Logo Soul Touching

contact

Contactloos

Snel snel, zeker in de stad moet alles snel, zo lijkt het. In het onderweg zijn hier zit weinig rust. Er gaat dan ook nogal ’s wat mis. Soms in het klein, soms in het groot.

Vanochtend was het relatief klein. Fietsend achter een jongeman die z’n handen vol had: aan z’n fietsstuur in de ene en z’n boodschappen in de andere, viel er een dik bollende portemonnee op de tramrails. Rijk gevuld, zag ik in de gauwigheid toen ik stopte, voornamelijk met plastic kaartjes.

Ik riep als een visvrouw, maar geen gehoor. De jongeman laveerde vrolijk door, tussen tramrails, fietspad en geparkeerde auto’s. Dan maar achter hem aan. Ook dat moest snel want ik was op weg naar een afspraak en wilde niet te laat zijn.

Gelukkig had ik ‘m nog niet uit het oog verloren en stopte hij na een paar honderd meter bij wat waarschijnlijk zijn huis was. Ik snelde naar ‘m toe, ook kris kras over tramrails en fietspad bewegend.

Weer riep ik, maar ‘mijnheer’ had zich volledig afgesloten voor geluiden van buiten, zo leek het. Dichterbij gekomen bleek hij ‘oortjes’ in te hebben, die contactloze, draadloze, die steeds meer bij onze oren lijken te horen. Alsof we ermee worden geboren.

Ik fietste door tot ik vlak naast ‘m stond en deed nog een laatste poging: ‘mijnheer!’. Hij keek op en schrok van mijn nabijheid. Een angstige en ook ietwat boze blik.

In een reflex weert hij me af en zegt nog net niet: “rot op!”? Ik waaier met zijn portemonnee voor zijn ogen heen en weer. Maar het is alsof hij uit een andere wereld komt (de wereld vanuit zijn oortjes waarschijnlijk). Hij kijk verdwaasd en laat een lichte irritatie zien.

Dan opeens breekt de helderheid door. Hij begint te lachen en begrijpt dat het zijn schat aan kaartjes, ID’s en nog wat contanten zijn die ik in mijn hand houd en dat ik niets van ‘m hoef, hem nergens van beschuldig, niet boos ben of hem wil bestelen.

“Ohh, dank je wel”, klinkt het, al is het niet heel erg opgetogen. Ik zou zelf een gat in de lucht springen als iemand mijn portemonnee zou redden van de straat en mij al die ellende van te blokkeren pasjes zou besparen. Dus zeg ik maar iets in de trant van dat ‘ie beter moet opletten. Waar bemoei ik me mee.

Navoelend weet ik dat ik me niet met zijn leven wilde bemoeien maar dat het me ging om het contáct in dat moment. Het gaat mij altijd om contact en een bepaalde echtheid daarin, een diepgang of intimiteit. Het raakte me hoe contactloos het was, hoe ver we van elkaar verwijderd waren terwijl we toch van zo dichtbij iets deelden.

Nu is het heel makkelijk om te zeuren over hoe veel vernieuwingen zo verwerpelijk zijn voor de verbinding tussen mensen en oprechte aandacht voor elkaar, maar daar geloof ik niet in. Volgens mij helpt de techniek ons om contactloos contact te leren maken als opmaat voor onze telepathische communicatie.

Het vraagt wat tijd, een proces van verfijning en alsmaar groeiend bewustzijn, maar onder andere via de techniek wennen we stap voor stap aan onze bewuste inherente natuurlijke verbondenheid en daarmee aan de snelheid van ons contact. Tot die snelheid zo is toegenomen dat welk hulpmiddel ook, het niet meer bij kan houden en onze aangeboren telepathische gaven het naadloos overnemen.

Contactloos

Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay

Het hart opent zich als ‘bijproduct’ verder en verder in dit proces. Onze angst voor elkaar wordt steeds kleiner omdat we ‘m in onszelf aankijken, leren kennen en koesteren. Gekoesterde angst zet immers de deur open naar het besef van onze eenheid.

Het gebeurt al. Het is er al, terwijl we nog leunen op oortjes, telefoons en wifi’s. Het duurt nog even. Het vraagt wat tijd. En daarin groeit ons contact iedere week wat meer. (www.soultouching.nu)

Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay

De nieuwe geboorte

Al nodigt deze bijzondere tijd erg uit om over de Nieuwe Tijd de praten, die, zo geven heel veel mensen aan, met de grote conjunctie van de afgelopen wintersolstice werd ingeluid, dát is niet de nieuwe geboorte waar ik over wil schrijven. Ik heb veel te weinig kennis over de planetenstanden en bovendien kunnen anderen dat uitstekend. Er zijn talloze websites te vinden op internet.
Ook kerst staat natuurlijk in het teken van een geboorte. En ook dat ligt, net als de solstice, alweer achter ons.

Mijn vader

De zwangerschap en nieuwe geboorte waar ik over schrijf, gaan over het overgaan van mijn vader. Hij is 93 geworden dus een mooie leeftijd om aan iets nieuws te beginnen. De weg daar naartoe leek echt op een 9 maanden zwangerschap maar dan over een veel langere tijd uitgespreid. Hij is er naartoe gegroeid. En alhoewel hij niet echt sprak over spiritualiteit of zijn gevoelsleven, was hij een diepe voeler en een heel ‘verbonden’ iemand. Alleen vond hij dat eng volgens mij. Dus zat hij liever in zijn hoofd. Toch, zo tegen het moment van de ‘bevalling’ aan, die overgang naar dat nieuwe leven, kwamen er al wat weeën. En af en toe vertelde hij daarover iets aan mijn moeder.

Zo zei hij een paar dagen voor zijn dood: “Ik kan niet meer zo lang blijven maar ik laat je nu toch zo kort mogelijk alleen.” Hij was in die hele periode tot zijn vertrek, dat ongeveer twee jaar duurde, al twee keer echt weggeweest. Maar telkens kwam hij toch weer terug. De artsen stonden erbij en keken ernaar. Ze begrepen er niets van. Zo kan het gaan.

Hij vond het heel moeilijk om mijn moeder alleen achter te laten en diepte telkens die enorme wilskracht op, om weer terug te komen. Terwijl hij wel ervoer hoe vredig het ‘daar’ was. Niet dat ‘daar’ iets was zozeer, behalve dan vrede. Dat is wat hij erover kon zeggen. Hij was ook niet bang voor de dood. Maar hij vond de overgang eng, het afscheid, wat absoluut en onomkeerbaar iets totaal nieuws zou inluiden. Daar kon hij niet goed mee omgaan. Heeft hij nooit gekund. Verhuizen was ook altijd een ding.

Met vallen en opstaan

Zo ging de zwangerschap op weg naar zijn wedergeboorte met vallen en opstaan, letterlijk ook. Dan viel hij weer heel ongelukkig maar kwam telkens weer overeind. De zorg die hem omringde deze laatste jaren, was fantastisch waardoor een mooie band groeide tussen de geweldige zorgers en mijn vader, waar ieder op zijn/haar eigen wijze invulling aan gaf.

En dan… het moment van bevallen, van opnieuw geboren worden óf van overlijden, maar net hoe je ernaar kijkt. Hij koos een heel bijzonder moment: middenin de grote conjunctie van deze wintersolstice, luidde hij zijn overgang in. En na, nog een laatste aarzeling, liet hij zich stil en moedig en in alle vredigheid meevoeren naar zijn nieuwe leven. Zo vredig dat ze in de ochtend eigenlijk niet meteen in de gaten hadden dat hij was gegaan. En toch was het zo.

Niets dan vrede

Toen ik hem zag een paar uur later, nog heerlijk in zijn eigen bed, straalde hij niets dan vrede uit. Zijn gezicht leek jonger, de rimpels waren bijna weg.
Ik kon in het begin niet nalaten alsmaar zijn hand vast te houden en over zijn hoofd te strijken. Zijn weerbarstige oude grijze haar een beetje fatsoenerend. Ijdel is hij altijd geweest. Zijn kam moest overal mee naartoe.

Het is best even wennen om gewaar te worden dat zijn lichaam niet meer op en neer gaat, met de beweging van zijn adem, terwijl verder alles nog hetzelfde lijkt. Zijn anima, zijn ziel, is natuurlijk verdwenen. Die ziel die via de adem het lichaam ‘animeert’. Opeens is me dat nu heel helder: die animatie, die ademtocht die onze ziel vertegenwoordigt. En hoe makkelijk het dus eigenlijk is om contact met onze ziel te leggen, puur door het volgen van die ademstroom.

Helend

Heel bewust voelend, wat zo bij mij hoort, ervaar ik het als helend om deze stadia van afscheid een stem te geven. Eerst die enorme golf van liefde die ik voelde voor mijn vader, die ik vanaf mijn pubertijd eigenlijk niet meer goed met hem kon delen. Hij begreep pubers niet echt en trok zich terug. Maar opeens stroomde alles weer. Wat een heerlijk gevoel. En natuurlijk kwamen de huilbuien, gewoon tussen het geregel door. Pure reiniging, zo leerde Peter Delahay mij ooit.

Een nieuw contact

En na deze eerste momenten is er nu een nieuw contact met hem. Al ervaar ik niet dat hij nu opeens boven me hangt ofzo. Wat ik wel ervaar is een prachtige vrije, onvoorwaardelijke, vredige en lichte, bijna vrolijke energie die om me heen is of in mij. Ik noem het ‘De grote Geest’. Het is niet meer mijn vader. Ik zie het als die energie die in hem zat, en nu weer vrij is. En dat geeft me een impuls: om me ook zo vrij te voelen, ook al zit ik nu in dit lichaam en hier op aarde. ‘Hij’ stimuleert me om in mijn midden te blijven, in mijn integriteit en zuiverheid. Ik lijk daar telkens even op gewezen te worden. Heel luchtigjes. Daar in mijn midden ís immers die vrijheid? En die liefde, die vrede en die vrolijkheid… Daar is alles.

Ik geniet van ‘mijn vader’ die is gaan hemelen en opnieuw is geboren. Ik geniet van de heldere aanwijzingen. Of ik ze opvolg is natuurlijk vers twee. Zo makkelijk is dat immers niet altijd in dit gedoe van aardse dingen. (Zo blijken mijn moeder en ik opeens positief getest en ben ik ziek. Dat wordt dus een afscheid vanachter de computer, ook voor mijn broer.) Maar ik doe mijn beste best, vader.
Ben ik toch weer even kleine Nynke, die het fijn vindt als haar vader trots op haar is. En diep in mijn hart, weet ik natuurlijk dat hij dat is.

Liefs iedereen, heb een prachtige nieuwe geboorte naar 2021. Houd je midden en ervaar hoe gedragen je bent. N

Een nieuwe geboorte

 

We zitten er Tussenin

Misschien ervaar jij het ook: alsof er iets borrelt, iets broedt. Het is alsof er iets staat te gebeuren. Natuurlijk is het virus een mega-gebeurtenis. Maar, het lijkt deel uit te maken van iets meer, iets groters.

Al heel wat jaren groeit het besef dat hoe we de dingen doen met z’n allen niet zo houdbaar (meer) is. Niet houdbaar qua natuur, niet houdbaar qua economie, niet houdbaar qua strijd en conflicten…

En het lijkt wel alsof in dit jaar het roer echt om gaat. Niet perse omdat een wereldleider dat beslist, maar omdat heel veel mensen ervaren dat de verandering is ingezet, of we dat nou willen of niet. Of zie je dat misschien heel anders? Ik hoor het graag. Intussen borduur ik even door op de grote verandering die ik zie, ervaar, voel.

Hoe gaan we het dán doen?

Misschien denk je nu: als dat wat we kennen niet meer werkt, hoe gaan we het dán doen? Ja, hoe willen we als mensen nu eigenlijk leven? Hoe willen we nu werkelijk dat onze dag eruit ziet, onze week, het werk dat we doen? Hoe zien we ‘onze’ aarde? Hoe willen we ons verhouden tot geld? En tot genieten? Hoe willen we omgaan met onze dierbaren? En met onszelf? Al dat soort dingen, de dingen waaruit onze realiteit als mens bestaat. Hoe zien we die voor ons?

De Tussentijd

Overgaan van het een naar het ander vraagt meestal tijd. Ik noem het de Tussentijd. Een tijd die zit tussen een houvast dat afbrokkelt en een nieuw houvast dat nog niet aanwezig is.

De Tussentijd is op zich een fase die we allemaal heel goed kennen. De meeste levensfases waar je doorheen bent gegaan, kennen een grotere of kleinere tussentijd. Van student naar het volwassen leven bijvoorbeeld, kent vaak een tijd waarin je bungelt tussen beide: je studeert niet meer en hebt al een baan maar je woont bijvoorbeeld nog in je studentenhuis, doet nog mee aan alle feesten en bent nog aan het wennen aan het strakke werkritme.

Of de tussentijd die echt van deze tijd is: die van een burnout. Iets is opgehouden. Het werkte niet meer. Dus werk jíj niet meer. Maar het nieuwe weet je gewoon niet. Wat wordt je nieuwe werkrichting? Krijg je wel weer een baan? Heb je ooit weer genoeg zelfvertrouwen? Wie ben je eigenlijk?

En dan natuurlijk de oude vertrouwde mid-life crisis: de tijd tussen het leven dat je had opgebouwd en waarvan je dacht dat het altijd zo door zou gaan (gezin, carrière, vakanties, vrienden) én een nieuwe versie van jezelf waarin je je bewust wordt van dingen, waar je nog nooit bij had stilgestaan.

Een mens heeft houvast nodig

Een mens heeft houvast nodig, altijd. We leren vanaf heel jong dat dat houvast buiten ons ligt. En juist dát houvast blijkt niet meer zo houdbaar. Het brokkelt af. De wereld zoals we ‘m lieten draaien met z’n allen is aan het afronden. De nieuwe wereld is er nog niet. Dus ja, we zijn beland in een echte Tussentijd. En het is best een rare Tussentijd. Want niet alleen hebben we onze weg te vinden in deze omschakeling naar dat nieuwe, zoals dat altijd het geval is. We hebben daar bovenop met z’n allen iets heel nieuws te leren. Of liever we hebben iets dat van alle tijden is, opnieuw te leren. (Tenminste dat geldt voor heel veel mensen.)

We hebben nu opnieuw te leren dat houvast primair ín onszelf zit, in plaats van buiten ons. Dit houvast is energetisch en daarmee schijnbaar ongrijpbaar. Daarom hebben we het ook lange tijd als té weinig controleerbaar buiten de deur gehouden. Maar we gaan weer leren koersen op deze innerlijke tuïtie als nooit tevoren. En bovenop onze intuïtie leren we te beseffen dat we meer zijn dan mensen met spullen. We leren dat er meer is dan geld verdienen, concurrentie en verliezen óf winnen, jij óf ik. We leren dat wanneer we werkelijk naar binnen gaan, via het hart, we onszelf op-nieuw tegenkomen. Niet voor de zoveelste keer maar op een hele nieuwe manier. We leren dat dat ons Zelf is. Een Zelf die de mens die we kenden, overstijgt. Het Zelf dat we leren kennen, is bewustZijn. En vanuit dat bewuste Zijn, begrijpen we steeds beter dat en hoe we allemaal verbonden zijn.

We zijn allemaal één

Dat heb je misschien al wel vaker gehoord hier en daar: ‘we zijn allemaal één’, en misschien ook weer net zo hard weggeschoven als soft en zweverig. “Ja hoor, allemaal één. Maar mijn buurman gaat echt mijn hypotheek niet betalen.” Nee, dat denk ik ook niet op dit moment. Maar toch ontkom je er niet aan dat je langzaam maar zeker gaat beseffen hoe we als mens en de wereld als geheel in elkaar zitten. Hoe we samenhangen, als één geheel. En dat we écht meer zijn dan die mens alleen, met z’n controlebehoefte en z’n beperkte manier van kijken en denken.

Stap na stap

In deze Tussentijd gaan we stap na stap elkaar in een ander (dag)licht zien. Door naar binnen te keren en je bewust te worden van wie je bent voorbij je mens-zijn, schuift je controlebehoefte steeds meer naar de achtergrond. Je krijgt een steeds helderder blik op je relaties, je werk, je behoeften, je wensen en verlangens. Kijkend en voelend vanuit het besef dat we bewust en energetisch zijn, ervaar je dat je angsten om als mens te overleven eigenlijk niet zo nodig zijn. Dat je op een veel meer ontspannen manier vanuit dat werkelijke contact met jezelf (via je ziel in contact met je bewuste/hogere Zelf) je kunt verbinden met wat er vanuit jou wil groeien en ontstaan. En dat dat op een natuurlijke wijze, in een heel eigen tempo, ook gáát ontstaan. Tenminste als je daar telkens opnieuw contact mee weet te maken. En niet meer ontkent wie je bent, zoals je wellicht hiervoor deed.

Mega-shift

Met dit wereldwijde virus en haar gevolgen zijn we als het ware nu stevig deze Tussentijd ingeduwd. Het oude houvast brokkelt steeds sneller af. En hoeveel grote veranderingen we ook al hebben meegemaakt door oorlogen, crises (9/11, financieel, etc.), natuurrampen en uitvindingen, ons Zijn bewúst weer laten meedoen in al ons handelen, is echt een mega-shift. We hebben als het ware allemaal opnieuw naar ‘school’ te gaan in deze Tussentijd. Alleen die nieuwe school is nog niet de nieuwe normaal. En bovendien zit die nieuwe school primair ín onszelf en hebben we ‘m van daaruit met z’n allen vorm te geven. Hoe zie jij deze Tussentijd voor je? Ik lees je graag! Dank.

Lieve groet en sterkte met alles! Nynke

PS: Ervaar je veel spanningen of angsten in deze (Tussen)tijd? Weet je niet hoe te handelen tijdens deze overgang? Meld je aan voor een gratis kennismaking online. Ik bied sowieso helderheid in je situatie en ik kan je meer vertellen over het Shift-traject waarin ik mensen in dit proces begeleid. Mail me op info@soultouching.nu of meld je aan via mijn site: https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/

Ik wil contact

Het is weer het einde van de maand en tijd voor mij om te gaan bloggen. Dat lijkt op een verplichting. En ergens heb ik dat er ook wel van gemaakt. Maar tegelijk vind ik het iets bevrijdends dat ik ergens woorden aan kan geven. Aan iets dat me raakt, wat ik via een blog kan delen met iedereen die het wil lezen. Want mensen raken en inspireren, met woorden, vanuit míjn ziel naar andermans ziel, dat is wat het leven voor mij heel bijzonder maakt.

Thuiskomen door contact

Het is het diepe contact dat ik kan maken met mensen in de gesprekken die ik voer. Niet alleen in mijn werk, ook daarbuiten. Omdat het niet echt over werk gaat maar over wie ik ben. Soms is het minder diepgaand, soms meer. Maar altijd trek ik als vanzelf naar dat contact, dat geraakt zijn. Dat waar dingen die in mensen leven, in mij leven tot leven komen. Om vervolgens op hun plek te vallen, bij hen, bij mij. Zo, dat mensen thuiskomen omdat er in en tussen ons een kern wordt geraakt. Omdat er iets in de ogen wordt gekeken en oprecht gehoord. En omdat harten opengaan en kwetsbaarheid er helemaal mag zijn. In die kwetsbaarheid, mogen de muren zakken en breekt een verstopt deel van iemand als een zon door de wolken. Dat bevrijdt.

Je zou kunnen zeggen, en daar zat mijn aarzeling voor dit blog: mensen hebben toch wel eens genoeg van zelfontwikkeling en persoonlijke groei? Er zijn toch al miljoenen zelfhulpboeken en coaches? We zijn toch wel een keer klaar met navelstaren? Ja, daar zijn we vast een keer klaar mee. Heel veel mensen zíjn er nu al klaar mee of vonden het altijd al onzin.

Maar waar we volgens mijn nooit klaar mee zijn is met contact maken. En daar gaat dit blog over, merkte ik al schrijvende. Contact is een bijzonder iets. Of het nou (zogenaamd) buiten jezelf is of met jezelf. Zodra je contact maakt, besef je dat je niet alleen bent. Dat er meer is dan je denkt dat je zelf bent. En dan begint een reis.

Een reis van buiten naar binnen …

Meestal leren we eerst contact te maken buiten onszelf, wat begint met de moeder, niet zo heel erg lang na de geboorte. We leren moeder onderscheiden als iets dat niet onszelf is. Dan komen vader, broers, zussen, familie etc. En na een hele hoop ervaringen in die ‘buiten’wereld, komen we uiteindelijk weer op het punt dat we contact ‘moeten’ maken met die binnenwereld, met ons Zelf. Alsof we worden geduwd. Want de buitenwereld blijkt nooit werkelijk te kunnen bieden wat we zoeken. Zo begint het navelstaren. Zo begint een reis, vaak via cursussen en persoonlijke begeleiding over bewustzijn, naar het mooiste contact dat er is.

Want als het goed is, stopt het niet bij navelstaren. Navelstaren gaat namelijk níet over contact maken. Het gaat over rondjes draaien in je hoofd met de vraag hóe je contact maakt met jezelf (een methode, een techniek bijvoorbeeld). En dan vooral over dat dat niet lukt. En wel daar- en daarom. Meestal is er dan iemand die daar de oorzaak van is, vinden we. Of het is een omstandigheid die je belet dat contact met jezelf aan te gaan.

Van contact naar voelen

Maar goed, het navelstaren voorbij, komt het voelen. Alle theorie die je hebt opgedaan om contact te kunnen maken met jezelf, begin je nu te voelen. Je merkt op dat je lichaam ergens reageert op wat je meemaakt, denkt en voelt. En dat het aangeeft wat daar gebeurt. Het zijn ook de emoties die opkomen, als uit het niets, zonder aanleiding lijkt het wel. Ook dat is contact maken. En deze fysiek en emotionele sensaties verdwijnen weer. Zonder dat je dat hoeft te managen. Je merkt: hé, er is inderdaad meer naast wat ik dácht dat er was, of meer dan ik dacht dat ík was.

Van voelen naar zijn

Dan het voelen voorbij, blijkt er nóg meer te zijn. Je krijgt bewust contact met iets dat geen voelen is en geen gedachte. Het is… tja, wat is het: een leegte, die gek genoeg ook weer is gevuld, met alles. Het is een overzicht, dat tegelijk ook jou is. Dan maak je contact met je zijn. Met hét zijn. Met alles en niks. Bewust zijn is contact met je bewustzijn. Of met het grote zijn, met alles wat is.

Niet iets om heel hard te gaan zoeken. Dan is het als het willen vastpakken van een mooi geblazen zeepbel, die alle kleuren van de regenboog laat zien. Nee, knijpen wordt knappen. Pats!

Je bent meer dan je dacht dat je was

Het is meer iets om te mogen ontvangen van jezelf. Zitten en jezelf de ruimte geven om bij wijze van spreke die prachtige zeepbel te observeren en te zien hoe die telkens verandert van kleur en vorm. De zeepbel staat dan voor dat prachtige ongrijpbare in jezelf, wat je observeert.

… en weer terug de wereld in

Misschien krijg je daar beelden bij, gedachten, gevoelens? Want dat is uiteindelijk de kunst: dat je het contact met dat grote alles en niets in jou, met jouw bewuste zijn, weer ankert in je lichaam. Dat je het gaat ervaren via je zintuigen, via je lijf en alle signalen die dat afgeeft. Dat je het helemaal hier brengt, in je mens-zijn en je dagelijkse dingen.

Dan heb je een hele reis gemaakt van jezelf eerst alleen ervaren via mensen en situaties buiten jezelf en dat wat je denkt. Waarna je jezelf waarneemt door te voelen, via je lichaam en je emoties. En er dan achter komt dat zelfs dat contact niet volledig is omdat je op een gegeven moment ‘opeens’ intapt op iets ongrijpbaars dat veel groter en weidser is dan je kende. Wat je vervolgens weer stap voor stap in je dagelijks leven vlecht door dat bewustzijn heel bewust te ankeren in je lijf en te voelen in je hart. Maar ook door heel bewust te ademen, bijvoorbeeld op en neer langs je ruggengraat.

Zo breng je het ongrijpbare dat je bent, je spirit, heel bewust in je lichaam en op de grond. En dan krijgt alles wat je doet in en met je leven dat gouden randje waar je mensen soms over hoort praten. Want geef je je spirit bewust een plek in je lijf en je gevoel dan leef je vanuit dat grote, ruime en heldere perspectief en valt je afhankelijkheid van wat een ander zegt of doet steeds meer weg. Je merkt dat je je meer en meer laat in-spireren door je binnenwereld en dat je je minder laat triggeren door de buitenwereld. Die in-spiratie is ook je creativiteit. En iets cre-ëren is nou eenmaal veel leuker dan re-ageren.

Voel je vrij en heel welkom om te reageren. Vanuit jouw ervaring of vanuit wat je hierbij voelt. Wees ook welkom om iets tegen me aan te houden wat je lastig vindt, waar je niet uitkomt omdat je maar niet in dat andere perspectief terecht lijkt te kunnen komen. We kunnen er in een (nu nog gratis, vanaf sep 45,- euro) Losmaaksessie naar kijken. Dat is een korte online sessie van ca 30 m waarin we je inspiratie opzoeken om dat weer te voelen stromen. Dwars door wat vastzit heen. Je kunt je aanmelden op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie

Liefs van Nynke

Als de stilte valt…

Sinds 2000 begeleid ik mensen. En net als ik, wanneer ik vastloop en hulp inschakel, komen mensen bij mij ook voor antwoorden. Míjn antwoorden. Alleen, die krijgen ze nooit. Zoals ik ze ook niet krijg. Gek genoeg heb ik ook nooit gevoeld dat ik antwoorden voor anderen had. Dat was best lullig vond ik, in het begin. Een beetje leeg, kaal. Ik voelde me een beetje onbekwaam zelfs. Waarom zouden ze mij eigenlijk betalen, als ik geen antwoorden heb?

Het antwoord in jou

Maar mensen bleken aangenaam verrast door wat er wél gebeurde: het vinden van hun éigen antwoorden. Dat we überhaupt antwoorden in ons hebben, is vaak verrassend. Gewend als we zijn om te leven naar formats, voorbeelden, do’s en don’ts, regels en kaders. Zeker in Nederland. Maar ook in minder mentaal ingestelde culturen, bestaan overal kaders: via de familietraditie, de religie, stamvoorschriften. Noem het maar op.

Zonder doel

Begeleiding van mensen, en zeker wanneer dat coaching heet, gaat meestal over het bereiken van een doel. De coach en coachee scheppen, jawel, een kader: hier zijn we en hier willen we naartoe, de coachee dan. En uiteindelijk de coach ook want dan is zijn/haar begeleiding immers succesvol. Maar als we dat kader nou wegdoen? En alleen een vertrekpunt hebben en verder niks? Wat dan?

Alles voor mijn veiligheid

Gisteren had ik zelf zo’n sessie, met Esther van Putten, die met paarden werkt. Esther en ik vinden coaching een ‘jeuk’woord. Dus laten we het gewoon een sessie noemen. Ik kwam inderdaad met een doel, gefrustreerd als ik was omdat dingen in mijn leven niet zo gaan als ik had bedacht. Het was een beetje een vaag doel, maar toch, ik had een doel en dus een kader gesteld. Eigenlijk was ik hiermee onbewust gestapt in het willen hebben en houden van controle. Alles voor mijn veiligheid, riep iets diep van binnen, vermoed ik.

Wat doe ik hier?

Maar paarden gaan niet zomaar mee in zo’n agenda. Die zijn in het moment. Als ze niet heel duidelijk per moment worden aangestuurd, met liefde en in contact, gaan ze óf doen waar ze zin in hebben, grazen bijvoorbeeld. Of ze spiegelen terug wat je zelf doet. Dit paard deed het beide. En daar stond ik. Esther had, heel wijs, de controle losgelaten. Die werd een met het paard in de situatie. Daar is ze meester in. En van daaruit observeert ze en blijft objectief kijken en voelen in zowel paard, mens als situatie. Heel mooi. En ik? Ik voelde me plompverloren. Gedachten schoten door me heen: ‘Wat doe ik hier, in vredesnaam? Wat moet ik doen? Oh nee, niet moeten…, willen, bedacht ik nog snel. Ok, wat wíl ik dan? F*ck, ik wil hier uit.’ (Inderdaad, wanneer je je niet ok voelt, ga je meestal in je hoofd zitten en denken, veeeel denken.)

De manager neemt het over

Ik voelde mezelf uitzoomen. Wat ik zo goed kan inmiddels sinds de diepe donkere nacht van mijn ziel bij me aanklopte in 2003. Uitzoomen, energetisch afstand creëren en bijna apathisch wachten op wat komt. Daar stond ik, uitgezoomd, koud en nat. En het paard stond, ingezoomd (want paarden zoomen niet uit), helemaal ok met de kou en de regen. Shit, dit voelt niet fijn! Daarop volgde een lichte paniek. ‘Help, ik móet iets!’ Met het woord ‘moeten’, treedt de manager in ons in werking. Dan is er in ieder geval wat te doen. En iets doen, betekent: niet hoeven voelen.

Mijn opdracht

Gelukkig, mijn gedachten lezend, kwam Esther op dat moment met een ‘opdracht’: “Ga maar een rondje lopen met het paard.”, zei ze. Ik heb vroeger heel veel paard gereden dus zijn paarden nou niet bepaald nieuw voor me. Maar oh, wat was ik aan het stuntelen. Het paard deed twee stappen, gooide zijn kop in de wind en bleef stokstijf staan. Meteen ging ik beredeneren wat ik fout deed. Als het niet werkt, doe ik iets fout, toch? Na wat verschillende scenario’s geprobeerd te hebben, slaagde ik er uiteindelijk in het paard mee te krijgen in een heus rondje.

Terug bij Esther, liet ze me vertellen. Het verraste me hoe ik exact had ervaren waarmee ik naar haar toe was gekomen: mijn gevoel van onmacht en het niet weten wat te doen, waar het gaat om het leven van mijn missie. Alsof mijn leven op aarde één groot vraagteken is, nog steeds, na 50 jaar. Vertellen luchtte me op. Woorden geven aan mijn gevoelens, ze door me heen laten gaan en laten verdwijnen.

En toen…

… weer stilte. Nog stiller dan ervoor. Esther stapte zelfs wat naar achteren en liet me ‘alleen’. Geen opdracht meer. Hoe nu verder? De stilte werd echt heel ongemakkelijk. Maar het kwam ook niet bij me op haar hulp te vragen. Ergens had ik iets met mezelf uit te vinden, wist ik. Mijn ongemakkelijkheid werd frustratie. Ja, zelfs boosheid: ‘Waarom grijpt ze niet in? Wat is dit voor gedoe?’ Maar Esther wist wat ze deed.

De doorbraak

En toen kwam de doorbraak. Het leek wel of ik opeens helemaal leeg was. Ik verzachtte. De spanning vloeide uit me weg en het paard nestelde zijn fluwelen neus in mijn hand en stond daar, dichtbij me. Oren gespitst, ogen in de slaapstand. Het emotioneerde me. Contact. Eindelijk! Dát was dus waar ik naar zocht.

echt contact, paard

‘Maar, wacht even. Dit weet ik toch van mezelf? Het is toch überhaupt wie ik ben, de contact-maker, de soul toucher? Waarom ga ik daar dan niet meteen voor staan?’ ‘Het zal wel niet mogen, niet de bedoeling zijn. Er zal wel iets moeten gebeuren’, kwam meteen als antwoord bij me naar boven.

Contact met onze stilte

Maar wat nou, als écht contact, vanuit de stilte, vanuit het grote niets, is wat ik te doen heb in mijn leven? Stel nou dat ik dáárvoor geboren ben? Ja, ik ben een van die mensen op onze aardbol die dit contact terug willen brengen in ons leven van alle dag. Het toestaan van het contact met de oorverdovende stilte. De ervaring van onze eigen antwoorden ín die stilte. Ons zuivere weten, onze goddelijke waarheid. En hoe dichter we daarbij komen, hoe meer dat wat we denken, voelen en doen ‘opeens’ ook de waarheid is van ons allemaal. Dan passen we als puzzelstukken in elkaar en zijn we weer terug in de eenheid. Voor een moment. En begint het weer opnieuw. Dat is het leven in de nieuwe tijd. Van binnen naar buiten.

De huidige kaders voldoen niet meer

Kaders zijn niet bedoeld om te dicteren of vast te zetten. Ze zijn bedoeld om veiligheid of steun te bieden, voor zolang het nodig is. We laten een kind ook niet oneindig in een box zitten. Een kind vliegt uit, rekt continu de kaders op, om de maximale ruimte te vinden. Maar eenmaal volwassen, stopt het. En conformeert het aan de aangeleerde, gedeelde kaders van de samenleving. Van een geboren creatieve ontdekkingsreiziger die zichzelf telkens opnieuw wil ervaren, wordt het een door angst gedreven overlever, meestal gericht op geld in welke vorm ook.

De huidige kaders, waarnaar we leven en waarin we gevangen zijn, zullen (langzaam of abrupt) verdwijnen. Om plaats te maken voor het leven vanuit contact met de grote leegte in ons. In onze leegte, ontstaat onze creativiteit. In onze leegte ligt onze oprechte verbinding met anderen, onze compassie, onze liefde, onze rijkdom, ons geluk. Daarin ligt onze grootste bijdrage aan de aarde en de mensen die er leven. En daar zijn we naartoe op weg. Ontmoet ik je in de leegte? Ik kijk ernaar uit.

Liefs, Nynke met veel dank aan Esther

PS: We kunnen elkaar bijvoorbeeld ontmoeten in een gratis Losmaaksessie. Ik help je in jouw leegte te stappen en die kaders los te laten die je in de weg zitten. Loop je rond met vragen die maar blijven komen, keuzes die je maar niet kunt maken of andere dingen die je stoppen? Wees welkom. Je kunt je hier aanmelden: www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie