Logo Soul Touching

soultouching

Samenvallen met jezelf,

het meest enge en machtig mooie dat er is.

‘Alles is al perfect en we zijn al heel.’
Ja, dat klinkt prachtig! Maar, op veel momenten zit er nog wel wat ruimte tussen die perfectie van wat is én dat wat je zo door de dag heen ervaart, wat allesbehalve fijn kan voelen.

Het ego heeft in dit ervaren van je perfecte heelheid een belangrijke sleutel in handen. Het is alleen niet de glansrol, die het zo graag wil, maar eentje van overgave. Alle mystici en sjamanen wijzen op dit proces van het ego dat heeft te buigen voor grotere krachten. Die ego’dood’, en de stress die dat oplevert, is waar dit blog over gaat.

Strijd

Heb je je wel eens overgegeven, na een ruzie bijvoorbeeld? Een strijd met iemand, je dierbaar of niet, waarbij je inzag: “Ik krijg hier geen gelijk. En heel eerlijk: ik héb het ook niet persé. Dus, geef ik me over.”
Meestal gaat daar een proces aan vooraf, wat gepaard kan gaan met een heftige interne strijd. Alles in je schreeuwt immers om vol in het strijdperk te blijven en jezelf nooit prijs te geven. Geharnast en wel (in scherpe woorden en gesloten lichaamshouding) ervaar je dat jouw gelijk bevochten moet blijven worden, tot het bittere einde. Dus dat is wat je reflexmatig wilt doen.

Een scheurtje in je defensie

Maar opeens komt er een klein scheurtje in je defensie. Je harnas breekt open op een plek waar zomaar een ingeving binnen komt vallen: “Is het eigenlijk wel waar wat ik zeg? Is het werkelijk waar?” En er sluipt twijfel bij je binnen. Als een dolle beginnen de gedachten in je hersenen rond te draaien. Jouw waarheid, die eerst nog zo logisch leek, begint te schuiven en alles waar je vierkant voor stond, én ook achter stond, wankelt. Geen fijn gevoel. Maar hoe je ook je best doet om dit te herstellen, het lukt niet. Je verdediging kost zelfs steeds meer energie in plaats van dat je je er steviger door voelt, zoals eerst.

In vrije val naar de diepte

Samenvallen met jezelfAfbeelding van Pexels via Pixabay 

Van het idee dat je de boel stevig in de hand hebt, lijkt niet veel meer over. Het is of je afbrokkelt, stukje bij beetje, elke dag wat meer. Je weet niet meer waar je het zoeken moet. Al je houvast lijkt op drift en de grond onder je voeten is gaan schuiven. Gevoelens van schuld en schaamte steken de kop op. Wie je dacht te zijn, degene die je zo goed meende te kennen en waarvan je het gevoel had dat je er altijd op zou kunnen bouwen, is een onzekere brei geworden.

Maar wat moet je? Je kunt niet eens meer voelen wat waar is en wat niet. Dus antwoorden heb je niet meer. Het liefste kruip je weg, ver weg. Waar niemand je ziet in deze toestand van ontreddering. Zonder verdediging lijkt het bovendien of iedereen je wil aanvallen, dus maak je je maar onzichtbaar.

Daar zit je dan, met jezelf, uit communicatie en zoekend naar houvast, naar je gelijk. Er lijkt nog maar één richting over: dieper naar binnen. En hoe spannend dit ook is, je geeft je eraan over. Je laat je vallen…

De reis naar binnen

De reis naar binnen lijkt oneindig en donker. Het onder ogen komen van jezelf voelt pijnlijk en tegelijk zo waar dat het iets van houvast geeft. Je gaat door, verder naar binnen, steeds verder. En dan opeens, lijk je door een bodem te zakken. De pijn van je ongelijk en je verlorenheid zijn instant verdwenen. Je lijkt terecht te zijn gekomen in een soort weldadige ruimte die helemaal gevuld is met jouw aanwezigheid. Niemand om je voor te verstoppen. Niemand om je tegen te verdedigen. Jij bent daar. Alleen maar, allesomvattend. Er is een diepe rust, in je maar eigenlijk is dat ook buiten je. Het onderscheid ertussen is weg. Alles is opeens helder, zo klaar als een klontje. Zo puur dat er geen gelijk of ongelijk in aanwezig is. Het ís gewoon… glashelder. Je begint daar woorden aan te geven, die heel gemakkelijk komen. Makkelijker dan ooit tevoren. Het is alsof ze zichzelf produceren.

Eindeloze ruimte

Wanneer je die woorden overbrengt aan je gesprekspartner, die je conflictpartner was, is er van enige tegenkracht niets meer over. Er is alleen nog maar een eindeloze ruimte waarin jij zegt wat je te zeggen hebt en waar tegelijk alle ruimte is voor de ander.
En ook al heeft de ander nog niet gereageerd, het lijkt of je die gedachten en gevoelens al kent en weet wat er naar je terug gaat komen. Dat is het moment dat je ervaart dat je samenvalt, met de ander maar natuurlijk primair met jezelf.

Machtig en krachtig voelt het en tegelijk heel gewoon en intens rustgevend.

Geen garantie voor de toekomst

Echter, deze overgave biedt geen garantie voor de toekomst. Onherroepelijk vind je jezelf weer in de volgende strijd tussen je hogere en lagere zelven, in de vorm van gedoe met je buurvrouw, collega, partner, kind of wie ook. Na een eerste teleurstelling daarover merk je echter op dat de scheurtjes in je harnas steeds sneller lijken te komen, hand in hand met de gevoelens van ontreddering, angst en pijn. Maar omdat je het proces herkent, weet je wat er volgt. Dus voel je je niet meer zo verloren. De vrije val van je ego naar god (weet waar), is na zo’n eerste keer al minder beangstigend. En hoewel je je nog wel verzet tegen je overgave, is je volgende ervaring van het samenvallen met je Zelf minder heftig. Je laat je waarheid steeds makkelijker gaan, omdat je voelt dat ‘ie telkens zwaarder gaat wegen.

Iedere keer dat je zo samenvalt met wie je in wezen bent, je ziel en zaligheid, groeit je vertrouwen dat, juist wanneer je het idee hebt dat er niets van je overblijft, alles er is.

Weidse wijsheid

Wijzer door je ervaringen, verleg je elk bewust moment in je dag je aandacht meer en meer van gelijk hebben naar samen vallen, van strijd naar openheid, van overlevingsstress naar rusten in de oneindige ruimte van het zijn. En op een gegeven moment voelt het bijna alsof, wanneer je ego-angst de kop opsteekt, iets in jezelf begint te gloeien: wow! Jaaa, ik ga me nog verder overgeven. Je hart opent zich en je ervaart weer die weidse wijsheid.

Een zachte landing

Samen vallen met jezelf, begint met de engste val van je leven, maar eindigt altijd met een zachte landing. Een landing die zelf nooit eindigt maar toch je mens-zijn van alle dag ondersteunt. Niks te verliezen, open armen, open hart recht je ziel in, machtig, krachtig en mooi.

Liefs, Nynke

PS: Zit jij in dat reddeloze gevoel? Ervaar je en vrije val zonder enige houvast? Je bent welkom om dat gewoon eens tegen me aan te houden. We reflecteren samen en de ervaring leert dat er daardoor helderheid ontstaat. Meld je aan voor een kennismakingsgesprek op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/

Alles zit al in je

Alles zit al in je op het moment dat je verwekt en later geboren wordt.

We zijn volmaakt in onze bedoeling vanaf het moment van conceptie en die perfectie verdwijnt niet. Het is een prachtige mix van ingrediënten. Die vormen zich tot iets wat je een plan zou kunnen noemen. Een plan van je ziel, gecodeerd in een soort van landkaart in je DNA.

We zijn spoorzoekers

En, eenmaal in dat lichaam en geboren op aarde, is het aan ons als mens om op pad te gaan. Om de aanwijzingen op de landkaart te volgen en de code van wie we in wezen zijn, te ontcijferen. We zijn reizigers, spoorzoekers, van jong tot oud, van wieg tot graf. En door de sporen te vinden, herinneren we ons weer die perfectie van voordat we als mens onze tocht hier begonnen.

Alles zit al in je

Afbeelding van StockSnap via Pixabay 

Het leuke van spoorzoekertje spelen, is dat het speels is. Als kind geniet je van de spanning van het vinden, in de volle overtuiging dat je het vindt. En wat dat ‘het’ ook is, in die spanning ervaar je al de verrukking en de vreugde die de vondst in je wakker zal maken. Je denkt er niet eens bij na dat het ook wel eens anders zou kunnen zijn en dat het vinden een drama kan worden omdat je niks vindt óf omdat wat je vindt, tegenvalt.
Als ouder geniet je op jouw beurt van de overgave en van het onvoorwaardelijke vertrouwen van het kind. Je wéét als ouder dat het goed komt. Of liever: al goed is. Je hebt immers zelf de sporen van het spel uitgezet, dit spel voor alle leeftijden.

Maar eenmaal volwassen…

Maar als volwassen mensen zien we niet meer wie het spoor heeft uitgezet. We herinneren ons niet meer dat we dat zélf zijn, vanuit een veel wijzer perspectief. Dit perspectief, vanuit onze ziel, is tijdens het opgroeien geleidelijk totaal naar de achtergrond verdwenen. Dat maakt het spel steeds zwaarder en uitzichtlozer. Ergens weten we dat er een spoor moet zijn dat leidt naar die vreugde en vervulling. Maar hoe dan, wat dan?

Slechts af en toe ervaren we een aanwijzing, iets dat lijkt op een spoor. We worden geraakt door iets prachtigs, in de natuur, of tijdens het luisteren naar muziek, het lezen van een boek, het spelen met een kind. Of we verdwijnen in een activiteit die zo vervullend is, dat we niet meer stilstaan bij wat we zoeken: we zijn gewoon thuis, aangekomen, gevonden.

Met enige regelmaat worden we ook geraakt in niet fijne dingen: een sterfgeval van een dierbare misschien. Of ons werk stopt terwijl we niets anders hebben. We maken een val en breken wat, waardoor we opeens hulp moet vragen voor alles. Iedereen maakt dit soort dingen mee en vrijwel iedereen komt vroeger of later tot de ontdekking dat de aanwijzingen die we zoeken eveneens híerin te vinden zijn, maar dan nét even anders. We leren dat er juist door deze nare ervaringen een wijsheid in ons groeit, die ons de weg wijst naar wie we zijn. Naar degene die het spoor heeft uitgezet. Inderdaad, onze ziel.

Van zoeken naar vinden

Op die momenten, in contact met onze puurheid, is het spel van het leven weer leuk, fascinerend, spannend en vervullend. De sporen die we herkennen brengen ons voor even thuis. Tot we het contact met onze ziel weer overschaduwen en opnieuw gaan zoeken. Dat wat gevonden is, blijkt nog niet genoeg en we ervaren een honger naar nieuwe sporen. ‘Dit kan toch niet alles zijn in mijn leven? Waarom ben ik dan niet gelukkig?’

Nee, het is niet alles. Er zijn oneindig veel sporen en het ont-dekken ervan kan tot in lengte van dagen duren. Maar er komt een moment dat we zo vaak een aanwijzing hebben gevonden of dat de aanwijzingen zo duidelijk zijn, dat we van het ene op het andere moment stoppen met zoeken. Opeens is daar die helderheid, dat ‘aha’-moment dat we zien dat, als we het willen, er in alles en iedereen op ieder moment in onze dag een spoortje van onszelf te ervaren is.

Weer genieten als het kind

Het spel kan zich dan weer in haar volle magie ontvouwen. We kunnen weer ongeremd genieten als het kind. Ditmaal heel bewust, in de overtuiging dat er altijd nieuwe spannende sporen komen en dat we ze niet hoeven te zoeken. We kunnen volledig in het spel opgaan, in overgave en vertrouwen. We zijn al thuis en doen een spel. We genieten van alle hints die we vinden in het leven, fijne en minder fijne. We wachten niet langer op díe ene aanwijzing. Die aanwijzing om onszelf thuis te voelen en helemaal bloot te geven opdat iedereen kan zien wie er in onze landkaart besloten ligt. We Leven! in de perfectie van ieder moment.

Alles zit al in ons…

Alles zit al in ons, van conceptie, tot geboorte tot de overgang in de dood. En het kind in ons is die expert-spoorzoeker, de genieter, de avonturier. Wat zegt het kind in jou over die vroege herinneringen? Wat wist je al te willen worden als jong kind? Waarover vertelde je je ouders dat ‘als ik groot ben dan…’? Het zijn juist die kind-verhalen die de hints geven voor vandaag de dag. Nog niet gekaderd door de lijstjes met beroepen die je later leert kennen, kookte je als kind al een supermix van je magische ingrediënten in de kookpot van je ziel. En je wist gewoon dat het klopte.

En werkelijk waar, het klopt perfect! Als je bestaande beroepenlijstjes en functieprofielen buiten beschouwing laat en heel eerlijk naar boven haalt wat jij doet wanneer je vervuld en gelukkig bent, dan is dat hetgene wat je als kind al wist te zijn. En dus ook wíe je wist te zijn. Probeer het maar.

Her-inner je, telkens opnieuw

Dus, mis je je vervulling en het gevoel ‘er’ te zijn, her-inner je dan… ga, telkens opnieuw, naar binnen en voel wat er opkomt. Had het iets met spreken te maken, iets met je handen bouwen, iets buiten of met kinderen, bomen, dieren? Wat zijn de sporen die je omhoog tovert? Kom thuis! Land erin en speel ermee. De vorm die past in onze huidige samenleving, vloeit daar logischerwijs uit voort.

Liefs, Nynke

PS: Ben jij op zoek naar jouw aanwijzingen? Heb je het gevoel te dwalen in een labyrint waar je niet uitkomt? Word het maar niet helder wat je te doen hebt in dit leven? Je bent welkom voor een gratis kennismakingsgesprek. Meld je aan op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/ Ik ontmoet je graag.

De deur naar je ziel is altijd open

De afgelopen maand had ik weer een prachtig gesprek met Linda Rood (www.lindarood.com) in een poging om verder te onderzoeken van waaruit we doen wat we doen en zeggen wat we zeggen. Het inspireerde me om terug te gaan naar mijn eerste Soul Touch-ervaring. Maar eerst even kort over Linda en haar werk.

Eenheidservaring

Voor de mensen die Linda niet kennen: Linda heeft een tijd lang flink gezocht naar zichzelf en kwam daarbij niet echt tot een antwoord dat rust bracht. Tot het moment dat ze een eenheids- of verlichtingservaring kreeg en zich kon overgeven aan het antwoord. Een antwoord dat niet met de mind te vinden is maar alleen gevonden wordt wanneer de mind zich overgeeft.

Dan verbinden we ons via ons hart met onze ziel en hoger, met wie en wat we in essentie zijn. Van daaruit ervaren we eenheid en is het zoeken naar wie we zijn niet meer zo’n halszaak. Sterker nog: we lossen als individu steeds meer op en gaan steeds meer op in die eenheid. Best een enge gedachte voor veel mensen, dat oplossen van het ‘ik’. Linda deelt hier heel veel over via haar boeken (het derde komt eraan), haar sociale media en de begeleiding in bijvoorbeeld meditaties. (Zie links onderaan dit blog.)

In de gesprekken die ik met Linda heb, komt zij vanuit haar eenheidservaring en kom ik vanuit mijn ervaring met het raken van de ziel. In het raken van de ziel ervaar ik weliswaar een grote helderheid, een stroom van onvoorwaardelijke creatiekracht (wat men vaak Liefde noemt) en het afwezig zijn van mijn ego, maar het is niet zo dat er alleen maar eenheid is en dat ik er als het ware niet meer ben. Ik was dus benieuwd hoe Linda daarnaar zou kijken, en hoe zij haar ziel dan ervaart. (Je kunt ons gesprek hier terugluisteren.) Vanuit Linda’s ervaring neem ik je nu mee in mijn Soul Touch-ervaring(en).

Soul Touching

Regelmatig krijg ik de vraag wat Soul Touching nou eigenlijk is of wat ik ermee bedoel. Dat is een mooie spiegel voor me om mezelf voor te houden: hoe helder durf ik hierin te zijn? Hoezeer durf ik ervoor te staan? En misschien ook wel: wat is er voor mijzelf nog niet duidelijk aan? We krijgen immers altijd op enige manier terug gespiegeld wat er binnenin ons leeft?

Eindeloos mooi om bij iemands kern te komen

Het raken van de ziel is voor mij heel natuurlijk (ontstaan). Het kwam gewoon binnenvallen, herinner ik mij. En dat is altijd iets om te vertrouwen weet ik inmiddels. Maar eerst even terug: ruim twintig jaar geleden, toen ik met mijn eerste proefklant werkte (toen vanuit een opleiding voor loopbaan- en levenscoaching), en bezig was met het voorbereiden van ons gesprek, werd ik als het ware ergens naar binnen gezogen. Ik kwam, weet ik me nog glashelder te herinneren, in een soort ruimte, vrij donker, heel stil en oneindig groot. Het was alsof het een universum was, al kwam dat woord toen niet op. De woorden die wel opkwamen, en die ik meteen opschreef, waren: “Eindeloos mooi om bij iemands kern te komen.” En dat ‘eindeloos mooi’ was eigenlijk nog zwak uitgedrukt. Ik had er alleen op dat moment geen andere woorden voor. Het was inderdaad eindeloos en ja, een soort overtreffende trap van Liefde, zonder persoonlijk te zijn.

Eindeloos mooi om bij iemands kern te komen

Afbeelding van AK (initialen van de maker)

Het was alsof deze mijnheer, waar ik dus nog maar één keer mee had gesproken, tijdens onze kennismaking, zich volledig voor mij opende. Niet dat hij dat bewust deed. Hij herinnerde zich hier niets van. Maar in deze ervaring, hadden we een volkomen connectie, waarvoor ik alleen maar heel dankbaar kon zijn. Het was alsof we in een andere wereld samen waren gekomen. En, zo weet ik nu, dat is in feite ook zo: we ontmoetten elkaar in een energielaag die niets te maken léék te hebben met onze mens-tot-mens gesprekken over zijn werk en zijn leven, maar er natuurlijk álles mee te maken had.

Verhuizen naar een andere laag

Na deze eerste keer, heb ik niet meer precies diezelfde ervaring gehad. Wat er wel gebeurde en nog steeds gebeurt in mijn gesprekken met klanten, en in zekere zin ook wel met anderen, is dat ik mezelf voel ‘verhuizen’ naar een ander laagje in het gesprek. In die laag is altijd een grote helderheid. Een helderheid om te voelen in wat er allemaal gaande is, een helderheid om de exact juiste woorden te ‘pakken’ om iets te duiden en een helderheid om de ander een ruimte te geven om zijn/haar éigen helderheid aan te spreken (to hold space, zeggen ze zo mooi in het Engels).

Diepte, stilte en helderheid

Er ontstaat dan een soort diepe stilte in mij waarin dit allemaal plaatsvindt. En waarin we elkaar ontmoeten, in dezelfde diepte. Ik benoem dit niet en laat ieder een hele eigen ervaring hebben. Het gesprek gaat ‘gewoon’ over waar iemand specifiek voor komt, wat van alles kan zijn. Alle wegen ofwel, alle vragen naar inzicht en helderheid, leiden naar Rome, zeg ik altijd en dat blijkt ook keer op keer. In die ruimte dienen antwoorden en inzichten zich altijd aan, waar je ook mee komt binnenkomt.

Dit was mijn eerste heel bewuste ervaring van wat ik toen ‘iemands kern’ noemde. Pas veel later, ik denk zo in 2009 of 2010, kwam ‘ziel’ als term naar voren en viel Soul Touching gewoon bij me binnen. Ik wist dat ik er niet over hoefde na te denken en ‘m meteen kon gaan gebruiken, op een manier die goed voelde. Dat was op dat moment nog niet als bedrijfsnaam maar als ondertitel onder ‘Movente’, de naam van mijn praktijk in die tijd. Nog later, na mijn scheiding in 2016, voelde ik dat Soul Touching echt mijn werktitel ‘mocht’ zijn. En dat is het nog steeds!

Heel gewoon

Het raken van de ziel is iets prachtigs. Het is dus als het ‘verhuizen’ naar die andere ruimte, of dat andere energieveld, dat veel hoger in trilling is dan onze gedachten, onze emoties en zeker dan ons fysieke lichaam. En hoe ingewikkeld of onbereikbaar dit misschien ook klinkt, het vindt ‘gewoon’ plaats in het doen van de dingen die wij zo goed kennen en als gewoon beschouwen: het ophangen van de was, het echt aanwezig zijn in een gesprek, het wandelen in de natuur of een park, tekenen, schilderen, schrijven, zingen, kroelen met je kind, de liefde bedrijven… Eigenlijk alles waarin je opgaat, wat dus ook het plakken van je fietsband kan zijn.

Ja, álles wat je doet verbinden met het wezenlijke van iets of iemand, waar je als het ware ingezogen wordt, haalt je onmiddellijk uit de maalstroom aan gedachten. Je verhuist zoals ik schreef, naar een andere wereld, waardoor je vanzelfsprekend lijkt samen te vallen met de bijzonderheid en de schoonheid van dat wezenlijke. Niet iets om af te dwingen of mentaal te willen sturen. De mind wil daar immers juist níet naartoe omdat ‘ie alle controle die die denkt te hebben, dáár niet heeft. Hij is daar ondergeschikt. Dit is het gebied van het contact met je ziel, de Soul Touch zoals ik het noem.

De deur naar je ziel is altijd open

Visual van JAM (Dennis Luijer)

De deur naar je ziel is altijd open

Die deur naar je ziel is altijd open. Het is puur aan onszelf om ‘m te vinden door onze natuurlijke impulsen te volgen, de impulsen van ons hart, wanneer dat zich opent in een JA! en ons meevoert door die deur. Vanuit het denken lijkt dat spannend maar weet: je bént je ziel en, zonder je weerstand, ga je als mens volautomatisch door die deur om daar uiting aan te geven.

Ben je op zoek naar jezelf, naar antwoorden op diepe of misschien lastige vragen die blijven opkomen? Wees welkom voor een gratis kennismakingsgepsrek. Je kunt je hier aanmelden.

Linda kun je vinden op:

https://lindarood.com/

https://www.youtube.com/channel/UCTOs4D0kcbb4vgmeN8Yx-Zw/videos

https://www.linkedin.com/in/lindarood/

https://www.facebook.com/linda.rood.10

Dat wat niemand mag zien

Schaduw-werk

Misschien ken je de term ‘schaduwwerk’. Je kunt het therapeutisch of spiritueel werk noemen: het aandacht hebben voor díe aspecten van jezelf die zo pijnlijk voor je zijn wanneer ze aan de orde komen. Het zijn voor een buitenstaander vaak ‘gewone’ dingen die bij het leven horen. Bijvoorbeeld wanneer je terecht wordt gewezen door een collega of je partner, misschien zelfs wel door je kind. Maar voor jezelf raakt het iets dat recht in je schaduw prikt, ongenadig hard.
Het maakt in dit voorbeeld dan niet uit of de terechtwijzing hout snijdt of niet. Je ervaart pijn, boosheid, woede. Of je schiet misschien in een angstreflex en krimpt als het ware in elkaar, alsof je weer kind bent.

Afwijzing, nog zo’n diep schaduw-aspect. Bijvoorbeeld wanneer je een feestje hebt georganiseerd, waarbij je echt over een angstdrempel heen moest om dat überhaupt een keer te doen. En… dan zegt de een na de ander af en zit je op het moment suprême met één gast en een hoop hapjes. Dat kan er zó inhakken.

Maar het kunnen ook kleinere dingen zijn die je raken in je schaduw. Een keer, alweer een tijd geleden, fietsend door de stad, recht tegen de harde wind in, bootste een groepje tieners mijn lichaamshouding na: diep gebogen over mijn stuur. Ze staken zo de draak met me. Onmiddellijk voelde ik diepe schaamte in me opkomen: ik ben stom, lelijk, raar, ….. en zo nog een aantal. Tot, en daar draaide geraakt worden bij mij dan altijd op uit, ik beland bij: ‘ik mag er niet zijn’. Werkelijk niet bedoel ik dan. Geen permissie hebben om hier aanwezig te zijn, op deze aardbol, als dit mens. Dat ik er nog ben is een wonder, omdat ik telkens door de mazen weet te glippen, zo ging het dan in mijn hoofd tekeer. Gelukkig is die stem weg, wat niet wil zeggen dat ik niet meer wordt geraakt.

Deze aanrakingen roepen gevoelens van diepe angst in ons op. Een angst die wijst naar alle laagjes van onszelf die we nog niet helemaal aan het licht hebben gebracht.

We willen die laagjes niet voelen…

…, die verwijzingen naar ervaringen, vaak in ons jonge leven, die zo heftig waren, dat we ze geparkeerd hebben. Meestal zijn we het ons niet eens meer bewust dat we onze gevoelens proberen te omzeilen gedurende de dag. En ook hóe we dat doen, hebben we vaak niet meer in de gaten. De perfecte en verfijnde strategiën die we in het leven hebben geroepen om onze wond te verbloemen, er zijn boeken over volgeschreven en eindeloos veel methodieken aan gewijd.

En zelfs in begeleidings-sessies met een therepeut, coach, healer of wat dan ook, weet dat onderbewuste van ons vaak nóg om de hete brij heen te draaien. Ja, er worden dingen aangeraakt misschien: je huilt bijvoorbeeld, gooit je woede eruit of hebt diepe ‘aha-momenten’ vol inzicht over wat er toen is gebeurd en waarom je reactie zo diep gaat. Maar werkelijk de afwijzing, de terechtwijzing, de diepe schaamte of hartenpijn doorvoelen en ontkrachten, is vaak een kwestie van die bekende ui die we blijven afpellen.

We worden een handje geholpen

En ik heb het idee (en heel veel mensen met mij) dat we dat in versneld tempo aan het doen zijn vandaag de dag. Het lijkt wel of de energie waarin we ons bevinden ons vriendelijk maar beslist een handje aan het helpen is om die ui gewoon kordaat in mootjes te hakken. Om de pleister die door ons zoooo zorgvuldig is aangebracht, met een ruk van de wond te trekken, in plaats van millimeter voor millimeter.

De energie die we steeds meer ervaren, is er een die omwoelt en aan het licht brengt. Geen enkele strategie blijft gespaard. Als ik me, zonder het perse in de gaten te hebben, nog ergens achter probeer te verstoppen, dan drukt er bijna meteen wel iemand op mijn knop waardoor ik weet: Nyn, je hebt weer eens iets in jezelf aan te kijken.

De lieve vrede bewaren

Zo kan ik bijvoorbeeld in een bepaalde situatie inslikken wat ik écht onder woorden wil brengen, om toch maar de lieve vrede te bewaren. Want stel dat het verkeerd valt, wat ik zeg. Met Weegschaal als sterrenbeeld en ascendant, gaat dat bijna reflexmatig. Kwam ik hier een poos geleden nog heel vaak mee weg, nu is er bijna meteen iemand getriggerd. Het is alsof we in sneltreinvaart telepathisch leren te communiceren met elkaar. We lezen en voelen in andersmans schaduw, ook als we dat totaal niet beseffen. En we drukken in onze reactie exact op díe knoppen bij elkaar die onze angstreflexen aanzetten. Aauw, weer iets om los te laten.

Open en bloot

Maar wat ook steeds vaker en sneller gebeurt is dat we door onze eigen gebouwde mand vallen. Dat is het punt waarop we zo moe zijn van het verstoppen van een deel van ons, dat het gewoon niet meer gaat. Het vasthouden aan onze strategieën is gewoon te vermoeiend geworden. En er breekt als het ware iets open in ons. Alsof we onze armen spreiden en luidkeels schreeuwen: “Hier ben ik!!!!!” “This is me!!!!!” “Joehoehoehoe!!!!”

Dat wat niemand mag zien

Open en bloot staan we daar opeens. Wat een heerlijk bevrijdende ervaring. Bevrijdend, omdat de diepe angst, het verdriet, de pijn en de schaamte in een helder moment opeens kunnen worden binnengelaten en omarmd. Als het na lange tijd goedmaken met een uit het oog verloren vriend(in). Eindelijk: ze is hij (zij) er weer. Welkom, welkom. Waarom zijn we eigenlijk ooit gebrouilleerd? Waar was dat nou voor nodig? Ja, waar was het verstoppen van dat deel van ons eigenlijk voor nodig? Jee, wat een opluchting: dat hoeft niet meer!

Een rotsvaste fundering, tot….

We realiseren ons in dat moment dat die omarming van onszelf een rotsvaste fundering slaat onder ons mens-zijn. We wijzen onszelf in dat stuk niet meer af en daarmee heeft iedere afwijzing van mensen om ons heen, ook geen voedingsbodem meer.

Tot… iemand weer een laagje heeft gevonden: toch nog een ‘Dat wat niemand mag zien’. Toch nog een uienschilletje, al is het een dunnetje, die ons komt verrassen. Maar, inmiddels zo gepokt en gemazeld in dit schaduwwerk en uien hakken, spreiden we onze armen bijna meteen: “Kom maar pijn, angst, verdriet en schaamte. Kom maar binnen. Je bent zo welkom. Schuif aan en vertel. Waar ben je al die tijd geweest?” En je luistert, glimlachend, je hart open voor deze mooie her-één-iging.

Liefs van Nynke

PS: Vind je het fijn samen in jouw schaduw te kijken omdat je blinde vlekken ervaart, iets waar je zelf niet bij lijkt te kunnen komen? Meld je aan voor een gratis kennismaking. Dan neem ik snel contact met je op en creëren we helderheid.

Succes is pure heling!

Succes, wat betekent dat eigenlijk? Een woordenboek geeft bijvoorbeeld dit: ‘het slagen van een opzet, triomf, gunstige afloop of resultaat’.

Maar ondertussen is die betekenis bij heel veel mensen doorgegroeid naar een plaatje van iemand die erin is geslaagd met zo’n gunstige afloop of resultaat heel veel geld te verdienen en daar hele dure dingen van te kopen. En doordat die dure dingen dan weer vaak heel zichtbaar zijn voor de buitenwereld, en we daar erg op gefocust zijn, is succes zo ongeveer synoniem geworden aan veel geld verdienen.

Succesvol spiritueel

Ook in ‘de spirituele community’ word je vaak pas als succesvol gezien met je business, wanneer het geld binnenstroomt. In ‘spiriland’ is sowieso veel te doen rondom goed geld verdienen, omdat spiritualiteit lang in het verdomhoekje zat. De meeste mensen vonden het zweverig of eng. En veel ‘beoefenaars’ vonden het zelf ook fout om geld te verdienen aan iets spiritueels. Ik spreek in de verleden tijd maar eigenlijk is dit nog volop gaande. Veel mensen in die business (waaronder ikzelf) verlangen er dan ook naar dat zoiets ongrijpbaars als spiritualiteit, heel vanzelfsprekend samengaat met lekker (veel) geld verdienen. En met de vrijheid, het gemak en het genieten dat we daarmee associëren. Of we gelukkig zijn met dat vele geld, is natuurlijk vers twee.

Succes heeft niet zoveel met geld te maken

Als we de betekenissen van ‘succes’ weer even terugpakken, dan zien we dat die grappig genoeg helemaal niet praten over geld. Het gaat erom dat iets lukt wat je je voorgenomen had, wat je graag wilde. Het gaat over een goede afloop van wat je voor ogen had. Een resultaat dat je als gunstig beoordeelt omdat het overeenkomt met wat je kloppend vindt op dat moment.

Succes is dus éigenlijk best relatief en subjectief (net als rijkdom trouwens). Het is gekoppeld aan de persoon die erover oordeelt. Én het is gekoppeld aan dat wat je je voorgenomen had, die opzet die slaagt of het resultaat van wat je van plan was. Dat kan dus van alles zijn. Het kind dat zo graag wilde zwemmen en zijn zwemdiploma haalt, is bijvoorbeeld succesvol. Of je kunt jezelf succesvol noemen wanneer je erin slaagt dat artikel te schrijven waar je tegenop zag. Afijn, je begrijpt waar ik naartoe wil. Succes heeft niet zoveel met geld te maken. Waarmee dan wel?

Succesvol worden is pure heling

Je bent dus succesvol als…

… als het je lukt, één: om te creëren en twee: ook datgene wat je graag wilt. Creëren kunnen we allemaal. Sterker nog: we dóen niet anders, de hele dag door. We scheppen voortdurend onze realiteit. We weten meestal totaal niet hoe dat werkt, dus is het niet altijd wat we (denken te) willen, maar zolang we ademen als mens, scheppen we voortdurend onze werkelijkheid.

Zijn we dan dus succesvol? Volgens het woordenboek niet, tot we creëren wat we beogen.
Een hele gangbare spirituele visie zegt echter dat we vanuit onze vrije wil als mens altíjd creëren wat we willen. Maar daar heb je niet zoveel aan als het je niet aanstaat. Je ervaart jezelf dan ook immers niet als succesvol. We hebben dus te kijken naar hóe we creëren en hoe we creëren wat we willen.

Ons creatieproces, onze keuze

Ons scheppings- of creatieproces begint met de, meestal nog onbewuste, keuzes die we continu maken. In een soort van energetische ruimte in ons hoofd, een niet tastbare ruimte, vindt dat keuzeproces dag en nacht plaats. Het stuurt alles aan wat er in ons leven is, tot en met de werking van onze ingewanden aan toe. Gelukkig hoef je dat niet bewust te sturen maar wat je in je leven wilt vormgeven, wél.

Als jong kind kreeg je in veel gevallen misschien nog wel de ruimte om je keuzeproces de vrije loop te laten en te manifesteren waar je kinderfantasie je bracht. Je zou jezelf toen misschien dus wel heel succesvol hebben kunnen noemen. Maar naarmate we opgroeiden, moesten we steeds meer volgens een norm van iemand buiten ons leven: ouders/opvoeders, leraren en leidinggevenden. En misschien ook wel partners, broers, zussen, vrienden en vriendinnen.

Wanneer we terugkijken, zien we dan ook vaak dat we al heel lang niet meer creëren wat we werkelijk willen omdat we dat simpelweg niet meer weten. Eigenlijk zijn de meesten van ons daarmee dus door de bank genomen, niet echt succesvol. Ongeacht of we veel geld verdienen, met wat dan ook.

Dan kun je zeggen: ja, maar dat geld dat wilde ik ook echt! En ik verdien dat nu dus ben ik succesvol. Maar is dat waar? Een hoop mensen met veel geld ambieerden, als je diep in hun hart kijkt, niet zozeer het geld. Waar ze écht naar zochten was de geborgenheid, de verbinding, de veiligheid, de warmte die ze gemist hebben in hun jeugd. Kortom ze zochten Liefde, met een hoofdletter L. En heel vaak hebben ze dat nog niet gevonden in hun honderdduizenden, miljoenen of miljarden. Dus zijn ze dan succesvol?

In (ons) wezen zijn we allemaal succesvol

Als het hele jonge kind al redelijk snel in de pas moet lopen, dan moeten we misschien nog wat verder teruggaan: terug naar het wezentje dat indaalt in die moederbuik. Puur, met de intentie en de potentie om iets te leren en daarin te groeien in het aardse leven, nog ongeremd en vol overgave. In (ons) wezen zijn we daar allemaal succesvol. We zijn bedoeld en gemaakt om te creëren wat we zo zielsgraag willen. En om daarin te slagen. Tot we afleren contact te maken met onze ziel om te kunnen luisteren naar een autoriteit buiten ons. Of tot heftige ervaringen, die als jong kind niet te verwerken zijn, ons zielscontact in de weg gaan staan.

Wil je jezelf als succesvol mens ervaren…

… dan heb je dus eerst het contact met wie je in wezen bent, te herstellen om te ont-dekken wat je écht wilt. Het vraagt tijd, rust en oefening om die vonk van je eigen inspiratie, je spirit, je ziel te pakken. Maar zodra je contact hebt gemaakt met jouw in-spirit-atie, dan begint er al iets te veranderen in je energie. En dus ook in je lijf. Daarom ervaren we inspiratie krijgen ook meestal heel fysiek.

Vanuit het contact met jezelf en het geraakt zijn in wat je wilt, is de stap naar je creatie en dus naar je succes in principe niet zo groot meer. Immers, zodra je echt bij jezelf bent en je inspiratie begint op te borrelen, ervaar je onmiddellijk beelden, gedachten of sensaties in je lijf, die dat tot leven wekken. Vanuit die ongrijpbare energetische ruimte in je hoofd, die ik hierboven noemde, gaat het scheppingsproces razendsnel. Je denkt ergens aan en boem, in je geestesoog is het er. Eigenlijk ben je op dat moment dus al succesvol in je creatie.

Maar dan mag het nog naar de fysieke realiteit. En daar komt vaak angst om de hoek kijken. We hebben onze ziel, ons wezen, onze pure schepping zo ver weg geduwd, zo ontkend, zo afgestraft, dat we in een reflex gaan vechten, vluchten of bevriezen wanneer dat weer wordt geraakt.

Een heel belangrijk deel van ons succes is dan ook het in gesprek zijn met alle mitsen en maren (angsten en trauma’s) rondom wat we zo graag willen creëren.
Dat vraagt herhaling, doorzetting en jezelf door dik en dun blijven steunen. Leer jezelf keer op keer te bekrachtigen, op koers te houden, dwars door alles heen wat je daarin ontmoet.

Kortom: succes is pure heling

Je ware succes zit ‘m dus niet in de hoeveelheid geld die je verdient. Iedereen heeft een eigen ‘broekmaat ‘ voor de hoeveelheid geld die hij of zij wil toelaten in het leven. Die broekmaat veranderen, dat is een heel ander verhaal.

Je ware succes zit ‘m ook niet in het niet kunnen creëren. Of niet creatief zijn. We zíjn van nature creators! En we beseffen nog niet half wat dat inhoudt.

Nee, je ware succes zit ‘m in het samenbrengen van je natuurlijke creatiekracht met wat je zielsgraag wilt. En wanneer je als mens bereid bent om jezelf in dit prachtige proces te helen in wat je daarbij tegenhoudt, dan ben je succesvol!

Lieve groet, Nynke

PS: Loop jij vast in je creaties? Weet je niet waar te beginnen of ervaar je blokkades? Je bent welkom voor een telefonische kennismaking. Ik bied je helderheid en samen kijken we wat nu werkt voor jou om verder te komen. Meld je aan op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/