Logo Soul Touching

geluk

Klantvriendelijkheid, deze keer in het fietsdepot

Ja, mijn fiets moest het ontgelden de afgelopen twee weken. Alleen deze keer was het echt alleen maar mijn schuld. Na een bespreking in het Utrechtse, teruglopend naar de Prins Hendrikkade (Amsterdam), voor het Barbizon Palace Hotel, probeer ik mijn trouwe vervoerder al te spotten van afstand. Helaas, zonder succes.

Grappig wat er dan gebeurt: ik heb al gezien dat mijn fiets er niet meer staat maar ik ontken het gewoon met mijn gedachten en ga een kwartier heen en weer lopen langs alle rekken. Alsof degene die hem heeft weggehaald, het ding met sloten en al, ergens tussen de massa’s fietsen in een rek zal wurmen. Waar helemaal geen plek is, de reden dat ik mijn fiets üperhaupt buiten de rekken had geplaatst.

Een goed kwartier later dus, besloot ik dat mijn fiets echt weg was en ben gaan lopen. Inmiddels raak ik steeds bedrevener in het niet blijven hangen in: “had ik mijn fiets nu gehad, dan was ik inmiddels al thuis geweest…” enzovoort en zo verder. Nee, lekker lopend, genietend van de late zonnestralen, vallen me ineens weer allemaal dingen op: een nieuw Italiaans eettentje dat er heel goed uitziet (wauw, onthouden!), een leuke kledingboetiek (ja, ook nog naartoe) en vooral: heel veel fietsenhandeltjes (nooit gezien) die natuurlijk ook 2e hands fietsen verkopen, opgeknapt en wel. Ik bezoek ze allemaal. En informeer naar hun prijzen. Ach, misschien moet ik gewoon maar meteen eentje kopen.

Maar ergens staat me bij dat mijn fiets niet weg is. Weg in de zin van gejat en doorverkocht. Nee, de gemeente handhaaft (naast dat ze veel gedoogt). En ze handhaven onder andere de regel dat fietsen in Amsterdam niet buiten rekken of vakken ‘geparkeerd’ mogen worden. Vandaar dat grote fietshotel aan de westzijde van het Centraal Station. Daar word ik claustrofobisch van. Dus daar sta ik nooit. Ik ontduik de regels en vaar wel bij gedogen.

Thuisgekomen kom ik er achter dat er inderdaad een fietsdepot bestaat in het Westelijk Havengebied van Amsterdam. Als je een zo nauwkeurig mogelijke beschrijving geeft van je fiets, dan zoeken ze dat op in hun database. Is er een match, dan mag je je fiets voor een tientje weer komen halen.

De volgende ochtend bel ik op: de mijnheer die me te woord staat is heel aardig. Hij tikt mijn beschrijving in en is bijna net zo enthousiast als ik: mijn fiets is gevonden! Het begin van een voortreffelijke service.

Ik weet dat in deze tijd persoonlijke groei veelal wordt gekoppeld aan loslaten, aan ont-materialiseren maar ik ben toevallig zielsgelukkig dat mijn heerlijke fiets weer terecht is. Ik kan me erg hechten aan spullen. Is dat ‘old school’? Je zou het ook gewoon duurzaam kunnen noemen. Ik pas er goed op en spullen gaan ja-ren-lang mee.

Helemaal gelukkig kom ik aan bij het fietsdepot. Makkelijk te vinden: heldere website en bewegwijzering, de service goes on…

Ik kom binnen in het kantoortje: aardige mensen die groeten en meteen gaan helpen. De mijnheer achter de balie herkent me nog van de telefoon. Heerlijk om als klant (h)erkent te worden! Een ‘mannetje’ met een niet-balie-functie (heldere taakverdeling bij de gemeente!) loopt mee naar mijn fiets. Alle ‘opgepakte’ fietsen worden pijlsnijl in de database gezet en gerubriceerd in vakken op alfabet. #Efficiëncy

“Hoeveel fietsen staan hier nou?”, vraag ik. Het mannetje lacht: “Tussen de 8 en 15-duizend,” zegt hij in plat Amsterdams. “De drukte komt altijd in golven.”

Ja, dat denk ik ook wel, want de handhavings-acties van de gemeente gaan volgens mij ook in golven. Maar dat zeg ik niet.

“Maar waarom halen mensen hun fiets niet op?”, vraag ik weer. “Ach mevrouwtje, een fiets is een wegwerpartikel. Je koopt er een voor 75,- euro en ga maar na wat zo’n moderne mobiele telefoon kost. Wat is nou nog 75,- euro? Studenten hebben soms wel vijf fietsen staan op verschillende plekken in de stad. De stad slibt gewoon dicht met fietsen.”

Ik herinner me dat ik ook al bijna meteen een andere fiets had gekocht. Wat een verspilling. Wat niet wordt teruggehaald, wordt deels geveild. Een groot deel gaat naar sociale werkvoorzieningsprojecten, waar fietsen weer worden opgelapt. Dat brengt iets op. Maar per weggehaalde fiets, kost het de gemeente ca. 90,- euro, zo laat ik me voorlichten. Hmm, ik voel me betrapt.

De service gaat door: na betaling van mijn tientje, krijg ik een keurige uitdraai met alle kenmerken van mijn fiets. Makkelijk, zegt de balie-man, voor als je fiets gestolen wordt, dan kun je dit doorgeven en heb je veel meer kans dat hij terugkomt. Ik krijg er zelfs een handig creditcard-formaat kaartje bij, voor in mijn portemonnaie, waar ik alles kort en bondig op kan invullen. Heb ik het altijd bij de hand. De man en het mannetje wensen me een fijne dag. Geen woord over mijn slordigheid. Hun vriendelijkheid en uitleg hebben op mij veel meer effect. Ja, ik zal mijn leven beteren en mijn fiets neerzetten waar hij hoort en niet stoort.

Gescheiden of verbonden – wat maakt een mens gelukkig?

Via Jasper van Impelen, die met zijn project ‘Story of Cool’ onder andere korte filmpjes maakt over mensen die hier een bijdrage aan leveren, kwam ik op het door hem gemaakte filmpje over Olga Plokhooij. Het is alweer twee jaar geleden opgenomen maar volgens mij nog net zo actueel. Ik ken Olga heel zijdelings, van een ontmoeting ooit in het Naamlooz netwerk. Ik besloot te kijken.

Al in de eerste paar zinnen werd ik geraakt door het volgende:

“Ik vind het heel leuk om te kijken naar waarom mensen, die eigenlijk allemaal wel nieuwsgierig naar elkaar zijn, toch ook heel bang voor elkaar kunnen zijn.”Lees verder →

Hoe liefdevol mag je zijn op je werk?

Stel je bent een manager en je geeft leiding aan een team van pak’m beet, twintig man/vrouw. En dat valt niet altijd mee. Je merkt dat zeker bij een paar mensen het contact stroef verloopt. Hoe ga je met die mensen om? Wat ervaar je richting hen? Boosheid, frustratie, angst? Of juist opwinding omdat je een uitdaging ziet voor jezelf?

Stel je bent een ouder en voedt zeg even, drie kinderen op van zo rond de 10 jaar. En dat valt niet altijd mee. Zeker met een van je kinderen is het moeilijk contact maken. Hoe ga je daarmee om? Wat is je gevoel richting dat kind? Boosheid, frustratie, schaamte? Of juist een grote zachte emotie omdat het zo op jou lijkt…

Zijn er paralellen te trekken tussen ouder zijn en manager of leidinggevende? Graag zou ik hierover met managers (maar ook ondernemers of CEO’s) in gesprek zijn.

Wat wil een leidinggevende vandaag de dag bereiken met het geven van leiding aan mensen? Ligt de nadruk meer op de prestatie, of op het afrekenen op het resultaat? Is de aansluiting, het contact met de mensen van primair belang?
En is het dan belangrijk de relatie goed te houden? Of is wrijving binnen het team juist een pré omdat mensen dan ‘wakker’ worden? Kijkt de leidinggevende ook naar zijn of haar eigen manager om vanuit die ervaring anderen aan te sturen?

En wat is voor een ouder het meest belangrijk? Als ik de parallel doortrek kan ik vragen stellen als: wanneer is het ‘leidinggeven’ aan kroost een geslaagd ‘project’? Is er ook een prestatiecont(r)act? Hoe stuur je aan als ouder en met welk doel?

De parallel die ik zie tussen een ouder en een manager is dat ze, als het goed is, de mensen of mensjes onder hun hoede, tot bloei willen zien komen, uit zichzelf willen zien halen wat er inzit. Ze willen dat die ander gelukkig is. Zeker ouders zullen dat beamen maar ook managers en ondernemers weten inmiddels: gelukkige werknemers die bloeien in hun werk, leggen het bedrijf geen windeieren: ze participeren en investeren meer in hun werk. Ze zijn creatiever en minder vaak ziek. Ze dragen verantwoordelijkheid voor zichzelf en hun omgeving. Dat zijn belangrijke aspecten voor een gezonde organisatie.

Natuurlijk zijn er ook heel veel verschillen tussen managers en ouders, zoals het feit dat voor het managen vele trainingen worden gevolgd; voor het ouderschap beduidend minder. En veel essentieler natuurlijk: bij een manager gaat het meestal niet om mensen van zijn of haar eigen vlees en bloed. Dus is er veel meer afstand.
En dan is het interessant op welke wijze ouders en managers, hun toch zo eenduidige doel: het begeleiden van andere mensen met het oog op hun bloei en geluk, proberen te bereiken. Ouders lijken hier vooral hun liefde voor in te zetten. Zij ‘beginnen’ dus bij de bron. Terwijl managers bij het doel lijken te starten waarbij de voorgehangen wortel (het salaris, de bonus, de beoordeling gekoppeld aan meer geld, etc.) de werknemer tot bloei moet bewegen.

Dit zie je terug in wat de manager en de ouder terugkrijgen voor de inzet. Een manager krijgt een salaris, dus geld. En de ouder? Die ervaart als het goed is dat zijn of haar kinderen een goede relatie heel belangrijk vinden en daarin investeren. Zelfs in pubergedrag, het losmaken, staat een liefdevolle relatie met de ouders denk ik centraal voor het kind: “Tegen-zijn mag! We houden toch wel van je.”
Dus zou je kunnen zeggen dat ouders beginnen met het inzetten van liefde en daarvoor liefde terugkrijgen, terwijl managers geld inzetten en daar in geld voor worden betaald. Interessant…

Kan de conclusie zijn: hoe meer afstand, hoe minder liefde er wordt uitgewisseld en hoe meer die rol wordt overgenomen door geld?
Stel dat we die afstand tussen werknemer en manager of leider van een bedrijf verkleinen, worden organisaties dan liefdevoller? En wat gebeurt er dan met hun omzet? Nog belangrijker: wat gebeurt er met de geluksbeleving van de mensen die er werken, inclusief de managers zelf?

En begint het wel bij het verkleinen van de afstand tussen mensen of begint het juist bij het meer uitwisselen van liefde naar elkaar, ook op de werkvloer? Hoe liefdevol mag je zijn op je werk?

 

 

 

 

De 3, 5, 7, 9 of 13 stappen naar…

Of: de 3,5,7.9 of 13 tips voor… vul maar in: geluk, een droombaan, meer omzet, een gezonder leven, of juist het voorkomen van…, nou ja, gewoon dat wat je niet wilt, zoals een burnout of een vastgeroeste relatie. Kortom iets dat we door de bank genomen allemaal willen of juist willen vermijden.

Waarom heeft dit zo’n sterke aantrekkingskracht, die stappen? Dat is wat ik me afvraag. Ook bij mij. Wanneer ik ergens niet sterk in ben, zoals in marketing, of in het (effectief?!) gebruik van sociale media, dan trekt een oproep als hierboven onmiddellijk mijn aandacht en klik ik vaak door. Waarom?

Het geeft me het idee houvast te hebben in iets dat voor mij complex is. Dat denk ik. Ik ga de lastige materie behapbaar en overzichtelijk maken door gewoon een aantal, niet teveel maar een overzichtelijk aantal, stappen te volgen. En, ik geloof op dat moment ook dat, wanneer ik begin bij stap 1 en eindig bij stap ‘zoveel’, ik het gewenste resultaat gewoon heb bereikt. Heel simpel. Kan niet missen! Ik hoef er niets voor te doen.

Ahum, zo blijkt het niet te werken. Keer op keer blijken de stappen mij te leiden naar… mezelf, vooral naar mezelf. Zelfs bij elke stap kijk ik in de spiegel en word ik (door mezelf) geconfronteerd met vragen over de te nemen stap: Waarom zet ik deze stap? Voelt het wel goed? Past het wel bij me? Waarom zet ik niet die andere stap? Maar wat nou als…? Dus kom ik geen stap verder.

Kennelijk zoek ik ander houvast. Stiekem dacht ik dat iets dat me werd aangereikt, mijn probleem wel voor me zou oplossen. Nee, ik leef zelf! en ben zelf verantwoordelijk voor mijn geluk, mijn droombaan, mijn omzet, mijn gezondheid, mijn burnout, mijn relatie en al die andere dingen die ik tegenkom. Hoe behulpzaam het lezen van sommige tips ook kan zijn, mijn ervaring is dat het nooit de weg is van start naar resultaat. Het geldt misschien voor een bepaalde periode of het werkt zolang ik er waarde aan hecht. En het kan werken in een bepaalde context, zoals in een groep gelijkgestemden waarin we elkaar versterken in de stappen. Maar altijd komt dat moment dat ik merk: hmm, het systeem achter de stappen ‘klopt’ niet meer. De werkelijkheid is toch ingewikkelder.

En dan ben ik weer terug bij mezelf: wat nu? Dat teruggeworpen worden op mij, is het allermoeilijkste dat er is. Uiteindelijk ben ik weer aan zet en bepaal ik de volgende stap en het succes ervan. En… gooi ik mijn ziel en zaligheid in die stap, dan gebeurt er iets! Dan gaan deuren open, komen gesprekken op gang, ontmoet ik mensen die me verder helpen, krijg ik inzichten die baanbrekend blijken. Dat geeft houvast!

Alleen hoe houd ik dat vast? Of moet ik juist loslaten? Hoe blijf ik me helemaal in iets geven? Bestaat er zoiets als: de 7 stappen naar mijn ziel en zaligheid? Ik weet het niet. Ik heb ze nog niet kunnen ontdekken. Ook niet in die vele gesprekken die ik met mensen voer over hun vraag of probleem. Of de interviews over authenticiteit.

Maar als er iets is dat in alle gesprekken met mensen en met mezelf terugkeert, is het liefde. Liefde als in de omarming van een kind door de ouder. Zulke liefde. Zonder vragen, voorwaarden of restricties. Is dat het geheim van authentiek zijn? En kunnen we er altijd bij?