Logo Soul Touching

hart

Wat is de rustplek in jou?

Je kunt alle mogelijke cursussen volgen, coaching krijgen, op je yogamat of meditatiekussen zitten, maar zolang er in je intentie nog een zweem zit van “Ik mis nog iets, wat gaat mij redden uit mijn situatie?”, komt er nooit écht rust.

Zachtjes sterven

Echte rust raakt aan die volledige overgave, zoals op een zacht sterfbed na een rijk en vervuld leven. Het is het moment waarop je alles loslaat: wie je dacht te zijn en wat je dacht te moeten, en dat overgeeft aan de stroom, op weg naar de grote oceaan waaruit alles ooit ontstond.

Natuurlijk is de fase van zachtjes sterven anders dan die waarin je nog in het volle leven staat en er elke dag veel van je wordt gevraagd. We hebben afspraken, kinderen, huisdieren, en vaak ook werk, dat ons weliswaar voorziet van het nodige geld, maar ons zo bezighoudt. Het brengt ons in een constante alert-modus: wat als we falen? Dan lijken de gevolgen niet te overzien. Dus blijven we gefocust op wat er buiten ons gebeurt.

Overgave

Maar de zachtjes stervende, vervulde en vredige staat van zijn, is er een van loslaten: een overgave aan het ‘binnen’, aan die oneindige bewustzijnswereld voorbij onze zintuigen. Die bereiken we wanneer we onszelf toestaan te zijn en te vertrouwen op wijsheid, wat veel verder reikt dan het denken.

Je hoeft niet fysiek te sterven om die diepe rust te vinden. In de huidige tijd is de ruimte om bewust te zijn en te ontspannen zoveel toegankelijker geworden. Meditatie, yoga, tuinieren, lekker zingen, tekenen, intuïtief schrijven, wandelen… elk moment dat je de tijd neemt om even naar binnen te keren, kan de deur naar die innerlijke rust zich openen.

Waar is de rustplek in jou?

Afbeelding van Ildigo via Pixabay

Wat is de rustplek in jou?

Waar ligt die rustplek in jou?
Waar in je lijf ervaar je dat je het tijdelijke (voor even) kunt verruilen voor het eeuwige?
Waar in je systeem voel je dat je in een oogwenk leeg kunt zijn om onmiddellijk vervuld te raken van het AL?
Hoe faciliteer je die heilige ruimte in jezelf, al of niet met een ritueel?
Laat je hart deze ruimte aan je tonen. En ervaar: zodra je jezelf erin laat vallen, is daar die diepe rust, altijd en overal.

Heb een prachtige nieuwe week, waarin jouw ware rustplek volop haar ruimte mag vinden. Liefs, Nynke

Wat is de rustplek in jou?

Je kunt alle mogelijke cursussen volgen, coaching krijgen, op je yogamat of meditatiekussen zitten, maar zolang er in je intentie nog een zweem zit van “Ik mis nog iets, wat gaat mij redden uit mijn situatie?”, komt er nooit écht rust.

Overgave

Echte rust raakt aan die volledige overgave, zoals op een zacht sterfbed na een rijk en vervuld leven. Het is het moment waarop je alles loslaat: wie je dacht te zijn en wat je dacht te moeten, en dat overgeeft aan de stroom, op weg naar de grote oceaan waaruit alles ooit ontstond.

Natuurlijk is de fase van zachtjes sterven anders dan die waarin je nog in het volle leven staat en er elke dag veel van je wordt gevraagd. We hebben afspraken, kinderen, huisdieren, en vaak ook werk, dat ons weliswaar voorziet van het nodige geld, maar ons zo bezighoudt. Het brengt ons in een constante alert-modus: wat als we falen? Dan lijken de gevolgen niet te overzien. Dus blijven we gefocust op wat er buiten ons gebeurt.

Zachtjes sterven

Maar de zachtjes stervende, vervulde en vredige staat van zijn, is er een van loslaten: een overgave aan het ‘binnen’, aan die oneindige bewustzijnswereld voorbij onze zintuigen. Die bereiken we wanneer we onszelf toestaan te zijn en te vertrouwen op wijsheid, wat veel verder reikt dan het denken.

Je hoeft niet fysiek te sterven om die diepe rust te vinden. In de huidige tijd is de ruimte om bewust te zijn en te ontspannen zoveel toegankelijker geworden. Meditatie, yoga, tuinieren, lekker zingen, tekenen, intuïtief schrijven, wandelen… elk moment dat je de tijd neemt om even naar binnen te keren, kan de deur naar die innerlijke rust zich openen.

Afbeelding van Ildigo via Pixabay

Waar ligt die rustplek in jou?

Waar in je lijf ervaar je dat je het tijdelijke (voor even) kunt verruilen voor het eeuwige?
Waar in je systeem voel je dat je in een oogwenk leeg kunt zijn om onmiddellijk vervuld te raken van het AL?
Hoe faciliteer je die heilige ruimte in jezelf, al of niet met een ritueel?
Laat je hart deze ruimte aan je tonen. En ervaar: zodra je jezelf erin laat vallen, is daar die diepe rust, altijd en overal.

Heb een prachtige nieuwe week, waarin jouw ware rustplek volop haar ruimte mag vinden. Liefs, Nynke

Leven is het avontuur van Liefde

Op avontuur gaan klinkt zo fijn. Het roept het kind in je op, toch? Avontuurlijke schoolreisjes, op vakantie gaan met je ouders of ‘gewoon’ de natuur in. Het kind in ons geniet ervan. Het kind in ons, mits niet teveel in de ban van het trauma waar we allemaal een deel van dragen, wil leven, genieten, grenzen verleggen en het avontuur aangaan.

Het avontuur van het leven zou je kunnen zeggen, is eigenlijk vele avonturen ineen: voor het eerst naar school gaan, in je eigen levensonderhoud voorzien, intieme relaties ontdekken, volwassen verantwoordelijkheden dragen zoals het opvoeden van kinderen… Maar ook dingen als ziekte en de dood zou je levensavonturen kunnen noemen. Het zijn allemaal bijzondere, niet alledaagse dingen die we te doorleven hebben en waarvan we niet werkelijk weten hoe ze aflopen.

Leven is het avontuur van Liefde

Afbeelding van JonPauling via Pixabay

Wat al deze avonturen samenbrengt is het avontuur dat Liefde heet. Misschien denk je nu: waarom is dat een avontuur? Het lijkt eerder een soort vaststaand en algemeen gedeeld begrip, dat dan in onze beleving óf aan-, óf afwezig is. ‘Falling in love’ en ‘falling out of love’: je zit erin of niet, heel simpel en misschien niet altijd even avontuurlijk. Maar is dat zo?

Misschien is Liefde juist wel het grootste en spannendste avontuur van het mens zijn. Het is de ware reis van de held, de grootste horde om te nemen. Het is de reis van het openen van je hart. Ook dat klinkt misschien niet direct als een avontuur. Voor veel mensen zelfs soft of afgezaagd. En toch: ons lichaam liegt niet. Het geeft onder andere via ons hart exact aan hoe we ervoor staan wat betreft onze heldenreis. En met dat hart, resoneren alle organen, ja al onze lichaamscellen mee.

Is er nog iets dat we achterhouden in onszelf wat gebaseerd is op angst, en alle varianten die angst kent (dominantie, vluchtgedrag, niet kunnen luisteren, altijd maar druk zijn, nooit op avontuur gaan, overal een mening over hebben, over je grens laten gaan en vaak compromissen sluiten of andermans grenzen overschrijden en je eigen wil opleggen om maar een paar te noemen), dan zal ons hart zich niet werkelijk openen en functioneert ons lichaam niet optimaal. We zijn nou eenmaal één systeem, waarin alles wat daarin gebeurt een domino-effect heeft op de rest.

Het avontuur van Liefde is de wonderlijke, super spannende maar oh zo lonende reis door het schaduwrijk van de mens, waarin alles wat we nog niet onder ogen hebben willen komen ligt te wachten op wanneer de tijd rijp is. En dat maakt het ook een waar avontuur: deze reis houdt zich niet aan de tijdschema’s die wij als mens opstellen. Het reisschema is van Goddelijke schoonheid en komt recht uit onze ziel.

Telkens wanneer je intuïtief een seintje krijgt, bijvoorbeeld in een droom, door een toevallige ontmoeting of een vogeltje op je vensterbank dat je één moment doordringend aankijkt, weet je: er mag weer een stuk angst worden aangeraakt in mijn onderwereld. Waarna je als een ware held, die angst ontmoet, daarmee naar het licht brengt en vult met liefde. Niet makkelijk, vaak pijnlijk en vol met angstige gevoelens maar dit avontuur is jouw leven waard. Liefs van Nynke

Het komt uit het niets

In een wekelijkse bijeenkomst via zoom, met mensen uit allerlei landen, beginnen we altijd met een check-in. Er is geen ‘voorzitter’ of een ander type groepsleider. Het is een platte club. Dus is die check-in er eentje waar het woord wordt genomen en niet zozeer gegeven. Meestal dient de eerste zich wel snel aan. En volgt daarop een tweede. Maar dan… doodse stilte. Er gebeurt niets, behalve dan in ieders hoofd, lichaam en gevoel, vermoed ik, wat niemand van elkaar weet. Heel spannend is dat.

Ik betrapte mezelf in het begin soms op gedachten als: jee, zo gaat die anderhalf uur wel erg snel voorbij. Kom op nou! Zonder zélf dan meteen het woord te nemen overigens: dat is de bange mens in mij die geen afwijzing waagt, noch de spanning van de stilte goed kan uithouden. Want wij mensen (maar misschien jij niet) vullen stiltes graag op, om maar het idee van controle te hebben.

Wie regelt dat toch?

Wanneer de stilte dan haar hoogtepunt bereikt, neemt de derde het woord. Opeens gaat de sneeuwbal rollen. En, hoe hoog het ‘talking stick-principe’ ook in het vaandel staat, (waarbij iedereen luistert en de spreker laten spreken tot hij/zij het woord teruglegt in de groep), als de sneeuwbal rolt, wil iedereen graag bijdragen en begint men elkaar soms bijna af te breken in de laatste zin. Een heel bijzonder proces. En ook grappig dat dit meestal hetzelfde ritme volgt. Wie regelt dat toch?

Durven we erop te vertrouwen?

Het niet-regelen is de sleutel in dit proces. Want op een hoger niveau, in energielagen van ons die we vaak nog niet zo goed kennen, is er zéker een bepaalde orde in dit schijnbaar ongeordende gebeuren. De kunst is te laten gebeuren wat er gebeurt vanuit die stilte, dat niet weten, waarbij wij alleen maar gehoor hoeven te geven aan dat duwtje af en toe, die subtiele ‘go’ vanuit die hogere/ijlere energie. Noem het een ingeving, of je intuïtie.

Het lijkt uit het niets te komen, dat duwtje. En wat we als het niets bestempelen, is natuurlijk… het alles: het universum, de verzameling universa, de kosmos, het alles wat bestaat, de bron. Daar komt het vandaan. Maar durven we daarop te vertrouwen?

Een knipoog naar het Licht

Mensen die lekker in hun vel zitten, beschrijven vaak een soort flow, waarin ze niks lijken te plannen en alles gewoon gebeurt, vaak tot hun grote verrassing. Zo sprak ik een fotograaf die een gratis fotosessie aanbood. In ruil bood ik een gratis Soul Plan reading aan waarop hij zei: “Het klinkt heel interessant wat je vertelt maar volgens mij leef ik mijn Soul Plan al. Ik wist niet dat ik fotograaf wilde worden en ik ben het. Ik wist ook niet dat ik een boek ging schrijven maar ik heb het wel gedaan. Alles komt naar me toe in het leven en het gebeurt gewoon.” Ik kon alleen maar ‘ja’ knikken. Juist je zielsplan ontvouwt zich het liefst zónder bewuste planning. Zijn boek draagt vast niet voor niets de titel ‘Een knipoog naar het Licht’*. Al zal hij mijn interpretatie ervan niet delen vermoed ik, na een vluchtige kijk op zijn website. (*https://www.daklu.nl/)

Uit het niets

In mijn eigen leventje komt er geregeld iets uit het niets: een belletje of bericht van iemand (waaraan ik vaak wel even zat te denken), dit huis waarin ik nu woon, een aanbod om me ergens mee te helpen bijvoorbeeld. Maar, het meest wonderlijke vind ik dat mijn klanten ook uit het niets komen. Businesscoaches werden gek van mijn weigering hun strategie te volgen. En ik werd gek van hun vasthoudendheid áán die strategie. Toch wilde mijn bange ik ze betalen omdat ze dacht dat strategie zou leiden naar financiële rust. Maar, mijn rust, financieel of anderszins, komt uit dat grote niets weet ik nu. Want daar komt exact vandaan wat ik nodig heb! Dus mijn wanhopige uitleg aan die businesscoaches over hoe een strategie me beknelde in wat ik wilde, sneed echt wel hout en was niet pure koppigheid. Alleen begreep ik dat dus pas veel later.

Uit het nietsAfbeelding van Munruthel via Pixabay 

De stilte

Punt is dat het Niets niet luistert naar die uitspraak: “Ik wil… Ik wil…!” Niet van mij, niet van jou, van niemand. Dat is de taal van de bange mens, die zoekt naar zekerheid. En een bang mens kan, vice versa, de taal van het niets niet verstaan. Gevolg: totale miscommunicatie! Tot het moment dat de bange mens het opgeeft om de eigen wil op te leggen, al is het maar voor een paar minuten, misschien zelfs maar een paar seconden. De bange mens wordt stil in het niet meer weten.

En in die stilte is daar… het Niets, opeens, uit het niets. Prachtig! Daarin komt een gesprek op gang, tussen de bange mens en het Niets. Een voelend, wetend gesprek, zonder woorden. De bange mens heeft opeens geen angst meer. Die is verdwenen… in het Niets. Waar dus niet alleen dingen uitkomen maar kennelijk ook dingen in verdwijnen. De bange mens is een heldere mens geworden (voor hoelang het duurt natuurlijk). Helder, in rust, vredig en heel wakker, alert, luisterend en ontvangend, hoe subtiel het signaal ook is. En uit het grote Niets komt Alles. Alles wat de mens op dat moment nodig heeft.

Het alles

Hoe meer contact met het grote Niets, hoe meer alles komt. En dat is niet zo verwonderlijk omdat die diepe stilte in jezelf, hetzelfde Niets is. Dat veld van al het weten, van de verbinding met alles en iedereen. Dat bevindt zich precies daar: in ons! En vanuit die verbinding, komt alles, via een eigen subtiele taal: de taal van de afstemming noem ik het, van het willen luisteren en hóren in de stilte. De taal van het voelen trillen in je lijf bijvoorbeeld, van warmte of kou ervaren, wat we leren te vertalen naar een ‘ja’ of een ‘nee’ of de taal van een hart dat volstroomt. Op die manier ‘bestellen’ we Alles wat we willen, uit het grote Niets.

Maarrrr, bestellingen onder druk van de angst van de bange mens, pakken heel anders uit, komen niet aan of worden retour gezonden met ‘error 404’ (of welke code dan ook).

Super spannend

Wanneer je in jezelf de regeldruk ervaart, de drang om een situatie te controleren of ervan weg te lopen, probeer dan de volgende keer eens of je Niets kunt doen en de stilte daarvan kunt ervaren. Super spannend is dat in het begin: in een vergadering, met een nieuwe date, met je partner misschien ook of je ouders. De stilte die valt, kan zulk ongemak oproepen in jezelf, dat ‘ie niet goed is uit te houden. Probeer het dan júist uit te houden. Laat ontstaan wat uit het Niets komt. En ervaar de opluchting dat je bent gebleven en kon zijn met wat er was. Ervaar de prachtige orde in wat wij chaos noemen. Een orde die zorgt voor het ontvouwen van de dingen van het leven, zoals we dat zelf niet kunnen bedenken, als bange mens. We hebben die zorg als kléin mensje immers ook nooit geleerd.

De verbinding die we allemaal hebben

Uit het nietsAfbeelding van Terry McGraw via Pixabay

Dus de volgende keer dat je jezelf of iemand anders hoort zeggen: ‘het kwam uit het niets’, dan weet je: het kwam uit het alles wat er is en dus door de verbinding die je met dat alles en iedereen hebt. De verbinding die we allemaal hebben, dus ook met elkaar.

Liefs, Nynke

PS: Wil jij de stilte in jezelf steeds meer ervaren? Wil je de spanning leren uithouden en je antwoorden van daaruit laten komen? Maak kennis met mij en hoe ik werk in een gratis kennismakingsgesprek. Heb je vragen? Mail me op info@soultouching.nu

 

Je doet het goed – beter dan je denkt!

Als je dit leest, dan is dat misschien omdat je me ergens van kent of omdat je getriggerd bent door de titel of door mijn profiel. Maar zeker is dat er energetisch iets in jou wordt aangeraakt. Alles is energie. Misschien is het inmiddels een afgezaagd statement voor je, maar we kunnen er gewoonweg niet omheen. Dus als je dit leest, dan resoneer je op de een of andere manier met mijn energie en met het verfijnde waarnemen van energie. En ben je vrijwel zeker erg sensitief. Het is dan ook heel waarschijnlijk dat je door periodes bent gegaan van grote onzekerheid en twijfel, van zoeken en het gevoel er alleen voor te staan. En die periodes zijn bij veel mensen nog niet voorbij.

Dat wás je wereld

In heel rap tempo verandert de energie. Alle energie. De energie die wij zijn, die om ons heen is, waaruit wij tappen en die wij teruggeven. Het is allemaal uiteindelijk één en dezelfde energie. In vele schakeringen, in vele smaken, in vele kleuren. Deze snelle verandering vindt dus ook in ons plaats, in hoe we ons voelen en wat we denken. Vond je 5-10 jaar geleden nog een vorm van houvast in je gezin, je baan, je relatie etc. (of je dat nou een fijn houvast vond of niet) waardoor je even op adem kon komen op je zoektocht, dat houvast brokkelt steeds meer af of blijkt plotsklaps verdwenen. Waar je voorheen nog het besef had: oh ja, dit is dé wereld, dit zijn de mensen in míjn wereld en zo werken de dingen, lijkt dat steeds minder aan de orde.

Want die orde zélf is aan het schuiven. Het lijkt meer op een wanorde. Alsof je als een drenkeling in een oceaan drijft, vastgeklampt aan een stuk hout, wat dan opeens verbrokkelt. Je moet dan zelf weer gaan zwemmen, op zoek naar een nieuw stuk hout om even bij op adem te komen. Zo is het nu een beetje.

Zwemmen naar de kust

Het zelf zwemmen is wel nodig. Je beseft dat. Niet alleen om even ergens houvast te vinden maar ook om weer écht vaste grond onder je voeten te krijgen. Je hebt zelf wat te doen. Maar wat dan? En waar zwem je naartoe dan? Hoe lang duurt dat zwemmen en red je dat wel? Je wilt de kustlijn zien. Je wilt kunnen plannen en uit kunnen rekenen hoe lang je nog nodig hebt zodat je tegen jezelf kunt zeggen: ok, dit houd ik wel vol. Dit lukt me wel.

Jij schept je nieuwe wereld

Maar zo werkt het niet. Die kustlijn is er niet. Die kustlijn ga je al zwemmende zelf aan je horizon creëren. Eerst met je verbeelding. Je richt je aandacht naar binnen en voelt in jezelf, in je energie. Naarmate je het vaker doet, herken je wat echt jou eigen is. Wat zonder twijfel jou is. En daarmee schep je het beeld van die kustlijn, je nieuwe ‘land’. Daar waar je wilt zijn. Maar ook de persoon die je dan bent.

Het nieuwe kan heel tastbaar zijn: een nieuwe woonplek, je lichaam dat verandert, een nieuwe baan of de start van een eigen bedrijf. Of het is minder tastbaar en meer waarneembaar voor jezelf in hoe je in je vel zit.

Hoe dan ook, elke afstemming met jezelf maakt die nieuwe kustlijn concreter. Hij gaat je trekken en je zwemt weer door, steeds krachtiger en meer gefocust.

De enorme verandering

Heel in het kort gaan we op zo’n soort manier door deze grote verandering die nu plaatsvindt. Waarin we leren onszelf heel bewust af te stemmen op een ontastbare wereld van energie, waarvan we ergens wisten dat ‘ie bestond maar voor het gemak er maar niet teveel ruimte aan gaven. Want wat moet je met iets dat je niet kunt zien, kunt pakken of kunt controleren? En toch, die ontastbare wereld, zo wordt steeds sneller duidelijk, heeft een enorme impact op wie we zijn en alles wat deel uitmaakt van onze realiteit. Een impact die vele malen groter is dan dat waaraan we zo gewend zijn. Dat wat tastbaar en controleerbaar is.

De enorme overgang naar het leren te vertrouwen op die ontastbare wereld van energie als grootste speler in je leven, dat is als het zwemmen in die oceaan. Het oude houvast, de tastbare wereld die je dacht onder controle te hebben, heb je achter je gelaten. De nieuwe wereld, jouw nieuwe wereld, ben je al zwemmende vorm aan het geven. En hoe meer je intapt op die ontastbare wereld in jezelf, deste meer je merkt dat je er contact mee kunt maken en dat je ook antwoorden krijgt op de vragen en twijfels die in je leven. Daarmee wordt die wereld van energie, die in jezelf begint, een wereld van antwoorden en ingevingen. En met antwoorden en ingevingen kun concreet iets nieuws manifesteren. Zo scheppen we een nieuwe wereld van binnen naar buiten in plaats van andersom.

Vertrouwen en doorgaan

Het is als de stukken hout die je telkens weer op de juiste momenten blijkt te vinden terwijl je zwemt: je leert te vertrouwen op het proces van je interne afstemming en de focus die van daaruit ontstaat. Je voelt de kracht om door te blijven zwemmen en ziet hoe de stukken hout als vanzelf naar je toe komen op de moeilijke momenten dat je wilt rusten of op wilt geven. En de kust komt dichterbij. Alsmaar dichterbij. Af en toe ervaar je, al zwemmende, dat je eigenlijk al vaste grond onder je voeten voelt. Je zwemt nog steeds maar die nieuwe grond onder je voeten voel je heel duidelijk. Het zwemmen wordt daardoor makkelijker. De oceaan lijkt steeds meer een ondiep stuk zee langs een strand, waar je in kunt duiken wanneer je wilt.

En die horizon? Die blijft gewoon de horizon. Nieuwe dromen blijven komen, maar in jou groeit het besef dat je vanuit jouw energiewereld altijd precies kunt scheppen wat je bij je past. Je voelt je stevig en vertrouwt op jouw oceaan aan mogelijkheden.

Je doet het goed

Je doet het goed. Weet dat. Er is geen perfecte route naar die nieuwe kustlijn. Er is geen perfecte kustlijn. Het is jouw creatie, jouw energie op basis van jouw manier van voelen en kijken naar de dingen. Het enige dat werkelijk belangrijk is, is dat je vierkant achter jezelf blijft staan in dit proces, bij iedere stap. Ook bij angsten en twijfels. Ook wanneer de wereld tegen je lijkt te zijn en jouw angsten aan je terugspiegelt. Ook dan doe je het goed. Sluit jezelf hiermee in je hart. Dat geeft rust. En waar rust is, krijg je overzicht. En overzicht geeft helderheid. Je kunt dit niet fout doen. Bewust zíjn en jezelf in je hart sluiten, meer heb je in feite niet te doen.

Liefs van Nynke

PS: Ervaar je jezelf middenin die oceaan, dobberend zonder focus? Meld je hier aan voor een kennismaking per telefoon/zoom. Ik geef helderheid in waar je zit. En samen kijken we naar wat je nu verder brengt. Welkom.