Logo Soul Touching

coaching

Dat wat niemand mag zien

Schaduw-werk

Misschien ken je de term ‘schaduwwerk’. Je kunt het therapeutisch of spiritueel werk noemen: het aandacht hebben voor díe aspecten van jezelf die zo pijnlijk voor je zijn wanneer ze aan de orde komen. Het zijn voor een buitenstaander vaak ‘gewone’ dingen die bij het leven horen. Bijvoorbeeld wanneer je terecht wordt gewezen door een collega of je partner, misschien zelfs wel door je kind. Maar voor jezelf raakt het iets dat recht in je schaduw prikt, ongenadig hard.
Het maakt in dit voorbeeld dan niet uit of de terechtwijzing hout snijdt of niet. Je ervaart pijn, boosheid, woede. Of je schiet misschien in een angstreflex en krimpt als het ware in elkaar, alsof je weer kind bent.

Afwijzing, nog zo’n diep schaduw-aspect. Bijvoorbeeld wanneer je een feestje hebt georganiseerd, waarbij je echt over een angstdrempel heen moest om dat überhaupt een keer te doen. En… dan zegt de een na de ander af en zit je op het moment suprême met één gast en een hoop hapjes. Dat kan er zó inhakken.

Maar het kunnen ook kleinere dingen zijn die je raken in je schaduw. Een keer, alweer een tijd geleden, fietsend door de stad, recht tegen de harde wind in, bootste een groepje tieners mijn lichaamshouding na: diep gebogen over mijn stuur. Ze staken zo de draak met me. Onmiddellijk voelde ik diepe schaamte in me opkomen: ik ben stom, lelijk, raar, ….. en zo nog een aantal. Tot, en daar draaide geraakt worden bij mij dan altijd op uit, ik beland bij: ‘ik mag er niet zijn’. Werkelijk niet bedoel ik dan. Geen permissie hebben om hier aanwezig te zijn, op deze aardbol, als dit mens. Dat ik er nog ben is een wonder, omdat ik telkens door de mazen weet te glippen, zo ging het dan in mijn hoofd tekeer. Gelukkig is die stem weg, wat niet wil zeggen dat ik niet meer wordt geraakt.

Deze aanrakingen roepen gevoelens van diepe angst in ons op. Een angst die wijst naar alle laagjes van onszelf die we nog niet helemaal aan het licht hebben gebracht.

We willen die laagjes niet voelen…

…, die verwijzingen naar ervaringen, vaak in ons jonge leven, die zo heftig waren, dat we ze geparkeerd hebben. Meestal zijn we het ons niet eens meer bewust dat we onze gevoelens proberen te omzeilen gedurende de dag. En ook hóe we dat doen, hebben we vaak niet meer in de gaten. De perfecte en verfijnde strategiën die we in het leven hebben geroepen om onze wond te verbloemen, er zijn boeken over volgeschreven en eindeloos veel methodieken aan gewijd.

En zelfs in begeleidings-sessies met een therepeut, coach, healer of wat dan ook, weet dat onderbewuste van ons vaak nóg om de hete brij heen te draaien. Ja, er worden dingen aangeraakt misschien: je huilt bijvoorbeeld, gooit je woede eruit of hebt diepe ‘aha-momenten’ vol inzicht over wat er toen is gebeurd en waarom je reactie zo diep gaat. Maar werkelijk de afwijzing, de terechtwijzing, de diepe schaamte of hartenpijn doorvoelen en ontkrachten, is vaak een kwestie van die bekende ui die we blijven afpellen.

We worden een handje geholpen

En ik heb het idee (en heel veel mensen met mij) dat we dat in versneld tempo aan het doen zijn vandaag de dag. Het lijkt wel of de energie waarin we ons bevinden ons vriendelijk maar beslist een handje aan het helpen is om die ui gewoon kordaat in mootjes te hakken. Om de pleister die door ons zoooo zorgvuldig is aangebracht, met een ruk van de wond te trekken, in plaats van millimeter voor millimeter.

De energie die we steeds meer ervaren, is er een die omwoelt en aan het licht brengt. Geen enkele strategie blijft gespaard. Als ik me, zonder het perse in de gaten te hebben, nog ergens achter probeer te verstoppen, dan drukt er bijna meteen wel iemand op mijn knop waardoor ik weet: Nyn, je hebt weer eens iets in jezelf aan te kijken.

De lieve vrede bewaren

Zo kan ik bijvoorbeeld in een bepaalde situatie inslikken wat ik écht onder woorden wil brengen, om toch maar de lieve vrede te bewaren. Want stel dat het verkeerd valt, wat ik zeg. Met Weegschaal als sterrenbeeld en ascendant, gaat dat bijna reflexmatig. Kwam ik hier een poos geleden nog heel vaak mee weg, nu is er bijna meteen iemand getriggerd. Het is alsof we in sneltreinvaart telepathisch leren te communiceren met elkaar. We lezen en voelen in andersmans schaduw, ook als we dat totaal niet beseffen. En we drukken in onze reactie exact op díe knoppen bij elkaar die onze angstreflexen aanzetten. Aauw, weer iets om los te laten.

Open en bloot

Maar wat ook steeds vaker en sneller gebeurt is dat we door onze eigen gebouwde mand vallen. Dat is het punt waarop we zo moe zijn van het verstoppen van een deel van ons, dat het gewoon niet meer gaat. Het vasthouden aan onze strategieën is gewoon te vermoeiend geworden. En er breekt als het ware iets open in ons. Alsof we onze armen spreiden en luidkeels schreeuwen: “Hier ben ik!!!!!” “This is me!!!!!” “Joehoehoehoe!!!!”

Dat wat niemand mag zien

Open en bloot staan we daar opeens. Wat een heerlijk bevrijdende ervaring. Bevrijdend, omdat de diepe angst, het verdriet, de pijn en de schaamte in een helder moment opeens kunnen worden binnengelaten en omarmd. Als het na lange tijd goedmaken met een uit het oog verloren vriend(in). Eindelijk: ze is hij (zij) er weer. Welkom, welkom. Waarom zijn we eigenlijk ooit gebrouilleerd? Waar was dat nou voor nodig? Ja, waar was het verstoppen van dat deel van ons eigenlijk voor nodig? Jee, wat een opluchting: dat hoeft niet meer!

Een rotsvaste fundering, tot….

We realiseren ons in dat moment dat die omarming van onszelf een rotsvaste fundering slaat onder ons mens-zijn. We wijzen onszelf in dat stuk niet meer af en daarmee heeft iedere afwijzing van mensen om ons heen, ook geen voedingsbodem meer.

Tot… iemand weer een laagje heeft gevonden: toch nog een ‘Dat wat niemand mag zien’. Toch nog een uienschilletje, al is het een dunnetje, die ons komt verrassen. Maar, inmiddels zo gepokt en gemazeld in dit schaduwwerk en uien hakken, spreiden we onze armen bijna meteen: “Kom maar pijn, angst, verdriet en schaamte. Kom maar binnen. Je bent zo welkom. Schuif aan en vertel. Waar ben je al die tijd geweest?” En je luistert, glimlachend, je hart open voor deze mooie her-één-iging.

Liefs van Nynke

PS: Vind je het fijn samen in jouw schaduw te kijken omdat je blinde vlekken ervaart, iets waar je zelf niet bij lijkt te kunnen komen? Meld je aan voor een gratis kennismaking. Dan neem ik snel contact met je op en creëren we helderheid.

Als de stilte valt…

Sinds 2000 begeleid ik mensen. En net als ik, wanneer ik vastloop en hulp inschakel, komen mensen bij mij ook voor antwoorden. Míjn antwoorden. Alleen, die krijgen ze nooit. Zoals ik ze ook niet krijg. Gek genoeg heb ik ook nooit gevoeld dat ik antwoorden voor anderen had. Dat was best lullig vond ik, in het begin. Een beetje leeg, kaal. Ik voelde me een beetje onbekwaam zelfs. Waarom zouden ze mij eigenlijk betalen, als ik geen antwoorden heb?

Het antwoord in jou

Maar mensen bleken aangenaam verrast door wat er wél gebeurde: het vinden van hun éigen antwoorden. Dat we überhaupt antwoorden in ons hebben, is vaak verrassend. Gewend als we zijn om te leven naar formats, voorbeelden, do’s en don’ts, regels en kaders. Zeker in Nederland. Maar ook in minder mentaal ingestelde culturen, bestaan overal kaders: via de familietraditie, de religie, stamvoorschriften. Noem het maar op.

Zonder doel

Begeleiding van mensen, en zeker wanneer dat coaching heet, gaat meestal over het bereiken van een doel. De coach en coachee scheppen, jawel, een kader: hier zijn we en hier willen we naartoe, de coachee dan. En uiteindelijk de coach ook want dan is zijn/haar begeleiding immers succesvol. Maar als we dat kader nou wegdoen? En alleen een vertrekpunt hebben en verder niks? Wat dan?

Alles voor mijn veiligheid

Gisteren had ik zelf zo’n sessie, met Esther van Putten, die met paarden werkt. Esther en ik vinden coaching een ‘jeuk’woord. Dus laten we het gewoon een sessie noemen. Ik kwam inderdaad met een doel, gefrustreerd als ik was omdat dingen in mijn leven niet zo gaan als ik had bedacht. Het was een beetje een vaag doel, maar toch, ik had een doel en dus een kader gesteld. Eigenlijk was ik hiermee onbewust gestapt in het willen hebben en houden van controle. Alles voor mijn veiligheid, riep iets diep van binnen, vermoed ik.

Wat doe ik hier?

Maar paarden gaan niet zomaar mee in zo’n agenda. Die zijn in het moment. Als ze niet heel duidelijk per moment worden aangestuurd, met liefde en in contact, gaan ze óf doen waar ze zin in hebben, grazen bijvoorbeeld. Of ze spiegelen terug wat je zelf doet. Dit paard deed het beide. En daar stond ik. Esther had, heel wijs, de controle losgelaten. Die werd een met het paard in de situatie. Daar is ze meester in. En van daaruit observeert ze en blijft objectief kijken en voelen in zowel paard, mens als situatie. Heel mooi. En ik? Ik voelde me plompverloren. Gedachten schoten door me heen: ‘Wat doe ik hier, in vredesnaam? Wat moet ik doen? Oh nee, niet moeten…, willen, bedacht ik nog snel. Ok, wat wíl ik dan? F*ck, ik wil hier uit.’ (Inderdaad, wanneer je je niet ok voelt, ga je meestal in je hoofd zitten en denken, veeeel denken.)

De manager neemt het over

Ik voelde mezelf uitzoomen. Wat ik zo goed kan inmiddels sinds de diepe donkere nacht van mijn ziel bij me aanklopte in 2003. Uitzoomen, energetisch afstand creëren en bijna apathisch wachten op wat komt. Daar stond ik, uitgezoomd, koud en nat. En het paard stond, ingezoomd (want paarden zoomen niet uit), helemaal ok met de kou en de regen. Shit, dit voelt niet fijn! Daarop volgde een lichte paniek. ‘Help, ik móet iets!’ Met het woord ‘moeten’, treedt de manager in ons in werking. Dan is er in ieder geval wat te doen. En iets doen, betekent: niet hoeven voelen.

Mijn opdracht

Gelukkig, mijn gedachten lezend, kwam Esther op dat moment met een ‘opdracht’: “Ga maar een rondje lopen met het paard.”, zei ze. Ik heb vroeger heel veel paard gereden dus zijn paarden nou niet bepaald nieuw voor me. Maar oh, wat was ik aan het stuntelen. Het paard deed twee stappen, gooide zijn kop in de wind en bleef stokstijf staan. Meteen ging ik beredeneren wat ik fout deed. Als het niet werkt, doe ik iets fout, toch? Na wat verschillende scenario’s geprobeerd te hebben, slaagde ik er uiteindelijk in het paard mee te krijgen in een heus rondje.

Terug bij Esther, liet ze me vertellen. Het verraste me hoe ik exact had ervaren waarmee ik naar haar toe was gekomen: mijn gevoel van onmacht en het niet weten wat te doen, waar het gaat om het leven van mijn missie. Alsof mijn leven op aarde één groot vraagteken is, nog steeds, na 50 jaar. Vertellen luchtte me op. Woorden geven aan mijn gevoelens, ze door me heen laten gaan en laten verdwijnen.

En toen…

… weer stilte. Nog stiller dan ervoor. Esther stapte zelfs wat naar achteren en liet me ‘alleen’. Geen opdracht meer. Hoe nu verder? De stilte werd echt heel ongemakkelijk. Maar het kwam ook niet bij me op haar hulp te vragen. Ergens had ik iets met mezelf uit te vinden, wist ik. Mijn ongemakkelijkheid werd frustratie. Ja, zelfs boosheid: ‘Waarom grijpt ze niet in? Wat is dit voor gedoe?’ Maar Esther wist wat ze deed.

De doorbraak

En toen kwam de doorbraak. Het leek wel of ik opeens helemaal leeg was. Ik verzachtte. De spanning vloeide uit me weg en het paard nestelde zijn fluwelen neus in mijn hand en stond daar, dichtbij me. Oren gespitst, ogen in de slaapstand. Het emotioneerde me. Contact. Eindelijk! Dát was dus waar ik naar zocht.

echt contact, paard

‘Maar, wacht even. Dit weet ik toch van mezelf? Het is toch überhaupt wie ik ben, de contact-maker, de soul toucher? Waarom ga ik daar dan niet meteen voor staan?’ ‘Het zal wel niet mogen, niet de bedoeling zijn. Er zal wel iets moeten gebeuren’, kwam meteen als antwoord bij me naar boven.

Contact met onze stilte

Maar wat nou, als écht contact, vanuit de stilte, vanuit het grote niets, is wat ik te doen heb in mijn leven? Stel nou dat ik dáárvoor geboren ben? Ja, ik ben een van die mensen op onze aardbol die dit contact terug willen brengen in ons leven van alle dag. Het toestaan van het contact met de oorverdovende stilte. De ervaring van onze eigen antwoorden ín die stilte. Ons zuivere weten, onze goddelijke waarheid. En hoe dichter we daarbij komen, hoe meer dat wat we denken, voelen en doen ‘opeens’ ook de waarheid is van ons allemaal. Dan passen we als puzzelstukken in elkaar en zijn we weer terug in de eenheid. Voor een moment. En begint het weer opnieuw. Dat is het leven in de nieuwe tijd. Van binnen naar buiten.

De huidige kaders voldoen niet meer

Kaders zijn niet bedoeld om te dicteren of vast te zetten. Ze zijn bedoeld om veiligheid of steun te bieden, voor zolang het nodig is. We laten een kind ook niet oneindig in een box zitten. Een kind vliegt uit, rekt continu de kaders op, om de maximale ruimte te vinden. Maar eenmaal volwassen, stopt het. En conformeert het aan de aangeleerde, gedeelde kaders van de samenleving. Van een geboren creatieve ontdekkingsreiziger die zichzelf telkens opnieuw wil ervaren, wordt het een door angst gedreven overlever, meestal gericht op geld in welke vorm ook.

De huidige kaders, waarnaar we leven en waarin we gevangen zijn, zullen (langzaam of abrupt) verdwijnen. Om plaats te maken voor het leven vanuit contact met de grote leegte in ons. In onze leegte, ontstaat onze creativiteit. In onze leegte ligt onze oprechte verbinding met anderen, onze compassie, onze liefde, onze rijkdom, ons geluk. Daarin ligt onze grootste bijdrage aan de aarde en de mensen die er leven. En daar zijn we naartoe op weg. Ontmoet ik je in de leegte? Ik kijk ernaar uit.

Liefs, Nynke met veel dank aan Esther

PS: We kunnen elkaar bijvoorbeeld ontmoeten in een gratis Losmaaksessie. Ik help je in jouw leegte te stappen en die kaders los te laten die je in de weg zitten. Loop je rond met vragen die maar blijven komen, keuzes die je maar niet kunt maken of andere dingen die je stoppen? Wees welkom. Je kunt je hier aanmelden: www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie

Dit is mijn diagnose

Tijdens het kennismakingsgesprek met een nieuwe klant van me, hoor ik dit:

“Ik vind het zo lastig om mijn werk goed te verdelen over mijn werkdag. Als ik een idee heb over iets wat ik te doen heb, dan kan ik er vol ingaan en dan ben ik na een paar uur klaar. Maar daarna komt er weinig meer uit mijn handen. Hoe kan ik dit beter spreiden, zodat ik gedurende de dag telkens aan het werk ben?”

“Dus eigenlijk zoek je een time-management training?” vraag ik. Hmm, dat klinkt deze jongedame helemaal niet fijn in de oren. Het woord ‘management’ alleen al, slaat alle energie neer.

Dat is ook niet wat ik bied, dus dan waren we snel klaar geweest. Maar het was overduidelijk dat het hier ook niet om ging.

diagnose

De Diagnose

Heel vaak als het om coaching gaat, en mensen komen vanuit een organisatie, waar de meeste van mijn klanten vandaan komen, dan komen ze met een soort van diagnose onder hun arm van wat er ‘mis’ is. Die bepalen ze dan meestal samen met hun leidinggevende of de HR-medewerker. In goed overleg, dat wel. Want de meeste mensen die ik begeleid, zitten totaal niet op de schopstoel, integendeel! Men wil hen graag voor de organisatie behouden. Ze zijn getalenteerd, intelligent, hebben vaak verfrissende ideeën…

Anders zijn

En daar zit’m de kneep ook wel een beetje: ze komen verfrissend over omdat ze eigenlijk op een andere manier in de wereld staan dan de meeste mensen om hen heen. Ze zijn heel sensitief, creatief en overduidelijk gepassioneerd ergens in: ze kunnen echt voor iets gaan. Vaak ook wel voor meerdere dingen. Soms is dat nog steeds een hobby en sommigen hebben een eigen bedrijfje opgezet.

Wat moet of niet mag

Maar, en dan toch weer een maar…, in de organisatie lopen ze aan tegen normen en regels, al of niet uitgesproken of uitgeschreven. En veel van deze normen kennen we allemaal vanuit onze opvoeding, opleidingen etc.: we moeten hard werken, ons aan de regels houden, in de groep passen en zo zijn er nog vele. Het gaat altijd over moeten of niet mogen. Het is de buitenwereld die dicteert en waar we als eerste naar luisteren. Bang als we zijn om buiten de boot te vallen.

De juiste brandstof: inspiratie

Terug naar ons gesprek. Wat mij meteen raakt is het ‘er vol ingaan’, heerlijk, die energie. Er komt geen moeten aan te pas. Dus ik begin daarop door te vragen. Het blijkt dat deze jongedame dit thuis ook heeft, als zij idd werkt aan haar eigen bedrijfje. Ze vergeet de tijd en gaat door tot de inspiratie stopt. Het idee dat dit precies de juiste brandstof is voor haar motor, is zij zich niet bewust. Dat lukt ook niet goed met de bril op van de regels, zeker in een baan voor je levensonderhoud.

In ons gesprek blijf ik focussen op die brandstof. De energie in het gesprek gaat omhoog. En die stijgt nog meer als ik begin te vragen naar haar verlangens en haar dromen. “Financieel onafhankelijk zijn en dan reizen en vanuit mijn laptop werken.” “En wanneer wil je dat dat er is?” vraag ik. Over een jaar of twee? “Nee! Een half jaar.”

Waaruit tap jij?

Ik zal niet het hele gesprek beschrijven maar waar het om gaat is dat iedereen deze energiestroom in zich heeft. Die stroom die je vindt via je verlangens of je dromen. Of door iets wat je op dit moment al het allerliefste doet. Alleen we labelen dat als ‘niet mogelijk’ of ‘voor later’ of ‘voor als ik heel veel geld heb’. We zijn gewoon niet meer gewend om als eerste in te tappen in die energiestroom die zoveel in beweging brengt. Als we er al kunnen intappen, dan komt ‘ie ergens onderaan op onze lijstjes, tijdens de vakantie ofzo.

En dan is het niet vreemd dat mensen vastlopen, vermoeid raken, er tegenaan lopen dat hun werk (maar vaak ook hun privéleven) niet zo lekker loopt. En dan is het ook niet vreemd dat ze daarbij een diagnose stellen om aan een oplossing te komen. Het voelt immers helemaal niet fijn wanneer je niet in je eigen levensstroom mag staan… van jezelf.

Het is aan jezelf

Want dat is wel de crux, ‘niet mogen…van jezelf’. Niemand kan daar echt toestemming aan geven, behalve jijzelf. Hoe de omgeving vervolgens reageert is vers twee. En dan is het natuurlijk spannend hoe je daar zelf weer mee omgaat. Want er kan kritiek komen, boosheid, wrijving… Dat kan allemaal. Maar niets is fijner en dus belangrijker dan het volgen van je eigen levensstroom, dat wat echt energie geeft en waarmee je doet wat je niet voor mogelijk hield. Iedereen die een burnout heeft (gehad) kan dit beamen.

Wat je wilt, komt van binnenuit

Het belangrijkste wat ik mensen meegeef is dat ze hun perspectief veranderen. Even heel simpel gezegd: van ‘wat moet ik’ naar ‘wat wil ik’. Het tempo waarin ze dingen veranderen, de exacte stappen die ze willen zetten, dat is allemaal secundair. Er is geen norm voor het creëren van een ideaal leven. Het is de bewustwording dat je verlangens hebt, dat je energie voelt stromen en tot dingen in staat bent waar niemand je een wortel bij hoeft voor te houden. Dat komt heel simpel van binnenuit. Dat is wie je bent en wat jouw beste bijdrage is aan de wereld. En speel daarmee, op je eigen manier, in je eigen tempo.

Wil jij eens samen kijken naar jouw perspectief omdat ergens een schoen wringt?

Je bent heel welkom. Meld je aan voor een gratis Losmaaksessie op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie . Dit kan live op locatie of lekker achter je laptop (via skype). In 45 min laat ik je ervaren hoe jouw perspectief bepaalt of je vastloopt of niet. En kun je natuurlijk weer een nieuwe keuze maken.

En mijn klant? Die is zo ‘los’ geraakt door onze kennismaking: “Ik kan wel weer even vooruit nu!” Heerlijk toch…

Wat doe ik met dat negatieve gevoel in mij?

In mijn werk hoor ik mensen regelmatig praten over ‘dat negatieve gevoel’ dat niet weggaat of telkens opnieuw de kop opsteekt. Mensen ervaren dat iets niet werkt in hun leven. Iets is lastig maar ze weten er geen antwoord op en gaan er vaak mee strijden.

Dit soort gevoelens kunnen je naar beneden trekken of verlammen. Dat is zonde want ze zijn heel behulpzaam om je te laten groeien. Je kunt er wel degelijk wat mee!

Twijfel opent je

Zo is twijfel een prachtig uitgangspunt om open te blijven en dat wat er op je pad komt, keer op keer opnieuw te bekijken. Alles verandert immers voortdurend, inclusief jij zelf. En hoe blijf je openstaan voor die continue verandering, groei en ontwikkeling? Daar kunnen gezonde twijfel en het even niet weten je bij helpen.

Laat twijfel een oproep voor je zijn om telkens opnieuw op onderzoek uit te gaan. In het moment dat je onderzoekt, sta je open. En als je open staat, ben je het meeste in contact met wie je in wezen bent.
Probeer vanuit die open houding een keuze te maken. En dat is niet een keuze voor de rest van je leven. Dus hang hier niet een loodzwaar gewicht aan. Kies voor dát moment wat voelt als kloppend, als ontspannen jezelf kunnen zijn. Dat is waar je thuis bent en wat voor jou een positief resultaat zal opleveren.

En is het effect van je keuze niet meer wat je wilt? Dan ben je waarschijnlijk alweer verder gegroeid en zoek je een nieuwe ervaring. Onderzoek dus opnieuw en maak weer de keuze die dan het meeste tot je spreekt. Zo kom je stap voor stap verder in je leven.

Tijd en aandacht voor een goed gesprek

Twijfel werkt echter níet krachtig als je je erdoor laat leiden en in een situatie blijft hangen. Je ontwikkelt een negatieve mindset. Je gaat je klein en onmachtig voelen want je komt niet verder. Dat werkt natuurlijk niet openend. In plaats van te observeren, waardoor je juist ruimte creëert, ben je aan het oordelen: dit is niet goed, dat klopt niet, als ik dat doe gaat het ook fout… En, je oordeelt vaak het hardste over jezelf.

Tot je met het stemmetje van de twijfel in gesprek gaat. Dit betekent dat je de tijd neemt om met jezelf te zitten en met je volle aandacht je twijfel onderzoekt. writing-828911_1280

Waar bestaat je twijfel uit? Welke aspecten spelen een rol op dit moment? Schrijf ze op, los van elkaar. En noteer bij ieder aspect waar het nou echt over gaat. Welke gedachten en gevoelens spelen een rol? Welke mensen betrek je erbij? Welke overtuiging zit erin? Vaak is het op deze manier inzoomen al zo verhelderend. Je blijkt eigenlijk altijd te weten waar je verlangen zit en je energie naartoe gaat. En ook wat je niet (meer) wilt. Je wéét het, alleen vind je dat antwoord vaak nog te spannend of te nieuw. Geen probleem. Wen aan je antwoord, aan je keuze. En kies daarmee dus meteen voor het stoppen met twijfelen.

Angst is een fantastische raadgever

Ook angst is zinvol. De zegswijze: “angst is een slechte raadgever”, deel ik niet. De kunst is wel om je angst niet te negeren en weg te duwen. Want uit wegduwen van emoties, komen wel vaak minder handige acties voort. Maar een gevoel van angst op zichzelf, heeft een waardevolle boodschap in zich. De kunst is ook hier om te herleiden waar het gevoel van angst vandaan komt. Stel jezelf dus weer vragen, net als hierboven. En schrijf de antwoorden aan jezelf op.

Alle wegen leiden naar… jou

Gevoelens van twijfel of angst heeft iedereen. Hoe je ermee omgaat, is verschillend. Zoals alle wegen spreekwoordelijk naar Rome leiden, zo leiden ook angst, twijfel, onzekerheid en andere negatieve gevoelens (ook positieve trouwens) naar één bron: jou! Iets in jou wordt geraakt door een gebeurtenis, een ervaring. Vaak is het niet eens duidelijk wát de trigger is. Het maakt ook niet uit want het gaat er niet over waar het vandaan komt. Het gaat erom wat in jou wordt herkend. Het gaat om jou. Wie ben jij werkelijk? Dat is telkens weer de vraag waarop je nieuwe antwoorden zoekt en vindt.

(Her)ken jij jezelf?

‘Wie ben ik’, is een prachtige vraag waar je jezelf naartoe mag brengen door met gevoelens als angst en twijfel in gesprek te gaan. Je bent namelijk niet alleen dat gezicht en dat lijf wat je in de spiegel ziet. Er zijn er nog veel meer lagen, aspecten, gebieden, hoe je het wilt noemen, waaruit jij bestaat. En alleen als je wordt geraakt, kun je nieuwe stukken van jezelf gaan leren kennen. Anders sta je er niet voor open.

Wake up!

Dus wanneer je je bewust bent van negatieve gevoelens (én positieve :), sta er bij stil. Weet dan: dit is een wake up call. ‘Hé, het is tijd voor een stap in mijn ontwikkeling! Dit stuk hoort ook bij mij. Zíe het, hóór het. Dan doet dat stuk van mij weer mee.’ En weer meedoen, betekent dat je completer functioneert dan daarvoor. Dat je bent geheeld én gegroeid.

Jouw investering krijg je terug

Dus op de vraag: “Wat doe ik met dat negatieve gevoel in mij?” is het antwoord: ga er telkens opnieuw mee in gesprek. Bevraag het, schrijf erover, vind iemand die erover met je in gesprek gaat of er op een non-verbale (bijvoorbeeld een lijfelijke of creatieve) manier met je aan werkt. Er is niets mis met jou. Je hoeft het niet te verbloemen. Pak het beet en doe er wat mee. Jouw investering verdient zich dubbel en dwars terug in de ontwikkeling die je doormaakt.

Vind je het fijn om samen in gesprek te gaan met jouw twijfel of angst?

Wil je daar doorheen stappen, een heldere keuze maken die je verder brengt en ervaren dat je bent gegroeid? In een gratis Losmaaksessie met mij gaan we dát doen. Ik raak je en laat je ervaren hoe je helderheid krijgt, ontspant en gaat doen wat je verlangt. Meld je hier aan. Dan neem ik zo spoedig mogelijk contact met je op. Lieve groet van Nynke

 

 

 

De tijd is rijp!

Time is money. Die zit erin gebakken bij ons. Dus hoe minder tijd iets kost, hoe beter de meeste mensen dat vinden. Maar kijken we bijvoorbeeld naar een mooie gerijpte, dus wat oudere wijn, of kaas, dan zijn tijd en rijping opeens een luxe.
Hier het vervolg op mijn vorige blog, ‘Snel resultaat, goed resultaat?’: over de rijkdom van de tijd.Lees verder →