Logo Soul Touching

dood

Geen happy end

Het verhaal

Gisteren keek ik de film ‘Land’ met Robin Wright, die als een echo in mij bleef nazinderen, en zo ontstond de titel van dit blog. Er is al vaak geschreven over ons leven als een verhaal, als een Reis van de Held, een concept geïntroduceerd door Joseph Campbell. Verhalen zijn wonderbaarlijke transmitters van levenswijsheid, vooral voor kinderen. We groeien vaak op met verhalen, voorgelezen voor het slapen gaan. En met sprookjes die eindigen in een happy end, waarin de held of heldin triomfantelijk huiswaarts keert en met toeters en bellen wordt binnengehaald.

Wanneer een verhaal een open of ‘unhappy end’ laat zien, knaagt dat vaak aan ons gevoel van tevredenheid. Alsof het niet compleet is en iets niet helemaal klopt. Of is dit juist de waarheid weerspiegeld? Want trekt het ‘echte’ leven zich überhaupt iets aan van onze romantische ideeën over een kloppend verhaal?

Het verhaal van de natuur

Zo loopt ‘eten en gegeten worden’ als rode draad door de verhaallijn van de natuur. Het ene moment is een dier de held, het volgende moment wordt het verslonden door een ander dier, hoger in de voedselketen. En moedertje natuur, met haar kracht van de elementen, zorgt ongegeneerd voor verwoesting wanneer tornado’s, overstromingen of branden ons teisteren. Ze laat zich niet leiden door de dromen of emoties die we koesteren; zij is er gewoon, onaangedaan door beloningen of straffen, of door normen hoe het zou moeten om een verhaal tot een goed einde te brengen.

De natuur laat ons zien dat we allemaal, als helden én anti-helden, in eindeloze levenscycli verstrikt zijn. Leven of je leven ervan afhangt, is een kwestie van volledige overgave. Dat besef, hoe rauw het ook klinkt, geeft een ongekende vrijheid. In ‘Land’ voelde ik: zijn met wat is, wat kun je anders?

 

 

Geen happy End

Afbeelding via Pixabay

Onverstoorbaar

Voor mij herinnert deze film me eraan dat ook verhalen zonder ‘happy end’ vol schoonheid en waarheid zitten. Het daagt me uit om telkens weer terug te keren in de natuur en haar onverstoorbaarheid zonder verfraaiing, waarbij ze je het ene moment omarmt om je het volgende te vermorzelen. Alles vanuit Universele Liefde. Liefs en mooie week, Nynke

De dood, wat een mysterieuze doorgang

Gisteren las ik op de socials een bericht over het overlijden van een wijze, mystieke man uit de VS. Ik volg hem al een tijdje op het internet en heb via GAIA een aantal van zijn leringen ontvangen. Hoewel ik hem nooit persoonlijk heb ontmoet, voelde ik een diepe connectie met hem, een band die onbewust stilletjes was gegroeid in mijn ziel. Het nieuws raakte me daarom enorm, alsof een vergeten snaar begon te trillen.

Knoop in mijn buik

Ondanks dat ik inmiddels vertrouwd ben geraakt met het fenomeen dood en met het sterven, voelde ik de hele dag een onbestemde knoop in mijn buik. Misschien was dat de gehechtheid aan zijn menselijke vorm: zijn wijze woorden, zijn subtiele handgebaren, de manier waarop hij over het leven in al haar vormen vertelde. Zijn filmpjes blijven natuurlijk als echo’s in de digitale ruimte hangen, maar het lijkt alsof hij daar nu niet meer zo in aanwezig is en daarmee de boodschap een beetje minder echt.

Gehechtheid

Gehechtheden zijn merkwaardige dingen. We realiseren ons pas hoe sterk ze zijn wanneer ze plotseling vervagen: wanneer iets of iemand wegvalt, onze dagelijkse routines worden doorbroken en het vertrouwde plaatsmaakt voor het onbekende.

Dus, om de bal in mijn buik tegemoet te komen, liet ik mezelf gisteren een stukje meereizen door die deur van de dood, alsof we samen gingen. Hoe heeft hij het ervaren, vroeg ik me af? Was hetgeen hij onderwees slechts theorie, of waren het herinneringen die hem op zijn sterfbed hielpen los te laten?

Deze mini-reis was helend. In het meevoelen aan ‘de andere kant’, vervaagde de grens tussen het mens-zijn en het onstoffelijke. Het diepgewortelde besef van onze continuïteit en het oneindige (bewust)zijn, was weer terug.

 

De Dood, wat een mysterieuze doorgang
Afbeelding van Meir L via Pixabay

Wat is de dood echt?

Tja, de dood, wie is ze echt? Wat is haar rol in ons verhaal? Je zou haar kunnen zien als die mysterieuze doorgang naar ‘ze leefden nog oneindig lang en zielsgelukkig’, die slotzin die we zo goed uit sprookjes kennen. Alleen jammer dat we hebben afgeleerd in sprookjes te geloven. Liefs, Nynke

Wanneer laat je los?

Niets aan de hand

Afgelopen week, zo half grieperig, daardoor genietend van een soort van vakantiegevoel, had ik zin in zo’n niets-aan-de-hand-avondje, met een niets-aan-de-hand-film. Dus op zo’n ietwat vage film-site, kwam ik in Open Water terecht, waarin ik werd meegenomen naar onverwacht diepe wateren in mijzelf. 

Met het risico dat ik het een beetje verpest voor wie ‘m nog wil zien, neem ik jullie graag mee in het verhaal, dat zich op mijn scherm maar vervolgens op een bijzondere manier ook in mij begon af te spelen. 

Begin van de reis

Een typisch Amerikaanse setting: jong en geslaagd stel, genoeg geld, prima huis, veel te druk: aan hun telefoon geplakt natuurlijk, gaat op vakantie naar een tropisch oord om te ont-stressen. Ze boeken een duik-dagtripje. (Je voelt dat de reis van de held hier op stoom begint te komen. De spanning stijgt.)

Het zijn zo te zien ervaren duikers, net als de hele groep van bij elkaar geraapte mensen die voor hetzelfde avontuur gaan die dag. Cruciaal is de rol van een van de bemanningsleden die het groepje moet tellen zodra ze zijn uitgevaren. (Hoezo weet je het aantal niet tot achter de komma nauwkeurig vóór je vertrekt, door de tickets te tellen van wie aan boord stapt.)

Het wordt intenser

De teller doet zijn klus vol overgave maar door elkaar bewegende mensen op een boot, tel je niet echt lekker. Met als gevolg (de muziek zwelt aan) dat hij er twee mist: ons jong en geslaagd stel.

Fast forward: de boot gaat in Open Water voor anker, iedereen duikt, komt blij en voldaan weer in de boot en… eenmaal weer het vooraf getelde aantal mensen geturfd, koerst de boot terug naar het haventje. Tja, zonder die twee mensen dus.

Het is goed mis

Wat dan volgt is de hele rondgang van de reis van deze twee helden, door alle archetypische stadia van een verhaal. Ze komen boven na hun duik met geen boot te bekennen natuurlijk, en langzaam maar zeker begint bij hen door te dringen dat er iets goed mis is. Een paar momenten gloort er, bij boten aan de horizon, hoop op redding. Maar die hoop vervliegt snel. Ze worden totaal niet opgemerkt. 

Waar ze elkaar eerst volop ondersteunen en moed in praten, komt langzaam de fase van elkaar beschuldigen. Immers: zodra de realiteit zich steeds meer opdringt en het oppeppen niet meer werk, projecteren we onze angst graag op de ander. 

Ongemakken stapelen zich op: gebrek aan eten, water, misselijkheid door het dobberen (op de zuurstofflessen) en… haaien, die grote mens-etende, bekend uit die andere film. 

Na een fikse ruzie (ontlading) komt er weer rust en een diepere overgave aan de situatie zoals ‘ie is. Een over en weer: ‘I love you honey volgt, en dan: stilte. Intussen verandert er niets aan hun weidse uitzicht over het open water, in de voor hen zo uitzichtlóze situatie. 

Close ups van hun gezichten spreken boekdelen. Grauwheid en angst tekenen hun expressie. De maskers van het mens-zijn, zijn volkomen weggevallen na bijna 20 uur dobberen. 

Een onverwachte wending

Maar… waar doorgaans de reis van de held nu een wending ten goede neemt,  wat we als kijker dus ook (vaak onbewust) verwachten, lijkt het verhaal van ons stel een diepere laag te willen raken. Inderdaad wordt hun vermissing de volgende dag ontdekt en hulptroepen rukken massaal uit. Als kijker voel je dat de opgebouwde spanning in je lijf eindelijk een beetje weg kan lopen: het gaat goed komen. Dat is toch wat we allemaal willen van het leven?

Maar nee, in plaats daarvan zijn we getuige van een heel intiem, intens krachtig afscheid: de vrouw erkent in een verstild, dramaloos moment dat haar man, toch nog vredig, is overgegaan naar de andere kant. Ze ontkoppelt zijn zuurstofflessen en laat hem, na een laatste kus op de wang, gaan, waarna de haaien zijn lichaam binnen korte tijd laten verdwijnen.
Wat een besluit. Wanneer laat je los?

Moederziel alleen

Nu is ze moederziel alleen… met de haaien op kleine afstand. Als kijker schakel je snel: ok, hij heeft het dus niet gehaald maar zij… boten en helicopters zijn onderweg, ze móeten haar toch snel vinden nu? Dat is wat ons systeem wil: een happy ending: en ze leefde(n) nog lang en gelukkig. Maar nee… Een ijzersterke close-up van haar mimiek volgt. Met slechts open water om zich heen zijn we getuige van haar ogen die stoppen met hoopvol uitkijken en naar binnen keren. We zien een geluidloos, kort en meedogenloos proces wat zich in haar binnenste voltrekt en wat weerspiegeld wordt in haar gelaat. 

Dan laat ze opnieuw los. Primair haar mens-zijn. Ze geeft zich over. En koppelt vervolgens ook haar eigen zuurstofflessen af, waarna ze onder water verdwijnt. De rest laat zich raden maar is niet meer van belang. 

Wanneer laat je los?

Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay

Wanneer laat je los?

Dit kleine en tegelijk grootse, zo intieme moment van loslaten, heeft me diep geraakt. Het bijna tastbare proces van beseffen dat we als mens uiteindelijk niet over leven en dood gaan maar slechts kunnen buigen voor die grote stroom van ervaring die zich door ons heen afspeelt. En op dat moment van overgave, is er hopelijk vrede en verhuist ons gewaarzijn naar de hogere sferen om als ’toeschouwer’ het menselijke stervensproces gade te slaan. 

Het mooie is dat we als mensen vandaag de dag steeds meer de mogelijkheid kunnen ervaren om te ‘sterven’ zonder ons lichaam meteen los te hoeven laten. Maar dat diep intieme moment van verstilde overgave, waarin we als het ware (hebben te) schakelen van de angst voor onze fysieke dood naar het doorgaan in die hogere dimensies van het bestaan, dat blijft.

De angst voor het sterven, wanneer laten we haar los? Natuurlijk kan dat niet anders zijn dan voor eenieder op het juiste moment.

Dank voor het meelezen. Veel liefs. Nynke (https://soultouching.nu)

PS: deze film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal

Kan thuiskomen zo pijnlijk zijn?

Thuis. Als het goed, fijn en veilig is, is thuis een haven, een rustpunt, een plek waar je verdediging ‘uit’ kan en je hele systeem tot rust kan komen. Ik realiseer me dat dat absoluut niet vanzelfsprekend is. Ons thuis vroeger was niet zo veilig en daarom niet een plek waar rust gemakkelijk indaalde. Mijn herinnering is er eentje van: altijd op mijn hoede zijn.

Het interne en externe thuis

Dat is het externe thuis: de fysieke plek, de mensen die het dichtste bij je staan (ouders, verzorgers, broers en zussen), eventuele huisdieren en planten, spulletjes, kleuren en geuren.

Maar ook het interne thuis, het thuiskomen bij jezelf, hoeft niet zo vanzelfsprekend te zijn. Is dat vaak ook niet. Hoe bewust ben je je bijvoorbeeld van een thuis in jezelf waar je landt en werkelijke rust vindt? Waar je je opent, als vanzelf verzacht en waar oordelen wegvallen?

Verder van huis

Het is een heerlijke plek om te zijn maar eentje die nog best wat voeten in de aarde kan hebben. Mijn ervaring is dat dat innerlijke thuis zich juist ook minder makkelijk laat openen naarmate je proces van het aankijken van oud zeer vordert. Hoe meer jouw open, vrije staat van zijn de belangrijkste wordt in je dag, hoe pijnlijker het lijkt te worden waardoor het net is alsof je alleen maar verder van huis raakt.

Niets is minder waar! Zoals Paulo Coelho zo prachtig omschrijft in zijn boek ‘De Alchemist’, is het naderen van je innerlijke thuis vaak in toenemende mate confronterend en kan het juist (in ieder geval voor een tijdje) alleen maar meer angsten oproepen.

Gewoon jezelf zijn

Als je eindelijk van binnenuit de toestemming voelt gewoon te willen zíjn in plaats van jezelf opleggen iemand te móeten zijn, lijkt het of je hele hebben en houden bloot komt te liggen. En poeh, dat kan zeer doen. En zo ontheemd voelen. Alsof alle grond onder je voeten wegzakt, alsof de maatschappij (wie dat dan ook zijn) je massaal afwijst en zelfs je vrienden opeens heel anders lijken dan je altijd dacht.

Gewoon jezelf zijn, is zo ongewoon geworden in de loop van de tijd, dat je lijkt te sterven van angst. De jij waarop je tot nog toe kon bouwen op een bepaalde manier, gaat, zo voel je, een zekere dood tegemoet. En wat daarvoor in de plaats mag komen, dat gewone zelf, is gek genoeg nog helemaal niet zo helder, hoe gewoon en dichtbij het ook is.

Sterven

Misschien is het wel heel heilzaam om je eens in te denken dat je aan het sterven bent en wat er op dat moment of in die fase nog echt toe doet. Wat wil er dan aan de oppervlakte komen en zich zonder angst laten zien? Als de dood toch onvermijdelijk is, wat is dan haar boodschap?

Kan thuiskomen zo pijnlijk zijn?

Afbeelding van R. E. Beck via Pixabay

Leef! het thuiskomen

Thuis, zo doodeenvoudig en toch vaak zo ingewikkeld. Gewikkeld in angsten en diepgewortelde weerstand om het leven los te laten. Het te laten gaan zoals het wil gaan. Maar het gaat, onherroepelijk gaat het leven haar goddelijke gang. Laat ik me er dan maar aan overgeven, zeggen we daarom allemaal, op enig moment. Leve en leef het thuiskomen, hoe pijnlijk ook!

Liefs van Nynke

PS: Hoe ervaar jij je thuis? Ben je veilig, in deze wereld, bij jezelf? Ben je hierin zoekende en lijkt het je fijn te verkennen hoe thuiskomen je rust kan geven, maak een afspraak met me voor een kennismakingsgesprek. Ik bied je een helende ruimte voor je vraag, je situatie, je verhaal en geef helderheid. Samen kijken en voelen we wat een fijne volgende stap voor je kan zijn.

 

 

 

Dood is leven

Wat merk jij op dit moment in je leven aan verandering? Begin je anders naar dingen te kijken? Reageer je op situaties zoals je dat eerder niet deed? Of ben je misschien onrustig? Vind je dingen niet meer leuk die je wel leuk vond en andersom?

Waar gaat je leven op dit moment eigenlijk over? Wat is je realiteit?

Misschien hoor je om je heen over mensen die de wereld mooier (willen) maken. Hoe zit dat bij jou? Heb je daar een klik mee? Niet perse met die mensen maar met de inhoud, het idee, het concept? En wat komt er dan naar boven wanneer je daaraan denkt? Hoe zou jouw vorm daarvoor zijn? Doe je iets met je handen, het milieu, de natuur, iets creatiefs, schrijf je, zing je, masseer je, kook je, vind je kinderen begeleiden geweldig…?

De wereld mooier maken was niet direct het doel van onze ouders. Nou ja, misschien voor een aantal van jullie ouders wel. Maar de meeste mensen die ik ken zijn groot geworden met het idee spullen en geld te verzamelen via een goede baan of eigen bedrijf, zich te verzekeren tegen van alles en nog wat, pensioen op te bouwen en regels te volgen, veel regels. En ja, het pad lopen van school/studie, verliefd worden, trouwen, kinderen en carrière is nog steeds de meest geleefde (!niet geliefde) bezigheid.

Maar een groeiende groep mensen stapt hieruit.

Een groeiende groep mensen voelt en beseft dat dit voorbeeld niet per definitie hét leven is. Ze beseft dat het leven veel meer kan inhouden dan dat. Dat er een sprankel in het leven kan zitten die zoveel energie geeft, dat alles mogelijk lijkt. Hoe werkt dat dan?

Het hoeft niet eens helder te zijn waar al die energie en inspiratie vandaan komen om ze te ervaren en als het ware te surfen op de golven van je leven. Maar ga je op zoek naar de bron ervan, bijvoorbeeld via meditatie, dan kom je uit bij iets dat veel verder rijkt dan alles wat je tot nu toe ‘het leven’ noemde. Heb je dat ook ervaren? Hoe beleef jij dat?

“Er is leven, er is leven na de dood”

Dit zong Freek de Jonge al in ‘97. Wanneer je stopt met leven op de automatische piloot, ervaar je dit. In plaats van wat moet en niet mag, zo hoort of beter niet kan, richt je je in elk bewust moment op wat er ín je gebeurt en in beweging wil komen in plaats van op zaken buiten jou. Je richt je bewust op dat waar je instant van geniet, blij van wordt en een ‘ja’ bij voelt.

De bron die maar niet leeg wil lopen

Dat is het leven waarbij je tapt uit een bron, ook jóuw bron, die maar niet leeg wil lopen. Die bron geeft onophoudelijk energie in plaats van dat iets je energie kost. En als gevolg daarvan realiseer je dingen die je wellicht nog helemaal niet hebt geassocieerd met jezelf. De meest ‘gekke’ realiteiten kunnen onderdeel van je leven worden, wanneer je de doodsheid en sleur achter je laat en stapt in alleen dát wat je voedt.

Het kan zijn dat je een bijzondere tocht gaat maken door de natuur. Of je staat ‘opeens’ ergens op een podium te zingen en stijgt boven jezelf uit, zoals ze dat zo mooi zeggen. En wie weet, blijk je een magnifieke bouwer van, laten we zeggen, muziekboxen, ‘toevallig’ ontdekt, omdat je werd ontslagen. Dát is leven na de dood!

Afscheid nemen…

De dood is alleen vaak wel een dingetje. Afscheid nemen doet pijn, zeggen we. In eerste instantie ervaren we dat ook meestal zo. Dus wat weggaat, stopt en overgaat in iets anders, vraagt de komende tijd misschien even schakelen. En dat kan onrust en verwarring met zich meebrengen. Maar het leven dat eruit voortkomt, is bevrijdend. Althans, wanneer je niet vast blijft houden aan het oude. Dat ervaar ik zelf. En velen met mij.

Je hoeft niet te wachten

Je hoeft echter niet te wachten op iets dat stopt, zoals je ontslag, een scheiding, of een andere confronterende situatie. Je kunt ‘de dood’ ook zelf pro-actief opzoeken en dus stoppen met die dingen waar geen inspiratie in zit. Dat is misschien even wennen maar het geeft een gevoel van helderheid, inzicht, kracht en vooral ook plezier en vrijheid.

Stel jezelf vragen als: “Waar word ik telkens erg blij van? Wat geeft me iedere dag of zelfs ieder moment energie? Waar word ik als het ware naartoe getrokken en is zo natuurlijk voor me?”

Daarmee heb je meteen helder wat eigenlijk niet (meer) stroomt in je leven. Je realiseert je dat je situaties en activiteiten in stand houdt, terwijl je ergens wel weet dat ze niet voedend zijn. En over voeding gesproken: ook daarin groeit je bewustzijn. Dat wat je eet (en drinkt), geeft je of kost je energie. Wat kies je?

Wat is je nieuwe realiteit?

Volg je antwoorden. En merk daadwerkelijk verandering in je realiteit. Ik ben heel benieuwd wat er in jou leven gebeurt door dit te doen. Ik ben heel benieuwd wat het (laten) sterven van situaties, gewoontes, dingen etc. je oplevert. Fijn als je dit met me deelt.

En natuurlijk ben je ook heel welkom om met me in gesprek te gaan over het proces zelf: over wat je eigenlijk wilt laten gaan en hoe je deze veranderingen kunt realiseren. Lukt het je niet om dingen los te laten terwijl het je wel aanspreekt en je ergens voelt dat het nodig is om vooruit te komen? Meld je aan voor een gratis Losmaaksessie op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie/ (via skype). Live kan ook. Dan kost het een tientje.

 

Voor extra inspiratie: