Logo Soul Touching

vragen

Voor als je het niet meer weet…

Deze ochtend was ik uitgenodigd om met een schrijfgroepje te komen schrijven. Alexandra faciliteert het en zet de energie neer. Een mooie energie: licht, liefdevol, ruimtegevend. Waar ik zelf ook zo van ben. Ik voel me thuis. We komen samen in De Nieuwe Yogaschool. Prettig als ‘extended living room’. Fijne koffie.

Na een korte introductie en mini-meditatie, starten we, ieder voor zich. Iedereen voelt zich grappig genoeg ‘gewoon’ capabel om te schrijven. No matter what. Geen methodes, regels, stramienen. Geen focus op het oplossen van een writer’s block. We zetten met elkaar neer dat we ‘gewoon’ schrijven en… we schrijven.

Alex tipt ons een boekje, eentje uit haar schrijf-hulp-boeken-bibliotheek. Het is: ‘The Right to Write’, van Julia Cameron (ja inderdaad, zij van ‘The Artist’s Way’, the morning pages). Alex licht toe: “dit is eigenlijk heel fijn voor mensen die hun verhaal uit hun hogere bewustzijn willen tappen, willen channelen, zo je wilt”. Dat resoneert meteen bij mij. Dus pak ik het boekje. Even scan ik de inhoudsopgave. En ik blijf hangen bij ‘Being an open Channel’. Zonder de pagina op te zoeken, sla ik het boekje open. En precies daar, bij dát hoofdstuk, kom ik uit.

Ik lees vluchtig, zoals ik tegenwoordig lees, glijend over de woorden. Niet zozeer woorden lezend als wel de energie scannend die in de tekst besloten ligt. En waar ik stop, is bij een simpele oefening die Julia aanreikt. De oefening is als volgt: doe als spelende kinderen die hun eigen wereld creëren. Zeg tegen jezelf: ‘Let’s pretend…’ (Laten we doen alsof… maar dat slaat in het Nederlands een beetje dood. Iemand een goede vertaling hiervoor zoals kinderen dat zeggen?)

Let’s pretend…’ dus. Meteen word ik blij en herken het kind in mij. Of liever, de twee kinderen, een jongen en een meisje.

als je het even niet meer weet...

Jaaaa, let’s pretend… en de wereld springt open. Alsof ik met een toverstaf in de ruimte heb gezwaaid. Opeens is alles mogelijk. Dat is de kinderwereld. De wereld van de magie, van het sprookje, dat begint met: ‘Er was eens…’ Dan begint een nieuwe realiteit, niet gebonden aan de ons bekende regels, normen, do’s and don’ts. Is ons volwassen leven haar magie verloren? Of vraagt het van ons slechts een simpel besluit: ‘let’s pretend…’ of ‘er was eens…’ Doe je mee?

Let’s pretend… Onmiddellijk komen mijn kleine innerlijke jongetje en meisje in mijn geestesoog. Altijd vrolijk, altijd licht en in voor avontuur. Het jongetje zegt: let’s pretend that we can talk straight to the super Me, the Me that knows all about me, everything and everyone. (Grappig, ik ga in het Engels schrijven. Sprak het jongetje Engels? Ik weet het niet meer. Volgens mij was het geen specifieke taal maar zond hij gewoon de boodschap uit.)

De oproep van het jongetje is nog niet gedaan of in mijn geestesoog ontstaat een soort brede baan, een licht wit-gele ‘snelweg’, van het jongetje en meisje naar een beeld van een grote, allesomvattende gedaante die alle antwoorden heeft. Het is een rustige, hele liefdevolle, vriendelijke energie. Zen, Het is MIJ. De Mij die alles weet en overziet. De Mij die niet oordeelt, levendig en in rust is. Geniet van wat is.

Nu het jongetje (grappig, het meisje is even uit beeld) weet dat er geluisterd wordt, komen de vragen. En gedurende een half uur volgen vraag en antwoord, heel natuurlijk, heel gemakkelijk. Na elk antwoord, wat ik opschrijf komt het jongetje met een vervolgvraag, om daarna weer te zeggen: ‘Let’s pretend…’ Die woorden zijn genoeg. Meteen volgt de magische snelweg naar Het is, Het weet, Ik Ben. Het jongetje vraagt, Het/Ik antwoord.

De antwoorden zijn niet nieuw en tegelijk af en toe wel diepgaander dan ik ze kende tot nu toe. Dat komt omdat ik ze nu toelaat, besef ik. Het jongetje heeft me overgehaald met z’n avontuurlijke, speelse houding en met het beeld van die brede snelweg naar alles. Naar vrijheid. Naar vertrouwen en weten.

Hij vraagt en vraagt, zoals kinderen door kunnen gaan met vragen. Omdat ze heel goed weten dat er een essentie is waar volwassenen zo goed omheen kunnen draaien. Omgekeerd laat Het/Ik heel duidelijk merken, hoezeer ik mijn antwoorden al weet door ze liefdevol te blijven herhalen. En ze niet mooier te maken of groter of een oplossing te laten zijn voor iets. Er hoeft niets te worden opgelost. Het enige dat er is, is: mag ik er van mezelf mee zijn en mee doen wat ik wil? Omdat dat goed voelt voor mij?

Hieronder heb ik het hele gesprek uitgeschreven. Voor de liefhebber. Veel leesplezier, en leuk als je een reactie achterlaat.

Voor nu: heb het goed. En als je het even niet meer weet: ‘Let’s pretend …’ Wat is er dan allemaal mogelijk? Wow, ik ben benieuwd naar jouw levende sprookjes. Wil je (daarover) met me in gesprek bij een kop koffie of thee? Boek je Losmaaksessie (gratis via skype / 10,- live) hier. Liefs van Nynke

 

Het gesprek…
V: Wat houdt me in ‘ik mag er niet zijn’? Wat wil ik met deze gewoonte?
A: Je wilt je eraan vasthouden.
V: Wat biedt die gewoonte mij dan?
A: Een ‘body of existance’
V: Waar heb ik een ‘body of existance’ voor nodig?
A: Hahaha, you don’t.
V: Waarom houd ik er dan aan vast?
A: Omdat je zo’n sterke wil hebt, zo’n sterke mind.
V: Hoe gebruik ik mijn sterke wil meer in lijn met jou, mijn hogere Zelf?
A: Je bent helemaal in lijn met Mij.
V: Waar dient dit gebruik van mijn sterke wil dan nu voor op deze manier?
A: Groei
V: Welke groei?
A: Groei van je bewustzijn.
V: Hoe groei ik hier dan door?
A: Je creëert veiligheid voor jezelf om te zijn.
V: Dus het remt mijn ontwikkeling niet?
A: Nee, it helps you embrace your power.
V: Wat kun je me vertellen over mijn power?
A: Er zit heel veel kracht in je. In de vorm van al je kennis. Je weet alles al. In die zin ben je heel erg groot. Je voelt je daar heel erg verantwoordelijk in/voor. Je wilt die kracht hanteren, in de hand hebben, besturen. Want je denkt dat dat je taak is: de wereld besturen. Dit ken je uit andere realiteiten waar je veel macht had en dus ook echt die verantwoordelijkheid. En nu gaat het erom die kennis toe te passen als mens, in alle vrijheid en ruimte. Om zo compassie te leren in al haar volheid door alles waar je als mens tegenaan loopt. Het vraagt juist niet meer het instrueren van anderen in wat ze moeten doen. Het geeft je de mogelijkheid te ervaren wat vrijheid is, zonder die verantwoordelijkheid en macht. Je bent niet degene waarop alles leunt en in die zin niet nodig. Dat is niet waarom je er bent. Dat was slechts een ervaring. Je ervaart nu dat je door dit los te laten, er iets van je overblijft dat vele malen krachtiger is.
V: Wat blijft er dan van mij over?
A: Aanwezigheid in/van Liefde en Licht. Dat is het.
V: Ik kom vaak terug bij ‘hoe kom ik in beweging, hoe zet ik de eerste stap’?
A: Dit komt omdat je dingen moet van jezelf. En dan gaat het over ‘goed’ en ‘fout’. Het gaat echter niet om ‘goed’ of ‘fout’. Je doet niks fout en kunt ook niets goed doen omdat goed niet een onderscheid is. Alles is goed. Omdat jij bent, per definitie Liefde en Licht. Net als iedereen. Je hoeft je daarin niet te bewijzen, alleen jouw expressievorm te vinden. Jouw expressievorm of: je fijnste vorm, die je het meest doet stromen. Dit is echt loslaten voor je omdat je herinnering aan macht en dragen van verantwoordelijkheid als bestaansrecht nog zo sterk voor je is. Maar dat is klaar. Je hoeft alleen maar Liefde en Licht te zijn. Alleen dat. Het is helemaal goed om macht en verantwoordelijkheid te ervaren, daarvoor te kiezen als ervaring. Dat is helemaal ok. En je kunt ook kiezen voor andere ervaringen nu omdat die in je bewustzijn zijn. Dus die zijn bewust tot je beschikking. Heerlijk toch?

V: Nu heb ik een vraag aan jou? Wat wil je eigenlijk? Waar gaat je energie echt van stromen?
A(Nynke): warmte, buitenlucht, Licht, Licht zijn aanwezig tussen mensen, energie zijn, helend, stromen, samen eten, muziek, samen zijn, reizen, helende ruimte faciliteren en dat dat als vanzelf gaat, mijn man, liefde, samen

Wat doe ik met dat negatieve gevoel in mij?

In mijn werk hoor ik mensen regelmatig praten over ‘dat negatieve gevoel’ dat niet weggaat of telkens opnieuw de kop opsteekt. Mensen ervaren dat iets niet werkt in hun leven. Iets is lastig maar ze weten er geen antwoord op en gaan er vaak mee strijden.

Dit soort gevoelens kunnen je naar beneden trekken of verlammen. Dat is zonde want ze zijn heel behulpzaam om je te laten groeien. Je kunt er wel degelijk wat mee!

Twijfel opent je

Zo is twijfel een prachtig uitgangspunt om open te blijven en dat wat er op je pad komt, keer op keer opnieuw te bekijken. Alles verandert immers voortdurend, inclusief jij zelf. En hoe blijf je openstaan voor die continue verandering, groei en ontwikkeling? Daar kunnen gezonde twijfel en het even niet weten je bij helpen.

Laat twijfel een oproep voor je zijn om telkens opnieuw op onderzoek uit te gaan. In het moment dat je onderzoekt, sta je open. En als je open staat, ben je het meeste in contact met wie je in wezen bent.
Probeer vanuit die open houding een keuze te maken. En dat is niet een keuze voor de rest van je leven. Dus hang hier niet een loodzwaar gewicht aan. Kies voor dát moment wat voelt als kloppend, als ontspannen jezelf kunnen zijn. Dat is waar je thuis bent en wat voor jou een positief resultaat zal opleveren.

En is het effect van je keuze niet meer wat je wilt? Dan ben je waarschijnlijk alweer verder gegroeid en zoek je een nieuwe ervaring. Onderzoek dus opnieuw en maak weer de keuze die dan het meeste tot je spreekt. Zo kom je stap voor stap verder in je leven.

Tijd en aandacht voor een goed gesprek

Twijfel werkt echter níet krachtig als je je erdoor laat leiden en in een situatie blijft hangen. Je ontwikkelt een negatieve mindset. Je gaat je klein en onmachtig voelen want je komt niet verder. Dat werkt natuurlijk niet openend. In plaats van te observeren, waardoor je juist ruimte creëert, ben je aan het oordelen: dit is niet goed, dat klopt niet, als ik dat doe gaat het ook fout… En, je oordeelt vaak het hardste over jezelf.

Tot je met het stemmetje van de twijfel in gesprek gaat. Dit betekent dat je de tijd neemt om met jezelf te zitten en met je volle aandacht je twijfel onderzoekt. writing-828911_1280

Waar bestaat je twijfel uit? Welke aspecten spelen een rol op dit moment? Schrijf ze op, los van elkaar. En noteer bij ieder aspect waar het nou echt over gaat. Welke gedachten en gevoelens spelen een rol? Welke mensen betrek je erbij? Welke overtuiging zit erin? Vaak is het op deze manier inzoomen al zo verhelderend. Je blijkt eigenlijk altijd te weten waar je verlangen zit en je energie naartoe gaat. En ook wat je niet (meer) wilt. Je wéét het, alleen vind je dat antwoord vaak nog te spannend of te nieuw. Geen probleem. Wen aan je antwoord, aan je keuze. En kies daarmee dus meteen voor het stoppen met twijfelen.

Angst is een fantastische raadgever

Ook angst is zinvol. De zegswijze: “angst is een slechte raadgever”, deel ik niet. De kunst is wel om je angst niet te negeren en weg te duwen. Want uit wegduwen van emoties, komen wel vaak minder handige acties voort. Maar een gevoel van angst op zichzelf, heeft een waardevolle boodschap in zich. De kunst is ook hier om te herleiden waar het gevoel van angst vandaan komt. Stel jezelf dus weer vragen, net als hierboven. En schrijf de antwoorden aan jezelf op.

Alle wegen leiden naar… jou

Gevoelens van twijfel of angst heeft iedereen. Hoe je ermee omgaat, is verschillend. Zoals alle wegen spreekwoordelijk naar Rome leiden, zo leiden ook angst, twijfel, onzekerheid en andere negatieve gevoelens (ook positieve trouwens) naar één bron: jou! Iets in jou wordt geraakt door een gebeurtenis, een ervaring. Vaak is het niet eens duidelijk wát de trigger is. Het maakt ook niet uit want het gaat er niet over waar het vandaan komt. Het gaat erom wat in jou wordt herkend. Het gaat om jou. Wie ben jij werkelijk? Dat is telkens weer de vraag waarop je nieuwe antwoorden zoekt en vindt.

(Her)ken jij jezelf?

‘Wie ben ik’, is een prachtige vraag waar je jezelf naartoe mag brengen door met gevoelens als angst en twijfel in gesprek te gaan. Je bent namelijk niet alleen dat gezicht en dat lijf wat je in de spiegel ziet. Er zijn er nog veel meer lagen, aspecten, gebieden, hoe je het wilt noemen, waaruit jij bestaat. En alleen als je wordt geraakt, kun je nieuwe stukken van jezelf gaan leren kennen. Anders sta je er niet voor open.

Wake up!

Dus wanneer je je bewust bent van negatieve gevoelens (én positieve :), sta er bij stil. Weet dan: dit is een wake up call. ‘Hé, het is tijd voor een stap in mijn ontwikkeling! Dit stuk hoort ook bij mij. Zíe het, hóór het. Dan doet dat stuk van mij weer mee.’ En weer meedoen, betekent dat je completer functioneert dan daarvoor. Dat je bent geheeld én gegroeid.

Jouw investering krijg je terug

Dus op de vraag: “Wat doe ik met dat negatieve gevoel in mij?” is het antwoord: ga er telkens opnieuw mee in gesprek. Bevraag het, schrijf erover, vind iemand die erover met je in gesprek gaat of er op een non-verbale (bijvoorbeeld een lijfelijke of creatieve) manier met je aan werkt. Er is niets mis met jou. Je hoeft het niet te verbloemen. Pak het beet en doe er wat mee. Jouw investering verdient zich dubbel en dwars terug in de ontwikkeling die je doormaakt.

Vind je het fijn om samen in gesprek te gaan met jouw twijfel of angst?

Wil je daar doorheen stappen, een heldere keuze maken die je verder brengt en ervaren dat je bent gegroeid? In een gratis Losmaaksessie met mij gaan we dát doen. Ik raak je en laat je ervaren hoe je helderheid krijgt, ontspant en gaat doen wat je verlangt. Meld je hier aan. Dan neem ik zo spoedig mogelijk contact met je op. Lieve groet van Nynke

 

 

 

Authenticiteit Eigenheid, interview met Walter Berghoef

In 2007 interviewde ik Walter Berghoef voor de eerste keer in het kader van een reeks interviews over authenticiteit. In de tussenliggende periode is veel op z’n plek gevallen voor hem. Hij houdt van het woord, dat is een van die dingen waar hij niet meer omheen kan of wil. Dit geeft hij onder andere vorm in zijn werk: facilitating conversations. “Ik breng mensen in gesprek met zichzelf en elkaar over de wezenlijke onderwerpen die vaak als vanzelfsprekend beschouwd worden en onbenoemd blijven.”

Een andere verandering ten opzichte van vier jaar geleden, is dat Walter me direct meeneemt naar een ander woord, in plaats van authenticiteit, en dat is eigenheid: “Dat zit voor mij dichter op de betekenis. En het is iets minder geladen.”

Wat Walter me leert in dit interview, geef ik als aan hem terug in ons gesprek:

“Het complexe samenspel van eigenheid omvat het individuele proces van autonome ontwikkeling, het verbinden en het manifesteren. Dit is een cyclisch proces dat voortdurend plaatsvindt, zowel individueel als collectief en in interactie. En dat is wat jij faciliteert door middel van conversatie oftewel: het voeren van gesprekken én stilte.

En hierbij, zeg je, is het belangrijk om te luisteren, naar je eigen verlangens en die van de ander door de ander uit te nodigen. Het is dus ook van belang om vragen te stellen: in welke mate klopt het bij mij, in welke mate klikt het tussen ons en in welke mate past wat we aan het doen zijn?

En, ten derde, is het belangrijk om de confrontatie aan te gaan in plaats van te vechten of te vluchten. Ook daarin komt het spreken terug: Spreek je allebei uit of spreek je allemaal uit. Kom gezamenlijk tot afspraken die tot actie leiden. En spreek elkaar aan op de resultaten van die actie. Dan kun je je daarna weer opnieuw uitspreken en is de cirkel rond.”

Lees het hele interview over hoe Walter eigenheid als continu proces weergeeft. Hoe hij zijn praktijkervaringen voor mij in woorden heeft uitgebeeld tot de cirkel helemaal rond was. Het heeft me geraakt. Ik denk doordat zijn verhaal en wat hij in ons gesprek deed, niet losstonden van elkaar.
[Download Walter Berghoef Authenticiteit Eigenheid]