stilte

En wat als je het nou wél weet?

Toen ik 25 jaar geleden met mijn bedrijf begon en mensen begeleidde die vastliepen in levensvraagstukken, kreeg ik vaak het antwoord: “Ik weet het niet.” Als ik dan even stil werd en zachtjes vroeg: “En wat als je het nou wél weet?” – ontstonden er vrijwel altijd wonderbaarlijke openingen in iemands proces.

Coaching taboe

In die 25 jaar is er veel veranderd. Waar ‘coaching’ destijds nog taboe was – in werksituaties vaak een voorbode van ontslag – is het inmiddels uitgegroeid tot een breed erkende en verfijnde vorm van begeleiding. Zelfs meer spirituele werkvormen krijgen nu een plek, ook bij werkgevers. Een mooie en, naar mijn idee, onontkoombare ontwikkeling.

Ook het antwoord “Ik weet het niet” heeft nieuwe dimensies gekregen. We beginnen te ontdekken dat niet-weten geen doodlopende straat is, maar juist een portaal: een heilige deur naar innerlijk weten. Daar waar onze zintuigen zich uitstrekken voorbij het alledaagse.

Geen elitaire gave

Helderheid blijkt geen gave van een selecte groep helderzienden, -voelenden of -horenden. Nee, onze subtiele vermogens zijn er voor iedereen. Zodra we onszelf toestaan om simpelweg te zeggen: “Ik weet het niet,” mogen we stil worden in plaats van gestrest. En in die stilte opent zich de deur naar ziel en hoger Zelf. Naar dat weten dat ons gewone denken overstijgt, maar niet minder werkelijk is.

De heilige deur van niet-weten

Daar, achter die heilige deur, liggen alle antwoorden die we zoeken. Altijd. Zuiver en helder. Het vraagt alleen dat ene, nederigmakende antwoord:
“Ik weet het niet.”

Liefs, Nynke

PS: zoek je je eigen deur van ‘niet weten’, om te connecten met jouw alwetendheid? Evelien Geerdink van Diermen en ik faciliteren een 3-daags retreat dat precies dát beoogt: thuiskomen in jouw diepte, belichaamd en krachtig, met de Gene Keys als deuropener.

Hier vind je alle info:

De stille spiegel

Lieve mensen,

Soms voel je het in alles: hier is een afslag. Ik wist al een tijdje dat ‘ie ging komen, en nu is er geen houden meer aan. Zoals een dierbare vriendin het kort geleden zei: “En opeens ga je een afslag nemen… en kun je het niet meer tegenhouden.” Voor mij is dat moment nu.

Ik houd van woorden

Als je mijn teksten leest of de vertalingen van de Gene Keys volgt waaraan ik heb mogen bijdragen, dan weet je misschien dat ik houd van woorden. Niet zomaar woorden, maar het spelen met de fijnbesnaarde trilling die in hen besloten ligt, als bommetjes van energie.

Ik voel die energie, hun precisie, de magie die ze kunnen openen, wanneer het bommetje ontploft, hoe subtiel ook. Tegelijk ervaar ik als zzp’er ook het lawaai van woorden, dat vaak met ondernemen gepaard gaat. De druk van doen, van moeten, van zichtbaar zijn. Op social media als marktplein, waar de roep om zichtbaarheid vaak hard is. Daar verlies ik mijn vreugde in woorden.

Woorden zijn heilig voor mij. Ze stijgen op uit de stilte. En ze dragen hun lading pas echt wanneer ze mogen landen in de stilte van de ander. Dáár gebeurt het. Dáár ontstaat die preciese resonantie, de verschuiving, de heling door herinnering.

Afbeelding van Chrl Mlln via Pixabay

De spiegel die werkt in de stilte

De spiegel die ik ben, werkt precies daar: in de stilte. Niet door veel te zeggen of te doen. Maar door aanwezig te zijn bij jouw innerlijke proces: ‘gewoon’ terugspiegelend wat er al is.

In mijn proces voel ik dus weer een afslag: nog meer verfijning en afstemming met de heilige ruimte. Ik open me nog dieper voor de stille spiegel. Soul Touching is en blijft mijn bedding, mijn taal, mijn thuiskomst. En daarbij mag de stilte weer op de voorgrond.

Ik nodig je uit!

Dus ik nodig je uit (als je tegen een vorm van stilte kunt 😉 ) voor een experiment, primair met jezelf: een verdiepende sessie waarin minder wordt gezegd, meer wordt gezien. Waarin jij mag voelen wat jouw systeem al weet. Waarin jouw helende vermogen zichzelf herinnert, zonder ruis.

Voel je de roep? Mail me op info@soultouching.nu. Je krijgt zeker antwoord en wie weet kunnen we samen in die heilige ruimte tussen de woorden, jouw heel zijn weer ervaren. Liefs, Nynke (https://soultouching.nu – ps: nieuwe website komt eraan!)

Het scheppen van ruimte

Als we de oude spirituele stromingen mogen geloven, dan zijn we stuk voor stuk scheppers. Creators. Want ja, als wij delen zijn van het geheel – van die goddelijke oerkracht – dan dragen we datzelfde vermogen tot creëren in ons. Scheppen is geen vaardigheid, het is een staat van zijn.

De kooi van armoede

Toch ervaren de meeste mensen dat niet zo. Zelfs wie op papier succesvol is, hoeft nog niet in verbinding te staan met die diepe, vrije creatiekracht. Hard werken en succesvol zijn, kunnen net zo goed een vlucht zijn. Veel levens zijn geleefd in prestaties, zonder ooit werkelijk te bloeien. Want succes dat geboren is uit angst, is net zo’n kooi als armoede.

In deze tijd worden we uitgenodigd om die kooi stukje bij beetje los te laten. We worden uitgenodigd om slachtofferschap te doorzien en steeds vaker ‘ja’ te zeggen tegen onze soevereiniteit. Maar die ‘ja’… die vraagt iets van ons. Ze vraagt ruimte.

Creatiekracht ontstaat vanuit ruimte

Echte creatiekracht ontstaat niet vanuit druk, angst of routine. Het ontstaat in de ruimte. Zoals een wit doek, een baarmoeder van potentieel is. Daar, in het niets, leeft alles wat nog mag ontstaan. Wat dán door je heen wil komen, is een dans tussen jouw menselijke handen en jouw goddelijke vonk.

Maar we zijn zo gewend geraakt aan snelheid, aan ‘doen’, aan tijd en geld als drijvende krachten. En juist die twee vormen de grootste barrière voor vrije creatie. Ze maken het canvas vol, voordat jij je eerste lijn hebt gezet.
Dus: zet tijd en geld even opzij. Voel hoe het is om niets te hoeven. Om te wachten, open te zijn. Dat is scheppende stilte.

De vonk vanuit de stilte

Vanuit die stilte komt de vonk – misschien onverwacht, misschien heel subtiel. En dan weet je: het begint. Iets nieuws wil door jou geboren worden. Deins niet terug voor de leegte. Blijf. Adem. En ontvang.

Ik hoor graag wat zich bij jou aandient. Liefs, Nynke

PS: ruimte maken is de kern van contemplatie. Op 21 juni lanceren we ons nieuwste vertaalde werkje De Kunst van Contemplatie. Fijn om je daar ook te ontmoeten. Hier lees je er alles over en kun je je aanmelden.

De taal die Stilte heet

Misschien had je op school en tijdens je studie een hekel aan talen: rijtjes en grammatica leren. Eindeloos conversatie oefenen, met uitzondering op uitzondering, of het nou een Latijns- of Germaans-geöriënteerde taal was. Tegenwoordig heb je natuurlijk de taalhacker-apps, waarmee je gewoon je zegje kunt doen in het Japans, Roemeens of (gewoon) Frans, daar waar het Engels misschien niet zo gangbaar is.

De nieuwste taalhack

Maar met de intrede van de nieuwste taalhack, die natuurlijk in feite zo oud is als de mensheid zelf, maken we een kwantumsprong: het is de taal die stilte heet. De boodschap tússen de woorden, daar zijn we al aardig vertrouwd mee. Maar stel dat álle woorden wegvallen? Is dat ongemakkelijk, onmogelijk? Hoe versta je dan wat er wordt gezegd?

Voor wat we doofstom noemen hebben we gebarentaal bedacht. Ook best een klus om te leren wellicht. En met het viraal gaan van The Telepathy Tapes (over de telepatische communicatie tussen niet sprekende mensen die we autistisch noemen), heeft telepathie zich op grotere schaal bekendgemaakt. Maar dan: hoe zou het zijn als we alleen nog diep luisteren tot onze beschikking hebben, zoals wat we kennen wanneer we ons laven aan de natuur?

Afbeelding van debowscyfoto via Pixabay

De taal van de natuur

Hoe fijn is het niet om met haar in gesprek te zijn, wandelend in een bos, langs een rivier, in een fikse regenbui of aan zee. Het maakt niet uit. Het is zo heerlijk rustgevend, dat ze niet met je in discussie gaat, je niet onderbreekt maar (f)luistert. En jij (f)luistert terug. Jullie vinden je ritme samen, je dans. Die taal is eigenlijk heel natuurlijk voor ons, geeft vrede en ruimte waardoor we na het ‘gesprek’ altijd opgeladen verder kunnen. Stel dat dit ook steeds meer onze mensen-taal wordt, die taal van de stilte. De taal van luisteren met onze innerlijke oren en uiteindelijk ons hele lijf. De taal die woorden helemaal overbodig maakt en daarmee een boodschap kristalhelder en heel direct kan overbrengen. Stiltetaal is hoogst efficiënt, heerlijk kalm en het elimineert ruis zoals niets anders dat kan.

Vaker stil zijn

Ja, het lijkt me wel wat. Ok, we zijn daar misschien niet 123, maar we kunnen allicht al een beetje oefenen hier en daar? Gewoon, vaker stil zijn en luisteren, stiltes laten vallen en het ongemakkelijke daarin langzaam uitnodigen gemakkelijk te worden? Doe het eens een uurtje, misschien een dagdeel en als het bevalt een hele week. En oogst heel bewust wat het je brengt. Ik lees je er graag over. Liefs, Nynke

In-gebed

Het gebed is niet meer zo ingebed in onze samenleving. In bepaalde streken van ons land vast nog wel maar veel mensen zijn inmiddels bereisd en hebben andere manieren leren kennen om zich te verhouden tot die diepgewortelde angst die in ieder van ons huist: de angst om niemand te zijn. Of de angst om niet iemand te zijn. En wie of wat ben je dan? Wat is dan je bestaansgrond hier?

Dit soort bestaans(recht)-vragen vinden vaak hun weg naar het gebed, een meditatieve of yoga-beoefening of welke andere vorm ook maar je voorkeur heeft.

Het simpele gebed

Hier breek ik een lans voor het gebed. Het is zo simpel en zo goed je eigen te maken. Zowel de inbedding in je dag als jouw authentiek gekozen woorden zijn heel laagdrempelig te realiseren. Je hoeft geen poses te beoefenen, geen teksten te reciteren en geen inwijding te ondergaan. Niet dat er ook maar iets mis zou zijn met welke van deze drie ook, maar het gebed is zo’n heerlijk makkelijk opstapje naar het hogere bewustzijn, zonder dat daar een lange ladder voor nodig is. Terwijl je tegelijkertijd dat hogere onmiddellijk toegang verschaft tot je dagelijkse realiteit.

Vroeger, als kind van niet echt christelijke ouders maar toch ondergebracht op een christelijke lagere school, kwam ik bij vriendinnetjes thuis waar men bad voor de maaltijd. Wat me altijd opviel, gevoelig als ik was, was dat niemand er echt met hart en ziel inzat, in dat gebed. Het was een routine, een herhaling van iets dat heiligheid zou moeten oproepen maar het niet deed. De kinderen aan tafel deden meestal iets ondeugends en de ouders probeerden bloedserieus het goede voorbeeld te geven. Alleen het inspireerde niet. Althans, zo ervoer ik het.

Dus dreef ik weg bij het gebed. Maar het is terug in mijn leven! En… nu zonder van buitenaf opgelegde regels. Sterker nog, het gebed heeft helemaal niets met ‘buiten’ te maken. Omdat er in feite niets buiten ons is. Alles ontspringt ín ons en het gebed kan voor mij dan ook alleen maar heilig zijn wanneer het uit mijn diepte naar boven komt. Daar waar niemand wat over te zeggen heeft en mijn ziel zo feilloos de weg wijst.

Dit maakt het zo simpel, zo krachtig en zo doeltreffend. Het enige dat nodig is, is een klein moment van afstemming om je buitenwereld even te verruilen voor je binnenwereld en te luisteren. Je sluit daarvoor het beste even je ogen, haalt een paar keer bewust en wat dieper adem en… de woorden die dan komen, zijn jouw gebed.

Afbeelding: MLeonAscimento via Pixabay

Kies je eigen woorden

Kies je eigen woorden voor dat wat groter is dan jouw mens zijn: God, Grote Geest, Moeder Gaia, Al wat Is, Lieve Jij… Het is allemaal treffend, wat uit jouw leegte komt. Daar kun je zonder meer op vertrouwen.
Voel hoe jij contact wilt maken met deze oerkrachten van de kosmos, waar je onontkoombaar onderdeel van bent.
En wat volgt is jouw hoogsteigen, hoogst intieme contactmoment mét die kosmos, met de Heiligheid van het Leven zelf.

Al is het één zin, een paar woorden, één woord (Help! bijvoorbeeld), het maakt niet uit. Maar misschien komt wel er een stroom op gang en volgt een gesprek dat je compleet verrast! Laat het komen, en laat het gaan. De kosmos (of God) luistert, zodra jíj werkelijk bereid bent te luisteren, in een klein (of groter) moment van stilte.

Wat levert dit me op?

En dan de hamvraag natuurlijk, voor de moderne Westerse mens die we zijn: wat levert dit me op? Ik kan daar natuurlijk geen antwoord op geven: het is tussen jou en God, tussen jou en de alwetende ‘jou’. Maar de vraag die ik je terug zou willen stellen is: heeft werkelijk luisteren je ooit níets opgeleverd?

Het gebed, jouw ongewone en toch alledaagse, meest fundamentele maar lichtdragende, zo intieme en doeltreffende gesprek, dat je zonder omwegen thuis brengt bij jouw reden van bestaan: gewoon maar de mens zijn die je nu voelt te willen zijn.