Logo Soul Touching

angst

Dat wat niemand mag zien

Schaduw-werk

Misschien ken je de term ‘schaduwwerk’. Je kunt het therapeutisch of spiritueel werk noemen: het aandacht hebben voor díe aspecten van jezelf die zo pijnlijk voor je zijn wanneer ze aan de orde komen. Het zijn voor een buitenstaander vaak ‘gewone’ dingen die bij het leven horen. Bijvoorbeeld wanneer je terecht wordt gewezen door een collega of je partner, misschien zelfs wel door je kind. Maar voor jezelf raakt het iets dat recht in je schaduw prikt, ongenadig hard.
Het maakt in dit voorbeeld dan niet uit of de terechtwijzing hout snijdt of niet. Je ervaart pijn, boosheid, woede. Of je schiet misschien in een angstreflex en krimpt als het ware in elkaar, alsof je weer kind bent.

Afwijzing, nog zo’n diep schaduw-aspect. Bijvoorbeeld wanneer je een feestje hebt georganiseerd, waarbij je echt over een angstdrempel heen moest om dat überhaupt een keer te doen. En… dan zegt de een na de ander af en zit je op het moment suprême met één gast en een hoop hapjes. Dat kan er zó inhakken.

Maar het kunnen ook kleinere dingen zijn die je raken in je schaduw. Een keer, alweer een tijd geleden, fietsend door de stad, recht tegen de harde wind in, bootste een groepje tieners mijn lichaamshouding na: diep gebogen over mijn stuur. Ze staken zo de draak met me. Onmiddellijk voelde ik diepe schaamte in me opkomen: ik ben stom, lelijk, raar, ….. en zo nog een aantal. Tot, en daar draaide geraakt worden bij mij dan altijd op uit, ik beland bij: ‘ik mag er niet zijn’. Werkelijk niet bedoel ik dan. Geen permissie hebben om hier aanwezig te zijn, op deze aardbol, als dit mens. Dat ik er nog ben is een wonder, omdat ik telkens door de mazen weet te glippen, zo ging het dan in mijn hoofd tekeer. Gelukkig is die stem weg, wat niet wil zeggen dat ik niet meer wordt geraakt.

Deze aanrakingen roepen gevoelens van diepe angst in ons op. Een angst die wijst naar alle laagjes van onszelf die we nog niet helemaal aan het licht hebben gebracht.

We willen die laagjes niet voelen…

…, die verwijzingen naar ervaringen, vaak in ons jonge leven, die zo heftig waren, dat we ze geparkeerd hebben. Meestal zijn we het ons niet eens meer bewust dat we onze gevoelens proberen te omzeilen gedurende de dag. En ook hóe we dat doen, hebben we vaak niet meer in de gaten. De perfecte en verfijnde strategiën die we in het leven hebben geroepen om onze wond te verbloemen, er zijn boeken over volgeschreven en eindeloos veel methodieken aan gewijd.

En zelfs in begeleidings-sessies met een therepeut, coach, healer of wat dan ook, weet dat onderbewuste van ons vaak nóg om de hete brij heen te draaien. Ja, er worden dingen aangeraakt misschien: je huilt bijvoorbeeld, gooit je woede eruit of hebt diepe ‘aha-momenten’ vol inzicht over wat er toen is gebeurd en waarom je reactie zo diep gaat. Maar werkelijk de afwijzing, de terechtwijzing, de diepe schaamte of hartenpijn doorvoelen en ontkrachten, is vaak een kwestie van die bekende ui die we blijven afpellen.

We worden een handje geholpen

En ik heb het idee (en heel veel mensen met mij) dat we dat in versneld tempo aan het doen zijn vandaag de dag. Het lijkt wel of de energie waarin we ons bevinden ons vriendelijk maar beslist een handje aan het helpen is om die ui gewoon kordaat in mootjes te hakken. Om de pleister die door ons zoooo zorgvuldig is aangebracht, met een ruk van de wond te trekken, in plaats van millimeter voor millimeter.

De energie die we steeds meer ervaren, is er een die omwoelt en aan het licht brengt. Geen enkele strategie blijft gespaard. Als ik me, zonder het perse in de gaten te hebben, nog ergens achter probeer te verstoppen, dan drukt er bijna meteen wel iemand op mijn knop waardoor ik weet: Nyn, je hebt weer eens iets in jezelf aan te kijken.

De lieve vrede bewaren

Zo kan ik bijvoorbeeld in een bepaalde situatie inslikken wat ik écht onder woorden wil brengen, om toch maar de lieve vrede te bewaren. Want stel dat het verkeerd valt, wat ik zeg. Met Weegschaal als sterrenbeeld en ascendant, gaat dat bijna reflexmatig. Kwam ik hier een poos geleden nog heel vaak mee weg, nu is er bijna meteen iemand getriggerd. Het is alsof we in sneltreinvaart telepathisch leren te communiceren met elkaar. We lezen en voelen in andersmans schaduw, ook als we dat totaal niet beseffen. En we drukken in onze reactie exact op díe knoppen bij elkaar die onze angstreflexen aanzetten. Aauw, weer iets om los te laten.

Open en bloot

Maar wat ook steeds vaker en sneller gebeurt is dat we door onze eigen gebouwde mand vallen. Dat is het punt waarop we zo moe zijn van het verstoppen van een deel van ons, dat het gewoon niet meer gaat. Het vasthouden aan onze strategieën is gewoon te vermoeiend geworden. En er breekt als het ware iets open in ons. Alsof we onze armen spreiden en luidkeels schreeuwen: “Hier ben ik!!!!!” “This is me!!!!!” “Joehoehoehoe!!!!”

Dat wat niemand mag zien

Open en bloot staan we daar opeens. Wat een heerlijk bevrijdende ervaring. Bevrijdend, omdat de diepe angst, het verdriet, de pijn en de schaamte in een helder moment opeens kunnen worden binnengelaten en omarmd. Als het na lange tijd goedmaken met een uit het oog verloren vriend(in). Eindelijk: ze is hij (zij) er weer. Welkom, welkom. Waarom zijn we eigenlijk ooit gebrouilleerd? Waar was dat nou voor nodig? Ja, waar was het verstoppen van dat deel van ons eigenlijk voor nodig? Jee, wat een opluchting: dat hoeft niet meer!

Een rotsvaste fundering, tot….

We realiseren ons in dat moment dat die omarming van onszelf een rotsvaste fundering slaat onder ons mens-zijn. We wijzen onszelf in dat stuk niet meer af en daarmee heeft iedere afwijzing van mensen om ons heen, ook geen voedingsbodem meer.

Tot… iemand weer een laagje heeft gevonden: toch nog een ‘Dat wat niemand mag zien’. Toch nog een uienschilletje, al is het een dunnetje, die ons komt verrassen. Maar, inmiddels zo gepokt en gemazeld in dit schaduwwerk en uien hakken, spreiden we onze armen bijna meteen: “Kom maar pijn, angst, verdriet en schaamte. Kom maar binnen. Je bent zo welkom. Schuif aan en vertel. Waar ben je al die tijd geweest?” En je luistert, glimlachend, je hart open voor deze mooie her-één-iging.

Liefs van Nynke

PS: Vind je het fijn samen in jouw schaduw te kijken omdat je blinde vlekken ervaart, iets waar je zelf niet bij lijkt te kunnen komen? Meld je aan voor een gratis kennismaking. Dan neem ik snel contact met je op en creëren we helderheid.

Je doet het goed – beter dan je denkt!

Als je dit leest, dan is dat misschien omdat je me ergens van kent of omdat je getriggerd bent door de titel of door mijn profiel. Maar zeker is dat er energetisch iets in jou wordt aangeraakt. Alles is energie. Misschien is het inmiddels een afgezaagd statement voor je, maar we kunnen er gewoonweg niet omheen. Dus als je dit leest, dan resoneer je op de een of andere manier met mijn energie en met het verfijnde waarnemen van energie. En ben je vrijwel zeker erg sensitief. Het is dan ook heel waarschijnlijk dat je door periodes bent gegaan van grote onzekerheid en twijfel, van zoeken en het gevoel er alleen voor te staan. En die periodes zijn bij veel mensen nog niet voorbij.

Dat wás je wereld

In heel rap tempo verandert de energie. Alle energie. De energie die wij zijn, die om ons heen is, waaruit wij tappen en die wij teruggeven. Het is allemaal uiteindelijk één en dezelfde energie. In vele schakeringen, in vele smaken, in vele kleuren. Deze snelle verandering vindt dus ook in ons plaats, in hoe we ons voelen en wat we denken. Vond je 5-10 jaar geleden nog een vorm van houvast in je gezin, je baan, je relatie etc. (of je dat nou een fijn houvast vond of niet) waardoor je even op adem kon komen op je zoektocht, dat houvast brokkelt steeds meer af of blijkt plotsklaps verdwenen. Waar je voorheen nog het besef had: oh ja, dit is dé wereld, dit zijn de mensen in míjn wereld en zo werken de dingen, lijkt dat steeds minder aan de orde.

Want die orde zélf is aan het schuiven. Het lijkt meer op een wanorde. Alsof je als een drenkeling in een oceaan drijft, vastgeklampt aan een stuk hout, wat dan opeens verbrokkelt. Je moet dan zelf weer gaan zwemmen, op zoek naar een nieuw stuk hout om even bij op adem te komen. Zo is het nu een beetje.

Zwemmen naar de kust

Het zelf zwemmen is wel nodig. Je beseft dat. Niet alleen om even ergens houvast te vinden maar ook om weer écht vaste grond onder je voeten te krijgen. Je hebt zelf wat te doen. Maar wat dan? En waar zwem je naartoe dan? Hoe lang duurt dat zwemmen en red je dat wel? Je wilt de kustlijn zien. Je wilt kunnen plannen en uit kunnen rekenen hoe lang je nog nodig hebt zodat je tegen jezelf kunt zeggen: ok, dit houd ik wel vol. Dit lukt me wel.

Jij schept je nieuwe wereld

Maar zo werkt het niet. Die kustlijn is er niet. Die kustlijn ga je al zwemmende zelf aan je horizon creëren. Eerst met je verbeelding. Je richt je aandacht naar binnen en voelt in jezelf, in je energie. Naarmate je het vaker doet, herken je wat echt jou eigen is. Wat zonder twijfel jou is. En daarmee schep je het beeld van die kustlijn, je nieuwe ‘land’. Daar waar je wilt zijn. Maar ook de persoon die je dan bent.

Het nieuwe kan heel tastbaar zijn: een nieuwe woonplek, je lichaam dat verandert, een nieuwe baan of de start van een eigen bedrijf. Of het is minder tastbaar en meer waarneembaar voor jezelf in hoe je in je vel zit.

Hoe dan ook, elke afstemming met jezelf maakt die nieuwe kustlijn concreter. Hij gaat je trekken en je zwemt weer door, steeds krachtiger en meer gefocust.

De enorme verandering

Heel in het kort gaan we op zo’n soort manier door deze grote verandering die nu plaatsvindt. Waarin we leren onszelf heel bewust af te stemmen op een ontastbare wereld van energie, waarvan we ergens wisten dat ‘ie bestond maar voor het gemak er maar niet teveel ruimte aan gaven. Want wat moet je met iets dat je niet kunt zien, kunt pakken of kunt controleren? En toch, die ontastbare wereld, zo wordt steeds sneller duidelijk, heeft een enorme impact op wie we zijn en alles wat deel uitmaakt van onze realiteit. Een impact die vele malen groter is dan dat waaraan we zo gewend zijn. Dat wat tastbaar en controleerbaar is.

De enorme overgang naar het leren te vertrouwen op die ontastbare wereld van energie als grootste speler in je leven, dat is als het zwemmen in die oceaan. Het oude houvast, de tastbare wereld die je dacht onder controle te hebben, heb je achter je gelaten. De nieuwe wereld, jouw nieuwe wereld, ben je al zwemmende vorm aan het geven. En hoe meer je intapt op die ontastbare wereld in jezelf, deste meer je merkt dat je er contact mee kunt maken en dat je ook antwoorden krijgt op de vragen en twijfels die in je leven. Daarmee wordt die wereld van energie, die in jezelf begint, een wereld van antwoorden en ingevingen. En met antwoorden en ingevingen kun concreet iets nieuws manifesteren. Zo scheppen we een nieuwe wereld van binnen naar buiten in plaats van andersom.

Vertrouwen en doorgaan

Het is als de stukken hout die je telkens weer op de juiste momenten blijkt te vinden terwijl je zwemt: je leert te vertrouwen op het proces van je interne afstemming en de focus die van daaruit ontstaat. Je voelt de kracht om door te blijven zwemmen en ziet hoe de stukken hout als vanzelf naar je toe komen op de moeilijke momenten dat je wilt rusten of op wilt geven. En de kust komt dichterbij. Alsmaar dichterbij. Af en toe ervaar je, al zwemmende, dat je eigenlijk al vaste grond onder je voeten voelt. Je zwemt nog steeds maar die nieuwe grond onder je voeten voel je heel duidelijk. Het zwemmen wordt daardoor makkelijker. De oceaan lijkt steeds meer een ondiep stuk zee langs een strand, waar je in kunt duiken wanneer je wilt.

En die horizon? Die blijft gewoon de horizon. Nieuwe dromen blijven komen, maar in jou groeit het besef dat je vanuit jouw energiewereld altijd precies kunt scheppen wat je bij je past. Je voelt je stevig en vertrouwt op jouw oceaan aan mogelijkheden.

Je doet het goed

Je doet het goed. Weet dat. Er is geen perfecte route naar die nieuwe kustlijn. Er is geen perfecte kustlijn. Het is jouw creatie, jouw energie op basis van jouw manier van voelen en kijken naar de dingen. Het enige dat werkelijk belangrijk is, is dat je vierkant achter jezelf blijft staan in dit proces, bij iedere stap. Ook bij angsten en twijfels. Ook wanneer de wereld tegen je lijkt te zijn en jouw angsten aan je terugspiegelt. Ook dan doe je het goed. Sluit jezelf hiermee in je hart. Dat geeft rust. En waar rust is, krijg je overzicht. En overzicht geeft helderheid. Je kunt dit niet fout doen. Bewust zíjn en jezelf in je hart sluiten, meer heb je in feite niet te doen.

Liefs van Nynke

PS: Ervaar je jezelf middenin die oceaan, dobberend zonder focus? Meld je hier aan voor een kennismaking per telefoon/zoom. Ik geef helderheid in waar je zit. En samen kijken we naar wat je nu verder brengt. Welkom.

Een dunne lijn…

Je denkt dat je iets verwerkt hebt. Je hebt moedige stappen gezet. Maar voor je het weet, BAM, daar ga je weer. Weer in die shit, dat grote verdriet, het gemis, die angst. Of het gevoel van falen en niet kunnen. Komt daar nou nooit een einde aan? Ja, dat komt er wel!

Verwerken van je shit is een bijzonder groeiproces

Maar dat bepaal je niet met je hoofd. Het is het meest wijze deel van jou dat bepaalt. Je kunt trekken en duwen wat je wilt. Verwerken van je shit is een bijzonder groeiproces dat, net als alle biologische processen (zoals de dagelijkse deling van je cellen) een uniek eigen tempo heeft. Het is magisch en perfect.

Je kunt het zo goed mogelijk faciliteren, stimuleren, handjes helpen. Maar het heeft z’n Goddelijke gang. Dus straf jezelf nooit omdat je (nog) niet bent waar je denkt te ‘moeten’ zijn. Je doet het goed, je bent helemaal on track. Geef jezelf die credits!

De kleine mens en de grote mens

“Ja fijn”, zeg je, “maar zo voelt het niet”. Nee, als we middenin onze shit zitten, dan voelen we ons onmachtig, verslagen, wanhopig en diep onzeker. We ervaren hoe klein we zijn als mens. Het is ook precies dát gevoel die kleine mens te zijn, dat ons zo mooi aangeeft dat we geen verbinding ervaren met dat veel grotere deel van onszelf. Dat deel dat je de bron kunt noemen of Spirit of je hogere Zelf.

Je zou kunnen zeggen dat we als kleine mens als het ware worden ‘geduwd’ op zoek te gaan naar wat er nog meer is. Juist door ons rot te voelen. Het geeft ons de onontkoombare stimulans op zoek te gaan naar wie we nog meer zijn: de grote of oneindige mens. Met andere woorden: onze wanhoop en depressie, zijn eigenlijk een stimulans om hoe dan ook op ontdekkingsreis te gaan, naar het licht aan het einde van de welbekende tunnel. Dat is de reis van de zingeving en bewustwording. En uiteindelijk de weg naar verlichting.

De grote shift

Iedereen loopt daarin een eigen pad. Maar er zijn wel parallellen in wat we meemaken. Wat voor mij bijvoorbeeld een grote shift betekende, en dat is een hele belangrijke shift voor heel veel mensen, was het inzicht dat ik geen slachtoffer ben maar een schepper van wat er in mijn leven is. Dat was eventjes een confronterende spiegel. Maar tegelijk gaf het me kracht omdat ik me realiseerde dat ik niet een speelbal ben van omstandigheden maar die omstandigheden voor mezelf in het leven roep om daarin mezelf te leren kennen.

Ik begon dus te ervaren hoe energie werkt. Hoe niets zomaar gebeurt, maar een continue reflectie is van de energie die ik ben en die ik dus uitstraal. En zo leerde ik inzien dat alles in het leven een perfect (energetisch) onderdeel is van ons proces op zoek naar dat licht aan het einde van de tunnel. Immers, alleen wanneer het leven jou naar jezelf terug spiegelt, kun je je bewust worden van jezelf en hele andere bewuste besluiten nemen.

Spiritueel ontwaken

Als je leert dat je de schepper bent van wat je in je leven ervaart, dan ben je dus de marionettenspeler en niet de marionet. Je trekt aan de touwtjes. En als je aan de touwtjes trekt, en niet fijn vindt wat je meemaakt, dan ontstaat er een drive om te leren waar de touwtjes zitten en hoe die te bespelen. En dat is voor mij spiritueel ontwaken.

Eenmaal op dat pad, dan is er zo enorm veel te leren. Allereerst: heel belangrijk is dat we beseffen dat we niet schuldig zijn aan wat er in ons leven gebeurt. Het feit dat we marionettenspelers zijn, betekent niet dat we ons leven wel eventjes fixen als het niet bevalt en stom zijn als dat niet lukt. Dit gaat niet over fixen. Het gaat over spelen. De marionetten-speler speelt. En we zijn aan het leren hoe dat werkt. En wat onze rol precies is. Dus heb geduld met jezelf. En wees mild voor jezelf.

Op het moment dat je naar jezelf kunt kijken als iemand die bezig is te leren hoe het leven zo te bespelen dat het voldoening geeft, dan heb je een grote shift gemaakt. Van slachtoffer naar studen. En daarna naar marionettenspeler. De wanhoop, het verdriet en de angsten zien er meteen iets anders uit. Maar het spel begint pas. Want hoe ga je dan zo goed mogelijk om met wat er aan zwaars op je pad komt? Hoe houd je je motivatie hoog als je telkens dezelfde donkere gevoelens ervaart?

Leren lopen op een dunne lijn

Dat is de essentie van het leerproces! De kern van het spel. Als je het mij vraagt gaat het om het bewaren van je evenwicht terwijl je op een dunne lijn loopt. Aan de ene kant verzuip je in die donkere gedachten en gevoelens. Je wórdt ze, vecht ermee om er vanaf te komen, tot je er helemaal in lijkt vast te lopen. Aan de andere kant ontken je ze, en duwt ze weg: wat er niet is, bestaat niet. Dan zet je ze achter een deurtje en komen ze je te pas en te onpas lastig vallen. We leren de gulden middenweg te bewandelen, die dunne lijn, juist door beide kanten voluit te ervaren.

Stap voor stap

We leren stap voor stap de donkere gedachten en emoties aan te kijken en te doorvoelen, zónder ze te zijn. We leren er van een afstandje naar te kijken zonder ze te ontkennen. De donkerte ís er, maar het is studiemateriaal, onderdeel van ons spel. En zo leren we dat alles wat we niet fijn vinden uit ons spel verdwijnt, als we ermee hebben gespeeld: als we het hebben gezien, gehoord, gevoeld en dus ervaren. Dan hebben we weer meer van onszelf leren kennen, en gaan we door naar de volgende spelronde. Ik wens je sterkte. Én ik wens je plezier.

Veel liefs, Nynke

PS: Heb jij het gevoel weg te zakken in donkere emoties, of ze niet aan te gaan terwijl je ergens voelt dat dat nodig is? Vind je het fijn als ik eens naar je luister en helderheid bied vanuit je verhaal? Je bent heel welkom voor een gratis online Losmaaksessie. Meld je aan op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie en je zult merken dat je inspiratie en energie terugkomen zodat je weet welke stappen je wilt zetten.

 

 

 

Kijk je mee in de spiegel?

Jazeker, pak vooral die in je badkamer mee en die op je werk in het toilet. Of straks, die in de kroeg. En de winkelruit natuurlijk tijdens het boodschappen doen. Maar deze spiegel gaat nog iets verder. Als je het leuk vindt, doe mee en zie jezelf in deze nieuwe spiegel. Ik ben benieuwd wat je van jezelf vindt.

Wat vaak goed werkt is om even een moment voor jezelf te nemen

en rustig te gaan zitten. Ogen sluiten werkt ook goed. Het idee is dat je even ‘uitzet’ wat je naar buiten trekt met je aandacht. Dus doe wat jou helpt nu om met jezelf te zijn. Hier gaan we. (Wil je luisteren in plaats van lezen? Dat kan hier:)

Zit of lig, sluit je ogen en begin je adem te volgen. Wat ik zelf fijn vind om bewust te ademen is bij je inademing met je aandacht te gaan van je stuit, helemaal langs je ruggengraat omhoog, langs je nek en achterhoofd tot aan je kruin. En bij je uitademing van je kruin weer in een rechte lijn naar beneden langs je hele voorkant tot je weer bij je stuit bent. Volg een aantal keren je in- en uitademing en merk wat het met je doet. Alles is goed.

Nodig jezelf dan uit om je een voorval te her-inneren dat niet zo’n fijne indruk op je heeft achtergelaten. Het perfecte voorval vinden is niet relevant. Neem gewoon het eerste dat in je opkomt. Gewoon ‘iets’ met een voor jou wat negatieve lading. Kan van alles zijn, recent, lang geleden of iets er tussenin. Ben je daar?

Ga er maar helemaal in. Voel dat je lichaam reageert op wie er aanwezig was of waren en wat er werd gezegd. Ervaar welke sensaties de plek oproept. Merk dat je reageert op wat voor weer het was en of je binnen of buiten was, in het licht of het donker. Alles doet mee. Laat al die sensaties maar in je lijf stromen. Hoor, ruik, voel, zie, proef wat er opkomt.

En merk dan op wat je heeft geraakt in dit voorval. Dat is waarschijnlijk de reden dat je dit nu hebt gekozen. Werd iemand boos op je? Kwam iemand te laat en werd jij boos, of verdrietig? Of was het een situatie waarin je onverwacht een knalrood hoofd kreeg omdat je werd gewezen op iets waar je je heel erg voor schaamt. Iets aan je lijf, je kleding, iets dat niet lekker loopt in je leven. Neem het waar. Laat het toe. Laat het er helemaal zijn. Voel maar wat er te voelen is. Het is allemaal goed. Je doet het precies goed.

Alles wat je nu ervaart, nu je hier weer bent in deze gebeurtenis, dát is jouw spiegelbeeld.

jouw spiegelbeeld in de spiegel van het leven

Dit is wie jij bent. Jij bént die persoon die zo boos op jou werd. Jij bént die vriend die jou niet meer wilde zien én de collega’s die jou links lieten liggen. Alles in de situatie waar je nu bent, dat ben jij. Het heeft helemaal niets met die ander te maken. En alles met jou. Jij bent de boosheid. Jij bent de gemene opmerking. Jij bent het te laat komen. Jij bent de desinteresse. Én jij bent ook jouw reactie daarop.

Hoe voelt dat? Kom je nu in opstand? Ervaar je boosheid? Haak je misschien af? Alles is goed. Neem het gewoon waar. Neem even de tijd om te registreren.

Als je jezelf voor je gevoel voldoende in de spiegel hebt gezien voor dit moment, ga dan weer even naar je ademhaling. Adem weer een paar keer bewust in en uit. Voel je voeten, je handen, je lichaam, je hoofd. Rek en strek als je dat fijn vindt en… je bent weer terug. Als je je ervaring wilt ‘pakken’ schrijf dan (in steekwoorden) wat ze je heeft gebracht. Meestal is ze snel vervlogen.

Wat heeft jouw spiegelbeeld je verteld?

Wat heb je van jezelf leren kennen, dat je wellicht nog niet kende? Wat riep dat in je op? En hoe voelt dat nu voor je? Hoe is het om ook alles te zijn wat je niet prettig vindt wat je ervaart gedurende je dag? Laat je het toe of vind je het onzin? Misschien krijg je het niet rond met je gedachten, dat jij dat kunt zijn? Die ander deed het toch? Dat was ik toch niet?

Een ander kan je niets doen, wat jij niet ook bent op dat moment.

Zo simpel is het. Sowieso zijn we alles als mens. We zijn heel en perfect. En via ervaringen, de hele dag door, worden we ons daarvan weer bewust. Telkens een stukje meer. We kunnen ons alleen dat bewust worden wat we in het moment zelf vertegenwoordigen. Anders kunnen we het niet waarnemen. Dan ligt het buiten onze radar. Zoiets als: je kunt niet weten wat je niet weet.

De spiegel van het leven helpt ons telkens wat nieuws van onszelf te leren kennen.

Dit kunnen hele fijne dingen zijn. We hebben immers ook hele fijne ervaringen. Misschien niet iedere dag maar ze zijn er. Zeker wanneer je er meer op gaat letten. Dan haal je ze bewust binnen je radar, die spiegelbeelden van jou zoals je jezelf het liefste ziet.

Maar alleen het fijne stuk van jezelf willen zien in deze spiegel van het leven, houdt je als het ware gehandicapt.

Je blijft energetisch mank lopen. En komt niet makkelijk vooruit. Het gaat in je leven om het integreren van ál je ervaringen als deel van jou. En dat doen we door dagelijks in de spiegel van die ervaringen te kijken. En ze te ervaren voor wat ze zijn. Meer niet. Alle sensaties van je spiegelbeeld ebben vanzelf weer weg. En dan heb je weer een stuk bewustzijn over jezelf gewonnen. Dan heb je weer ervaren dat ook jij dat boze in je hebt, dat gemene, dat schaamtevolle en dat achteloze. Naast dat liefdevolle, hartelijke, trouwe en zorgende bijvoorbeeld.

Iedere ervaring die je bewust in jouw spiegel ziet, geeft je meer inzicht in jezelf én de ander.

En zodra we in de ander onszelf zien en omgekeerd, verdwijnen onze angsten. De angsten die ons herinneren aan die diepgewortelde ervaringen van pijn, verdriet, eenzaamheid en afwijzing. Die wortels lossen op wanneer we ze bij de ander zien via de spiegel van het leven.

Daarom zijn spiegels zo fijn:

zo blijven die verstopte emoties, die we niet meer willen voelen, uiteindelijk nooit verstopt. Iedere dag krijgen we de kans ze weer te ervaren door alles wat we meemaken. Zelfs als we de hele dag in bed blijven liggen. Alle ervaringen en alle mensen spiegelen ons terug naar ons. En dat is een moment waarop we weer een stuk van onszelf kunnen oogsten. Prachtig toch?

Als jij dat fijn vindt, kijk ik graag samen met jou in de spiegel. Via jouw ervaring van mij, oogst je nieuwe stukken van jezelf en loop je steeds makkelijker door je leven, steeds minder mank. Mijn ‘rol’ als jouw spiegel is jou helderheid te laten ervaren over wat jij in ons gesprek wilt zien van jezelf. En dat is precies het stuk waar je nu naar op zoek bent. Het klopt altijd. Dus, loop je ergens tegenaan wat wrikt of vastzit? Kom je ergens niet uit en is je spiegelbeeld niet helder voor je? Wees heel welkom voor een gratis Losmaaksessie. Meld je aan op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie/ . Dan neem ik snel contact met je op en creëren we helderheid. Eerst wat vragen stellen? Dat kan ook. Neem gerust contact op. Lieve groet, heb het goed en geniet van je ervaringen vandaag. Nynke

Laat jij je raken?

Laat jij je raken?

Laat jij je kraken?

Laat jij iets binnen, blijft er iets haken?

Wat is jouw energie?

Wat van een ander?

Wat verwar je eigenlijk van elkander?

 

Krijg je een seintje

In je buik in je hart?

Wanneer je de ander voor je eigen verwart?

Wat kom je hier doen in deze wereld vol verwarring?

Gaat het je om geld

Of brengt dat verstarring?

 

Laat jij je raken

In je diepste verlangen?

Weet je hoe die voelt

Of blijf je hangen

In angst en twijfel en oordelen over wie je bent?

Alsof jij jezelf al volledig kent

 

Laat jij je raken in wat er vanuit jou wil stralen

Of kruip je weer terug, bang om te falen?

Is er verdriet als je ’s avonds helemaal alleen

De balans opmaakt, kijkend om je heen?

Met dat gevoel diep van binnen dat je ziel naar je lonkt

‘Doe ik dan iets fout’, denk je, ‘Mis ik de vonk?’

Nee er is niets te missen. En alleen zit in je hoofd

Je bent alles én individu, tot je vlammetje dooft

Maar laat je emoties er zijn. Geef ze ruim baan!

Je schept hoe dan ook: alles in je leven is uit jou ontstaan

 

Laat jij je raken?

Laat jij je kraken?

Mis je de vonk?

Mis je de lonk

Van je ziel, van je leven?

Stel jezelf dan de vraag:

‘Wat wil jíj geven’?

Van jou eerst aan jou en vandaar aan wie wil

Luister heel rustig, luister, wees stil…

Het antwoord is dat wat als vanzelf gaat, dat wat wil stromen

En jouw weg is de perfecte om daar te komen

Jouw dromen zijn reëel

Fysiek en pakbaar

Als jij dat wilt, maak je ze waar

Dromen zijn geen bedrog

Zolang jij jezelf niet bedriegt

Wanneer jij je laat raken, is er niemand die liegt.

 

Laat je raken

In je lijf, in je gedachten

En ervaar wat er loskomt

Aan scheppende krachten

Herhaal dit, ja, telkens en nog een keer

Stop niet meer bij het voelen van oud zeer

Ga door, ga door en blijf gaan voor dat lichte

Dat bij elke aanraking een beetje meer voor je zal zwichten

Het komt naar buiten, neemt in helderheid toe

Koester dit in wording, ook al snap je niet hoe

Alles, echt alles is goed wat je doet

Jezelf openen vraagt echter heel veel moed

 

Laat je raken, laat je kraken

Stoppen kan niet meer

Haal diep adem, pak je hand en open je hart

Je licht is er altijd

Zie je… je voelt het alweer.

Ik schrijf mijn maandelijkse blogs om jou eraan te herinneren dat, hoe rot je je misschien voelt, hoezeer je vastzit in een dilemma, angst of twijfel en niet weet hoe je verder kunt, de antwoorden in jezelf zitten en je erbij kunt. En ja, soms even met iemand samen. Je bent heel welkom om met mij samen te kijken naar wat jou tegenhoudt om dat wat je wilt, in beweging te krijgen. In een gratis Losmaaksessie (20 min) krijg je hierbij helderheid, nieuwe energie en ideeën. Meld je aan op www.soultouching.nu/gratis