Logo Soul Touching

ziel

Het scheppen van ruimte

Als we de oude spirituele stromingen mogen geloven, dan zijn we stuk voor stuk scheppers. Creators. Want ja, als wij delen zijn van het geheel – van die goddelijke oerkracht – dan dragen we datzelfde vermogen tot creëren in ons. Scheppen is geen vaardigheid, het is een staat van zijn.

De kooi van armoede

Toch ervaren de meeste mensen dat niet zo. Zelfs wie op papier succesvol is, hoeft nog niet in verbinding te staan met die diepe, vrije creatiekracht. Hard werken en succesvol zijn, kunnen net zo goed een vlucht zijn. Veel levens zijn geleefd in prestaties, zonder ooit werkelijk te bloeien. Want succes dat geboren is uit angst, is net zo’n kooi als armoede.

In deze tijd worden we uitgenodigd om die kooi stukje bij beetje los te laten. We worden uitgenodigd om slachtofferschap te doorzien en steeds vaker ‘ja’ te zeggen tegen onze soevereiniteit. Maar die ‘ja’… die vraagt iets van ons. Ze vraagt ruimte.

Creatiekracht ontstaat vanuit ruimte

Echte creatiekracht ontstaat niet vanuit druk, angst of routine. Het ontstaat in de ruimte. Zoals een wit doek, een baarmoeder van potentieel is. Daar, in het niets, leeft alles wat nog mag ontstaan. Wat dán door je heen wil komen, is een dans tussen jouw menselijke handen en jouw goddelijke vonk.

Maar we zijn zo gewend geraakt aan snelheid, aan ‘doen’, aan tijd en geld als drijvende krachten. En juist die twee vormen de grootste barrière voor vrije creatie. Ze maken het canvas vol, voordat jij je eerste lijn hebt gezet.
Dus: zet tijd en geld even opzij. Voel hoe het is om niets te hoeven. Om te wachten, open te zijn. Dat is scheppende stilte.

 

Het scheppen van ruimte

De vonk vanuit de stilte

Vanuit die stilte komt de vonk – misschien onverwacht, misschien heel subtiel. En dan weet je: het begint. Iets nieuws wil door jou geboren worden. Deins niet terug voor de leegte. Blijf. Adem. En ontvang.

Ik hoor graag wat zich bij jou aandient. Liefs, Nynke

PS: ruimte maken is de kern van contemplatie. Op 21 juni lanceren we ons nieuwste vertaalde werkje De Kunst van Contemplatie. Fijn om je daar ook te ontmoeten. Hier lees je er alles over en kun je je aanmelden.

Mag ik er zijn?

Al vanaf heel jong was dit een wezenlijke vraag voor mij. Een dagelijkse, indringende aanwezigheid in mijn jonge leventje. En hoewel ik ouder werd, veranderde en op een bepaalde manier ‘volwassen’ werd (wat dat dan ook mag zijn), ging de vraag niet weg. Integendeel — ze werd luider.

De vraag als brandstof

Later besefte ik: dát is precies de brandstof. Die ongemakkelijke vraag is vaak nodig om de reis te beginnen. De heldenreis. De tocht naar de diepten van je ziel.

Wanneer ik de vraag hardop uitsprak – en dat deed ik lang niet bij iedereen – kreeg ik vaak te horen: “Ja maar je bént er toch gewoon?” Tja. Ze hadden misschien gelijk. Maar ik voelde het niet zo. Dus was ik er eigenlijk niet écht.

Want we kunnen zóveel doen als mens in een lichaam, zonder werkelijk aanwezig te zijn. Eindeloos dwalen in verleden of toekomst: op de automatische piloot door het leven.

Wie bepaalt?

En dan is er die andere laag: Wie bepaalt eigenlijk of ik er mag zijn? Aan wie stel ik die vraag eigenlijk? En daar zat het hem in. Ik voelde letterlijk (lijfelijk) dat er ‘iemanden’ waren die mijn aanwezigheid niet duldden. Waardoor ik de hele dag op eieren liep, om hen maar niet tegen te komen. Want dan…

Tot na veel ervaringen en innerlijke reizen het besef echt binnenkwam:
Ik ben het zelf.
Ik ben degene die mezelf niet duld.
Ik ben het die een afstand heeft gecreëerd tussen ‘er zijn’ en het leven leven.
Wat is het wonderlijk… hoe krachtig het denken iets kan ontkennen wat er is. En ik bén er.

In mijn werk, het begeleiden van anderen (hoe kan het anders 😇 ), kwam ik diezelfde diepe vraag keer op keer tegen: velen ontkennen hun zijn, terwijl het er voortdurend is.

Er is niemand buiten jou

Totdat je door je angstmembraan valt, en ontdekt: er is niemand buiten jou. Alleen gedachten ín jou. Angstige gedachten die je doen vluchten, je uitputten en klein houden.

Mag ik er zijn?

Afbeelding van hmauck via Pixabay

Maar waar ze zo bang voor zijn, is precies dát wat jij bent. Jouw aanwezigheid.
En dan val het stil, in jou.
Er is niets meer om voor weg te rennen.
Niets meer om te verdedigen.
Er is alleen jij, precies zoals je bent.

Dus ja, mag je er zijn?

Een diepe, heilige vraag.
Die je thuisbrengt, wanneer de tijd rijp is.
Liefs, Nynke

Lichtkracht

Kan het werkelijk zo zijn… dat jouw aanwezigheid in ieder moment voldoende is? Kun je het je voorstellen: een wereld waarin je gewoon jezelf bent? Geen druk. Geen haast. Geen vergelijking met de ander. Geen prestatienorm, geen functioneringsgesprek, maar simpelweg: er zijn.

Afbeelding van Adrian via Pixabay

Het hokjesspel

We zijn gewend aan vorm. Aan functieprofielen, CAO’s, hokjes en systemen. Alles is afgemeten, gekoppeld aan normen, met geld als grote graadmeter. Het duwt ons voort, voedt ons op. Al vanaf heel jong worden we geslepen in de mal.
Pas je in het hokje? En als je niet past: kun je dan een nieuw hokje maken dat wordt erkend, dat bestaansrecht krijgt?

Het is een bijzonder spel dat we samen ontwierpen: het hokjesspel. En ergens voelt het logisch, want diep vanbinnen herkennen we het, dat we omhuld zijn. We zijn een hokje met een hart, met een ziel, met licht van binnen.

Jouw licht

Maar wat nu wringt, is dat we voelen dat die hokjes ons Licht beginnen te belemmeren. Eeuwenlang boden ze veiligheid, bescherming, structuur in een wereld waar het Licht lang gedimd was. En nu… nu wil het Licht weer vrijuit schijnen.

En dat Licht, dat ben jij, dat zijn wij.

Dus: wie ben jij zonder hokje?
Wie ben jij in de volle vrijheid?
Wie ben jij als stralend Licht, onbelemmerd, onvergelijkbaar, onmeetbaar?

Hoe voelt het, als je jezelf toestaat er gewoon te zijn? Zonder verwachting. Zonder beloning. Zonder moeten. Op je werk. Op een verjaardag. In je gezin. Zelfs bij je beste vrienden. Onze maskers zitten diep. Maar jouw Lichtkracht, die leeft. Die klopt aan. Mag het? Liefs, Nynke

Eerst de kip, dan het ei… of toch andersom?

De weg naar innerlijke bevrijding voelt soms als een doolhof zonder uitgang. Alsof je ronddwaalt in een donker bos, zonder richting of lichtpunt. In die momenten lijkt het onmogelijk om vooruit te komen, laat staan om vertrouwen te houden dat alles goedkomt. Of sterker nog: dat alles al goed ís.

Dat gevoel van veiligheid

Dus hoe blijf je hoopvol wanneer je je gevangen voelt? Het vraagt om een gevoel van veiligheid. Maar, wie kan die veiligheid bieden? Ware veiligheid ontstaat van binnenuit, we weten het, ergens. Het is de innerlijke bedding die ons in staat stelt om externe hulp te ontvangen en te vertrouwen.​

Waar begin je?

Maar waar begin je? Creëer je eerst innerlijke veiligheid om een volgende stap te kunnen zetten, of ontstaat die veiligheid juist dóór die stap te nemen? Eerst geloven en dan zien, of eerst zien en dan geloven?
Zodra dilemma’s zich voordoen, probeer dan de optie van ‘niet kiezen’. Wanneer we beide mogelijkheden omarmen, ontstaat er ruimte. Je kunt het dan immers nooit fout doen?

De kip en het ei

Dan kan elke stap, hoe klein ook, een geboorte zijn, een teken van leven, een bewijs dat je groeit. Elke stap die je zet is dan het proces waarin licht voortkomt vanuit donker, een doorgaande dans van de schaduw met haar partner.​
In de diepste duisternis, tijdens de langste nachten van de ziel, kan ritme je gids zijn. Of het nu je ademhaling is, het slaan van een drum, het tekenen van een mandala, of het wiegen van je lichaam; ritme brengt je terug naar jezelf. Ritme is geboorte. En geboorte is ritmisch.​ De kip… en het ei.
Eerst de kip, dan het ei... of toch andersom?
Afbeelding van Alexa via Pixabay

Elke beweging telt

Dus weet dat elke beweging telt. Elke stap is groei en vroeger of later (maar nooit te laat) kiemen zaadjes weer boven de donkere aarde, om het licht te vangen.​
Liefs, Nynke

Voor de duvel niet bang (meer)

Het is nogal wat, waar we als mens doorheen gaan. Niet alleen het verwerken van jeugdtrauma’s of minder positieve ervaringen, maar het veel breder in het reine komen met wat in de schaduw huist.

Onze schaduwen

Deze schaduwen zijn niet altijd direct verbonden met onze ouders of jeugd. Ze kunnen dieper liggen: herinneringen aan vorige levens zoals dat heet, of andere bestaansvormen. Zodra we bewust leven, doen we bewust mee aan het vrijmaken van opgeslagen energie in die schaduw. Als echte loodgieters bevrijden we de prop uit de pijplijn.

En zoals loodgieters en ontstoppers niet bang zijn voor die donkere, vaak stinkende prut die vastzit, zo hebben wij te kijken naar de schaduwen in onze psyche, de weggestopte verhalen van onze ziel.

Stap voor stap proces

Wat zit daar? Welke lijken staan te verstoffen in onze kast, in die herinneringsbank waar we toen we binnenkwamen een stukje uit hebben gepakt om mee te werken? Wat hebben we dus nu uit te pakken om te ont-dekken welk goud erin te vinden is?

Het aangaan van deze diepgewortelde verhalen, patronen en archetypen is geen pretje. Het is een proces van stap voor stap de donkerte naderen en ermee leren dansen.
Voor de duvel niet bang (meer)
Afbeelding van HelenHann via Pixabay
De stinkende drab verandert dan geleidelijk in een stralende danspartner, een geweldig potentieel, een ware gave van goud. De lijken in onze kast, eenmaal tot leven gewekt, blijken onze zielskwaliteiten te zijn, en dus in staat ons volledig te laten bloeien, wat zielsgelukkig maakt en diep vervult.

Van schaduw naar sprankel

Van putjesschepper naar sprankelende gaven met gouden randjes… het zit in ons allemaal. Vat moed en zeg ja tegen jouw dans met de duivel. Maar duw niet te hard, wees liefdevol en eerlijk naar jezelf. Na een poosje merk je: ik ben voor de duvel niet meer bang.

Liefs en een gouden weekend, Nynke