angst

Kan thuiskomen zo pijnlijk zijn?

Thuis. Als het goed, fijn en veilig is, is thuis een haven, een rustpunt, een plek waar je verdediging ‘uit’ kan en je hele systeem tot rust kan komen. Ik realiseer me dat dat absoluut niet vanzelfsprekend is. Ons thuis vroeger was niet zo veilig en daarom niet een plek waar rust gemakkelijk indaalde. Mijn herinnering is er eentje van: altijd op mijn hoede zijn.

Het interne en externe thuis

Dat is het externe thuis: de fysieke plek, de mensen die het dichtste bij je staan (ouders, verzorgers, broers en zussen), eventuele huisdieren en planten, spulletjes, kleuren en geuren.

Maar ook het interne thuis, het thuiskomen bij jezelf, hoeft niet zo vanzelfsprekend te zijn. Is dat vaak ook niet. Hoe bewust ben je je bijvoorbeeld van een thuis in jezelf waar je landt en werkelijke rust vindt? Waar je je opent, als vanzelf verzacht en waar oordelen wegvallen?

Verder van huis

Het is een heerlijke plek om te zijn maar eentje die nog best wat voeten in de aarde kan hebben. Mijn ervaring is dat dat innerlijke thuis zich juist ook minder makkelijk laat openen naarmate je proces van het aankijken van oud zeer vordert. Hoe meer jouw open, vrije staat van zijn de belangrijkste wordt in je dag, hoe pijnlijker het lijkt te worden waardoor het net is alsof je alleen maar verder van huis raakt.

Niets is minder waar! Zoals Paulo Coelho zo prachtig omschrijft in zijn boek ‘De Alchemist’, is het naderen van je innerlijke thuis vaak in toenemende mate confronterend en kan het juist (in ieder geval voor een tijdje) alleen maar meer angsten oproepen.

Gewoon jezelf zijn

Als je eindelijk van binnenuit de toestemming voelt gewoon te willen zíjn in plaats van jezelf opleggen iemand te móeten zijn, lijkt het of je hele hebben en houden bloot komt te liggen. En poeh, dat kan zeer doen. En zo ontheemd voelen. Alsof alle grond onder je voeten wegzakt, alsof de maatschappij (wie dat dan ook zijn) je massaal afwijst en zelfs je vrienden opeens heel anders lijken dan je altijd dacht.

Gewoon jezelf zijn, is zo ongewoon geworden in de loop van de tijd, dat je lijkt te sterven van angst. De jij waarop je tot nog toe kon bouwen op een bepaalde manier, gaat, zo voel je, een zekere dood tegemoet. En wat daarvoor in de plaats mag komen, dat gewone zelf, is gek genoeg nog helemaal niet zo helder, hoe gewoon en dichtbij het ook is.

Sterven

Misschien is het wel heel heilzaam om je eens in te denken dat je aan het sterven bent en wat er op dat moment of in die fase nog echt toe doet. Wat wil er dan aan de oppervlakte komen en zich zonder angst laten zien? Als de dood toch onvermijdelijk is, wat is dan haar boodschap?

Afbeelding van R. E. Beck via Pixabay

Leef! het thuiskomen

Thuis, zo doodeenvoudig en toch vaak zo ingewikkeld. Gewikkeld in angsten en diepgewortelde weerstand om het leven los te laten. Het te laten gaan zoals het wil gaan. Maar het gaat, onherroepelijk gaat het leven haar goddelijke gang. Laat ik me er dan maar aan overgeven, zeggen we daarom allemaal, op enig moment. Leve en leef het thuiskomen, hoe pijnlijk ook!

Liefs van Nynke

PS: Hoe ervaar jij je thuis? Ben je veilig, in deze wereld, bij jezelf? Ben je hierin zoekende en lijkt het je fijn te verkennen hoe thuiskomen je rust kan geven, maak een afspraak met me voor een kennismakingsgesprek. Ik bied je een helende ruimte voor je vraag, je situatie, je verhaal en geef helderheid. Samen kijken en voelen we wat een fijne volgende stap voor je kan zijn.

Jouw begeleiding in bevrijding

Het is bijna bevrijdingsdag in Nederland. Wij kiezen vaak bijzondere momenten om ze vervolgens officieel vast te leggen en op die manier te herinneren, te herdenken, te her-voelen wat er was, wat er nu is en wat mogelijk gaat komen. En buiten die datum of dat moment ontslaan we onszelf meestal van de bijzonderheid van ieder moment en gaan op in de routines en gewoontes van het leven, waarin bijzonderheid vaak wordt overschreeuwd.

Maar ieder moment is immers bijzonder, omdat ieder moment er een is die uitnodigt onszelf te bevrijden van het idee dat we onvrij zijn. Er zit zoveel angst in ons, waarvan nog maar heel weinig mensen zich werkelijk hebben vrijgemaakt. En juist die angst is zo prachtig krachtig. Het is zo’n motor om op zoek te blijven naar vrijheid en wat dat dan is. Want ook dat gebeurt steeds meer: al die mensen die door de deken van angst, die we om ons heen hebben gewoven, heendringen. Alsof we steeds meer bevrijdingsgaten prikken in dat wat ons klein houdt, remt en doet terugzakken in een grijze massa van ingehouden leven.

Afbeelding van Stux via Pixabay

Angst is in dit geval een paraplu-woord, een verzamelnaam voor alle remmingen die we als mens nog in ons dragen. Dus misschien ervaar je helemaal geen angst in je dag en toch… kun je zeggen dat je helemaal vrij bent? Heb je 100% vertrouwen in ieder moment dat het leven door je heen beweegt? Durf je blind te varen op waar dat leven je dan naartoe wil brengen?

Want daar zit ‘m de kneep, of de knoop (in je maag): het leven stuwt ons altijd linea recta naar de angst. Omdat dat als enige de deur opent naar haar wederhelft: de Liefde. Sterker nog: durven we in die angst te branden, dan blijkt dát het Liefdesvuur te zijn. Maar hoe dan, hoe doe ik dat? vraag je misschien.

Jouw begeleiding in bevrijding is uniek voor jou dus ik kan daar niet een eenduidig antwoord op geven dat helemaal recht doet aan jouw bijzondere proces. Maar wat je begeleiding volgens mij altijd mag bevatten is: engelengeduld, moed en doorzetting en heel veel zachtheid voor jezelf.

Engelengeduld is de sleutel om überhaupt gewaar te zijn van jezelf in je dag. Alleen met gewaarzijn ben je pas in staat de liefde in jezelf te ontsluiten en die te onderscheiden van alle momenten waarin de angst regeert. En alleen wanneer je jezelf met zachtheid benadert, kan er iets in je openen. Alles in ons verzet zich immers tegen die levensstroom die ons naar die grootste angsten wil hebben, diep diep in onze onderbuik. Maar met moed en doorzetting, dag in dag uit jezelf aankijkend in je energetische spiegel, beweeg je jezelf richting de onherroepelijk vrijheid. Want de stroom naar de angst is exact dat: de onherroepelijke stroom naar vrijheid.

En ook al lijken je angsten misschien een tijdje toe te nemen en oncontroleerbaarder te zijn (wat een heel goed teken is), je betrapt jezelf steeds vaker op zo’n moment van gelukzaligheid. Dan boor je even een gat in de grijze deken van het leven vanuit je hoofd. Steeds vaker voel je hoe er stiltes lijken te vallen in je denken en de angst weliswaar gevoeld wordt maar geen gevangenis meer is. En ja, geduld ís werkelijk een schone zaak in dit proces. Het gaat zoals het gaat en het duurt zolang het duurt (als het al stopt in dit leven). Maar één ding is zeker: jouw liefdevolle begeleiding, leidt je naar bevrijding, naar het plotselinge of meer geleidelijke besef dat alles Liefde is en alles Vrijheid al kun je het proces van bevrijding zelf, nooit overslaan.

Liefs, Nynke

PS: Herken je deze bewegingen in jezelf en lijkt het je fijn in gesprek te zijn over de begeleiding in jouw proces van bevrijding? Neem contact met me op voor een gratis kennismaking. Ik bied krachtige, liefdevolle helderheid in het optimaal begeleiden van jouw proces. Door jouw geduld te bekrachtigen, jouw liefde telkens weer uit te laten stijgen boven je angsten en je te blijven aanmoedigen nooit af te haken, laat ik je ervaren dat je komt waar je voelt te willen zijn.

Leven is het avontuur van Liefde

Op avontuur gaan klinkt zo fijn. Het roept het kind in je op, toch? Avontuurlijke schoolreisjes, op vakantie gaan met je ouders of ‘gewoon’ de natuur in. Het kind in ons geniet ervan. Het kind in ons, mits niet teveel in de ban van het trauma waar we allemaal een deel van dragen, wil leven, genieten, grenzen verleggen en het avontuur aangaan.

Het avontuur van het leven zou je kunnen zeggen, is eigenlijk vele avonturen ineen: voor het eerst naar school gaan, in je eigen levensonderhoud voorzien, intieme relaties ontdekken, volwassen verantwoordelijkheden dragen zoals het opvoeden van kinderen… Maar ook dingen als ziekte en de dood zou je levensavonturen kunnen noemen. Het zijn allemaal bijzondere, niet alledaagse dingen die we te doorleven hebben en waarvan we niet werkelijk weten hoe ze aflopen.

Afbeelding van JonPauling via Pixabay

Wat al deze avonturen samenbrengt is het avontuur dat Liefde heet. Misschien denk je nu: waarom is dat een avontuur? Het lijkt eerder een soort vaststaand en algemeen gedeeld begrip, dat dan in onze beleving óf aan-, óf afwezig is. ‘Falling in love’ en ‘falling out of love’: je zit erin of niet, heel simpel en misschien niet altijd even avontuurlijk. Maar is dat zo?

Misschien is Liefde juist wel het grootste en spannendste avontuur van het mens zijn. Het is de ware reis van de held, de grootste horde om te nemen. Het is de reis van het openen van je hart. Ook dat klinkt misschien niet direct als een avontuur. Voor veel mensen zelfs soft of afgezaagd. En toch: ons lichaam liegt niet. Het geeft onder andere via ons hart exact aan hoe we ervoor staan wat betreft onze heldenreis. En met dat hart, resoneren alle organen, ja al onze lichaamscellen mee.

Is er nog iets dat we achterhouden in onszelf wat gebaseerd is op angst, en alle varianten die angst kent (dominantie, vluchtgedrag, niet kunnen luisteren, altijd maar druk zijn, nooit op avontuur gaan, overal een mening over hebben, over je grens laten gaan en vaak compromissen sluiten of andermans grenzen overschrijden en je eigen wil opleggen om maar een paar te noemen), dan zal ons hart zich niet werkelijk openen en functioneert ons lichaam niet optimaal. We zijn nou eenmaal één systeem, waarin alles wat daarin gebeurt een domino-effect heeft op de rest.

Het avontuur van Liefde is de wonderlijke, super spannende maar oh zo lonende reis door het schaduwrijk van de mens, waarin alles wat we nog niet onder ogen hebben willen komen ligt te wachten op wanneer de tijd rijp is. En dat maakt het ook een waar avontuur: deze reis houdt zich niet aan de tijdschema’s die wij als mens opstellen. Het reisschema is van Goddelijke schoonheid en komt recht uit onze ziel.

Telkens wanneer je intuïtief een seintje krijgt, bijvoorbeeld in een droom, door een toevallige ontmoeting of een vogeltje op je vensterbank dat je één moment doordringend aankijkt, weet je: er mag weer een stuk angst worden aangeraakt in mijn onderwereld. Waarna je als een ware held, die angst ontmoet, daarmee naar het licht brengt en vult met liefde. Niet makkelijk, vaak pijnlijk en vol met angstige gevoelens maar dit avontuur is jouw leven waard. Liefs van Nynke

Angst, de perfecte raadgever

Er is niets bekender in onze wereld dan angst. Juist in deze tijd, waarin het weer ontvlamt, raakt het ons intens. Maar is het er eigenlijk ooit níet geweest? Is er ooit een tijd geweest zonder angst of hebben we de angst in onszelf zo goed weten te bedekken dat we lange tijd konden doen alsof het er na de laatste grote oorlogen bij ons, niet was? Een retorische vraag, ik weet het. Maar toch, zeker nu eentje om eens bij stil te staan: wat is nu werkelijk zo nieuw aan de situatie van vandaag de dag? Is het misschien dat angst eindelijk gehoord en gezien gaat worden en de aandacht krijgt die het in feite verdient.

Een raar fenomeen

Wij mensen zijn een raar fenomeen, wanneer je ons helemaal afpelt tot wat we in essentie zijn: bewustzijn als scheppende kracht in een hele tijdelijke vorm. En in die vorm lijkt dat bewustzijn zo ver naar de achtergrond gedreven en overschaduwd, dat we hulpeloos en hopeloos de aandacht hebben gericht op het proberen te redden van ons vege lijf. Terwijl de scheppende kracht in ons tot veel meer in staat is en ons dat ook steeds meer laat weten.

Angst voor jouw dood

En daar komt angst als perfecte raadgever om de hoek kijken. Onze diepste angst (een van de vele vormen van de angst voor de dood) onder ogen komen, is de enige toegangsdeur om onze diepste gave te kunnen gaan leven en onszelf volkomen uniek en scheppend uit te drukken in de wereld. Alleen vanuit de onderdrukkende kracht van angst, in welke vermomming ze zich ook laat zien in jouw leven, kom je in beweging en breek je uit je schaduw, om uiteindelijk te erkennen dat dat wat je in beweging zette, dezelfde brandstof is als die van je innerlijk vuur, de passie in je diepste verlangen.

En je diepste verlangen leidt je vervolgens stap na stap naar datgene wat níet meer over jezelf gaat, maar over jouw bijdrage aan het grotere, de groep, de aarde, het geheel. Dat is eigenlijk het enige waarvoor we werkelijk willen leven. En daarom ook het enige waarvoor we durven te sterven en dus op een zeker moment in beweging komen, dwars door onze doodsangst heen.

Want, puntje bij paaltje, is dat exact wat er gebeurt wanneer je werkelijk je hart gaat volgen: je individualiteit sterft steeds een beetje meer, beginnend met je ego. Zo vallen we uiteindelijk weer naadloos samen met de energie waaruit we zijn ontstaan en blijft alleen puur bewustzijn over met haar immens scheppende kracht en slecht één waardige tegenspeler: angst. Ze zijn aan elkaar gewaagd én lopen in elkaar over, omdat ze een en dezelfde zijn.

Angst leidt je naar jouw ziel

Angst als de perfecte raadgever, leidt je wanneer je werkelijk luistert, dus linea recta naar jouw wezen, jouw essentie, jouw ziel, en wat van daaruit manifest wil worden in de wereld, zonder aanzien, financieel gewin of macht als doel.

Mijn diepste verlangen is het raken van zielen en het op die manier bijdragen aan het rimpeleffect van bezieling in de wereld. Als ik het voor het succes zou doen of voor het geld, was ik allang gestopt. Het is geen makkelijk pad (geweest) wat me door mijn diepste angsten leidde. Maar telkens opnieuw ontdekte ik vroeger of later in de diepste put een lichtje. En, wanneer ik daardoor dan weer de moed opvatte om door te gaan met mijn bezieling, ervoer ik weer mijn diepste angsten. Dus kon ik niet anders dan toegeven dat dat lichtje verbonden is met die angst en dat ze beiden thuishoren in mijn ziel.

Afbeelding van Kellepics via Pixabay

Steeds opnieuw je balans vinden

Het gaat steeds weer over het vinden van de balans in jezelf tussen het aankijken van de angst die je neer lijkt te halen én het bewegen met de (jouw) creatiekracht die je op wil laten rijzen. Op een gegeven moment komt dat tipping point: je hebt genoeg van de angst overwonnen. Het dient niet meer als brandstof om te gaan creëren en de oprijzende kracht in jezelf wordt een onoverwinnelijke, scheppende kracht die alles wat je nog als negatief opvat, absorbeert.

Liefs, Nynke

PS: Wees welkom voor een kennismaking als je ervaart vast te zitten en het niet lukt om iets van jezelf vorm te geven. Of wanneer je twijfelt over wat jouw zielsverlangen dan wel is. Kijk op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/ om je aan te melden.

Head first!

Dit is niet direct een verwijzing naar de Engelse uitdrukking ‘headfirst’, die ‘voorover’ maar ook: ‘halsoverkop’, ‘ondoordacht snel’ en ‘impulsief’ betekent.

Eigenlijk bedoel ik hier meer juist het omgekeerde van impulsief. Het is namelijk een verwijzing naar de manier waarop de meeste kinderen ter wereld komen. De meeste, maar ik niet! Diep geschrokken door mijn eerste ervaringen in dat lijfje in de baarmoeder, lag mijn hoofdje juist níet vooraan en is het een hele klus geworden om me levend uit mijn moeders buik te krijgen.

Ik wil deze titel dus graag gebruiken omdat het thema waar het voor mij naar verwijst, me raakt. Het staat centraal in mijn leven en… misschien ook wel ergens in dat van jou.

Duik je erin of tast je af?

Stel je eens een situatie voor die je een beetje spannend vindt. Al is het in eerste instantie zoiets simpels als: je eerste duik in de nog ijskoude zee op een warme voorjaarsdag. Het fijne van een ondiepe zee die op het strand landt, kan zijn dat je er meestal juist niet voorover in kunt duiken. Je hebt dus alle ruimte om eerst met je voeten en je handen te voelen, te tasten of je zult gaan of niet. Voetje voor voetje wen je aan de temperatuur en het idee je helemaal onder te dompelen. Maar ook in een zwembad, gaan veel mensen niet headfirst, meteen vooroverduikend, het water in maar voelen ze even van tevoren of nemen eerst een douche om te wennen aan het nat.

Een ander voorbeeld, wat abstracter, is een nieuwe relatie. Natuurlijk zijn er zat voorbeelden waar mensen headfirst een relatie induiken. (Al strandt zo’n relatie ook vaak weer na niet al te lange tijd omdat de match toch tegen blijkt te vallen.) Maar de meeste mensen tasten eerst af. Ze willen meer leren kennen van iemand voor ze zich helemaal geven en doen dat stap voor stap of meer schuifelend, voetje voor voetje.

Headfirst verwijst naar het ergens induiken zonder je hoofd eerst van alles te laten verwerken van wat de andere sensoren in je lijf je voor signalen geven. Je gáát gewoon, stoer bijna, of misschien ook wel roekeloos. Geen reflectie, geen second thoughts, gáán en je ziet wel wat ervan komt.

De manier van het ongeboren kind

De manier waarop de meeste kinderen worden geboren, is ook met het hoofdje eerst, maar de houding is anders. Waar voorover duikend betekent dat je als het ware recht op je ‘doel’ afgaat, doet die kleine, nog zo kwetsbare baby, iets heel anders: het gaat wel met het hoofdje eerst, maar áchterover. Dúbbel zo spannend, zou je kunnen zeggen. Want je kunt noch recht vooruit kijken naar waar je naartoe gaat nóch kun je met je voeten of handen aftasten, bijsturen of aan de rem trekken. Je hebt dus te vertrouwen dat je ergens terechtkomt waar je wordt opgevangen. Liefst nog liefdevol ook.

En maar al te vaak gebeurt dat niet, weten we. Maar al te vaak komt een pasgeboren baby terecht in een situatie vol stress, angst en kwetsbaarheid. Denk maar aan alle oorlogssituaties waar kinderen worden geboren, ongewenste zwangerschappen of gezinnen in lastige omstandigheden (armoede, scheiding, alcohol- of ander misbruik). Toch laten ‘nieuwe’ kindjes zich meestal in die houding van vertrouwen en overgave zakken in hun nieuwe omgeving, hun nieuwe woonplek.

Niet mijn manier

Maar ik niet. No way dat ik er vertrouwen in had. Mijn voeten stevig naar beneden geplant, alsof ik heel duidelijk mijn verzet wilde tonen, en mijn hoofd in de richting van ‘terug de kosmos in’, was ik helemaal niet van plan te kómen, maar te gaan.

Openheid en vertrouwen

Het is iets prachtigs dat ‘nieuwe’ kinderen van nature zo vol zijn van vertrouwen dat ze zich met hun hoofdje voorop, áchterover, durven te laten zakken in een compleet nieuwe setting. Dat vraagt een enorme openheid en inderdaad een wereld aan vertrouwen. Dit zijn allebei aspecten die enorm uitdagend zijn, ook in onze ‘moderne’ wereld. Zo uitdagend, dat we ze eigenlijk al snel verliezen als opgroeiende kinderen op onze aardse reis. Hoe ouder we worden, hoe meer we dat basisvertrouwen loslaten door alle, vaak pijnlijke, ervaringen die we opdoen. En dus sluiten we onszelf meer en meer.

Zo leren we onszelf, bij alle nieuwe ervaringen op onze aardse reis, steeds meer aan om óf voorzichtig af te tasten en onszelf voor te bereiden op eventueel gevaar óf headfirst maar gewoon ergens in te duiken en op die manier onze angsten hanteren. Maar, dat mooie oervertrouwen en die volledige overgave blijven wel ergens in ons aanwezig als onze natuurlijke staat van zijn. Ze blijven ons roepen. En, als we ook maar een beetje bewust zijn van onszelf (of zelfs ook geheel onbewust), ‘horen’ we ze ook. Op dat moment her-inneren we ons hoe fijn het is om zo open en vrij ergens in te gaan.

Hervinden van je oervertrouwen

Vanuit die herinnering blijven we net zolang, stap voor stap, voetje voor voetje proberen, tot we het ankerpunt weer in onszelf ervaren. Dat ankerpunt in het gebied van de navel, waardoor we vóór onze geboorte zo verbonden waren met de ons aangewezen bron van voedsel en veiligheid: onze moeder.
En we nemen een besluit: een besluit om ons, in ons leven als volwassen mens, opnieuw achterover te laten zakken. Omdat we op dat moment (weer) weten dat wat er ook gebeurt, we gezekerd zijn. Niet meer met de fysieke navelstreng maar met dat energetische ‘lijntje’ van onze thuisbasis: de bron, de eenheid, het ‘alles wat is’, ons bewuste Zijn.

Kinderen die op het moment van hun geboorte ‘feet first’ liggen, zoals ik, hebben hun basisvertrouwen eigenlijk al voor de geboorte heel diep weggestopt. Soms (en ik denk tegenwoordig steeds vaker) krijgen ze voldoende tijd en ruimte om uit eigen beweging of met wat hulp óm te draaien en alsnog te ‘besluiten’ zich achterover, met hun hoofdje voorop, uit de baarmoeder te laten zakken. Maar in veel gevallen zal dat te risicovol zijn, omdat het kindje dreigt te overlijden, zoals in mijn geval, toen mijn adem al was gestokt.

Een moment van pauze als handreiking aan jezelf

Hoe dan ook, het is nooit te laat om je basisvertrouwen te hervinden en nieuwe ervaringen de oude te laten overschrijven. Je kunt jezelf, in al die situaties waar je angst, twijfel of te grote onzekerheid ervaart, een fijne en veilige geboorte toestaan, metaforisch dan. Met andere woorden: je kunt jezelf in al dat soort (niet levensbedreigende) situaties even de tijd geven om na te gaan: mag ik van mezelf eerst even aftasten en afstemmen wat ik eigenlijk wil en waar ik nu klaar voor ben? Zo’n moment hoeft niet perse lang te duren. Het gaat meer om de handreiking die je naar jezelf doet: dat het ok is om in te checken waar je zit en wat je nodig hebt om je veilig en zelfverzekerd te voelen.

Een moment van pauze, totdat je weer vanuit je midden, je ankerpunt, het oervertrouwen hebt hervonden. Dan kun je je vol overgave in het nieuwe laten zakken, zonder jezelf te overschreeuwen waardoor je halsoverkop ergens induikt. Ook hoef je jezelf dan niet op de handrem te zetten en dingen te ontzeggen.