Logo Soul Touching

soultouchingverheldert

Wat heb jij nodig om te ontspannen?

Herinner je je het laatste moment waarop je je werkelijk kon geven aan het leven, aan dat ene ogenblik, en je volledig opende?

Ik bedoel niet de alledaagse ontspanning van een kopje thee op de bank (de beelden die je overal ziet in reclames voor wellnessresorts of spirituele retraites). Ook niet het neerploffen voor een Netflix-film of de laatste houding op je yogamat.

Diepe ontspanning

Nee, ik bedoel die andere ontspanning. Het moment waarop je hele systeem leegloopt, niet negatief, maar in overgave. Waarin je je gedragen voelt, veilig, erkend om er eenvoudigweg te mogen zijn. Alsof al je cellen tegelijk openen, als bloemblaadjes die zich naar het licht keren.

Zo’n moment waarop tijd en ruimte even verdwijnen, en je pas merkt dat ze terug zijn zodra je weer “wakker” wordt. Alsof je een hele nacht hebt geslapen, terwijl er misschien maar een paar minuten verstreken zijn.

Ik stel me voor dat juist dit de momenten zijn waarop spontane genezing plaatsvindt, in welke vorm of gradatie dan ook. Een reset naar je ‘fabrieksinstelling’, naar de bron zelf.

Wat heb jij nodig om te ontspannen?

Afbeelding van Yvong via Pixabay

Grote helderheid

Volgens mij herkennen we dit allemaal, al is het maar een enkele keer in ons leven. En we verlangen ernaar. Het is een heerlijke staat van zijn, waarin grote helderheid verschijnt, soms met gaven die je verrassen en die je normaal niet zo gauw toelaat. Bewustzijn dat zich vanzelf verruimt, puur van binnenuit, zonder hulpmiddelen van buiten.

Wonderlijk toch, hoe we dit moois vaak tegenhouden. Hoeveel energie kost dit wel niet, vaak zonder dat we het doorhebben.

Nodig het uit

En stel dat je dit vaker zou uitnodigen? Dat je ruimte zou maken voor dit soort ontspanning om meer spontaan in je dag te verschijnen. Zet even je cynisme opzij dat het “niet past in het echte leven” en geef jezelf toestemming te geloven in wonderen.

Verreweg de meeste mensen zijn niet wat je van ze ziet. De bullebakken, de gestressten, de autoritairen, de oppervlakkigen… ze zíjn dat niet werkelijk. Ook zij dragen die diepe ontspanning in zich, dat verruimde bewustzijn, die helderheid. Je zou het Liefde kunnen noemen, of Vrede, of Zaligheid… We zijn het allemaal.

Open jezelf en de ander

Dus misschien, de volgende keer dat je wordt geraakt door harde of gemene uitingen van een ander, herinner jezelf aan jouw eigen diepe ontspanning. Wie weet opent dat, op enig (Goddelijk) moment, ook de herinnering van die ander.
Het is tenslotte onze fabrieksinstelling.

Liefs, Nynke

Hoe snel wil jij?

Het tempo waarin alles beweegt vandaag de dag… het is best een dingetje. Voel jij het ook? Soms lijkt het leven te jagen, sneller en sneller. En tegelijk is er die vraag: waar naartoe eigenlijk? Wat is het doel? Het beeld van de hamster in zijn wiel dringt zich op: rennen, steeds harder, zonder dat er werkelijk iets verandert.

De druk van sneller

Wij mensen doen het ook. Ik noem het vaak de reis van de held: het oeroude verhaal dat telkens opnieuw wordt verteld. In de kern is het simpel: we zijn al thuis, maar voelen een oproep, een duw naar buiten. We verlaten de veilige haven en trekken de wereld in, op zoek naar iets. En, long story short, keren we weer terug naar huis: wijzer, bewogen, en meer ervaren dan voorheen.

Onderweg voelen we vaak de druk van snelheid. Alsof we dóór moeten, en vertraging ons iets afneemt. Alsof elke omweg een gemiste kans is. Het doet me denken aan paarden die, na een rit, de stal ruiken. Ze versnellen als vanzelf, alsof iets hen opjaagt. En ook wij lijken vandaag de dag, nu de sluier optrekt, die stal te ruiken. Nu we weer proeven aan eenheid en harmonie, voelen we haast om ‘er’ te zijn.

 

Hoe snel wil jij?Afbeelding van Robert Balog via Pixabay

 

Waar haasten we ons naartoe?

Maar… waarheen haast je je? En waar naartoe? Want als je al één bent, en onderweg naar één, wat is er dan eigenlijk te winnen bij snelheid? Is het dan niet vooral de ervaring die telt?

Maar misschien is de snelheid van deze tijd wel een voorbode. Een echo van de tijdloosheid waarover we steeds vaker horen, waarin snelheid is opgelost. De echo die we soms even ervaren: in meditatie, in een droomstaat, of tijdens een reis met plantmedicijnen: daar waar tijd en plaats hun greep verliezen en alleen aanwezigheid overblijft.

Het nieuwe… versnellen of vertragen

Maar we leven nog in een wereld die praktisch vraagt om stappen, keuzes, ritme en tijd. Dus… is vertragen het nieuwe versnellen? Of is versnellen juist een weg naar vertraging? Zeg het maar.

Liefs, Nynke 🤍

PS: Precies dit vertragen-versnellen gaan we ervaren in het Transformatieretreat van 24-26 oktober. De magie van het samenvallen met je schaduw, waardoor je als vanzelf die andere staat van zijn gaat ervaren. Waar de tijd je niet meer op de hielen zit. En het moment van zíjn heilig wordt. Hier vind je er alles over:

Je hebt geen oplossing nodig!

Wij mensen zijn meesters in het vasthouden aan ideeën, overtuigingen en opinies. Het zijn manieren van kijken die ons ooit houvast boden en waar we ons aan vastketenen alsof ons leven ervan afhangt.

En ja, dat houvast kan dienstbaar zijn. Want waar we veiligheid ervaren, kunnen we ontspannen en opent ons hart zich vaak voor anderen en voor nieuwe perspectieven.

Vasthouden om vast te houden

Maar in datzelfde houvast kan ook starheid sluipen. Dan wordt het een gewoonte: vasthouden om het vasthouden. Het maakt dat we verstrakken, verstarren en vernauwen. Allesbehalve een hartopening dus.

Je hebt geen oplossing nodig!

Afbeelding van Лечение наркомании via Pixabay

Vooral bij die centrale thema’s die telkens opnieuw aandacht vragen in ons leven, zoals gezondheid, relaties, of zelfexpressie vanuit vertrouwen, kunnen we koppig blijven hangen in de overtuiging dat iets niet goed gaat of dat we iets niet kunnen. En dat we dus een oplossing nodig hebben.

Dit wordt gemakkelijk een self-fulfilling prophecy: ons lichaam wórdt een ‘zwakke plek’ bijvoorbeeld, de blokkade om ons te uiten lijkt dan enorm en die fijne relatie blijft keurig op afstand. Geen tien paarden krijgen ons meer van deze overtuiging af. En we blijven driftig zoeken naar dat wat het ongemak kan wegnemen: dé oplossing dus. Er wordt goud geld mee verdiend.

Het gaat nooit om de oplossing

Maar het gaat bijna nooit om een oplossing. Want wanneer het ‘probleem’ zelf (vaak onbewust) tot een veilig houvast voor ons is geworden, kan geen enkele oplossing werkelijk soelaas bieden. Het hebben van het probleem biedt zo’n vertrouwdheid, zo’n veiligheid, dat het een stabiele factor wordt in ons leven. Althans, zo denkt de mind! Zijn we geen wonderlijke wezens?

Wat we werkelijk nodig hebben, is het loslaten van de overtuiging dat we überhaupt een probleem hébben. In de ontspanning die dan volgt, komt meestal iets ondenkbaars uit een totaal onverwachte hoek: een liefdevol gebaar van een vreemde, de doordringende blik van een kind, de intieme affectie van een dier. Het zijn geschenkjes die in een flits je pantser doorbreken, en van binnen een deurtje openen.

Je probleem in een nieuw daglicht

Je wordt op díe plek geraakt waar je pantser poreus was, en exact daar breekt helderheid door en laat je je krampachtigheid varen.
Dat verandert misschien je situatie aan de buitenkant niet meteen, maar wel je manier van kijken. Je ‘probleem’ staat in een nieuw daglicht en je hele perspectief verschuift mee. Is dat niet van een simpele schoonheid?

Laat je raken dus! Nodig iedere ochtend het onverwachte uit. Niet de oplossing, maar de aanraking maakt je vrij.

Liefs, Nynke

En wat als je het nou wél weet?

Toen ik 25 jaar geleden met mijn bedrijf begon en mensen begeleidde die vastliepen in levensvraagstukken, kreeg ik vaak het antwoord: “Ik weet het niet.” Als ik dan even stil werd en zachtjes vroeg: “En wat als je het nou wél weet?” – ontstonden er vrijwel altijd wonderbaarlijke openingen in iemands proces.

Coaching taboe

In die 25 jaar is er veel veranderd. Waar ‘coaching’ destijds nog taboe was – in werksituaties vaak een voorbode van ontslag – is het inmiddels uitgegroeid tot een breed erkende en verfijnde vorm van begeleiding. Zelfs meer spirituele werkvormen krijgen nu een plek, ook bij werkgevers. Een mooie en, naar mijn idee, onontkoombare ontwikkeling.

Ook het antwoord “Ik weet het niet” heeft nieuwe dimensies gekregen. We beginnen te ontdekken dat niet-weten geen doodlopende straat is, maar juist een portaal: een heilige deur naar innerlijk weten. Daar waar onze zintuigen zich uitstrekken voorbij het alledaagse.

 

En wat als je het nou wél weet?

Geen elitaire gave

Helderheid blijkt geen gave van een selecte groep helderzienden, -voelenden of -horenden. Nee, onze subtiele vermogens zijn er voor iedereen. Zodra we onszelf toestaan om simpelweg te zeggen: “Ik weet het niet,” mogen we stil worden in plaats van gestrest. En in die stilte opent zich de deur naar ziel en hoger Zelf. Naar dat weten dat ons gewone denken overstijgt, maar niet minder werkelijk is.

De heilige deur van niet-weten

Daar, achter die heilige deur, liggen alle antwoorden die we zoeken. Altijd. Zuiver en helder. Het vraagt alleen dat ene, nederigmakende antwoord:
“Ik weet het niet.”

Liefs, Nynke

PS: zoek je je eigen deur van ‘niet weten’, om te connecten met jouw alwetendheid? Evelien Geerdink van Diermen en ik faciliteren een 3-daags retreat dat precies dát beoogt: thuiskomen in jouw diepte, belichaamd en krachtig, met de Gene Keys als deuropener.

Hier vind je alle info:
Transformatieretreat new - combi

We bereiden ons voor

Waarschijnlijk breng je ook de nodige uren door op je mobiel, misschien zelfs een groot deel van je dag. Voor wie de tijd van vóór internet en smartphones nog bewust heeft meegemaakt, blijft het een bijzondere overgang, toch? Waar vulden we onze verstilde momenten toen mee? Hoe was het in die tijd ook weer om echt even niets bij de hand te hebben? Weet je het nog?

En hoe ervaar je je vakanties nu? Misschien heb je er net een achter de rug. Voelt het bevrijdend misschien wanneer je je telefoon even kwijt bent geraakt, in een tent of vakantiehuisje? Even dat kleine stukje rust…

Zonder mobiel, hoe dan?

De mini-computers in onze handen hebben ons veel gebracht, en er komt ongetwijfeld nog meer. Maar stel je voor dat er een tijd komt waarin ze overbodig worden. Waarin communicatie draadloos én apparaat-loos plaatsvindt. Hoe dan, vraag je je misschien af?

 

We bereiden ons voor

Afbeelding van Stefan Schweihofer via Pixabay

Misschien is dit hele technologische pad wel een natuurlijke weg, naar het steeds vertrouwder worden met telepathische uitwisseling. Veel mensen merken nu al hoe vaak gedachten en gebeurtenissen synchroon lopen: je denkt aan iemand en diegene stuurt je een bericht. Je ziet een naam, en even later kom je die persoon zomaar tegen. Het zijn kleine glimpjes van wat zich langzaam (maar zeker!) aandient. Nog even, en dit is mainstream. Al is ‘even’ een wijds begrip hier.

Deel van een grotere evolutie

In plaats van technologie te veroordelen, kunnen we haar zien als deel van een grotere evolutie. Er bestaan geen fouten, alleen een voortdurend ontvouwen, een Goddelijk spel van trial en error. ‘Het’ probeert, net als een kind dat nieuwe stappen zet. En wij zijn de dragers in het veld van dit proces.

Dus waarom niet nu alvast oefenen? Waarom geen momenten nemen waarop je je mobiel even achterwege laat, om ruimte te geven aan synchroniciteit en subtiel weten. Oefen met luisteren naar dat stille, innerlijke kanaal in je, dat allang alles oppikt.

Verrassend dichtbij

En nog een speelse stap verder: haal eens een beeld van een buitenaards wezen naar voren — via AI of uit een film. Kijk waar je al overeenkomsten ziet met menselijke verschijningen van nu. Het kan verrassend dichtbij voelen.
Open je wereld, en je zult verbaasd zijn hoe dichtbij deze nieuwe werelden al zijn. Liefs, Nynke