Logo Soul Touching

soultouchingverheldert

Wijsheid komt met de dag

Het tijdperk waarin wijsheid met de jaren komt, lijkt voorbij. Die jaren lijken we simpelweg niet meer te krijgen. Tijd zélf vervormt immers; we kunnen er niet meer op bouwen zoals we misschien gewend waren. Minuten lijken in uren te passen en uren in minuten. Wat is onze klok eigenlijk nog, behalve een afspraak die we ooit samen hebben gemaakt?

Wijsheid is de bron

Wijsheid is de bron waar iedere baby nog heerlijk in ligt te badderen. De allerkleinsten kennen die merkwaardige splitsing tussen hoofd en hart, tussen ego en ziel, tussen mens en het geestelijke, nog niet werkelijk. Dát is bij uitstek iets dat met de jaren komt. We worden opgevoed, gaan naar school, starten een carrière, vormen misschien een gezin… We leven een mensenleven, waarin we gaandeweg gemarineerd raken in het idee los te staan van alles en iedereen. En we moeten maar zien hoe we het er, liefst heelhuids, vanaf brengen.

Ons belangrijkste instrument wordt dan dat briljante denkhoofd, dat excelleert in strategieën om dit alles voor elkaar te krijgen: het halen van de eindstreep, zo voelt het voor velen toch, en het voldaan uitblazen van die ‘laatste’ adem. Want wat daarna komt… dat is meestal niet iets wat ons denken kan bevatten.
De wijsheid die, zoals het gezegde luidt, met de jaren komt, duidt echter op iets anders. Op iets dat er door de eeuwen heen altijd is geweest. Een bron die we lang niet tastbaar konden maken, maar die misschien wel het meest stevige houvast biedt dat er is.

Het staat pal voor je

En die wijsheid is niet langer voorbehouden aan een midlifecrisis of ‘de jaren des onderscheids’. Ze dringt zich liefdevol aan ons op. In deze bijzondere fase van transformatie van de aarde en al haar bewoners, staat ze pal voor onze neus. En ze nodigt ons uit haar recht in de ogen te kijken en de deur te openen naar dat diepere weten in onszelf.

Wijsheid, die heilige, bodemloze put in jou fluistert: “Wacht niet langer. Geef je over. Zak in je onuitputtelijke levensenergie die ik ben.” Van daaruit kun je via verstilling en oprecht commitment met vertrouwen navigeren door alles wat zich aandient. En ja, uitdagingen zullen blijven komen, zeker in deze tijd.

 

Wijsheid komt met de dag
Afbeelding van bryandilts via Pixabay

Wijsheid verenigt

Wijsheid verenigt de bronenergie van de baby die net uit de oersoep is geboren met die van de wijze die op de drempel staat om er weer in terug te keren. In haar worden polariteiten en strijd weer één. Dan is er helderheid: oh ja… we kwamen hier iets moois creëren. Laten we dat doen.

Het is die unieke bijdrage die alleen jij vanuit jouw bron kunt leveren, iedere dag opnieuw. Míts je je blijft verbinden met jouw wijsheid.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – voor een verhelderend gesprek vanuit jouw wijsheid, over de vragen die bij je leven)

Lekker vet reclame maken

Vandaag, lieve mensen, ga ik even ongegeneerd reclame maken voor Soul Touching.

De kunst van het je laten raken

Zo noem ik de kunst van het je laten raken door het leven, op de laag van je ziel en dieper. Het is het jezelf toestaan open te breken, geleidelijk of schoksgewijs, omdat het licht in de kern van je wezen, dat in iedere cel aanwezig is, zonder belemmering wil schijnen en tot uitdrukking komen.

Dat klinkt bevrijdend, misschien zelfs logisch. Dus waarom die nadruk?

Omdat iedereen die dit pad van zelfontvouwing bewandelt weet: bevrijding voelt vaak eerst als pijn. Het openen van de deuren van je eigen gevangenschap is confronterend, zeker als vrijheid lang niet de norm is geweest.

Onze vrijheidsspier

We mogen onze vrijheidsspier opnieuw trainen. We mogen weer ervaren hoe het is om zélf verantwoordelijkheid te nemen voor alles wat zich in ons leven afspeelt. Missschien niet diréct voor het lot van anderen of de toestand van de wereld, maar voor de manier waarop wij, vanuit dat besef van innerlijke vrijheid, verkiezen te denken, te voelen en te handelen.

En vroeg of laat kom je dan weer uit bij je ziel, of hoe je ook dat diepere besef van jezelf ook wilt noemen. Je buigt letterlijk voor je hart en vraagt om raad aan dat stille weten dat er altijd al was: de eenheid van alles, de onsterfelijkheid van het leven, en dat wat waarachtig is, zonder dat daar woorden of bewijs voor nodig zijn.

Soul Touching
Afbeelding van Silvia via Pixabay

We kennen de stem van onze ziel

We weten het eigenlijk allang. De fluisterstem van de ziel was er altijd, maar kreeg nooit echt ruimte. Wat ze vraagt, is niet nieuw, alleen vergeten.

Er is geen duurzame oplossing voor je problemen, geen blijvend antwoord op je levensvragen, buiten de antwoorden die dáár ontstaan, wanneer je dat gesprek in de diepte van jezelf durft aan te gaan.
Het goede nieuws? De antwoorden zijn er dus, en wachten slechts op jouw bereidheid om te luisteren.

Praat met je ziel

Praat jij wel eens met je ziel? Laat jij je weleens dragen door wat er ín jou te vinden is, zonder advies van buiten? Het voelt in het begin vaak naakt en onzeker. Wie valideert jouw antwoorden? Hoe weet je dat je goed zit?

Maar na een tijdje leer je de taal van je ziel weer verstaan en besef je: er is niets buiten mij dat niet ook ín mij leeft.

Soul Touching, het is echt zo gek nog niet.

Liefs en heel rijk weekend, Nynke (klik: soultouching.nu/contact om al je vragen te stellen)

Je ziel is niet ver weg

Toen ik in 2013 begon met Soul Touching als naam, toen nog meer als ondertitel, voelde het woord ziel voor velen nog heel ver weg. Bijna buitenaards. Mensen schrokken er zelfs een beetje van. Het leek té spannend: alsof je, eenmaal in contact met je ziel, zou verdwijnen in woo-woo land en nooit meer ‘gewoon’ zou kunnen functioneren.

De ziel heeft onze harten veroverd

Maar kijk eens hoe snel dat is veranderd. De ziel heeft onze harten in korte tijd veroverd. Eerst voorzichtig, schoorvoetend, maar steeds meer kreeg ze een plek: in de coachingwereld, in bladen, toen in reclames, en uiteindelijk ook binnen organisaties.

Natuurlijk, deels is het een trend, misschien zelfs een hype, waar sommigen handig op inspelen en vooral geld mee verdienen. Helemaal ok. Maar voor mij is het duidelijk dat dit dieper gaat: we bewegen als mensheid meer en meer naar het ontastbare. Naar datgene waar het hoofd niet meer bij kan, maar wat we ook niet langer kunnen ontkennen.

De ziel, we kunnen er niet onderuit

En dat is precies waar de ziel thuishoort. Ze vraagt niet om wetenschappelijk bewijs, en ze staat ons toe haar op onze eigen manier te beleven. Voor de één meer aards, voor de ander meer mystiek. Hoe dan ook: we kunnen er niet onderuit. Zo voelen we of iets bezield is (zoals een kunstwerk, een gebouw of een muziekstuk) en verlangen we ernaar om met onze hele ziel en zaligheid ergens voor te gaan.

Je ziel is nooit ver weg

Afbeelding van Dean Marston via Pixabay

Je ziel is nooit ver weg

Toch blijft ze, zeker in turbulente tijden, voor velen wat ongrijpbaar. We zouden haar het liefst een vaste plek geven, in ons lichaam bijvoorbeeld, zodat ze tastbaar wordt. Maar de ziel laat zich niet vastzetten. Haar ware gezicht toont ze pas wanneer wij ons overgeven aan die immense wereld voorbíj onze gewone zintuigen. Daar lokt ze ons naartoe. Want voorbij de woorden en de discussies, ligt de onontkoombare ervaring.

Je ziel is nooit ver weg. Ze zit dichter onder je huid dan je soms durft te beseffen. Ze ademt mee in iedere vezel van je bestaan en geeft jouw leven richting en kleur.

Wat betekent bezieling voor jou? Hoe maak jij contact met dat wezenlijke, grotere deel van jezelf?

Liefs en een mooi weekend, Nynke

De gevangenis

Zoveel berichten, podcasts en teksten gaan over de matrix. En dan bedoel ik niet per se de film, maar dat systeem waarvan wordt gezegd dat “zij” (de slechterikken buiten ons) ons eronder willen houden met steeds slinkser wordende trucs. Het verhaal eindigt vaak somber: dat we zelfs in deze tijd voor eeuwig gevangen zullen blijven, zonder te beseffen dat er überhaupt een matrix bestaat.

Poeh… wij als ‘gewone’ mensen, die proberen het hart te volgen en liefdevol bij te dragen aan een mooiere wereld, kunnen hier moedeloos van worden, toch? Je mediteert, leeft gezond, bent dienstbaar, en dan krijg je te horen dat je tóch te onbewust bent om ooit uit de klauwen van de matrix te ontsnappen. Niet bepaald bekrachtigend.

 

De gevangenis
Afbeelding ‘Oppression’ uit de Voyager van James Wanless en Ken Knutson

Jezelf vrij maken

Ironisch genoeg lijken al die waarschuwingen juist wél bedoeld om ons de kracht te geven om onszelf vrij te maken. Maar ze lijken in hun eigen val te trappen. Gaandeweg lijkt er een wedloop te zijn ontstaan in wie nu werkelijk weet hoe ‘het’ zit. Wie kan de subtiele nuances van het Goddelijke het scherpst verwoorden? Wie heeft dé oplossing om ons uit ons lijden te verlossen? Wie kent de weg naar de échte vrijheid? Concepten buitelen over elkaar heen, vaak zelfs subtiel strijdend om de waarheid. (Of is het toch stiekem de strijd om de meeste volgers?)

En… waarvan willen we eigenlijk vrij zijn? Zijn we niet altijd net zo vrij óf gevangen als we verkiezen waar te nemen op enig moment? Als jij een bepaald idee niet deelt, kan het je dan werkelijk vasthouden?

De hemel op aarde

Een groeiend aantal mensen verlangt naar eenheid, naar een hemel op aarde. Ik zou zeggen: stem je erop af. Maak het je realiteit, en je bént in de zevende hemel. Misschien klinkt dat simplistisch, maar het is volgens mij wezenlijk. Want wat je denken ook construeert, het komt niet in de buurt bij Waarheid. Terwijl je ziel gewoon weet: Waarheid, Liefde, Creatie, God, is wie we zijn.

Onze eeuwige gevangenis

En dat, lieve mensen, is misschien wel de meest ultieme gevangenis waar we nooit uit zullen ontsnappen: onze eigen oneindige omarming van het AL dat we zijn (of welke term je hier ook verkiest). Geen angst, geen listig systeem, geen ‘valse’ matrix die dat ooit kan veranderen want het is allemaal net zo AL als wij zijn. Is dat niet een heerlijk rustgevend besef?

Liefs, een mooie week, Nynke

Hoe confronterend is jouw realiteit op dit moment?

Wat speelt er nu in je leven? Vaak bewegen we ons als mens binnen een aantal hoofdgebieden: gezondheid, relaties, financiën, creatieve kracht en bijdrage, materiële zaken (zoals ons huis), en carrière. En misschien herken jij er nog meer.

Onze realiteit… dat zijn wijzelf

Elk van deze velden spiegelt ons terug hoe onze energie zich daartoe verhoudt en wat gezien wil worden. Niet zelden zijn er één of twee gebieden die de boventoon voeren, waar we ons het meest door uitgedaagd zien. En daar kan onze aandacht eindeloos in verstrikt raken. Toch weten we diep vanbinnen: alles wat wij “realiteit” noemen, ontspringt aan onze eigen energie.

Maar het blijft een reflex om oorzaken buiten onszelf te zoeken. Ook al liggen ze daar niet werkelijk. En dus gaat er veel tijd en kracht verloren in een zoektocht zonder eind. We vinden het zelfs normaal dat er dingen niet lekker lopen in ons leven en dat dat is wat ons bezighoudt. Wat zouden we anders moeten doen?

Je innerlijk licht

Totdat je vroeg of laat weer wordt geraakt door die wonderlijke ervaring van je innerlijk licht. Het is geen fysiek zichtbaar licht, maar een gevoeld licht, waargenomen met je innerlijke ogen, je heldere voelen en weten. Wanneer je het ontmoet, kun je het niet ontkennen. Het ís licht. Wijds. Helder. Onuitputtelijk.

In het samenvallen met dit licht is er niets met je aan de hand . Geen tekorten, geen pijn, geen onbeantwoorde verlangens. Alleen licht en ruimtelijkheid. Niet dat je mens-zijn verdwijnt, maar je beseft dat er dimensies zijn waar andere wetten gelden. Vanuit die ruimte verandert je blik op het leven radicaal. Issues verliezen hun lading en worden enkel nog waarnemingen: “het is”, en dat is genoeg.

Hoe confronterend is jouw realiteit op dit moment?

Afbeelding van Tom via Pixabay

De lichtboeien op ons pad

En natuurlijk zijn het juist die confrontáties die we tegenkomen (dat wat ons raakt), die ons naar dit innerlijke licht toebrengen. Ze zijn als de lichtboeien op zee: stille onverstoorbare bakens, altijd naar binnen wijzend, zonder enig oordeel.

Zo herinneren we ons steeds opnieuw: we zijn wonderbaarlijke wezens, met wonderbaarlijke krachten en vroeger of later, ergens op die weg naar binnen, lichten die weer op.

Liefs, Nynke