Logo Soul Touching

geluk

Liever je gelijk of je geluk

Het is zo’n bekende uitspraak, deze. Hij kwam bij me op terwijl ik luisterde naar een ‘die hard’ wetenschapper die ook in de zogenoemde spirituele gemeenschap regelmatig aanschuift bij gesprekken. Ik vind het interessant wat hij zegt, en tegelijk is het bijna voelbaar wanneer hij van het spirituele naar het wetenschappelijke domein verschuift met zijn wezen. Alsof hij dan een soort pantser aantrekt. Niet onvriendelijk, maar ik ervaar een verharding. En terwijl ik niet eens rechtstreeks met hem in gesprek ben, lijkt mijn energie langzaam weg te sijpelen. Wonderlijk hoe dat werkt.

Waar zit ‘m het geluk in?

Ik begon me af te vragen: maakt het wetenschapper-zijn hem eigenlijk gelukkig? En waar zit dat geluk dan in?

Geluk associeer ik met flow, met een vrije energiestroom die moeiteloos haar weg vindt. Bij wetenschappers kan ik me dat goed voorstellen tijdens de momenten van ontdekking. Wat een eureka-ervaring moet het zijn wanneer een doorbraak wordt bereikt en een theorie bewezen kan worden! Dat lijkt me een ultieme samenwerking van linker- en rechterhersenhelft: logica die tot op een zeker punt brengt, waarna onverwacht de creatieve magie het overneemt en de theorie tot leven komt.

Maar die weg naar de doorbraak toe, naar dat verlichtingsmoment, is gevuld met denken, analyseren, berekenen, afleiden. Overuren in het hoofd. Maakt dat ook gelukkig?

Liever je gelijk of je geluk

Afbeelding van Gordon Johnson via Pixabay

Vrije ruimte

Uit eigen ervaring weet ik dat een pad richting een doel een zekere discipline en doorzetting vraagt. Zo bouwen we onze creaties, zo voeden we onze kinderen op en zorgen we voor dieren en planten: toewijding, ritme en regelmaat. Maar daartussen: de vrije ruimte, om toe te laten wat er uit het niets wil ontstaan. Heerlijk.

Het lijkt echter of veel wetenschappers onderweg op dat pad wat verharden en daarmee, misschien onbewust, hun geluk in de weg te staan. Want elke creatie heeft in mijn beleving de momenten van niet weten nodig, de pauzes, het onverklaarbare. Dáár, precies daar, huist volgens mij de ervaring van geluk.

Sprakeloos

Dus ja, gelijk of geluk. Het blijft zo’n kleine, maar wezenlijke vraag. Eentje die je hopelijk even laat stilvallen, onlogisch laat voelen, sprakeloos zelfs, zodat de goddelijke logica van het leven het roer weer overneemt, al is het maar voor een seconde.

Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – voor als jij ook verlangt naar de boodschap die uit jouw stilte wil komen, maar die je nog niet kunt horen)

Jouw begeleiding in bevrijding

Het is bijna bevrijdingsdag in Nederland. Wij kiezen vaak bijzondere momenten om ze vervolgens officieel vast te leggen en op die manier te herinneren, te herdenken, te her-voelen wat er was, wat er nu is en wat mogelijk gaat komen. En buiten die datum of dat moment ontslaan we onszelf meestal van de bijzonderheid van ieder moment en gaan op in de routines en gewoontes van het leven, waarin bijzonderheid vaak wordt overschreeuwd.

Maar ieder moment is immers bijzonder, omdat ieder moment er een is die uitnodigt onszelf te bevrijden van het idee dat we onvrij zijn. Er zit zoveel angst in ons, waarvan nog maar heel weinig mensen zich werkelijk hebben vrijgemaakt. En juist die angst is zo prachtig krachtig. Het is zo’n motor om op zoek te blijven naar vrijheid en wat dat dan is. Want ook dat gebeurt steeds meer: al die mensen die door de deken van angst, die we om ons heen hebben gewoven, heendringen. Alsof we steeds meer bevrijdingsgaten prikken in dat wat ons klein houdt, remt en doet terugzakken in een grijze massa van ingehouden leven.

Begeleiding in bevrijding

Afbeelding van Stux via Pixabay

Angst is in dit geval een paraplu-woord, een verzamelnaam voor alle remmingen die we als mens nog in ons dragen. Dus misschien ervaar je helemaal geen angst in je dag en toch… kun je zeggen dat je helemaal vrij bent? Heb je 100% vertrouwen in ieder moment dat het leven door je heen beweegt? Durf je blind te varen op waar dat leven je dan naartoe wil brengen?

Want daar zit ‘m de kneep, of de knoop (in je maag): het leven stuwt ons altijd linea recta naar de angst. Omdat dat als enige de deur opent naar haar wederhelft: de Liefde. Sterker nog: durven we in die angst te branden, dan blijkt dát het Liefdesvuur te zijn. Maar hoe dan, hoe doe ik dat? vraag je misschien.

Jouw begeleiding in bevrijding is uniek voor jou dus ik kan daar niet een eenduidig antwoord op geven dat helemaal recht doet aan jouw bijzondere proces. Maar wat je begeleiding volgens mij altijd mag bevatten is: engelengeduld, moed en doorzetting en heel veel zachtheid voor jezelf.

Engelengeduld is de sleutel om überhaupt gewaar te zijn van jezelf in je dag. Alleen met gewaarzijn ben je pas in staat de liefde in jezelf te ontsluiten en die te onderscheiden van alle momenten waarin de angst regeert. En alleen wanneer je jezelf met zachtheid benadert, kan er iets in je openen. Alles in ons verzet zich immers tegen die levensstroom die ons naar die grootste angsten wil hebben, diep diep in onze onderbuik. Maar met moed en doorzetting, dag in dag uit jezelf aankijkend in je energetische spiegel, beweeg je jezelf richting de onherroepelijk vrijheid. Want de stroom naar de angst is exact dat: de onherroepelijke stroom naar vrijheid.

En ook al lijken je angsten misschien een tijdje toe te nemen en oncontroleerbaarder te zijn (wat een heel goed teken is), je betrapt jezelf steeds vaker op zo’n moment van gelukzaligheid. Dan boor je even een gat in de grijze deken van het leven vanuit je hoofd. Steeds vaker voel je hoe er stiltes lijken te vallen in je denken en de angst weliswaar gevoeld wordt maar geen gevangenis meer is. En ja, geduld ís werkelijk een schone zaak in dit proces. Het gaat zoals het gaat en het duurt zolang het duurt (als het al stopt in dit leven). Maar één ding is zeker: jouw liefdevolle begeleiding, leidt je naar bevrijding, naar het plotselinge of meer geleidelijke besef dat alles Liefde is en alles Vrijheid al kun je het proces van bevrijding zelf, nooit overslaan.

Liefs, Nynke

PS: Herken je deze bewegingen in jezelf en lijkt het je fijn in gesprek te zijn over de begeleiding in jouw proces van bevrijding? Neem contact met me op voor een gratis kennismaking. Ik bied krachtige, liefdevolle helderheid in het optimaal begeleiden van jouw proces. Door jouw geduld te bekrachtigen, jouw liefde telkens weer uit te laten stijgen boven je angsten en je te blijven aanmoedigen nooit af te haken, laat ik je ervaren dat je komt waar je voelt te willen zijn.

Ik heb iets ergs gedaan

Vrijdagavond

Vrijdagavond, moe thuiskomend van een soort van mantelzorgdag bij mijn ouders in Friesland, parkeer ik mijn auto. De meeste van de handelingen doe ik op routine. Ik heb mezelf op zo’n moment eigenlijk even toe te spreken om niet bijvoorbeeld mijn auto open te laten, iets waardevols erin te laten liggen of… fout te parkeren.
Die avond doe ik dat kennelijk niet want terwijl ik thuis geniet van mijn soepje met zelfgebakken brood, wordt mijn auto weggesleept: parkeren op een invalideplek is strafbaar.

Zondagavond

Zondagavond rond zessen, ik heb net gemediteerd in het park, heel fijn. En ik kijk nog even de straat door naar mijn auto, die er (dus) niet meer staat. Een eerste (heel menselijke) reactie is dan: ontkenning. Dus ga ik van dichtbij bekijken wat ik van die 15 m afstand ook allang kon zien: mijn auto is weg. Gestolen, gaat het door mijn hoofd. Zie je, vergeten op slot te doen. Maar dan zie ik het bord met ‘invalide’ plus een kenteken. Inmiddels woon ik hier al twee jaar maar het bord is me nooit opgevallen. En, dat witte kruis op de straatstenen, tja, dat zegt niet alles, beredeneer ik. Ze worden wel aangebracht maar nooit weggehaald, wanneer zo’n parkeerplek weer vrijkomt. Mijn brein doet er meteen alles aan om onder deze gebeurtenis uit te komen, wat niet lukt weet ik al diep van binnen.

Gelukkig!

Gelukkig! is mijn volgende gedachte. Mijn auto is niet gestolen. En na wat gebel, kan ik mijn auto komen ophalen. Dat moet snel gebeuren want iedere 24u kost geld, zegt de aardige dame aan de telefoon en er is weer bijna 24 uur om. Ik bedenk me nog dat het best vaak voorkomt dat ik een week of zelfs twee niet naar mijn auto omkijk. Dan loopt zo’n logeerpartij wel op. Gelukkig! keek ik deze keer al na twee dagen.

Dus op naar het auto-ophaal-depot. Met de metro. Gelukkig! realiseer ik me: bij mijn biowinkel kon ik vorige week een mondkapje voor 1,- euro aanschaffen. Laat ik dat maar doen, dacht ik toen. Voor ‘je weet maar nooit’. En voilà, mijn ‘je weet maar nooit’, eerder dan ik gedacht had.

Kalmte

Op een unheimische plek in de rafelranden van Amsterdam vind ik het auto-ophaal-depot. Gelukkig! is het lang licht en durf ik daar in mijn eentje te lopen. De mijnheer die me helpt is erg aardig en kijkt me inlevend aan. “U weet hoeveel u moet betalen?”, vraagt hij. “Ja, zeg ik: 2x 30,- euro voor twee nachten.” “Dat klopt, zegt hij vriendelijk. Plus de boete voor de overtreding. Die is 343,- euro.” Hij ziet me even wegtrekken. “Ja, het is een hoop geld”, hoor ik ‘m zeggen.

Op dat moment voel ik weer de kalmte uit mijn meditatie eerder die avond. Ik ervaar de situatie waarin ik zit terwijl ik tegelijkertijd diep van binnen weet dat dit me dient. De aardige mijnheer probeert nog te kijken of hij me kan helpen bezwaar aan te tekenen. Het liefste zou hij de bekeuring intrekken geloof ik. Maar ja, hij zit niet aan de knoppen en kan alleen maar uitvoeren. Alles gebeurt volautomatisch. Zelfs de boete per etmaal wordt op de seconde toegevoegd, ook als je staat te betalen en het pinapparaat werkt niet bijvoorbeeld. Dat zal me daar scenario’s geven. Gelukkig! gaat mijn betaling er doorheen, exact 2 minuten voor het nieuwe etmaal ingaat.

Niets gebeurt voor niets

Ik weet inmiddels dat alle voor mij impactvolle incidenten in mijn leven me ergens op wijzen. Ze gebeuren nooit zomaar. (Lees bijvoorbeeld ook: https://www.soultouching.nu/de-helende-beroving/) En omdat ik zo’n sterke zielsverbinding heb, zeker die avond, word er geen slachtoffer in mij wakker. Het voelt bijna fijn om te weten dat ik weer een hele grote stap aan het zetten ben, waar dit incident me op wijst. Weer is er dat geluksgevoel. Alleen het precieze hoe en waarom is me nog niet helder.

It will be ok!

Weer goed en wel thuis, wil ik gaan zitten met een kop thee. Vlak voor ik land op mijn stoel, valt mijn oog op een rommelige volgekladde post-it waarop één zin me tegemoet springt: “It will be ok!” Ik voel mijn hart een sprongetje maken… van geluk.

Slurpend van mijn thee beginnen de kwartjes van deze bijzondere avond te vallen. Zo herken ik de oproep mijn sterke zielsverbinding alsmaar meer in de aardse dingen te brengen, waardoor ik net wat alerter ben op zo’n verkeersbord. Een heel proces, dat tijd en aandacht vraagt, wat je er ook maar beter aan kunt geven. Doe je dat niet, dan lijkt je ziel zich als het ware een beetje terug te trekken omdat je hoofd, vermomd als de stem van je ziel, het stokje overneemt om je te redden: van de regen in de drup dus…

Machtige schuld

Maar er is ook iets anders dat door dit incident wordt aangeraakt: het thema van diepe schuld. Ik heb iets ergs gedaan en krijg straf. Dit thema is al levens bij me. En door het in dit leven via allerlei incidenten steeds maar aan te kijken, ontstijg ik het. Dit schuldgevoel voert me terug naar een leven in een rol met veel macht. (Als je niets met vorige levens hebt, zie het dan gewoon als een actueel thema. Het maakt niet uit.)

Ik heb iets ergs gedaan

Macht. Alleen het woord al geeft rillingen, toch? Macht sluipt immers ook vaak richting machtsmisbruik. Kruip maar eens mee in dat gevoel: Stel je hebt een hele verantwoordelijke rol, die van hoofd financiën, (minister-)president of leider van een chirurgenteam, ik noem maar wat. En de ervaren macht in jouw positie doet je heel geleidelijk overhellen naar het misbruiken van die macht. Tot het mis gaat. Er gaan mensen dood bijvoorbeeld, door jouw toedoen. En alles komt naar buiten. Je bent schuldig en de hele wereld weet het. Je kunt dus niets meer goed doen en maakt ‘fout’ op ‘fout’. Zo’n gevoel.

Het leven is een kunst

Daarmee weer helemaal in het reine komen en de wereld recht in de ogen kunnen kijken, is een kunst, een levenskunst. Het is de kunst van zonder oordeel in een gebeurtenis kunnen zijn: zonder goed, zonder fout. Het is. Een ervaring van de ziel. De ziel die in het leven is geroepen voor deze ervaringen. Wij mensen zijn het die oordelen vellen, rubriceren en in boxen plaatsen: goed en fout, zwart en wit, donker en licht. De ziel maakt gewoon mee en groeit daardoor, breidt zich uit en wandelt zo het pad ‘terug’ naar de eenheid.

We hebben allemaal zo onze thema’s, die heel diep in onszelf verborgen kunnen liggen. Schuld en ook schaamte kunnen heel venijnig zijn en zichzelf in allerlei vermommingen kenbaar maken. Als je naar de situatie kijkt denk je misschien: no big deal. Maar gekoppeld aan zo’n diepgeworteld trauma, is het zeker een big deal. Júist ook in positieve zin. Want het keer op keer geraakt worden in deze diepe thema’s in ons, brengt ons letterlijk geluk, het soort geluk waarna we zo op zoek zijn. Het brengt immers dat wat ons geluk tegenhoudt telkens meer naar de oppervlakte.

Veel liefs, Nynke

PS: Heb je vragen? Ervaar jij thema’s die in jou spelen en die je vaak remmen zonder dat je helder hebt waarom? Voel je welkom om contact met me op te nemen voor een gratis kennismakingsgesprek. Je krijgt helderheid in je vraag en we kijken naar wat ik voor je zou kunnen doen. Aanmelden kan op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/

 

 

Als de stilte valt…

Sinds 2000 begeleid ik mensen. En net als ik, wanneer ik vastloop en hulp inschakel, komen mensen bij mij ook voor antwoorden. Míjn antwoorden. Alleen, die krijgen ze nooit. Zoals ik ze ook niet krijg. Gek genoeg heb ik ook nooit gevoeld dat ik antwoorden voor anderen had. Dat was best lullig vond ik, in het begin. Een beetje leeg, kaal. Ik voelde me een beetje onbekwaam zelfs. Waarom zouden ze mij eigenlijk betalen, als ik geen antwoorden heb?

Het antwoord in jou

Maar mensen bleken aangenaam verrast door wat er wél gebeurde: het vinden van hun éigen antwoorden. Dat we überhaupt antwoorden in ons hebben, is vaak verrassend. Gewend als we zijn om te leven naar formats, voorbeelden, do’s en don’ts, regels en kaders. Zeker in Nederland. Maar ook in minder mentaal ingestelde culturen, bestaan overal kaders: via de familietraditie, de religie, stamvoorschriften. Noem het maar op.

Zonder doel

Begeleiding van mensen, en zeker wanneer dat coaching heet, gaat meestal over het bereiken van een doel. De coach en coachee scheppen, jawel, een kader: hier zijn we en hier willen we naartoe, de coachee dan. En uiteindelijk de coach ook want dan is zijn/haar begeleiding immers succesvol. Maar als we dat kader nou wegdoen? En alleen een vertrekpunt hebben en verder niks? Wat dan?

Alles voor mijn veiligheid

Gisteren had ik zelf zo’n sessie, met Esther van Putten, die met paarden werkt. Esther en ik vinden coaching een ‘jeuk’woord. Dus laten we het gewoon een sessie noemen. Ik kwam inderdaad met een doel, gefrustreerd als ik was omdat dingen in mijn leven niet zo gaan als ik had bedacht. Het was een beetje een vaag doel, maar toch, ik had een doel en dus een kader gesteld. Eigenlijk was ik hiermee onbewust gestapt in het willen hebben en houden van controle. Alles voor mijn veiligheid, riep iets diep van binnen, vermoed ik.

Wat doe ik hier?

Maar paarden gaan niet zomaar mee in zo’n agenda. Die zijn in het moment. Als ze niet heel duidelijk per moment worden aangestuurd, met liefde en in contact, gaan ze óf doen waar ze zin in hebben, grazen bijvoorbeeld. Of ze spiegelen terug wat je zelf doet. Dit paard deed het beide. En daar stond ik. Esther had, heel wijs, de controle losgelaten. Die werd een met het paard in de situatie. Daar is ze meester in. En van daaruit observeert ze en blijft objectief kijken en voelen in zowel paard, mens als situatie. Heel mooi. En ik? Ik voelde me plompverloren. Gedachten schoten door me heen: ‘Wat doe ik hier, in vredesnaam? Wat moet ik doen? Oh nee, niet moeten…, willen, bedacht ik nog snel. Ok, wat wíl ik dan? F*ck, ik wil hier uit.’ (Inderdaad, wanneer je je niet ok voelt, ga je meestal in je hoofd zitten en denken, veeeel denken.)

De manager neemt het over

Ik voelde mezelf uitzoomen. Wat ik zo goed kan inmiddels sinds de diepe donkere nacht van mijn ziel bij me aanklopte in 2003. Uitzoomen, energetisch afstand creëren en bijna apathisch wachten op wat komt. Daar stond ik, uitgezoomd, koud en nat. En het paard stond, ingezoomd (want paarden zoomen niet uit), helemaal ok met de kou en de regen. Shit, dit voelt niet fijn! Daarop volgde een lichte paniek. ‘Help, ik móet iets!’ Met het woord ‘moeten’, treedt de manager in ons in werking. Dan is er in ieder geval wat te doen. En iets doen, betekent: niet hoeven voelen.

Mijn opdracht

Gelukkig, mijn gedachten lezend, kwam Esther op dat moment met een ‘opdracht’: “Ga maar een rondje lopen met het paard.”, zei ze. Ik heb vroeger heel veel paard gereden dus zijn paarden nou niet bepaald nieuw voor me. Maar oh, wat was ik aan het stuntelen. Het paard deed twee stappen, gooide zijn kop in de wind en bleef stokstijf staan. Meteen ging ik beredeneren wat ik fout deed. Als het niet werkt, doe ik iets fout, toch? Na wat verschillende scenario’s geprobeerd te hebben, slaagde ik er uiteindelijk in het paard mee te krijgen in een heus rondje.

Terug bij Esther, liet ze me vertellen. Het verraste me hoe ik exact had ervaren waarmee ik naar haar toe was gekomen: mijn gevoel van onmacht en het niet weten wat te doen, waar het gaat om het leven van mijn missie. Alsof mijn leven op aarde één groot vraagteken is, nog steeds, na 50 jaar. Vertellen luchtte me op. Woorden geven aan mijn gevoelens, ze door me heen laten gaan en laten verdwijnen.

En toen…

… weer stilte. Nog stiller dan ervoor. Esther stapte zelfs wat naar achteren en liet me ‘alleen’. Geen opdracht meer. Hoe nu verder? De stilte werd echt heel ongemakkelijk. Maar het kwam ook niet bij me op haar hulp te vragen. Ergens had ik iets met mezelf uit te vinden, wist ik. Mijn ongemakkelijkheid werd frustratie. Ja, zelfs boosheid: ‘Waarom grijpt ze niet in? Wat is dit voor gedoe?’ Maar Esther wist wat ze deed.

De doorbraak

En toen kwam de doorbraak. Het leek wel of ik opeens helemaal leeg was. Ik verzachtte. De spanning vloeide uit me weg en het paard nestelde zijn fluwelen neus in mijn hand en stond daar, dichtbij me. Oren gespitst, ogen in de slaapstand. Het emotioneerde me. Contact. Eindelijk! Dát was dus waar ik naar zocht.

echt contact, paard

‘Maar, wacht even. Dit weet ik toch van mezelf? Het is toch überhaupt wie ik ben, de contact-maker, de soul toucher? Waarom ga ik daar dan niet meteen voor staan?’ ‘Het zal wel niet mogen, niet de bedoeling zijn. Er zal wel iets moeten gebeuren’, kwam meteen als antwoord bij me naar boven.

Contact met onze stilte

Maar wat nou, als écht contact, vanuit de stilte, vanuit het grote niets, is wat ik te doen heb in mijn leven? Stel nou dat ik dáárvoor geboren ben? Ja, ik ben een van die mensen op onze aardbol die dit contact terug willen brengen in ons leven van alle dag. Het toestaan van het contact met de oorverdovende stilte. De ervaring van onze eigen antwoorden ín die stilte. Ons zuivere weten, onze goddelijke waarheid. En hoe dichter we daarbij komen, hoe meer dat wat we denken, voelen en doen ‘opeens’ ook de waarheid is van ons allemaal. Dan passen we als puzzelstukken in elkaar en zijn we weer terug in de eenheid. Voor een moment. En begint het weer opnieuw. Dat is het leven in de nieuwe tijd. Van binnen naar buiten.

De huidige kaders voldoen niet meer

Kaders zijn niet bedoeld om te dicteren of vast te zetten. Ze zijn bedoeld om veiligheid of steun te bieden, voor zolang het nodig is. We laten een kind ook niet oneindig in een box zitten. Een kind vliegt uit, rekt continu de kaders op, om de maximale ruimte te vinden. Maar eenmaal volwassen, stopt het. En conformeert het aan de aangeleerde, gedeelde kaders van de samenleving. Van een geboren creatieve ontdekkingsreiziger die zichzelf telkens opnieuw wil ervaren, wordt het een door angst gedreven overlever, meestal gericht op geld in welke vorm ook.

De huidige kaders, waarnaar we leven en waarin we gevangen zijn, zullen (langzaam of abrupt) verdwijnen. Om plaats te maken voor het leven vanuit contact met de grote leegte in ons. In onze leegte, ontstaat onze creativiteit. In onze leegte ligt onze oprechte verbinding met anderen, onze compassie, onze liefde, onze rijkdom, ons geluk. Daarin ligt onze grootste bijdrage aan de aarde en de mensen die er leven. En daar zijn we naartoe op weg. Ontmoet ik je in de leegte? Ik kijk ernaar uit.

Liefs, Nynke met veel dank aan Esther

PS: We kunnen elkaar bijvoorbeeld ontmoeten in een gratis Losmaaksessie. Ik help je in jouw leegte te stappen en die kaders los te laten die je in de weg zitten. Loop je rond met vragen die maar blijven komen, keuzes die je maar niet kunt maken of andere dingen die je stoppen? Wees welkom. Je kunt je hier aanmelden: www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie

Wie ben jij?

Weet jij wie je bent? Natuurlijk zeg je, je kent je naam, voor-, achter-, doop-, roepnaam. Je kent inmiddels aardig wat karaktertrekken van jezelf. En je hebt vast wel eens sessies gedaan waarin je werd getypeerd als blauw of rood of ‘de helper’, ‘de bouwer’, ‘de leider’ etc. Wat je raakte, zowel positief als negatief, heb je waarschijnlijk als waar aangenomen. Dat vertel je vervolgens weer aan anderen over jezelf. En als je naar dat totaalplaatje kijkt, word je daar dan blij van?

Wie ben jij?

Niemand weet wie jij bent

Laat ik in dit blog beginnen met te zeggen dat niemand jou kan vertellen wie je bent. Niemand. Mensen kunnen iets van je vinden. Ze kunnen zelfs jouw energie lezen als ze hun heldere gaven hebben ontwikkeld, maar daar houdt het op. Wie jij werkelijk bent, dat wacht iedere dag op jou om de wereld in geholpen te worden. Het is ook iedere dag, zelfs ieder moment weer nieuw.

Wie wil jij zijn?

Dus de vraag die passender is, luidt: wie wíl jij zijn en wat wíl jij de wereld in helpen iedere dag? Pas als je je daar bewust van bent, kun je jezelf ook bewust neerzetten. Anders blijft het copy-pasten van anderen, je verleden en je opvoeding. En daar worden bewuste mensen, zoals jij, vandaag de dag steeds sneller ongelukkig en gestrest van, toch? Doe jij iedere dag echter werkelijk wie je bent, dan ervaar je geluk en dat je leven licht is en je toelacht. Belangrijk genoeg dus om jouw Zelf serieus te nemen.

Je bent ‘slechts’ energie

De magie van wie we echt zijn is bijna niet in woorden te vatten. We zijn immers in essentie slechts energie. We zijn ‘slechts’ bewustzijn. Hierover weten we als mensheid steeds meer. En steeds meer mensen ervaren het ook echt. Via mediatie maar ook via psychedelische middelen komt een groeiende groep mensen in contact met dat bijzondere dat we Zelf noemen of Hogere Zelf, ziel, het Goddelijke, en zo zijn er nog wel meer duidingen.

Die bijzondere sensatie van jezelf

Het is een bijzondere sensatie, een diep diep weten dat we groter zijn dan de mens die we kennen. Je ervaart trillingen of stromen energie op en neer langs je ruggengraat bijvoorbeeld. Je krijgt het warm of juist kippenvel over je hele lijf. Anderen krijgen beelden van licht en kleuren. Je bent de tijd even kwijt en ook vaak waar je op dat moment bent en met wie. Het doet er allemaal niet toe. Jij in contact met jou of het Grotere. Daar komt niemand tussen.

Oefening baart kunst

Tot… de golf van sensaties en gevoelens wegebt. Je probeert het gevoel vast te houden, wat niet lukt. En dat hoeft ook niet. We hoeven niet 24/7 in verlichte staat rond te lopen om toch helemaal gelukkig te zijn door expressie te geven aan onze ziel en zaligheid. Het vraagt wel van ons om met onszelf in contact te wíllen zijn. Ja, het gaat hier inderdaad om een ‘willen’, een bewuste keuze. En om daar dus aandacht aan te geven en tijd voor vrij te maken. Verlicht worden we als mensheid wel maar dat zal bij verreweg de meesten van ons niet meer in dit leven gebeuren. Ook hier: oefening baart kunst. De oude gezegden werken nog steeds.

Zeg jij ‘ja’ tegen jou?

Wat werkelijk ‘ja’ zeggen met je doet is dat je als het ware ontspant en je opent. Alsof je een kraan opendraait. Het contact met wie je werkelijk bent is er namelijk altijd. Wij zijn het zelf die de kraan dichtdraaien en zo de stroom van prachtige energie afsluiten. Die hoogfrequente energie die zoveel hoger is dan we kunnen waarnemen in vaste vorm.

jij draait de kraan dicht of open

Jij geeft vorm aan jezelf

Wat heb je hieraan, vraag je je misschien af, als die mooie energie niet in de vorm kan komen? Het grappige is: jij bént die vorm. Jij vertegenwoordigt die energie, als mens en in alles wat je doet of niet doet. In wat je creëert en manifesteert. En hoe meer jij openstaat om die meest pure energie die jij bent, die hoogste frequentie, te ontvangen, door jezelf als kraan open te draaien, deste meer jij (vaste) vorm kunt geven aan die prachtige energie. En hoe sterker je gevoel van voldoening, ontspanning en geluk.

Oefen dit iedere dag

Dat geluk niet van buiten komt, maar van binnen, roepen we al decennia lang tegen elkaar. Maar dat we dat binnen nu pas echt weer aan het hervinden zijn, geeft aan dat het onze aandacht en focus nodig heeft. Het is nogal een tijd zoek geweest!

Bovendien vraagt het een andere benadering dan die we ons zo eigen hebben gemaakt. Het is geen todo op onze lijstjes. Hier past geen stappenplan. En het laat zich niet managen. Daarvoor hebben we ons computer-brein in het hoofd.

Je hart-brein gebruiken

Dit contact met jouw pure energie, vraagt om dat andere brein, je hart-brein, waarvan we inmiddels weten dat het inderdaad functioneert als een brein maar vele malen beter en met energetische hart-kwaliteiten zoals compassie, onvoorwaardelijkheid en vergeving, allemaal aspecten van Liefde. Deze kwaliteiten hebben van zichzelf al een hoge frequentie. Je hart is dan ook de perfecte verbinding naar jouw Hogere Zelf. Vanuit contact met je hart kun je bij je verlangen. En met de energie van verlangen schep je jouw meest eigen, bijzondere, gelukkig-makende werkelijkheid, elke dag opnieuw.

Dus, wil je vrijheid ervaren, geluk en (zelf-)liefde? Creëer dan je momenten van stilte en afzondering, liefst iedere dag. Sluit je ogen en begin bijvoorbeeld met de focus op je ademhaling. Je kunt (in het begin) ook je handen op je hart leggen. Dat schept meteen een mooie verbinding. Eventueel zet je meditatiemuziek aan. En laat maar bij je opkomen hoe jij het makkelijkste in dat hogere bewustzijn, dat hogere weten komt. Ik wens je veel geluk met jou!

Lieve groet van Nynke

 

PS: Misschien mediteer je al wel en trek je je regelmatig terug maar blijf je met een hoofd vol chaos rondlopen. Misschien blijf je geïrriteerd, gefrustreerd en zonder focus. Veroordeel jezelf niet! Dit is een proces. En wil je daar hulp bij? Ik begeleid mensen intensief, gedurende een proces van zes maanden door de chaos en frustratie heen naar een heldere, lichte manier van in het leven staan, zodat je met zelfvertrouwen en plezier je realiteit creëert. Interesse? Neem contact met me op (www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie/) voor een gratis Losmaaksessie zodat je kunt ervaren of mijn begeleiding bij jou past.