Logo Soul Touching

thuis

Verloren

Je verloren voelen. Het is wat bij veel mensen leeft tegenwoordig. In het Engels is de uitspraak ‘I feel lost’ misschien meer gangbaar, waar wij hier eerder termen als ‘Ik voel me gestrest, onrustig, verward’ gebruiken. Of ‘Ik weet het allemaal niet meer’. In de kern komt het allemaal op hetzelfde neer: een gevoel dat er iets niet klopt.​

Kun jij werkelijk verloren zijn?

Maar kan er in het universum ooit iets écht niet kloppen? Kun jij werkelijk verloren zijn, als een minuscuul deeltje dat uit het grote geheel is gevallen en nu in je eentje ronddoolt en je weg maar moet zien te vinden? Dat lijkt onwaarschijnlijk. We zijn immers altijd onderdeel van dat wat is? Ons pad is altijd juist, simpelweg omdat een goed of fout pad niet bestaat.​

Verloren

Afbeelding van Nicolas DEBRAY via Pixabay

Hoe bewandel jij je pad?

Dus, hoe bewandel jij jouw pad? Wat ontvouwt zich in de perfectie van het simpelweg ‘zijn’ en tegelijkertijd onderweg zijn naar dat ‘zijn’? Kun je ervan genieten? Kun je jezelf erin onderdompelen als in een warm bad en ontspannen in het idee dat zelfs tegenslagen bijdragen aan die perfectie?​

Onze vrije wil

Het idee van vrije wil lijkt ons vrijheid te geven. Vrijheid om te kiezen hoe we het leven ervaren: als iets dat níet klopt, óf als een schouwspel van pure schoonheid dat ons terugvoert naar waar we allang zijn. Die vrijheid in keuze ligt bij ons.​

Het leven is zinloos

Dus ja, in die zin is het leven misschien zinloos. Zinneprikkelend misschien, maar zinloos. We zijn al thuis en komen telkens weer thuis, elke dag opnieuw. Als we het zo willen zien.​

Liefs, en een mooi weekend, Nynke

Kan thuiskomen zo pijnlijk zijn?

Thuis. Als het goed, fijn en veilig is, is thuis een haven, een rustpunt, een plek waar je verdediging ‘uit’ kan en je hele systeem tot rust kan komen. Ik realiseer me dat dat absoluut niet vanzelfsprekend is. Ons thuis vroeger was niet zo veilig en daarom niet een plek waar rust gemakkelijk indaalde. Mijn herinnering is er eentje van: altijd op mijn hoede zijn.

Het interne en externe thuis

Dat is het externe thuis: de fysieke plek, de mensen die het dichtste bij je staan (ouders, verzorgers, broers en zussen), eventuele huisdieren en planten, spulletjes, kleuren en geuren.

Maar ook het interne thuis, het thuiskomen bij jezelf, hoeft niet zo vanzelfsprekend te zijn. Is dat vaak ook niet. Hoe bewust ben je je bijvoorbeeld van een thuis in jezelf waar je landt en werkelijke rust vindt? Waar je je opent, als vanzelf verzacht en waar oordelen wegvallen?

Verder van huis

Het is een heerlijke plek om te zijn maar eentje die nog best wat voeten in de aarde kan hebben. Mijn ervaring is dat dat innerlijke thuis zich juist ook minder makkelijk laat openen naarmate je proces van het aankijken van oud zeer vordert. Hoe meer jouw open, vrije staat van zijn de belangrijkste wordt in je dag, hoe pijnlijker het lijkt te worden waardoor het net is alsof je alleen maar verder van huis raakt.

Niets is minder waar! Zoals Paulo Coelho zo prachtig omschrijft in zijn boek ‘De Alchemist’, is het naderen van je innerlijke thuis vaak in toenemende mate confronterend en kan het juist (in ieder geval voor een tijdje) alleen maar meer angsten oproepen.

Gewoon jezelf zijn

Als je eindelijk van binnenuit de toestemming voelt gewoon te willen zíjn in plaats van jezelf opleggen iemand te móeten zijn, lijkt het of je hele hebben en houden bloot komt te liggen. En poeh, dat kan zeer doen. En zo ontheemd voelen. Alsof alle grond onder je voeten wegzakt, alsof de maatschappij (wie dat dan ook zijn) je massaal afwijst en zelfs je vrienden opeens heel anders lijken dan je altijd dacht.

Gewoon jezelf zijn, is zo ongewoon geworden in de loop van de tijd, dat je lijkt te sterven van angst. De jij waarop je tot nog toe kon bouwen op een bepaalde manier, gaat, zo voel je, een zekere dood tegemoet. En wat daarvoor in de plaats mag komen, dat gewone zelf, is gek genoeg nog helemaal niet zo helder, hoe gewoon en dichtbij het ook is.

Sterven

Misschien is het wel heel heilzaam om je eens in te denken dat je aan het sterven bent en wat er op dat moment of in die fase nog echt toe doet. Wat wil er dan aan de oppervlakte komen en zich zonder angst laten zien? Als de dood toch onvermijdelijk is, wat is dan haar boodschap?

Kan thuiskomen zo pijnlijk zijn?

Afbeelding van R. E. Beck via Pixabay

Leef! het thuiskomen

Thuis, zo doodeenvoudig en toch vaak zo ingewikkeld. Gewikkeld in angsten en diepgewortelde weerstand om het leven los te laten. Het te laten gaan zoals het wil gaan. Maar het gaat, onherroepelijk gaat het leven haar goddelijke gang. Laat ik me er dan maar aan overgeven, zeggen we daarom allemaal, op enig moment. Leve en leef het thuiskomen, hoe pijnlijk ook!

Liefs van Nynke

PS: Hoe ervaar jij je thuis? Ben je veilig, in deze wereld, bij jezelf? Ben je hierin zoekende en lijkt het je fijn te verkennen hoe thuiskomen je rust kan geven, maak een afspraak met me voor een kennismakingsgesprek. Ik bied je een helende ruimte voor je vraag, je situatie, je verhaal en geef helderheid. Samen kijken en voelen we wat een fijne volgende stap voor je kan zijn.

 

 

 

Alles zit al in je

Alles zit al in je op het moment dat je verwekt en later geboren wordt.

We zijn volmaakt in onze bedoeling vanaf het moment van conceptie en die perfectie verdwijnt niet. Het is een prachtige mix van ingrediënten. Die vormen zich tot iets wat je een plan zou kunnen noemen. Een plan van je ziel, gecodeerd in een soort van landkaart in je DNA.

We zijn spoorzoekers

En, eenmaal in dat lichaam en geboren op aarde, is het aan ons als mens om op pad te gaan. Om de aanwijzingen op de landkaart te volgen en de code van wie we in wezen zijn, te ontcijferen. We zijn reizigers, spoorzoekers, van jong tot oud, van wieg tot graf. En door de sporen te vinden, herinneren we ons weer die perfectie van voordat we als mens onze tocht hier begonnen.

Alles zit al in je

Afbeelding van StockSnap via Pixabay 

Het leuke van spoorzoekertje spelen, is dat het speels is. Als kind geniet je van de spanning van het vinden, in de volle overtuiging dat je het vindt. En wat dat ‘het’ ook is, in die spanning ervaar je al de verrukking en de vreugde die de vondst in je wakker zal maken. Je denkt er niet eens bij na dat het ook wel eens anders zou kunnen zijn en dat het vinden een drama kan worden omdat je niks vindt óf omdat wat je vindt, tegenvalt.
Als ouder geniet je op jouw beurt van de overgave en van het onvoorwaardelijke vertrouwen van het kind. Je wéét als ouder dat het goed komt. Of liever: al goed is. Je hebt immers zelf de sporen van het spel uitgezet, dit spel voor alle leeftijden.

Maar eenmaal volwassen…

Maar als volwassen mensen zien we niet meer wie het spoor heeft uitgezet. We herinneren ons niet meer dat we dat zélf zijn, vanuit een veel wijzer perspectief. Dit perspectief, vanuit onze ziel, is tijdens het opgroeien geleidelijk totaal naar de achtergrond verdwenen. Dat maakt het spel steeds zwaarder en uitzichtlozer. Ergens weten we dat er een spoor moet zijn dat leidt naar die vreugde en vervulling. Maar hoe dan, wat dan?

Slechts af en toe ervaren we een aanwijzing, iets dat lijkt op een spoor. We worden geraakt door iets prachtigs, in de natuur, of tijdens het luisteren naar muziek, het lezen van een boek, het spelen met een kind. Of we verdwijnen in een activiteit die zo vervullend is, dat we niet meer stilstaan bij wat we zoeken: we zijn gewoon thuis, aangekomen, gevonden.

Met enige regelmaat worden we ook geraakt in niet fijne dingen: een sterfgeval van een dierbare misschien. Of ons werk stopt terwijl we niets anders hebben. We maken een val en breken wat, waardoor we opeens hulp moet vragen voor alles. Iedereen maakt dit soort dingen mee en vrijwel iedereen komt vroeger of later tot de ontdekking dat de aanwijzingen die we zoeken eveneens híerin te vinden zijn, maar dan nét even anders. We leren dat er juist door deze nare ervaringen een wijsheid in ons groeit, die ons de weg wijst naar wie we zijn. Naar degene die het spoor heeft uitgezet. Inderdaad, onze ziel.

Van zoeken naar vinden

Op die momenten, in contact met onze puurheid, is het spel van het leven weer leuk, fascinerend, spannend en vervullend. De sporen die we herkennen brengen ons voor even thuis. Tot we het contact met onze ziel weer overschaduwen en opnieuw gaan zoeken. Dat wat gevonden is, blijkt nog niet genoeg en we ervaren een honger naar nieuwe sporen. ‘Dit kan toch niet alles zijn in mijn leven? Waarom ben ik dan niet gelukkig?’

Nee, het is niet alles. Er zijn oneindig veel sporen en het ont-dekken ervan kan tot in lengte van dagen duren. Maar er komt een moment dat we zo vaak een aanwijzing hebben gevonden of dat de aanwijzingen zo duidelijk zijn, dat we van het ene op het andere moment stoppen met zoeken. Opeens is daar die helderheid, dat ‘aha’-moment dat we zien dat, als we het willen, er in alles en iedereen op ieder moment in onze dag een spoortje van onszelf te ervaren is.

Weer genieten als het kind

Het spel kan zich dan weer in haar volle magie ontvouwen. We kunnen weer ongeremd genieten als het kind. Ditmaal heel bewust, in de overtuiging dat er altijd nieuwe spannende sporen komen en dat we ze niet hoeven te zoeken. We kunnen volledig in het spel opgaan, in overgave en vertrouwen. We zijn al thuis en doen een spel. We genieten van alle hints die we vinden in het leven, fijne en minder fijne. We wachten niet langer op díe ene aanwijzing. Die aanwijzing om onszelf thuis te voelen en helemaal bloot te geven opdat iedereen kan zien wie er in onze landkaart besloten ligt. We Leven! in de perfectie van ieder moment.

Alles zit al in ons…

Alles zit al in ons, van conceptie, tot geboorte tot de overgang in de dood. En het kind in ons is die expert-spoorzoeker, de genieter, de avonturier. Wat zegt het kind in jou over die vroege herinneringen? Wat wist je al te willen worden als jong kind? Waarover vertelde je je ouders dat ‘als ik groot ben dan…’? Het zijn juist die kind-verhalen die de hints geven voor vandaag de dag. Nog niet gekaderd door de lijstjes met beroepen die je later leert kennen, kookte je als kind al een supermix van je magische ingrediënten in de kookpot van je ziel. En je wist gewoon dat het klopte.

En werkelijk waar, het klopt perfect! Als je bestaande beroepenlijstjes en functieprofielen buiten beschouwing laat en heel eerlijk naar boven haalt wat jij doet wanneer je vervuld en gelukkig bent, dan is dat hetgene wat je als kind al wist te zijn. En dus ook wíe je wist te zijn. Probeer het maar.

Her-inner je, telkens opnieuw

Dus, mis je je vervulling en het gevoel ‘er’ te zijn, her-inner je dan… ga, telkens opnieuw, naar binnen en voel wat er opkomt. Had het iets met spreken te maken, iets met je handen bouwen, iets buiten of met kinderen, bomen, dieren? Wat zijn de sporen die je omhoog tovert? Kom thuis! Land erin en speel ermee. De vorm die past in onze huidige samenleving, vloeit daar logischerwijs uit voort.

Liefs, Nynke

PS: Ben jij op zoek naar jouw aanwijzingen? Heb je het gevoel te dwalen in een labyrint waar je niet uitkomt? Word het maar niet helder wat je te doen hebt in dit leven? Je bent welkom voor een gratis kennismakingsgesprek. Meld je aan op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/ Ik ontmoet je graag.

En telkens denk je dat je ‘er’ bent…

Opnieuw voelde ik de behoefte om te schrijven over het proces van ergens komen, ergens uitkomen of aankomen. Zoveel mensen worstelen hiermee. Waar ze dan ook denken te moeten zijn. Moeten ja, want immers áls je dat punt hebt bereikt, dan … Vul zelf maar in. Dan gaat die partner echt in je leven komen. Dan gaat het geld stromen. Dan ben je pas werkelijk gelukkig. We kennen ze wel, de voorwaarden die we aan het leven stellen om het waardevol te maken. Alleen, ze lijken nooit voldoende.

It’s the journey, not the destination that matters.

Je kent vast deze veelgebruikte uitspraak. Platgetrapt als hij is, zou je bijna kunnen zeggen. Ja ja, het gaat over de weg en niet de bestemming. Zoals met de meeste clichés, is ook deze zo pijnlijk waar. Pijnlijk, want we hebben immers toch ergens een stiekeme hoop dat het deze keer anders zal zijn. “Clichés, dat is iets van vorige generaties, toch? Toen voldeed dat nog. Maar nu is het echt anders…. Echt, het gaat me lukken om ‘er’ te komen.”

Dus, dit blog gaat over ‘the journey’, ofwel: het proces. Het proces van ‘er’ zijn, ergens aankomen, thuiskomen misschien wel. Mijn idee is dat iedereen, bewust of onbewust daarmee bezig is. Alleen de mensen die dat bewust doen, lijden er wat meer onder. Omdat ze zo bezig zijn met dat aankomen, dat die bestemming er maar niet lijkt te willen zijn.

Twee fases in onze levensreis

Wat mij betreft is dit proces, wat onze levensreis is, op te delen in twee fases. De eerste is die van onbewust naar bewust. Deze fase gaat over het wakker worden voor de energie die je bent. In plaats van een besef alleen een mens van vlees en bloed te zijn. Dat is vaak een gigantische deur die opengaat. Een Eureka, waarbij het gevoel kan ontstaan dat het leven vanaf dat moment alleen maar mooi en nog mooier kan zijn.

Én er is een volgende fase, die ontstaat vanuit die bewustwording van dat we in wezen ‘slechts’ energie zijn. Deze fase gaat erover om, eenmaal in die energiewereld beland, daar chocola van te maken. Want dan begint het eigenlijk pas. Die reis die alsmaar weer een níeuwe deur voor je blijkt te openen en waarin je alsmaar geen bordje ‘thuis’ ziet hangen. En als dat wel ergens hangt, dan is het een dag later weer verdwenen.

Het tweede deel, dat thuis zien te komen, nadat je ‘wakker bent geworden voor wie je in wezen bent, is voor de meeste mensen nu nog iets wat een leven lang doorgaat. Ik denk echter dat dit gaat veranderen. Ik denk dat steeds meer mensen weten thuis te zijn in het leven van hun alledag.

Wat ís dat thuiskomen dan?

Je zou kunnen zeggen dat je thuiskomt op het moment dat de reis volledig ok voor je is. Dat je je bij wijze van spreke altijd en overal thuis kunt voelen onderweg, zodra je je hart ergens in kunt stoppen. ‘Home is where the heart is’, weer zo’n cliché. En ja, weer zo waar.

Je levensreis, is dus eigenlijk een reis naar dat geweldige instrument dat ons hart is. Niet alleen het fysieke hart, maar ook ons hartcentrum, het hartchakra. Een instrument dat je, in verbinding met een ander maar ook met een ervaring, een plek of een situatie, laat voelen wat ‘waar’ of ok is voor jou. En zodra je dat voelt, ben je thuis. Al is het maar heel even. Al zit dat maar in één zin, in één ontmoeting, in één liedje op één bepaald moment. Je bent dan toch even thuis. En daarna reis je weer verder.

Waar het je ziel om gaat

Misschien een beetje abstract zo, zeker wanneer je je klote voelt en daarin maar niet tot een doorbraak komt. Maar eigenlijk is dit het hele idee: je vertrekt van thuis, doet een ervaring op die ‘waar of goed’ voelt voor je of niet, je kiest op grond van die ervaring weer een nieuwe stap en je reist weer door. En al die ervaringen is waar het je ziel om gaat: het leven ten volle ervaren.

Het op deze manier bekijken, lost niet meteen je k*t-gevoel op misschien maar het kan je helpen te relativeren. Misschien lukt het je, wat minder druk op de ketel te zetten in het proberen uit je rotgevoel te komen of je doel te halen. In de wetenschap dat het je in wezen (vanuit je ziel dus) júist te doen is om onder andere die klote-ervaring, dat rot-gevoel, de frustratie, de pijn of het verdriet. Maar óók om hun tegenpolen, die er net zo goed zijn: de euforie, de liefdevolheid, de vreugde en het gevoel van flow. En alles wat daartussen zit.

Ervaringen laten je in de spiegel kijken

En doet wát je ervaart er dan niet toe, denk je misschien? Ja, zeker wel! Ervaringen laten je in de spiegel kijken. De manier waarop ze je raken of niet raken, zegt namelijk iets over je wie je bent en kunt of wilt zijn. En dat is nog wezenlijker wat de ziel wil: het leven ten volle ervaren én daar bewustzijn en wijsheid uithalen. Hierna verdwijnt een ervaring weer uit je systeem. Misschien niet meteen permanent. Dan komt zo’n ervaring weer terug, maar telkens in een net andere vorm. Je hebt van de eerdere ervaring dingen geleerd en het is alsof je ziel dan zegt: ok, genoeg met dat stuk. Dat hoef ik niet meer te ervaren.

Of je wilt er nog iets uit leren. Denk bijvoorbeeld aan iemand die zegt: “Ik tref altijd de verkeerde partner.” Die partners zijn nooit precies identiek. Bij elke partner spelen andere ervaringen en wordt nieuwe wijsheid opgedaan. Maar bepaalde thema’s keren terug. Tot het moment dat alles uit die ‘verkeerde partner’- ervaring is gehaald. En dan stopt ‘ie. Je hebt ‘m niet meer nodig in je leven en gaat door met het leren van andere dingen op je reis.

Van gestold weer naar stromend

Op die manier, ervaring na ervaring opdoend, krijg je inzichten, genereer je wijsheid en ervaar je momenten van ‘thuis zijn’. Het is alsof je hart het instrument is dat je ervaringen ‘schoonfiltert’. Ervaringen die je triggeren en die niet fijn voelen, daarvan zegt je hart: hier zit nog iets waar aandacht naartoe mag. De trigger brengt je dan naar een nog onverwerkte ervaring. Naar iets waar je ooit pijnlijk in bent geraakt en waar je toen niets mee kon. Dus heb je hem opgeslagen als een soort gestolde energie. Zodra gestolde energie echter weer in de ogen wordt gekeken, wordt die stolling vloeibaar en stroomt die oude pijnlijke ervaring uit je systeem. Je ziel wil door middel van de ervaringen die je opdoet, alle gestolde energie weer in beweging krijgen en er tegelijkertijd wijsheid op creëren. En de wijsheid die we opdoen: die neemt de ziel weer mee, met het verlaten van het fysieke lichaam. Zo zijn we op weg volledig stromende energie te worden: dat wat we in de oorsprong ook zijn. Dát is permanent thuis zijn.

Wat is de boodschap… voor jou

De boodschap van dit blog zou dus kunnen zijn dat je misschien iets meer kunt relativeren wanneer je je klote voelt of het leven tegenzit. Maar de boodschap mag ook zijn dat we nou eenmaal ziels-graag in een proces willen zitten, dat maar doorgaat en doorgaat. En in zichzelf een helende reis is. Zo bekeken doe je het, met al je klote-ervaringen, dus gewoon precies goed. Je rijgt ervaringen aaneen als een ketting, jouw persoonlijke ketting van ervaring en wijsheid, die je aan het einde van je leven omhangt met een laatste ademtocht: zo, dit is nou míjn ketting! En die neem ik mee. Dank je wel leven, dank je wel ervaringen en dank iedereen die daaraan heeft bijgedragen.

Lieve groet van Nynke

PS: Herken je het vastzitten en je klote voelen en wil je daar graag helderheid in en handvatten voor? Wil je gestolde ervaringen weer laten stromen? Maak kennis met me en mijn manier van werken. Meld je aan op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/

 

 

 

 

Laat 2019 makkelijker worden

Misschien was jouw 2018 ook al makkelijk. Dat kan. Laat 2019 dan nog makkelijker zijn. Klinkt dat niet fijn? Als we sommige voorspellingen mogen geloven, zowel uit de hoek van de economen als de wetenschappers alsook uit de esoterische hoek, dan wordt het helemaal geen gemakkelijk jaar. Een nieuwe dikke vette economische crisis die voor de deur staat, verdere schaarste op de huizenmarkt, alsmaar meer ‘zieke’ mensen…, om maar een paar ongemakkelijkheden te noemen.

Anders makkelijk

Het ‘makkelijker’ waar ik het over heb, komt echter niet van buiten. Het komt uit jezelf. Je gaat het ervaren door dichter bij je eigen basis-station te blijven. Let er maar eens op hoe ver je iedere dag stretcht richting andere mensen en situaties buiten je. Om maar te voldoen aan wat je dénkt dat wordt verwacht. Omdat je het idee hebt dat dat waar is. Maar het is niet persé waar. Jij interpreteert alleen. Net zoals je alles in je leven betekenis geeft, de hele dag door. En negen van de tien keer laat dat je stretchen richting je omgeving en lekt je energie daarmee weg.

Invoelen en thuiskomen

Wat gebeurt er wanneer je die ander loslaat? En je in plaats daarvan jezélf gaat ervaren? Dit ‘invoelen’ in jezelf is niet ingewikkeld. Ga gewoon even zitten en sluit je ogen. Sluit de wereld even buiten en keer naar binnen. Voel eens wat er gebeurt. Voel dat je adem rustiger wordt. Voel dat je een beetje zakt als het ware, ook al zit je ergens op. En dan, zonder te hoeven weten hoe je ‘moet’ mediteren, kun je jezelf met je aandacht naar binnen leiden. Je hoeft niets te zoeken of te vinden. Je wordt je op een gegeven moment gewoon bewust van: hé, dit ben ik! Dit ben ik écht. Dit is steady. Hier komt niemand aan. Dit kan niemand kapot maken. Allemaal hebben we die rotsvaste kern. Daar waar we in een soort stilte vallen, een rust, een innerlijke vrede. Thuis!

Een andere ervaring

En zodra je dat als vertrekpunt neemt voor je dag, ziet je dag er anders uit. Jij ervaart een stabiel houvast in jezelf dus er hangt geen energie van aanvallen of verdedigen om je heen, zoals we gewoonlijk wel hebben. De mensen met wie je maken hebt die dag, ervaren dat. Vaak zonder het te beseffen. Ze voelen dat je in een ‘neutrale’ stand bent en van daaruit super stevig staat. Ze gaan ‘opeens’ naar je luisteren bijvoorbeeld. Of er komt iemand naar je toe die dat voorheen nooit deed.

Zielscontact

Ons basis-station (ik noem het de ziel) is niet moeilijk te bereiken of te voelen. Onze ziel is er altijd, en we kunnen er altijd bij. Ieder moment van de dag. Het is een soort stilte in jezelf, een rust en een diep weten dat dat is wie je werkelijk bent. Wij zijn het zelf die dit zielscontact vermijden. Gewend als we zijn aan vechten, vluchten of ‘bevriezen’.

Gewend als we zijn ook aan bang zijn. Bang voor de afwijzing, bang voor het stoppen van de geldstroom, bang voor te weinig van het een of teveel van het andere. We zijn bang voor de drukte en bang voor de stilte. Maar de ziel is niet bang. Dat solide vredige consistente stuk in ons, is onverstoorbaar en heeft geen oordelen.

Het oordelen stopt

Het is dan ook heel fijn om te merken dat, zodra je in contact bent met dat stuk in jou, met jouw ziel, je stopt met oordelen. Opeens is je arrogante leidinggevende ‘gewoon’ een leidinggevende. En is die véél te gestresste fietser die je irritant afsnijdt, gewoon een fietser die snel rijdt. Ook de niet zo fijne gewoontes van je partner zijn gewoon gewoontes. Niet meer dan dat.

Het raakt je niet zo. Waarom? Omdat je vanuit je stabiele midden (laten we het voor het gemak even je midden noemen) open bent en niet zoveel van jezelf in het donker houdt. Het zijn juist die stukken van ons in het donker, die geraakt worden. Daar zitten onze pijnen, onze angsten en ons verdriet. Zodra we die opengooien, is het raken snel voorbij. Dan zijn de issues die speelden neutraal geworden.

Laat 2019 makkelijker worden

Is dat nou makkelijker?

Is dat nou makkelijker, leven vanuit dat centrum in jezelf of vanuit je ziel, vraag je misschien? Ja, dat is een stuk makkelijker. Het is even wennen, dat wel. De lichtheid van ons bestaan, is niet ondraaglijk maar vaak even wennen. Niet meer (zoveel) oordelen bijvoorbeeld, is voor de meeste mensen even wennen. Ergens lekker kritiek op hebben, iemand afzeiken of over iemand roddelen, daar voelen we ons stiekem wel lekker bij. Voor even. Net als alle pepmiddelen voor even fijn voelen. Ze verzachten eventjes onze pijn en ons verdriet.

Je steeds beter voelen en creëren wie je bent

Jezelf openen vanuit je mooie midden, dat blíjft goed voelen. Sterker nog, het gaat steeds beter voelen. Het is heerlijk om te ervaren dat je geen slachtoffer meer bent van iets of iemand. Al je energie en aandacht zijn beschikbaar voor je creatie. Voor het scheppen van datgene wat uit je ziel wil komen. Dat wat het dichtste bij je staat, je de meeste vervulling geeft en ja, wat je het makkelijkste af gaat.

Soul Touching, zo gek nog niet.

Makkelijker dus. In 2019. Dichter bij huis. Dichter bij wie je bent. Dichter bij je vervulling, je geluk. Niet ingewikkeld. Wel even wennen. Wennen aan dat het makkelijker kan. Zonder de lotto te winnen. Zonder verlicht te raken. Gewoon, door die trouwe begeleider van jezelf, altijd stil op de achtergrond aanwezig, te gaan ervaren, te raken. Soul Touching, zo gek nog niet.

Ik wens je een heel rijk en makkelijk 2019. Veel lichts, veel liefs op je pad, om het ook weer door te geven.

 

Warme kerstgroet van Nynke

 

PS: Zoals altijd ben je welkom voor een gratis Losmaaksessie van 20m. Het maakt niet uit waarmee je komt. Alles leidt naar je ziel of jouw midden, wat voelt als lichter, helderder en makkelijker. Je kunt je hier aanmelden: https://www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie/

En wil je het plan van je ziel leren kennen? Of wil je die heerlijke bevestiging van wat je al zolang voelt van binnen? Wie weet is een Soul Plan reading iets voor je. Nieuwsgierig? Je leest er hier alles over: https://www.soultouching.nu/aanbod/soul-plan-reading/