Logo Soul Touching

hart

Glashelder

Alle turbulentie in de wereld roept vaak een contrabeweging op, en daarmee ook een contrageluid: wees lief voor elkaar, blijf aardig en vriendelijk, leef vanuit je hart, enzovoort. En dat is prachtig.

Aardige mensen in de supermarkt, op straat of in het park kunnen ter plekke een lichtje ontsteken. Ik geniet daar intens van. Soms blijf ik even staan en kijk ik naar een spontane interactie tussen twee vreemden, ontstaan via een hond, een kind, een gedeelde boodschap bij de kassa. Het is eenvoudig en ontroerend.

De rust bewaren

De rust kunnen bewaren in alles wat ontvlamt, is dan ook geen overbodige luxe. Integendeel, ze is zeer welkom. En deze periode zullen we het vaak zien: de vlam in de pan, ontploffende interacties, vuurwerk in alle vormen.

Tegelijk is er een wezenlijk verschil tussen vriendelijke rust, een open hart, én ‘sugar coating’, waarbij we de kern vermijden. Dat laatste kan dan juist extra olie op het vuur gooien, omdat wat gezien en gehoord wil worden geen ruimte krijgt om te landen. Het blijft hangen, opgesloten onder de oppervlakte, tot een explosie onvermijdelijk is.

Glashelder

Afbeelding ‘Equanimity’ uit The Voyager van James Wanless & Ken Knutson

Helderheid

Tot de kern komen vraagt helderheid. Het vraagt dat je in je midden gaat staan en je uitspreekt. Ja, met een open hart. Ja, met respect voor de ander. En toch: de onderste steen mag boven komen. Er ontstaat ruimte om dat wat speelt werkelijk te beschouwen, van meerdere kanten te bekijken, en het oneens te zijn zonder te verharden.

Het bijzondere effect van standvastige helderheid, en de moed om van daaruit te spreken, is vaak al baanbrekend. De energie doet het werk: gesprekken verstillen, er wordt ineens echt geluisterd. Helderheid trekt sluiers weg en opent nieuwe perspectieven, waardoor meningsverschillen soms onverwacht oplossen.

Anker in je lijf

Zoals bij elke menselijke polariteit valt of staat deze ‘beoefening’ met de vraag of we handelen vanuit ons hoofd, of vanuit ware verbinding met ons eigen midden. Waar je die plek ankert, maakt niet uit, zolang je haar maar fysiek kunt ervaren in je lijf: je hart, je buik. Merk de verstilling op die ontstaat wanneer je daar landt. Waarheid vanuit het midden heeft geen haast; die ís er gewoon altijd.

Weef die ankering in je dag, misschien meerdere keren. Merk hoe veilig het openen van je hart dan wordt, en beloof jezelf, én de ander, liefdevolle helderheid.

Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – voor wanneer jij helder in contact wilt leren zijn met jezelf)

Onweer

Heb je ook zo’n herinnering aan onweer dat een onuitwisbare indruk bij je heeft achtergelaten? Niet zomaar onweer, niet zomaar een stevige bui, maar onweer met alles erop en eraan. Ik herinner me er ééntje heel helder.

Het was hoogzomer. We hadden net salsales gehad en keken met verwondering naar buiten: de lucht in onze straat was donkergroen gekleurd. Bijna magisch. Dat groen werd steeds donkerder, tot het bijna nacht leek.

Rollende donder

Na de kleur kwam het geluid. Rollende donder, eerst ver weg en langzaam dichterbij. En natuurlijk het licht: bliksem, scherp en snijdend. Omdat we er met volle aandacht bij waren, werd het een gedenkwaardig moment. Alsof een groots orkest een beroemd stuk speelde: tromgeroffel, spanning die zich opbouwde, dissonanten die je voelbaar voorbereidden op iets groots. Je besefte: er komt iets, maar hoe zal het eruit gaan zien?

Onweer

Afbeelding van Andreas Jäckel via Pixabay

En toen, een akte verder, brak de hemel open. Regen stortte neer, overvloedig en warm. Heerlijk om in te dansen, met blote voeten of zelfs helemaal naakt, een douche van moeder Natuur. Door de bliksem misschien niet geheel zonder risico, maar je kent het vast: zo’n tropische stortbui die alles schoonspoelt, van binnen en van buiten.

Het momentum van deze tijd

Het momentum van deze tijd doet me hier sterk aan denken. Donkere wolken tekenen zich af aan de horizon, de donder zwelt aan. Het lijkt slechts een kwestie van tijd voordat ‘het’ losbarst, metaforisch gesproken. Maar wat is ‘het’? Ook nu weten we niet precies wat er wil gebeuren. Wij gaan daar niet werkelijk over, al lijkt een kleine groep mensen dat soms wel te denken.

Wanneer natuurgeweld je overvalt, is dat niet prettig en soms zelfs levensbedreigend. Maar de ontlading móét plaatsvinden. Opgebouwde spanning zoekt altijd een uitweg. Dieren weten dat. De natuur weet dat. En wij mensen weten het diep vanbinnen ook, maar handelen er zelden naar. Tot er een kortsluiting in ons leven ontstaat en we worden gedwongen mee te bewegen met een grote ontlading: een reiniging, een reset.

De belofte van een nieuw begin

Hoe heftig ook, elke ontlading is onderdeel van een grotere cyclus en draagt altijd de belofte van een nieuw begin in zich. Zonder die fases, zonder welke fase dan ook, zou Leven, zou Evolutie, stilvallen. Dát zou pas verontrustend zijn.

Dus: Leef! Adem! Gooi je hart open en beweeg mee met de natuurkrachten, door dit en elk toekomstig onweer heen. En eer de geboorte van wat er wil ontstaan, uit jou, uit deze memorabele tijd.

Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – voor een goed gesprek over meebewegen, door angst heen, naar vertrouwen en balans)

Hoe doe jij recht aan wie je bent?

Ben jij blij met wie je bent als mens?
Heb je een sterk besef van jouw zijn in deze wereld?
En hoe bewust ben je je van wat jou werkelijk energie geeft, inspireert en in beweging brengt?

Veel van ons komen uit een tijd waarin het volstrekt normaal was om gebaande paden te volgen. Kinderen mochten nog ‘even’ spelen, tot hun vierde misschien, maar school kwam al snel om de hoek kijken. Met school kwamen discipline, regels en formats om te leren. En voor je het wist, werd vrijheid iets wat je alleen nog in vakanties of dromen kon ervaren.

Innerlijke vrijheid

Hoeveel innerlijke vrijheid voel jij vandaag de dag?
In hoeverre mag je als volwassene die vrije stroom volgen om je dagen vorm te geven? Voor de meesten van ons is dat allesbehalve vanzelfsprekend.

Niet voor niets heeft innerlijk kindwerk de afgelopen jaren zo’n vlucht genomen. Dat kind in ons is vaak in de verdrukking geraakt. Ik noem het liever het eeuwige kind. Dat verwijst niet zozeer naar je jeugd, maar naar die onsterfelijke oerkracht van nieuwsgierigheid, uitproberen, creëren en genieten van wat je in de vorm brengt. Vallen en weer opstaan hoort daar vanzelfsprekend bij. Vanuit dit perspectief bestaan fouten eigenlijk niet.

Hoe doe jij recht aan wie je bent?

Afbeelding van Ronaldo Krieger via Pixabay

Steeds opnieuw openen

Leven in vorm is evolutie in actie. Alles is inbegrepen. Normen kunnen daarin niet overleven. Het gaat juist om het steeds opnieuw openen van deuren, in plaats van je conformeren aan wat voor een bepaalde groep comfortabel voelt.

Maar ja, eenmaal in een mensenjas zijn daar ook al die andere mensen. En samenleven blijkt lang niet altijd naadloos te verlopen. We botsen. Soms zacht, soms keihard. Dus waar pas je je aan vanuit respect en mededogen, en waar neem je juist je ruimte in en doe je recht aan je eigenheid, zelfs als je daarmee op iemands tenen staat? Het schijnbaar eindeloze spel tussen ‘ik’ en ‘de ander’; het is de grote kunst van het mens-zijn.

Die kunst wordt echter een koud kunstje wanneer je je aandacht verplaatst naar je eigen ‘oog in de storm’. Ik noem dat de ziel. In mijn gewaarzijn is het een ruimte, net iets achter mijn hart. Niet tastbaar in het fysieke lichaam, maar wel duidelijk aanwezig in mijn energieveld, dat groter is dan mijn lijf alleen.

Rusten in eenheid

In het hart van je ziel smelt veel menselijk gedoe als sneeuw voor de zon. Niet omdat je ineens zo’n perfecte mens bent geworden, maar omdat je perspectief rust in eenheid. Verschillen mogen er zijn, botsingen lossen op in beweging. Het samenkomen van energie licht even op, en stroomt daarna weer verder.

En zo zijn we terug bij het eeuwige kind, dat ontdekt, waarneemt en weer verdergaat. Misschien bewegen we ons als mensheid langzaam die kant op: van de periferie naar het oog van de storm. Hoe wonderlijk, dat de wereld net zo veranderlijk blijkt als ons eigen gewaarzijn.

Dus… hoe doe jij recht aan wie je bent? Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – voor een helder gesprek in jouw zoektocht)

De hagedis en haar staart

Misschien een rare titel voor zo’n post. Want wat heeft Soul Touching nou te maken met hagedissen? Nou, die link legde ik vanochtend zomaar, luisterend naar een podcast waarin Dr. David Clements te gast was.

De shift van wetenschapper naar intuïtie en hart

Ooit puur wetenschapper, theoretisch, linkerhersenhelft. Maar onderweg is hij verleid door zijn hogere Zelf (of zelven), zoals hij zegt: zijn team.
Vandaag zet hij zijn kennis en talenten in op het gebied van energie, intuïtie, hartfrequentie, kortom wat we meestal onder de term spiritualiteit scharen.

Niet meer zo ongewoon, zo’n shift. En zo har’t’ nodig. Want hij overstijgt hiermee de dualiteit en tapt rechtstreeks uit de bron der dingen. Wat in wezen voor ons allemaal beschikbaar is.

Vanuit dat veld vertelde hij over hoe wij telkens buiten onszelf creëren, op grond van hoe het vanbinnen in ons is gesteld: onze houding, mate van openheid, helderheid… of onze angst en vernauwing. Vaak zijn we ons daar niet bewust van. En zo herhalen we meestal eindeloos wat we misschien helemaal niet fijn vinden, maar wat vertrouwd is.

 

De hagedis en haar staart

Afbeelding van Boloria via Pixabay

 

De hagedis en het jongetje

Maar nu het verhaal over een hagedis, haar staart, en een jongetje. Dat jongetje groeide op met een diepe liefde voor reptielen. Hij bracht zijn dagen met ze door. Zo leerde hij dat hagedissen hun staart kunnen loslaten als ze in gevaar zijn. Én dat die staart weer aangroeit. Natuurlijk!

Op een dag kreeg hij een ernstig ongeluk. Zijn been moest worden geamputeerd. Maar het jongetje, geprogrammeerd via zijn innige band met zijn reptielenvriendjes, wist diep vanbinnen: dat been groeit weer aan, natuurlijk! En dat is precies wat er gebeurde. Is het niet wonderlijk waartoe wij mensen in staat zijn?

What you get is what you see

What you see is what you get.
En: what you get, is wat je met je innerlijke ogen al kunt zien. Omdat je aangesloten bent op het veld van oneindige mogelijkheden. Daar zijn wonderen de normaalste zaak van de wereld.

Misschien vind je dit onzin. Dan klik je het lekker weg. Maar misschien… opent het een klein deurtje in jou. En precies daar begint het, altijd in jou: de shift van verdichting naar verlichting.
Liefs, Nynke

PS: de link naar de podcast is https://www.youtube.com/watch?v=pxaNXWNB2vw

Lichtkracht

Kan het werkelijk zo zijn… dat jouw aanwezigheid in ieder moment voldoende is? Kun je het je voorstellen: een wereld waarin je gewoon jezelf bent? Geen druk. Geen haast. Geen vergelijking met de ander. Geen prestatienorm, geen functioneringsgesprek, maar simpelweg: er zijn.

Afbeelding van Adrian via Pixabay

Het hokjesspel

We zijn gewend aan vorm. Aan functieprofielen, CAO’s, hokjes en systemen. Alles is afgemeten, gekoppeld aan normen, met geld als grote graadmeter. Het duwt ons voort, voedt ons op. Al vanaf heel jong worden we geslepen in de mal.
Pas je in het hokje? En als je niet past: kun je dan een nieuw hokje maken dat wordt erkend, dat bestaansrecht krijgt?

Het is een bijzonder spel dat we samen ontwierpen: het hokjesspel. En ergens voelt het logisch, want diep vanbinnen herkennen we het, dat we omhuld zijn. We zijn een hokje met een hart, met een ziel, met licht van binnen.

Jouw licht

Maar wat nu wringt, is dat we voelen dat die hokjes ons Licht beginnen te belemmeren. Eeuwenlang boden ze veiligheid, bescherming, structuur in een wereld waar het Licht lang gedimd was. En nu… nu wil het Licht weer vrijuit schijnen.

En dat Licht, dat ben jij, dat zijn wij.

Dus: wie ben jij zonder hokje?
Wie ben jij in de volle vrijheid?
Wie ben jij als stralend Licht, onbelemmerd, onvergelijkbaar, onmeetbaar?

Hoe voelt het, als je jezelf toestaat er gewoon te zijn? Zonder verwachting. Zonder beloning. Zonder moeten. Op je werk. Op een verjaardag. In je gezin. Zelfs bij je beste vrienden. Onze maskers zitten diep. Maar jouw Lichtkracht, die leeft. Die klopt aan. Mag het? Liefs, Nynke