Logo Soul Touching

soul touching

De pijn van verlies

Verlies, een van de diepste emoties die we kennen.

Verlies, van een geliefde, een kind, een broer of zus. Verlies van een ouder, je beste vriend. Verlies van dat hele persoonlijke dat zoveel waarde voor je had. Verlies van een dier, de trouwste, die er altijd voor je was. Verlies, het gaat zo diep. Het snijdt dwars door je hart in je ziel. En kerft daar een kloof die je daarna maar weer moet zien te overbruggen.

Waarom? Wat is dit voor bizar ‘spel’?

Wat maakt dat we dit willen ervaren vanuit het idee dat alles door ons wordt gecreëerd? Wat is er zo leerzaam aan deze ervaring, die zo diep gaat en zo’n wond kan maken? Wat is de essentie van deze emotie, om er doorheen te gaan? Wat brengt het? Wat heelt het? Wat voedt het?

Vragen over het leven zelf.

En wie geeft het antwoord? Wie heeft het antwoord? Al diegenen die er doorheen zijn gegaan. En aan ‘de andere kant’ zijn uitgekomen. Want aan de andere kant van de kloof ben je niet meer dezelfde. Je bent veranderd. Je bent dieper en tegelijk vlakker. Je straalt krachtiger en tegelijk fletser van kleur. Je bent rijker en vele illusies armer.

Het leven is verlies.

Verlies van uiteindelijk alles. Alles wat we hier op aarde ‘bezitten’. De volledige overgave van het ultieme loslaten, dat de dood heet. Of de transitie, naar onze volgende bestemming. Niets telt meer dat fysiek was. Niets heeft meer waarde op die verdere reis. Alleen dat wat in de ziel gekerfd staat, neem je mee. Dus ook het verlies, aan welke kant van de kloof je ook staat: verwerkt of onverwerkt. Het reist met je mee en maakt je intens volledig.De pijn van verlies

De zin van verlies.

De onzin van verlies. Als het niet was gebeurd, dan was hij, zij, het er nog… En dan? Dan zoekt de ziel altijd weer die uitweg om dieper te gaan, de kloof in. Nog meer te ervaren, onontgonnen gebied. Dat is de winst van verlies.

Verlies bijt ons,…

…verlies nekt ons, slaat ons, geselt ons, wekt ons, draait ons om onze eigen as. Tot we beseffen: we hebben nooit iets gehad. En zullen nooit iets hebben, anders dan dat alles en iedereen ons eigen is. En we komen tot rust. In het stralende intense flets-witte licht. Wanneer de reis is volbracht. In het weten dat die altijd verder gaat en nooit stopt. Wat stopt is het zoeken. Wat stopt is de pijn. Het licht wit alles en alles mag er zijn.

Verloren en weer thuis.

De reis van ons allemaal. We zijn op weg terug naar huis, verloren onderweg. En zo hoort het te zijn.

 

Veel liefs. En ik wens je heel veel sterkte met insluiten van jouw verlies. Nynke

PS: Je bent zoals altijd van harte welkom om met me in gesprek te gaan. Ook jouw verlies is welkom. In een gratis Losmaaksessie leg je in het midden van ons gesprek wat jij wilt en we gaan ons licht erop laten schijnen. In het licht verdwijnt schaduw. Niet alles, onmiddellijk, wellicht niet. Maar licht verlicht. Zo simpel is het. Als je dat fijn lijkt, mail me op info@soultouching.nu of meld je aan op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie

 

Als de stilte valt…

Sinds 2000 begeleid ik mensen. En net als ik, wanneer ik vastloop en hulp inschakel, komen mensen bij mij ook voor antwoorden. Míjn antwoorden. Alleen, die krijgen ze nooit. Zoals ik ze ook niet krijg. Gek genoeg heb ik ook nooit gevoeld dat ik antwoorden voor anderen had. Dat was best lullig vond ik, in het begin. Een beetje leeg, kaal. Ik voelde me een beetje onbekwaam zelfs. Waarom zouden ze mij eigenlijk betalen, als ik geen antwoorden heb?

Het antwoord in jou

Maar mensen bleken aangenaam verrast door wat er wél gebeurde: het vinden van hun éigen antwoorden. Dat we überhaupt antwoorden in ons hebben, is vaak verrassend. Gewend als we zijn om te leven naar formats, voorbeelden, do’s en don’ts, regels en kaders. Zeker in Nederland. Maar ook in minder mentaal ingestelde culturen, bestaan overal kaders: via de familietraditie, de religie, stamvoorschriften. Noem het maar op.

Zonder doel

Begeleiding van mensen, en zeker wanneer dat coaching heet, gaat meestal over het bereiken van een doel. De coach en coachee scheppen, jawel, een kader: hier zijn we en hier willen we naartoe, de coachee dan. En uiteindelijk de coach ook want dan is zijn/haar begeleiding immers succesvol. Maar als we dat kader nou wegdoen? En alleen een vertrekpunt hebben en verder niks? Wat dan?

Alles voor mijn veiligheid

Gisteren had ik zelf zo’n sessie, met Esther van Putten, die met paarden werkt. Esther en ik vinden coaching een ‘jeuk’woord. Dus laten we het gewoon een sessie noemen. Ik kwam inderdaad met een doel, gefrustreerd als ik was omdat dingen in mijn leven niet zo gaan als ik had bedacht. Het was een beetje een vaag doel, maar toch, ik had een doel en dus een kader gesteld. Eigenlijk was ik hiermee onbewust gestapt in het willen hebben en houden van controle. Alles voor mijn veiligheid, riep iets diep van binnen, vermoed ik.

Wat doe ik hier?

Maar paarden gaan niet zomaar mee in zo’n agenda. Die zijn in het moment. Als ze niet heel duidelijk per moment worden aangestuurd, met liefde en in contact, gaan ze óf doen waar ze zin in hebben, grazen bijvoorbeeld. Of ze spiegelen terug wat je zelf doet. Dit paard deed het beide. En daar stond ik. Esther had, heel wijs, de controle losgelaten. Die werd een met het paard in de situatie. Daar is ze meester in. En van daaruit observeert ze en blijft objectief kijken en voelen in zowel paard, mens als situatie. Heel mooi. En ik? Ik voelde me plompverloren. Gedachten schoten door me heen: ‘Wat doe ik hier, in vredesnaam? Wat moet ik doen? Oh nee, niet moeten…, willen, bedacht ik nog snel. Ok, wat wíl ik dan? F*ck, ik wil hier uit.’ (Inderdaad, wanneer je je niet ok voelt, ga je meestal in je hoofd zitten en denken, veeeel denken.)

De manager neemt het over

Ik voelde mezelf uitzoomen. Wat ik zo goed kan inmiddels sinds de diepe donkere nacht van mijn ziel bij me aanklopte in 2003. Uitzoomen, energetisch afstand creëren en bijna apathisch wachten op wat komt. Daar stond ik, uitgezoomd, koud en nat. En het paard stond, ingezoomd (want paarden zoomen niet uit), helemaal ok met de kou en de regen. Shit, dit voelt niet fijn! Daarop volgde een lichte paniek. ‘Help, ik móet iets!’ Met het woord ‘moeten’, treedt de manager in ons in werking. Dan is er in ieder geval wat te doen. En iets doen, betekent: niet hoeven voelen.

Mijn opdracht

Gelukkig, mijn gedachten lezend, kwam Esther op dat moment met een ‘opdracht’: “Ga maar een rondje lopen met het paard.”, zei ze. Ik heb vroeger heel veel paard gereden dus zijn paarden nou niet bepaald nieuw voor me. Maar oh, wat was ik aan het stuntelen. Het paard deed twee stappen, gooide zijn kop in de wind en bleef stokstijf staan. Meteen ging ik beredeneren wat ik fout deed. Als het niet werkt, doe ik iets fout, toch? Na wat verschillende scenario’s geprobeerd te hebben, slaagde ik er uiteindelijk in het paard mee te krijgen in een heus rondje.

Terug bij Esther, liet ze me vertellen. Het verraste me hoe ik exact had ervaren waarmee ik naar haar toe was gekomen: mijn gevoel van onmacht en het niet weten wat te doen, waar het gaat om het leven van mijn missie. Alsof mijn leven op aarde één groot vraagteken is, nog steeds, na 50 jaar. Vertellen luchtte me op. Woorden geven aan mijn gevoelens, ze door me heen laten gaan en laten verdwijnen.

En toen…

… weer stilte. Nog stiller dan ervoor. Esther stapte zelfs wat naar achteren en liet me ‘alleen’. Geen opdracht meer. Hoe nu verder? De stilte werd echt heel ongemakkelijk. Maar het kwam ook niet bij me op haar hulp te vragen. Ergens had ik iets met mezelf uit te vinden, wist ik. Mijn ongemakkelijkheid werd frustratie. Ja, zelfs boosheid: ‘Waarom grijpt ze niet in? Wat is dit voor gedoe?’ Maar Esther wist wat ze deed.

De doorbraak

En toen kwam de doorbraak. Het leek wel of ik opeens helemaal leeg was. Ik verzachtte. De spanning vloeide uit me weg en het paard nestelde zijn fluwelen neus in mijn hand en stond daar, dichtbij me. Oren gespitst, ogen in de slaapstand. Het emotioneerde me. Contact. Eindelijk! Dát was dus waar ik naar zocht.

echt contact, paard

‘Maar, wacht even. Dit weet ik toch van mezelf? Het is toch überhaupt wie ik ben, de contact-maker, de soul toucher? Waarom ga ik daar dan niet meteen voor staan?’ ‘Het zal wel niet mogen, niet de bedoeling zijn. Er zal wel iets moeten gebeuren’, kwam meteen als antwoord bij me naar boven.

Contact met onze stilte

Maar wat nou, als écht contact, vanuit de stilte, vanuit het grote niets, is wat ik te doen heb in mijn leven? Stel nou dat ik dáárvoor geboren ben? Ja, ik ben een van die mensen op onze aardbol die dit contact terug willen brengen in ons leven van alle dag. Het toestaan van het contact met de oorverdovende stilte. De ervaring van onze eigen antwoorden ín die stilte. Ons zuivere weten, onze goddelijke waarheid. En hoe dichter we daarbij komen, hoe meer dat wat we denken, voelen en doen ‘opeens’ ook de waarheid is van ons allemaal. Dan passen we als puzzelstukken in elkaar en zijn we weer terug in de eenheid. Voor een moment. En begint het weer opnieuw. Dat is het leven in de nieuwe tijd. Van binnen naar buiten.

De huidige kaders voldoen niet meer

Kaders zijn niet bedoeld om te dicteren of vast te zetten. Ze zijn bedoeld om veiligheid of steun te bieden, voor zolang het nodig is. We laten een kind ook niet oneindig in een box zitten. Een kind vliegt uit, rekt continu de kaders op, om de maximale ruimte te vinden. Maar eenmaal volwassen, stopt het. En conformeert het aan de aangeleerde, gedeelde kaders van de samenleving. Van een geboren creatieve ontdekkingsreiziger die zichzelf telkens opnieuw wil ervaren, wordt het een door angst gedreven overlever, meestal gericht op geld in welke vorm ook.

De huidige kaders, waarnaar we leven en waarin we gevangen zijn, zullen (langzaam of abrupt) verdwijnen. Om plaats te maken voor het leven vanuit contact met de grote leegte in ons. In onze leegte, ontstaat onze creativiteit. In onze leegte ligt onze oprechte verbinding met anderen, onze compassie, onze liefde, onze rijkdom, ons geluk. Daarin ligt onze grootste bijdrage aan de aarde en de mensen die er leven. En daar zijn we naartoe op weg. Ontmoet ik je in de leegte? Ik kijk ernaar uit.

Liefs, Nynke met veel dank aan Esther

PS: We kunnen elkaar bijvoorbeeld ontmoeten in een gratis Losmaaksessie. Ik help je in jouw leegte te stappen en die kaders los te laten die je in de weg zitten. Loop je rond met vragen die maar blijven komen, keuzes die je maar niet kunt maken of andere dingen die je stoppen? Wees welkom. Je kunt je hier aanmelden: www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie

En toen was donker geen bedreiging meer

Zielig vogeltje

Al vanaf dat ik me kan herinneren, heb ik iets, draag ik iets mee… Vroeger – ik groeide op op het Friese platteland – noemde een van de jongens waarmee we optrokken, me ‘een zielig vogeltje’. Niet dat ik zielig in een hoekje zat. Allesbehalve, zou ik zeggen. Ik braadde de boter er bruin uit, wat volgens mijn tante zoiets betekent als: ik feestte wat af en deed genoeg wat God verboden heeft. En mijn moeder ook trouwens. Maar er was iets. Er hing altijd iets om me heen. Een zweem van kwetsbaarheid, van gewond zijn, van iets donkers waar je niet te dichtbij moest komen.

De kwetsbaarheid trok ook aan. Zeker in mijn jonge jeugd en twintiger jaren. In combinatie met het feesten en ‘achter de muziek aan lopen’ wat ik graag deed (en nog steeds doe) en waarin ik kon zweven van geluk, was mijn kwetsbaarheid iets dat mensen wilden ont-dekken, pakken ook. Wat was het?

Toen had ik dat allemaal nog niet zo door. Hoe zou ik? Ik zweefde er veilig boven, fladderend door mijn fijne leventje.

Het donkere gat

Pas rond mijn 35e kwam de donkerte in al zijn (of haar?) volheid en kracht bij me aankloppen. Ik kukelde mijlenver naar beneden in een donker gat met jarenlange nachtmerries, angsten, een lichaam dat niet goed functioneerde en met heel veel pijn in mijn lijf. Ik was doorlopend koud en had nauwelijks energie om de dag door te komen. Overdag liggen en slapen werden gewoon.

Nu, vijftien jaar later en vol energie en innerlijk weten, heb ik het donkere gat kennelijk voldoende in beeld gebracht en doorvoeld. Het is verschrompeld, zoals Dracula verschrompelt wanneer je hem in het licht zet. Dan blijft er weinig meer over dan een hoopje as op de grond. En zo is het ook met mijn donkere gat. Het leven is eruit. Het is niet ‘bedreigend’ meer.

De oplossing

Hoe kan dat, vraag je je misschien af? Wat is er gebeurd? Heel erg veel. Elk moment in mijn leven, en iedereen die ik heb ontmoet, heeft bijgedragen aan dit proces van ‘facing the dark night of the soul’. Dankbaar dus voor jullie: iedereen en alles op mijn pad!

Maar duurt dat dan zo lang, is misschien ook een vraag die je hebt? Het is maar hoe je het wilt zien. Als ik mezelf vergelijk, bijvoorbeeld met leeftijdgenoten die tussen hun 35e en 50e, gezinnen en carrières hebben opgebouwd, dan ervaar ik soms een pijnsteek van ‘verloren tijd’. Van een periode die me op achterstand heeft gezet.

Of als ik mezelf vergelijk met andere mensen om me heen die op dit moment donkerte overwinnen, door transformaties gaan en steeds meer voluit leven, dan komt er vaak een stemmetje op dat zegt dat ik, juist met mijn bewustzijn en fijngevoeligheid, waar ik ook mijn werk van heb gemaakt, dit varkentje toch sneller had moeten wassen. Maar ik weet dat die oplossingsgerichtheid niet is waar het leven over gaat. De ervaring van iedere stap is de rijkdom die het leven is. Ik hoef nergens naartoe. Me alleen bewust te worden van alles wat ik ontdek tijdens iedere stap. Want wat ont-dekt is, is niet meer donker. En wat niet meer donker is, is ver-licht. Meer is er eigenlijk niet te doen. De kunst is om dat te vertrouwen.

Als ik tenslotte mezelf vergelijk met mezelf, dan ervaar ik een groot bewustzijn dat, vanaf al heel jong, een weten had van een klus om te klaren. Een roeping is misschien wel het juiste woord. Ja, ooit wilde ik zeker kinderen en een groot gezin rond een gezellige tafel. Maar mijn klus riep me veel sterker. Dus ben ik doorgegaan op dat pad en is ‘mijn’ grote gezin, in wat voor vorm ook, nog niet gerealiseerd. Het is in wording… voel ik.

Weer een cirkel rond

Deze maand is er een cirkel rondgemaakt. We hebben mijn oude ouders geholpen met verhuizen naar een prachtig zorg-huis. Mijn ouders vertegenwoordigen voor een deel licht in mijn leven. Maar voor een heel belangrijk deel ook het donker. Zo is er bijvoorbeeld het Jappenkamp, de Dracula in mijn moeders leven, en daardoor in dat van mij.

Met de verhuizing en het leeghalen van hun woning zijn de meeste van hun spullen weg. Ze zijn doorgegeven aan liefhebbers en in veel gevallen ook vernietigd via de vuilstort. Veel kracht is eruit, uit hen, uit hun bezit. Het is verschrompeld. En zoals wij mensen en ons bezit verschrompelen in de tijd, zie ik dat ook mijn moeders Dracula in deze laatste fase kleiner is, lichter ook. Alsof hij weet dat hij niet lang meer heeft: als mijn moeder ‘overgaat’ naar het licht, is het uit met hem. En hiermee is die Dracula in mij ook grotendeels ontmanteld.

Hoe eng en verlammend Dracula ook kan zijn, hij blijft nooit eeuwig. Omdat hij niet tegen licht kan. En we groeien, hoe dan ook, en in deze tijd sterker merkbaar dan ooit, naar het licht. Jij ook! Bovendien huist gelukkig niet in al het donker een kracht als Dracula.

Als donker niet meer bedreigend is

Licht en donker, de sporten van een ladder

De ‘gewone’ donkere kant blijven we als mens nog wel even ontmoeten, ook in deze bijzondere tijd van overgang naar meer en ander bewustzijn. Verdriet, pijn, angst, boosheid, wanhoop, iedereen ervaart ze af en toe. Ze maken ons bewust van wat we niet willen, wat niet bij ons past. Of van dat wat we juist wél willen. Onder die ‘donkere’ emoties of erin verpakt, zitten immers onze diepste verlangens. Het is hele zuivere informatie over wie we onder de laag van onze persoonlijkheid nog meer zijn. Láát je maar raken want dat wat je raakt, verheldert wie je in wezen bent.

Donkerte en licht zijn als sporten op een ladder. Een ladder om langs te klimmen naar dat wat we willen realiseren, ervaren, manifesteren door te leven. Donkerte helpt altijd te wijzen naar het licht. En licht schijnt bij op dat wat nog onderzocht mag of kan worden. En ook als je jouw donkerte nu als extreem ervaart of wanneer de ladder gewoon totaal afwezig lijkt, ga dóór. Ga door, bijvoorbeeld met diep ademen vanuit je onderbuik tot in je hart (leg je handen op beide plekken en adem), ga door met stiltes inbouwen in je dag en in jezelf, ga door met je bewust worden waar het lichte in jou op schijnt en waar de donkerte in je naar verwijst. Graag schijn ik bij, als je dat fijn vindt. We maken helder waar je zit en waar het donker je naartoe wijst. Je bent welkom voor een Losmaaksessie (gratis via skype – 10,- live op locatie – 45 m). Meld je aan op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie/

 

 

Ik voel me een zombie

“Tja, wat vind ik nou echt leuk? Ik weet het gewoon niet. Het komt niet in me op. Ik voel me af en toe net een zombie. Alsof niets me boeit.”

zombie

Zwaar

Dit is het begin van een gesprek met een nieuwe klant. Best een ‘zwaar’ begin. Je voelt de energie zakken, bijna alsof die naar beneden wordt gedrukt. En eigenlijk, heel eerlijk, is dat ook precies wat deze dame doet. Zélf doet. Zonder dat zij het in de gaten heeft. Ze drukt zichzelf de zwaarte in. En zie vanaf daar maar eens aan inspiratie te komen. Dat is een hele klus.

Toen ik begon met mijn werk, bijna 18 jaar geleden, toen nog gericht op mensen hun loopbaan, leerde ik dat je in een aantal sessies met mensen aan de slag gaat met tal van oefeningen, waardoor ze vanaf verschillende invalshoeken geprikkeld worden in wat hen motiveert en inspireert. Dat zou dan leiden tot de ideale nieuwe werksituatie. Die methode voelde al vrij snel zwaar voor me. De oefeningen zaten me in de weg. En dus stopte ik ermee.

Licht

Ik ontdekte dat oefeningen of de woorden die mensen zeggen en de resultaten die ze wensen, niet is waar het werkelijk om gaat. Wat echt belangrijk is, is wat ik in mijzelf ervaar dat de energie doet, dwars door woorden of verlangens heen. Primair de energie in mijzelf. En van daaruit de energie die ik ervaar van mensen, situaties of dingen. Voelt dat licht, blij, sprankelend, zoiets als energie met inspiratiebubbels, dan weet ik dat de situatie voor mij zuiver is. Of dat de persoon met wie ik in gesprek ben in zuiver contact is met zijn of haar wezen, kern of bron. Zuiver is dan niet zozeer een waarde-oordeel maar een indicator van een match van iets of iemand met die bron. Is die match er, dan ervaren we schoonheid, lichtheid, vanzelfsprekendheid, en gemak. En dat is dan ook waar mijn klanten zoeken.

Zelf aan de knoppen

Dus als zo’n binnenkomer van een klant haar energie meteen laat dalen, dan laat ik haar allereerst dát bewust worden in ons gesprek. Dat doe ik via mijn energie: door mijn woorden, mijn uitleg, mijn feedback. Zo ervaart ze wat ze met haar energie doet en de effecten ervan in haar lijf, haar emotie en haar gedachten. Al heeft ze niks met energie en vindt ze het maar zweverig gedoe, door dit te ervaren, kan ze er niet omheen dat zij zelf aan de knoppen draait van hoe ze zich voelt en de stappen die ze van daaruit zet. Dát is voor mij de essentie van het scheppen van je geluk, je ideale werksituatie, een fijne partner, minder stress etc.

Dus eenmaal bewust van je eigen inbreng, ervaar je dat jij je realiteit zwaar maakt wanneer je je energie laat dalen door bepaalde gedachten en beelden op te roepen. Gelukkig kun je je energie op dezelfde wijze in ómgekeerde richting sturen. Door in jezelf op te zoeken wat je inspireert, waar je lichaam bijvoorbeeld op reageert met fijne sensaties, laat je je energiepeil stijgen. Meteen ervaar je je werkelijkheid als licht(er) en ruimtegevend. Je voelt blijdschap, dankbaarheid, geluk, of welke andere fijne associatie ook.

In gesprek met deze dame is het totaal geen probleem samen aan te raken waar ze van gaat stralen. Vaak helpt het in het begin een situatie bij de kop te pakken die hele goede herinneringen oproept. Het maakt niet uit dat deze in het verleden ligt. Het gaat erom dat iemand zich opent voor een hoog energiepeil in zichzelf.
Zodra ze er contact mee maakt, en we, via mijn vragen en haar antwoorden, door-associëren, komen we van de ene inspiratie bij de andere. Net als iedereen, zit deze dame vol inspiratie, vol passie, vol ideeën. Er is niets dat ze niet weet als het gaat om wat ze fijn vindt om te doen. Maar door teleurstellingen op dat vlak, was het contact met haar inspiratie minimaal.

Iedere dag opnieuw

Je bewust zijn van je eigen energie-level en wat er van daaruit wel of niet mogelijk is, is eigenlijk het belangrijkste om mee te starten. Iedere dag opnieuw. Je merkt hoe je ermee kunt ‘spelen’. Het geeft je meteen een gevoel van kracht. De zombie in jou is onmiddellijk verdwenen. Niet dat die nooit terug is misschien, maar je hoeft je er geen slachtoffer van te voelen. Want dat ben je niet.

Even terug naar het begin: ‘het gaat niet om de woorden’, schreef ik. En dat geldt ook hier. Neem mijn woorden niet heel letterlijk door ze te analyseren. Maar voel terwijl je leest. Raakt dit iets in je? Wat gebeurt er in je lijf? Wat gebeurt er met je energie? Ik nodig je van harte uit, je (voortaan) bewust te zijn van waar je energie-peil van stijgt en daalt. Sta hier gedurende je dag bij stil. Wat hierbij helpt is dingen opschrijven die je ontdekt. Bundel de positieve dingen in een schrift bijvoorbeeld en ervaar hoe je energie omhoog gaat, telkens wanneer je leest wat je hebt geschreven. Het raakt je. Want dát is wie jij echt bent. Pure herkenning dus. Thuiskomen. Telkens wanneer je je verloren voelt en vastloopt, is dit iets om naar terug te keren.

Klaar ben je nooit. Maar de overstap naar je telkens opnieuw bewust goed voelen en van daaruit stappen zetten, ligt binnen handbereik. Lijkt dit je fijn? Ben je klaar met jezelf een zombie voelen en je onmacht om dat te veranderen? Boek een Losmaaksessie (https://www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie/). Je kunt live met me in gesprek (à 10,- euro) of via skype (gratis).

Dood is leven

Wat merk jij op dit moment in je leven aan verandering? Begin je anders naar dingen te kijken? Reageer je op situaties zoals je dat eerder niet deed? Of ben je misschien onrustig? Vind je dingen niet meer leuk die je wel leuk vond en andersom?

Waar gaat je leven op dit moment eigenlijk over? Wat is je realiteit?

Misschien hoor je om je heen over mensen die de wereld mooier (willen) maken. Hoe zit dat bij jou? Heb je daar een klik mee? Niet perse met die mensen maar met de inhoud, het idee, het concept? En wat komt er dan naar boven wanneer je daaraan denkt? Hoe zou jouw vorm daarvoor zijn? Doe je iets met je handen, het milieu, de natuur, iets creatiefs, schrijf je, zing je, masseer je, kook je, vind je kinderen begeleiden geweldig…?

De wereld mooier maken was niet direct het doel van onze ouders. Nou ja, misschien voor een aantal van jullie ouders wel. Maar de meeste mensen die ik ken zijn groot geworden met het idee spullen en geld te verzamelen via een goede baan of eigen bedrijf, zich te verzekeren tegen van alles en nog wat, pensioen op te bouwen en regels te volgen, veel regels. En ja, het pad lopen van school/studie, verliefd worden, trouwen, kinderen en carrière is nog steeds de meest geleefde (!niet geliefde) bezigheid.

Maar een groeiende groep mensen stapt hieruit.

Een groeiende groep mensen voelt en beseft dat dit voorbeeld niet per definitie hét leven is. Ze beseft dat het leven veel meer kan inhouden dan dat. Dat er een sprankel in het leven kan zitten die zoveel energie geeft, dat alles mogelijk lijkt. Hoe werkt dat dan?

Het hoeft niet eens helder te zijn waar al die energie en inspiratie vandaan komen om ze te ervaren en als het ware te surfen op de golven van je leven. Maar ga je op zoek naar de bron ervan, bijvoorbeeld via meditatie, dan kom je uit bij iets dat veel verder rijkt dan alles wat je tot nu toe ‘het leven’ noemde. Heb je dat ook ervaren? Hoe beleef jij dat?

“Er is leven, er is leven na de dood”

Dit zong Freek de Jonge al in ‘97. Wanneer je stopt met leven op de automatische piloot, ervaar je dit. In plaats van wat moet en niet mag, zo hoort of beter niet kan, richt je je in elk bewust moment op wat er ín je gebeurt en in beweging wil komen in plaats van op zaken buiten jou. Je richt je bewust op dat waar je instant van geniet, blij van wordt en een ‘ja’ bij voelt.

De bron die maar niet leeg wil lopen

Dat is het leven waarbij je tapt uit een bron, ook jóuw bron, die maar niet leeg wil lopen. Die bron geeft onophoudelijk energie in plaats van dat iets je energie kost. En als gevolg daarvan realiseer je dingen die je wellicht nog helemaal niet hebt geassocieerd met jezelf. De meest ‘gekke’ realiteiten kunnen onderdeel van je leven worden, wanneer je de doodsheid en sleur achter je laat en stapt in alleen dát wat je voedt.

Het kan zijn dat je een bijzondere tocht gaat maken door de natuur. Of je staat ‘opeens’ ergens op een podium te zingen en stijgt boven jezelf uit, zoals ze dat zo mooi zeggen. En wie weet, blijk je een magnifieke bouwer van, laten we zeggen, muziekboxen, ‘toevallig’ ontdekt, omdat je werd ontslagen. Dát is leven na de dood!

Afscheid nemen…

De dood is alleen vaak wel een dingetje. Afscheid nemen doet pijn, zeggen we. In eerste instantie ervaren we dat ook meestal zo. Dus wat weggaat, stopt en overgaat in iets anders, vraagt de komende tijd misschien even schakelen. En dat kan onrust en verwarring met zich meebrengen. Maar het leven dat eruit voortkomt, is bevrijdend. Althans, wanneer je niet vast blijft houden aan het oude. Dat ervaar ik zelf. En velen met mij.

Je hoeft niet te wachten

Je hoeft echter niet te wachten op iets dat stopt, zoals je ontslag, een scheiding, of een andere confronterende situatie. Je kunt ‘de dood’ ook zelf pro-actief opzoeken en dus stoppen met die dingen waar geen inspiratie in zit. Dat is misschien even wennen maar het geeft een gevoel van helderheid, inzicht, kracht en vooral ook plezier en vrijheid.

Stel jezelf vragen als: “Waar word ik telkens erg blij van? Wat geeft me iedere dag of zelfs ieder moment energie? Waar word ik als het ware naartoe getrokken en is zo natuurlijk voor me?”

Daarmee heb je meteen helder wat eigenlijk niet (meer) stroomt in je leven. Je realiseert je dat je situaties en activiteiten in stand houdt, terwijl je ergens wel weet dat ze niet voedend zijn. En over voeding gesproken: ook daarin groeit je bewustzijn. Dat wat je eet (en drinkt), geeft je of kost je energie. Wat kies je?

Wat is je nieuwe realiteit?

Volg je antwoorden. En merk daadwerkelijk verandering in je realiteit. Ik ben heel benieuwd wat er in jou leven gebeurt door dit te doen. Ik ben heel benieuwd wat het (laten) sterven van situaties, gewoontes, dingen etc. je oplevert. Fijn als je dit met me deelt.

En natuurlijk ben je ook heel welkom om met me in gesprek te gaan over het proces zelf: over wat je eigenlijk wilt laten gaan en hoe je deze veranderingen kunt realiseren. Lukt het je niet om dingen los te laten terwijl het je wel aanspreekt en je ergens voelt dat het nodig is om vooruit te komen? Meld je aan voor een gratis Losmaaksessie op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie/ (via skype). Live kan ook. Dan kost het een tientje.

 

Voor extra inspiratie: