast, eenmaal tot leven gewekt, blijken onze zielskwaliteiten te zijn, en dus in staat ons volledig te laten bloeien, wat zielsgelukkig maakt en diep vervult.

Van schaduw naar sprankel

Van putjesschepper naar sprankelende gaven met gouden randjes… het zit in ons allemaal. Vat moed en zeg ja tegen jouw dans met de duivel. Maar duw niet te hard, wees liefdevol en eerlijk naar jezelf. Na een poosje merk je: ik ben voor de duvel niet meer bang.

Liefs en een gouden weekend, Nynke

Leven is het avontuur van Liefde

Op avontuur gaan klinkt zo fijn. Het roept het kind in je op, toch? Avontuurlijke schoolreisjes, op vakantie gaan met je ouders of ‘gewoon’ de natuur in. Het kind in ons geniet ervan. Het kind in ons, mits niet teveel in de ban van het trauma waar we allemaal een deel van dragen, wil leven, genieten, grenzen verleggen en het avontuur aangaan.

Het avontuur van het leven zou je kunnen zeggen, is eigenlijk vele avonturen ineen: voor het eerst naar school gaan, in je eigen levensonderhoud voorzien, intieme relaties ontdekken, volwassen verantwoordelijkheden dragen zoals het opvoeden van kinderen… Maar ook dingen als ziekte en de dood zou je levensavonturen kunnen noemen. Het zijn allemaal bijzondere, niet alledaagse dingen die we te doorleven hebben en waarvan we niet werkelijk weten hoe ze aflopen.

Leven is het avontuur van Liefde

Afbeelding van JonPauling via Pixabay

Wat al deze avonturen samenbrengt is het avontuur dat Liefde heet. Misschien denk je nu: waarom is dat een avontuur? Het lijkt eerder een soort vaststaand en algemeen gedeeld begrip, dat dan in onze beleving óf aan-, óf afwezig is. ‘Falling in love’ en ‘falling out of love’: je zit erin of niet, heel simpel en misschien niet altijd even avontuurlijk. Maar is dat zo?

Misschien is Liefde juist wel het grootste en spannendste avontuur van het mens zijn. Het is de ware reis van de held, de grootste horde om te nemen. Het is de reis van het openen van je hart. Ook dat klinkt misschien niet direct als een avontuur. Voor veel mensen zelfs soft of afgezaagd. En toch: ons lichaam liegt niet. Het geeft onder andere via ons hart exact aan hoe we ervoor staan wat betreft onze heldenreis. En met dat hart, resoneren alle organen, ja al onze lichaamscellen mee.

Is er nog iets dat we achterhouden in onszelf wat gebaseerd is op angst, en alle varianten die angst kent (dominantie, vluchtgedrag, niet kunnen luisteren, altijd maar druk zijn, nooit op avontuur gaan, overal een mening over hebben, over je grens laten gaan en vaak compromissen sluiten of andermans grenzen overschrijden en je eigen wil opleggen om maar een paar te noemen), dan zal ons hart zich niet werkelijk openen en functioneert ons lichaam niet optimaal. We zijn nou eenmaal één systeem, waarin alles wat daarin gebeurt een domino-effect heeft op de rest.

Het avontuur van Liefde is de wonderlijke, super spannende maar oh zo lonende reis door het schaduwrijk van de mens, waarin alles wat we nog niet onder ogen hebben willen komen ligt te wachten op wanneer de tijd rijp is. En dat maakt het ook een waar avontuur: deze reis houdt zich niet aan de tijdschema’s die wij als mens opstellen. Het reisschema is van Goddelijke schoonheid en komt recht uit onze ziel.

Telkens wanneer je intuïtief een seintje krijgt, bijvoorbeeld in een droom, door een toevallige ontmoeting of een vogeltje op je vensterbank dat je één moment doordringend aankijkt, weet je: er mag weer een stuk angst worden aangeraakt in mijn onderwereld. Waarna je als een ware held, die angst ontmoet, daarmee naar het licht brengt en vult met liefde. Niet makkelijk, vaak pijnlijk en vol met angstige gevoelens maar dit avontuur is jouw leven waard. Liefs van Nynke

Onze shit- (is onze) hoop

Herken jij ook, dat wanneer je erop gaat letten, je vaak onbewust gericht bent (bijvoorbeeld in andere mensen, situaties of plekken) op dat wat je in jezelf mist? Het blijft een koppige drijfveer om buiten onszelf op zoek te gaan, naar de ander die ons gelukkig maakt, de baan die zorgt dat we werkelijk worden geaccepteerd, de vrienden die ons leven compleet maken en ga zo maar door. En, zoals we inmiddels wel weten, is wat we buiten onszelf zoeken meestal iets wat we in onszelf nog niet durven aan te raken. Het is onze schaduw of je zou het ook onze shit kunnen noemen.

Onze schat

Tegelijk weten we allang, van al die cursussen in persoonlijke groei, die retreats en vele boeken en video’s die we tot ons hebben genomen, dat in onze shit onze schat verborgen ligt. Wat maakt dan dat we die niet onmiddellijk enthousiast opduikelen?
Het blijft een bijzonder fenomeen hoe we omgaan met die donkere kant van ons. (Ik generaliseer hier ontzettend, ik weet het. Iedereen doet dit weer anders en wat weet ik nou van ‘iedereen’. Maar wie weet, zit er voor jou wel een waarheid in en lees je door.)

Onze shit- (is onze) hoop

(Foto afkomstig van: https://exgirlfriendrecovery.com/the-three-characteristics-that-you-need-to-get-your-ex-girlfriend-back/)

Shit is natuurlijk ook niet aantrekkelijk: het stinkt en is donker. En meestal is het zo’n allegaartje van alles op één hoop geworden dat het lastig is om eruit te halen waar het (op dat moment) werkelijk om gaat. Dus als je dan toch al weet dat het duiken in die shithoop, je eigen shithoop, misschien niet zo snel gaat en ook niet makkelijk is, dan kun je misschien wel al wat meer relaxen en jezelf in ieder geval de tijd gunnen die je nodig hebt in plaats van druk op de ketel te zetten in jouw proces.

Maak je shit toegankelijker

Én je kunt misschien ook je shit wat toegankelijker maken. Stel nou dat je aan mensen om je heen, bekenden en wat minder bekenden, vraagt of ze aan jou de top 3 kunnen geven van je meest irritante of niet zo sterke kantjes, daar waar jouw schaduw zich graag in tot uitdrukking brengt.
Dat lijkt misschien confronterend om te doen maar door er zo volmondig in te duiken, neemt het die scherpe kantjes misschien al wat weg. Vergelijk het met die pleister die je ineens wegtrekt in plaats van milimeter voor milimeter.

En stel dan dat je in die soort van 360 graden feedback over jouw shithoop, op onderzoek uitgaat.
Waar je dan naar zoekt is niet metéén naar de parel. Begin eens met alles wat mensen als jouw schaduw zien, in te nemen en te laten zakken. Daarmee zet je het een beetje op afstand en kijkt ernaar. Het zijn tenslotte anderen die dit zeggen dus het zegt niet álles over jou. Maar, zeker als een aantal mensen met ongeveer hetzelfde komt, is het heel interessant om in jezelf op onderzoek uit te gaan naar de kern hiervan. Hoe kijk je daar zelf naar? Wat voel je als je dit onderzoekt? Wat zegt je innerlijk weten hierover?

Het leukste deel

En dan komt het leukste deel: je gaat naar voren halen hoe goed je die schaduw beheerst. Met andere woorden: in alles wat als jouw schaduw wordt aangedragen (en waar jij jezelf in kunt herkennen), ga je weer op onderzoek uit, maar nu naar de kwaliteit ervan.  Dompel jezelf onder in hoe goed je eigenlijk bent in die schaduw, die shit. Wat beheers jij daarin als een meester?

In geef een voorbeeld van mezelf: een van mijn schaduwkanten is oordelen (en ook veroordelen), vooral over en van mezelf. Als iemand dat tegen me zegt, ervaar ik pijn en angst voor de afwijzing. En wat ik dan neig te doen is: me inhouden en klein maken. Terwijl, als ik onderzoek hoe góed ik ben in het vellen van oordelen, dan wordt het al lichter in mij: iets doe ik daarin heel goed. Niet dat ik dat daarom wil blijven doen maar ik zit nu op het spoor van de schat in mij.
Door op mijn kwaliteit in mijn schaduw in te zoomen, leer ik bijvoorbeeld dat ik heel goed ben in het vermogen om te onderscheiden. Om dat te kunnen, beschik ik over een sterk ontwikkelde sensitiviteit. Voilà, dat zijn al twee aspecten van mijn schat, waarmee ik mezelf meteen in een stuk kracht voel komen.

Doe dat ook eens bij jouw shit. Misschien hoef je er geen mensen meer naar te vragen en heb je inmiddels zoveel ervaring, inzicht en zelfkennis opgedaan dat je jouw schaduw wel zo’n beetje kent. Stel jezelf dan de vraag: waarin blink jij uit in dat wat je shit heet te zijn? Welke kwaliteiten gebruik je daarbij?

Ook shit kan je hart openzetten

Het grappige is dat zodra we geraakt worden in fundamentele kwaliteiten in ons of gaven waarmee we geboren zijn en die ons kenmerken (ook al raak je die aan via jouw schaduw), dan gebeurt er onmiddellijk iets in ons hart. Het opent of opent wat verder dan het was. En onze schaduwkant lijkt daarmee ook meteen op afstand te staan. Alsof we, door de schat in ons te raken, een andere bril op hebben gezet. Hierdoor ziet onze wereld er plotseling ook beter uit. De mensen waar we een kwartier geleden nog last van hadden, zijn opeens veel aardiger en hun manier van doen valt eigenlijk best mee, door die andere bril.

Onze schaduw, onze shithoop, het is niet makkelijk om erin te duiken. Zelfs niet wanneer we er aan beide benen in worden getrokken (door onszelf!), zoals ik zelf heb ervaren in 2003. Helemaal kopje onder ging ik en nog steeds kon ik er niet werkelijk mee zijn. Tot ik de kwaliteit van mijn schaduw begon te ontdekken, die daar dwars doorheen schijnt. Dan breekt bijna letterlijk de zon in ons door. Probeer het maar eens. Jezelf ervaren door de ogen van je kwaliteiten en gaven, ook in de donkerte, is altijd helend. Hierdoor kom je er ook achter hoe heel je eigenlijk bent. Dat er alleen tijdelijk een schaduw voor jouw zon zat. Of liever nog: dat het maar een kwestie is van schaduw en licht onderscheiden. Je bent het gewoon allemaal. En het is perfect!

Veel liefs N

PS: Ervaar je iets in jou dat lastig is om contact mee te krijgen en wil je dat graag onderzoeken? Wees welkom voor een gratis kennismaking. Hierin verhelderen we sowieso waar je nu zit. En van daaruit stemmen we samen af op wat voor jou nu een goede volgende stap is en wat ik daar eventueel in kan betekenen. Meld je aan op: https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/

Het scheppen van onze blokkades, we zijn er goed in

Als je al een poosje bezig bent meer en meer vanuit je hart en intuïtie te leven en een nieuwe wending te geven aan je bestaan, zul je vast en zeker ergens zijn tegengekomen hoe scheppend je gedachten zijn. Wanneer je een idee krijgt, een gedachte die ‘binnenkomt’ en je denkt daar maar vaak genoeg aan, dan merk je daar iets van in je dagelijkse realiteit. Je leven volgt als het ware je gedachte. Dat kan fijn zijn of juist helemaal niet. En toch zijn we meester in het herhalen van ook die niet fijne gedachten en dus ook van het scheppen van die niet zo fijne realiteit.

Op Youtube zijn zat filmpjes te vinden over hoe we ons leven zelf creëren. Ik denk dan aan mensen als Joe Dispenza, Gregg Braden en Sue Morter maar wat langer geleden was iemand als Tesla daar natuurlijk ook al mee bezig. Check deze mensen eens, mocht je ze nog niet kennen. Ze komen allemaal vanuit de zo (be)grijpbare en bewijsbare wetenschappelijke hoek die we vertrouwen en toelaten. Maar van daaruit openen ze voor ons de meer ongrijpbare wereld van energie, van spiritualiteit.
Dus ja, de kracht van onze gedachten creëert werelden. En tegelijk: er zijn ook vele nuances in aan te brengen dus ga er niet mee aan de haal, zoals in de kaskraker: The Secret.

Blokkades

Waar ik je in dit blog onder andere in wil meenemen, is hoe we bijvoorbeeld onze negatieve gedachtenpatronen, die we blokkades noemen, eindeloos in stand kunnen houden door er telkens opnieuw voor te kiezen. En graag noem ik hier ook Lorie Ladd als inspiratiebron. Zij is géén wetenschapper. Ze channelt haar teachings (sorry, ik houd van de Engelse woorden) en ik vind haar en haar werk geweldig.

Blokkades bestaan niet

Ik noemde het al even, wat wij een blokkade noemen, is eigenlijk geen blokkade. Het is een aspect van onszelf (gevoelens, gedachten en emoties) waar weinig of geen bewustzijn is. We zijn er met ons wezen niet echt. Dat is het enige.
Deze aspecten bevinden zich als het ware in de schaduw en de energie trilt er langzaam. Dat maakt die gevoelens, gedachten en emoties zwaar en dicht. Hoe meer bewustzijn we in die schaduw brengen, hoe lichter het daar wordt, waardoor trage, zwaardere energie verdwijnt. Door onze aandacht of ons bewustzijn, wordt zwaarte in ons dus lichter. Net als wanneer je licht aandoet in een donkere kamer. Of wanneer de zon schijnt en de schaduw verdwijnt.

Leven vanuit het hart, betekent opruimen

Het ‘opruimen’ van dichtheid en zwaarte in ons is onontkoombaar wanneer we willen leven vanuit onze intuïtie en ons hart. Maar in tegenstelling tot donkerte die instant verdwijnt als we het licht aandoen, hebben wij mensen vaak wel wat meer tijd nodig om de zwaarte in ons te laten vertrekken. We willen heel graag sneller maar slaan dan eigenlijk die schaduw in ons over. Terwijl we die nou juist helemaal mogen ervaren. Laat alle zwaarte, zoals verdriet, fysieke pijn of gekmakende gedachten die bij je opkomen in jouw proces, er dus gewoon zijn. Wees er bewust bij met je aandacht. Erbij zijn, verlicht. Het is de essentiële eerste stap om een verandering teweeg te brengen in jezelf en zogenaamde blokkades te laten verdwijnen.

Bewuste waarnemer

Er laten zijn of erbij zijn betekent niks doen. Dus geen analyse, geen beredenering, het niet weg willen toveren. We nemen eerst waar, we zijn gewaar. Het grote voordeel van het zijn van een waarnemer is dat je kunt relativeren. Je ervaart het onprettige maar valt er niet mee samen en wordt er dus ook niet door overweldigd. Als je als waarnemer kijkt, voelt en ervaart, ben je als het ware die zon die op de schaduw schijnt, waardoor die verdwijnt. Heel simpel eigenlijk.

Dus niets wat je als onprettig ervaart, is iets om (weg) te willen fixen. Het komt omhoog om gezien, gehoord en gevoeld te worden. Zonder jezelf ermee te identificeren. Je bént al die zwaarte niet. Het is slechts energie die door jou ervaren wil worden om weer te kunnen verdwijnen wanneer dat voldoende is gebeurd.

Sommige, met name fysieke, ongemakken vragen zeker ook nog een medische aanpak. Tot het moment dat we als mensen zover zijn dat we onszelf helemaal kunnen helen, zal medisch ingrijpen nog nodig zijn. En het aankijken van psychische zwaarte lukt vaak ook nog niet allemaal in ons eentje. Maar, we vorderen, zeker en vast, zoals ze in België zo mooi zeggen.

Immers, we ervaren in toenemende mate, door steeds bewuster onze energie te volgen en die te richten gedurende de dag, hoe deze energie en dus ons bewustzijn verandert. Energie stroomt altijd, verandert continu. En ook zelfs onbewust verwerken we zware energieën, waarna ze verdwijnen. Maar daar hoeven we het niet over te hebben. Daar hebben we immers geen last van?

De grote uitdaging: onze gedachten-trein

Waar we echt een uitdaging creëren, en dat is de focus van dit blog, is dus waar we willen fixen, oplossen, wegtoveren. Het is het meest succesvolle recept om zwaarte in jezelf in stand te houden. Je pakt dan als het ware een negatieve gedachte, gevoel of emotie ‘vast’ en duikt erin. In plaats van je bewust te worden van wat er aan schaduw in je zit, door te observeren wat er opkomt, ga je gedachten-treinen maken. Je beredenéért wat je voelt, dus voelt niet werkelijk. Analyseert wie ‘de schuldige’ is en waarom. Je gaat oplossingen bedenken. Maar wat er écht zit aan zwaarte, daar kom je niet bij. En dit word je je dus niet bewust. In plaats van lichter, blijf je in een zware energie, die meestal ook alleen maar zwaarder wordt. Hoe ga je hiermee om?

Onze verslaving, ’t was onze bescherming

Zoals ik al schreef, het is een uitdaging. Want die gedachten-treinen zijn zo verslavend. Omdat we willen vermijden wat eronder zit. Het willen fixen en oplossen ligt dan zo voor de hand. Maar ook hier geldt: zodra je steeds meer bewustzijn brengt in je stroom van gedachten en wat je daarmee doet (bijvoorbeeld wanneer je in de gaten krijgt hoe je iedereen de schuld geeft van jouw ongemak:), komt het besluit om uit die trein te stappen steeds dichterbij. En soms is de verslaving aan het niet willen voelen in de diepte gewoon te groot. Het neemt tijd en dan vaak ook wat hulp van buitenaf om dit los te laten. Niets mis mee.

Niet willen voelen wat er onder een gedachten-trein ligt, is iets om met compassie naar te kijken. Het is zo lang onze overleving geweest. Onze bescherming tegen een overweldigende ervaring op vaak jonge leeftijd. De gedachten-trein komt direct voort uit die bescherming, uit onze persoonlijkheid of ons ego, dat ons zo dapper overeind heeft gehouden.
Maar oefening baart kunst. En de aanhouder wint. Door consequent en moedig bewustzijn te brengen naar dat wat je als naar en zwaar ervaart en dat telkens wat meer toe te laten en aan te kijken, geef je jezelf de ruimte voor nieuwe gedachten en andere sporen waarbij de oude verdwijnen. Zet door! Ga door! Je komt waar je wilt zijn.

Lieve groet van Nynke

PS: loop je rond met een prangende vraag, een dilemma waarbij je voor je gevoel op die gedachten-trein zit in je hoofd? Laten we kennis maken. In een telefoongesprek luister ik naar je. En ik hóór je ook echt dus voel in wat je kan helpen en of ik je daarin iets kan bieden. Neem gerust contact op door me te mailen op info@soultouching.nu.