Logo Soul Touching

ziel

De reis

We reizen wat af. En met de toenemende schaarste aan de energiebronnen waar wij zo vertrouwd mee zijn, zal die manier van reizen waarschijnlijk niet eeuwig blijven bestaan. Misschien gaan we andere vormen van reizen en ervaren ontdekken: minder fysiek, meer etherisch. Meer van binnenuit misschien.

Thuis

Maar uiteindelijk doen alle reizen maar één ding: ze brengen ons terug naar huis.

Of het nu een feestvakantie is vol drank en drugs, of het wekenlang alleen lopen van een pelgrimspad, steeds zijn het de ervaringen die je ziel aanraken en verrijken. Soms op de meest wonderlijke manieren brengen ze je terug naar jouw eigen goddelijke staat van zijn.

Ook de reis van de held, de prachtige metafoor van Joseph Campbell voor alle verhalen die wij als mens creëren, vertelt in wezen hetzelfde verhaal. We vertrekken vanuit het Ene en bewegen uiteindelijk weer terug naar het Ene.

Is het zinvol?

Is dat zinvol? Misschien niet. Maar wat als het leven helemaal niet draait om nut of betekenis? Wat als reizen simpelweg is wat de ziel doet? Je bént nu eenmaal die reiziger, of je dat nu bewust kiest of niet.

En misschien is het daarom juist zo waardevol om onderweg regelmatig een reis naar binnen te maken. Een moment van landen in jouw midden, wat ik ook wel je gouden midden noem.

 

De Reis

Afbeelding van Cloé Gérard via Pixabay

Jouw midden

Dat midden voelt voor mij als een poort naar de ziel: naar dat veel grotere, ruimere wezen dat jij in essentie bent. Vanuit dat ziels-perspectief wordt de reis zachter, lichter ook. Je bent minder bezig met oordelen over jezelf, over het leven of over alles wat anders zou moeten zijn. Er ontstaat meer helderheid, meer balans. Een natuurlijke stroom waarin je je gemakkelijker laat meevoeren, zonder alle controle, stress of angst voor een verkeerde afslag.

Dan voelt het leven niet langer als iets dat voortdurend opgelost moet worden, maar als iets dat ervaren mag worden.

Thuiskomen in jezelf

Dus juist in deze tijd: neem regelmatig zo’n moment om thuis te komen in jezelf. Er is geen vaste methode. Vind vooral jouw manier.

Voor mij helpt het om de vingertoppen van beide handen net boven mijn hartgebied te leggen, bij mijn hoge hart. Alsof daar dan een deur opent waardoor ik direct land in mijn zielsenergie. Rustgevend. Bekrachtigend. Niet dat ik dan stressvrij ben, maar het verzacht en neutraliseert. Het maakt mijn dagen lichter en gemakkelijker.

Misschien werkt het ook voor jou. Of misschien ontdek jij jouw eigen ingang naar huis. Ik voel graag met je mee, mocht dat fijn zijn.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – voor als je samen zielscontact wilt maken en daar vertrouwd mee wilt raken)

Eenvoud…, zielsgraag

Deze tijd, die aan de buitenkant met de dag complexer lijkt te worden, is eigenlijk een enorme uitreiking naar eenvoud. Toch zijn we geneigd eenvoud te koppelen aan vroeger tijden. Hoe ver je ook teruggaat: vroeger was alles beter, gemakkelijker, simpeler, en dus, zo lijkt het, ook beter. Het is verleidelijk om het zo te zien. Ons brein kan zich daar heerlijk in verliezen, ronddraaiend in lussen van verlangen, waar we ongemerkt eindeloos in kunnen blijven hangen.

Kussens opschudden

De energie van nu gunt ons dat echter nauwelijks. Ze schudt onze kussens op, wil ons wakker maken, tot het gaatje duwen, en liefst nog daar doorheen. Dus wég met die hang naar andere tijden. Breng jezelf hiér en schouw wat er nu is: de tegenstellingen, de oordelen, de vastgeroeste patronen waarin we steeds opnieuw belanden.

Raap je moed bijeen en stap eruit. Zet de automatische piloot af en laat de stormen voor wat ze zijn. Zoom uit en ervaar de helderheid bóven de wolken. Vanuit dat perspectief wordt alles weer eenvoudig. Je slingert niet langer van het ene standpunt naar het andere, laat je niet meer verleiden tot ingegraven meningen, die een samenzijn in een oogwenk kunnen laten escaleren.

Je luistert. Met je hele lichaam.
Je voelt, tot diep in je wezen.
Je ervaart een stilte die doet denken aan zweven in de ruimte: volledig wakker, volledig aanwezig, terwijl er in jou alleen rust en verstilling is. Welkom in de ruimte van je ziel.

Eenvoud…, zielsgraag

Afbeelding van JennJenn via Pixabay

Alleen maar zijn

Vanuit de ziel wordt het leven weer simpel: al wat is, kenbaar gemaakt door jouw unieke lens, puur en heel. Meer is er niet. Geen strijd, geen verdediging, geen heen-en-weer geslinger. Geen teleurstelling, geen afwijzing. Alleen maar zijn. En van daaruit breng je jouw unieke licht ten tonele. Simpel. Direct. Stralend. Het is wat het is, en jij doet wat je doet.

Natuurlijk is dit nog vaak makkelijker gezegd dan gedaan. Toch nodigt deze tijd je meer dan ooit uit om te spelen met die laag van de ziel, jouw ziel, onze gezamenlijke zielsfrequentie. Neem haar waar. Ervaar het verschil met hoe je je meestal door de dag heen beweegt, vanuit de onbewuste hang naar grip en controle, waarmee je júist een speelbal bent van de elementen. Uitputtend…

Verstil en stem je af

Dus verstil, op willekeurige momenten in je dag. Stem bijvoorbeeld af met je ziel voordat je je bed uitstapt, en sluit je dag op dezelfde manier, voor je slaap bezit van je neemt. Je zult merken dat het leven simpeler wordt. Dat je niets méér hoeft te doen dan stralen vanuit die afstemming.

Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – wanneer je wilt ervaren hoe afstemmen met jouw ziel voelt)

Onweer

Heb je ook zo’n herinnering aan onweer dat een onuitwisbare indruk bij je heeft achtergelaten? Niet zomaar onweer, niet zomaar een stevige bui, maar onweer met alles erop en eraan. Ik herinner me er ééntje heel helder.

Het was hoogzomer. We hadden net salsales gehad en keken met verwondering naar buiten: de lucht in onze straat was donkergroen gekleurd. Bijna magisch. Dat groen werd steeds donkerder, tot het bijna nacht leek.

Rollende donder

Na de kleur kwam het geluid. Rollende donder, eerst ver weg en langzaam dichterbij. En natuurlijk het licht: bliksem, scherp en snijdend. Omdat we er met volle aandacht bij waren, werd het een gedenkwaardig moment. Alsof een groots orkest een beroemd stuk speelde: tromgeroffel, spanning die zich opbouwde, dissonanten die je voelbaar voorbereidden op iets groots. Je besefte: er komt iets, maar hoe zal het eruit gaan zien?

Onweer

Afbeelding van Andreas Jäckel via Pixabay

En toen, een akte verder, brak de hemel open. Regen stortte neer, overvloedig en warm. Heerlijk om in te dansen, met blote voeten of zelfs helemaal naakt, een douche van moeder Natuur. Door de bliksem misschien niet geheel zonder risico, maar je kent het vast: zo’n tropische stortbui die alles schoonspoelt, van binnen en van buiten.

Het momentum van deze tijd

Het momentum van deze tijd doet me hier sterk aan denken. Donkere wolken tekenen zich af aan de horizon, de donder zwelt aan. Het lijkt slechts een kwestie van tijd voordat ‘het’ losbarst, metaforisch gesproken. Maar wat is ‘het’? Ook nu weten we niet precies wat er wil gebeuren. Wij gaan daar niet werkelijk over, al lijkt een kleine groep mensen dat soms wel te denken.

Wanneer natuurgeweld je overvalt, is dat niet prettig en soms zelfs levensbedreigend. Maar de ontlading móét plaatsvinden. Opgebouwde spanning zoekt altijd een uitweg. Dieren weten dat. De natuur weet dat. En wij mensen weten het diep vanbinnen ook, maar handelen er zelden naar. Tot er een kortsluiting in ons leven ontstaat en we worden gedwongen mee te bewegen met een grote ontlading: een reiniging, een reset.

De belofte van een nieuw begin

Hoe heftig ook, elke ontlading is onderdeel van een grotere cyclus en draagt altijd de belofte van een nieuw begin in zich. Zonder die fases, zonder welke fase dan ook, zou Leven, zou Evolutie, stilvallen. Dát zou pas verontrustend zijn.

Dus: Leef! Adem! Gooi je hart open en beweeg mee met de natuurkrachten, door dit en elk toekomstig onweer heen. En eer de geboorte van wat er wil ontstaan, uit jou, uit deze memorabele tijd.

Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – voor een goed gesprek over meebewegen, door angst heen, naar vertrouwen en balans)

Jouw tipping point…

In podcasts en teksten hoor en lees ik vaak de vergelijking van spirituele groei met het trainen van spieren: je hebt door te zetten, geduld te hebben en er heel regelmatig je aandacht op te vestigen of mee bezig te zijn. Een mooie vergelijking, zeker.

Ontastbaar

Wat ik wel een groot verschil vind, is dat spirituele groei veel ontastbaarder is. Spieren kun je immers aanraken, voelen en zien groeien. Na een tijdje flink trainen kun je jezelf het bewijs van vooruitgang laten zien. En dat stimuleert om door te gaan.

Bij het openen voor bewustzijn ligt dat anders. Bewustzijn zélf groeit niet, het ís. Maar ons ervoor openen kan in het begin behoorlijk oncomfortabel voelen. Soms lijkt het zelfs alsof je volledig van je pad bent geraakt.

Kom ik ooit verder?

Als zoeker (en zijn we dat niet allemaal, ik zeker wel), kun je dan momenten van vertwijfeling ervaren: Kom ik ooit verder? Word ik nog gelukkig? Wordt het leven weer fijn? Het is een gangbaar gevoel, want dit pad is niet gemakkelijk.

Het ontastbare, energetische karakter van spirituele groei maakt het soms pittig. Niemand kan je precies vertellen hoe het voor jou werkt. Jij bent een uniek stukje van het geheel, en de waarheid in jou laat zich alleen door jouzelf ontdekken.

Jouw donkere nacht van de ziel

Natuurlijk zijn er gidsen, healers, coaches of vrienden die je kunnen ondersteunen in je donkerste momenten, maar de ultieme groei vindt plaats in dat stuk dat je écht zelf te doen hebt: die donkere nacht van de ziel waarin je in je eentje door het duister beweegt tot het licht in jou, dat er altijd is, weer doorbreekt.

We weten dit ergens wel, maar in een wereld van vorm, waar meten weten is, valt het niet altijd mee om jezelf te voeden met iets dat niet met je vijf zintuigen is waar te nemen.

Je innerlijke tipping point

Totdat je op een onverwacht moment merkt dat er iets is veranderd. Iets voelt lichter. Je lichaam ontspant. Je gemoed is rustiger. Mensen reageren anders. Je hebt je innerlijke tipping point bereikt.

Jouw tipping point

Afbeelding van Mauro Borghesi via Pixabay

Druppel na druppel heb je het bassin van bewustzijn in jou gevuld met aandacht, liefde, en moed. Tot die ene druppel waarmee het begint over te stromen. De angst is aangekeken, de kiertjes in je pantser worden scheuren, en het licht breekt door. Wat een (h)eerlijk moment.

Ga door!

En hoewel je het niet kunt pinpointen of verklaren, het gebeurt! Dus ga door. Luister diep en hoor de vallende druppels en jouw bassin vullen.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – als je het fijn vindt om heel zuiver op jouw proces te kunnen reflecteren)

Je ziel is niet ver weg

Toen ik in 2013 begon met Soul Touching als naam, toen nog meer als ondertitel, voelde het woord ziel voor velen nog heel ver weg. Bijna buitenaards. Mensen schrokken er zelfs een beetje van. Het leek té spannend: alsof je, eenmaal in contact met je ziel, zou verdwijnen in woo-woo land en nooit meer ‘gewoon’ zou kunnen functioneren.

De ziel heeft onze harten veroverd

Maar kijk eens hoe snel dat is veranderd. De ziel heeft onze harten in korte tijd veroverd. Eerst voorzichtig, schoorvoetend, maar steeds meer kreeg ze een plek: in de coachingwereld, in bladen, toen in reclames, en uiteindelijk ook binnen organisaties.

Natuurlijk, deels is het een trend, misschien zelfs een hype, waar sommigen handig op inspelen en vooral geld mee verdienen. Helemaal ok. Maar voor mij is het duidelijk dat dit dieper gaat: we bewegen als mensheid meer en meer naar het ontastbare. Naar datgene waar het hoofd niet meer bij kan, maar wat we ook niet langer kunnen ontkennen.

De ziel, we kunnen er niet onderuit

En dat is precies waar de ziel thuishoort. Ze vraagt niet om wetenschappelijk bewijs, en ze staat ons toe haar op onze eigen manier te beleven. Voor de één meer aards, voor de ander meer mystiek. Hoe dan ook: we kunnen er niet onderuit. Zo voelen we of iets bezield is (zoals een kunstwerk, een gebouw of een muziekstuk) en verlangen we ernaar om met onze hele ziel en zaligheid ergens voor te gaan.

Je ziel is nooit ver weg

Afbeelding van Dean Marston via Pixabay

Je ziel is nooit ver weg

Toch blijft ze, zeker in turbulente tijden, voor velen wat ongrijpbaar. We zouden haar het liefst een vaste plek geven, in ons lichaam bijvoorbeeld, zodat ze tastbaar wordt. Maar de ziel laat zich niet vastzetten. Haar ware gezicht toont ze pas wanneer wij ons overgeven aan die immense wereld voorbíj onze gewone zintuigen. Daar lokt ze ons naartoe. Want voorbij de woorden en de discussies, ligt de onontkoombare ervaring.

Je ziel is nooit ver weg. Ze zit dichter onder je huid dan je soms durft te beseffen. Ze ademt mee in iedere vezel van je bestaan en geeft jouw leven richting en kleur.

Wat betekent bezieling voor jou? Hoe maak jij contact met dat wezenlijke, grotere deel van jezelf?

Liefs en een mooi weekend, Nynke