Logo Soul Touching

healing

Dat wat niemand mag zien

Schaduw-werk

Misschien ken je de term ‘schaduwwerk’. Je kunt het therapeutisch of spiritueel werk noemen: het aandacht hebben voor díe aspecten van jezelf die zo pijnlijk voor je zijn wanneer ze aan de orde komen. Het zijn voor een buitenstaander vaak ‘gewone’ dingen die bij het leven horen. Bijvoorbeeld wanneer je terecht wordt gewezen door een collega of je partner, misschien zelfs wel door je kind. Maar voor jezelf raakt het iets dat recht in je schaduw prikt, ongenadig hard.
Het maakt in dit voorbeeld dan niet uit of de terechtwijzing hout snijdt of niet. Je ervaart pijn, boosheid, woede. Of je schiet misschien in een angstreflex en krimpt als het ware in elkaar, alsof je weer kind bent.

Afwijzing, nog zo’n diep schaduw-aspect. Bijvoorbeeld wanneer je een feestje hebt georganiseerd, waarbij je echt over een angstdrempel heen moest om dat überhaupt een keer te doen. En… dan zegt de een na de ander af en zit je op het moment suprême met één gast en een hoop hapjes. Dat kan er zó inhakken.

Maar het kunnen ook kleinere dingen zijn die je raken in je schaduw. Een keer, alweer een tijd geleden, fietsend door de stad, recht tegen de harde wind in, bootste een groepje tieners mijn lichaamshouding na: diep gebogen over mijn stuur. Ze staken zo de draak met me. Onmiddellijk voelde ik diepe schaamte in me opkomen: ik ben stom, lelijk, raar, ….. en zo nog een aantal. Tot, en daar draaide geraakt worden bij mij dan altijd op uit, ik beland bij: ‘ik mag er niet zijn’. Werkelijk niet bedoel ik dan. Geen permissie hebben om hier aanwezig te zijn, op deze aardbol, als dit mens. Dat ik er nog ben is een wonder, omdat ik telkens door de mazen weet te glippen, zo ging het dan in mijn hoofd tekeer. Gelukkig is die stem weg, wat niet wil zeggen dat ik niet meer wordt geraakt.

Deze aanrakingen roepen gevoelens van diepe angst in ons op. Een angst die wijst naar alle laagjes van onszelf die we nog niet helemaal aan het licht hebben gebracht.

We willen die laagjes niet voelen…

…, die verwijzingen naar ervaringen, vaak in ons jonge leven, die zo heftig waren, dat we ze geparkeerd hebben. Meestal zijn we het ons niet eens meer bewust dat we onze gevoelens proberen te omzeilen gedurende de dag. En ook hóe we dat doen, hebben we vaak niet meer in de gaten. De perfecte en verfijnde strategiën die we in het leven hebben geroepen om onze wond te verbloemen, er zijn boeken over volgeschreven en eindeloos veel methodieken aan gewijd.

En zelfs in begeleidings-sessies met een therepeut, coach, healer of wat dan ook, weet dat onderbewuste van ons vaak nóg om de hete brij heen te draaien. Ja, er worden dingen aangeraakt misschien: je huilt bijvoorbeeld, gooit je woede eruit of hebt diepe ‘aha-momenten’ vol inzicht over wat er toen is gebeurd en waarom je reactie zo diep gaat. Maar werkelijk de afwijzing, de terechtwijzing, de diepe schaamte of hartenpijn doorvoelen en ontkrachten, is vaak een kwestie van die bekende ui die we blijven afpellen.

We worden een handje geholpen

En ik heb het idee (en heel veel mensen met mij) dat we dat in versneld tempo aan het doen zijn vandaag de dag. Het lijkt wel of de energie waarin we ons bevinden ons vriendelijk maar beslist een handje aan het helpen is om die ui gewoon kordaat in mootjes te hakken. Om de pleister die door ons zoooo zorgvuldig is aangebracht, met een ruk van de wond te trekken, in plaats van millimeter voor millimeter.

De energie die we steeds meer ervaren, is er een die omwoelt en aan het licht brengt. Geen enkele strategie blijft gespaard. Als ik me, zonder het perse in de gaten te hebben, nog ergens achter probeer te verstoppen, dan drukt er bijna meteen wel iemand op mijn knop waardoor ik weet: Nyn, je hebt weer eens iets in jezelf aan te kijken.

De lieve vrede bewaren

Zo kan ik bijvoorbeeld in een bepaalde situatie inslikken wat ik écht onder woorden wil brengen, om toch maar de lieve vrede te bewaren. Want stel dat het verkeerd valt, wat ik zeg. Met Weegschaal als sterrenbeeld en ascendant, gaat dat bijna reflexmatig. Kwam ik hier een poos geleden nog heel vaak mee weg, nu is er bijna meteen iemand getriggerd. Het is alsof we in sneltreinvaart telepathisch leren te communiceren met elkaar. We lezen en voelen in andersmans schaduw, ook als we dat totaal niet beseffen. En we drukken in onze reactie exact op díe knoppen bij elkaar die onze angstreflexen aanzetten. Aauw, weer iets om los te laten.

Open en bloot

Maar wat ook steeds vaker en sneller gebeurt is dat we door onze eigen gebouwde mand vallen. Dat is het punt waarop we zo moe zijn van het verstoppen van een deel van ons, dat het gewoon niet meer gaat. Het vasthouden aan onze strategieën is gewoon te vermoeiend geworden. En er breekt als het ware iets open in ons. Alsof we onze armen spreiden en luidkeels schreeuwen: “Hier ben ik!!!!!” “This is me!!!!!” “Joehoehoehoe!!!!”

Dat wat niemand mag zien

Open en bloot staan we daar opeens. Wat een heerlijk bevrijdende ervaring. Bevrijdend, omdat de diepe angst, het verdriet, de pijn en de schaamte in een helder moment opeens kunnen worden binnengelaten en omarmd. Als het na lange tijd goedmaken met een uit het oog verloren vriend(in). Eindelijk: ze is hij (zij) er weer. Welkom, welkom. Waarom zijn we eigenlijk ooit gebrouilleerd? Waar was dat nou voor nodig? Ja, waar was het verstoppen van dat deel van ons eigenlijk voor nodig? Jee, wat een opluchting: dat hoeft niet meer!

Een rotsvaste fundering, tot….

We realiseren ons in dat moment dat die omarming van onszelf een rotsvaste fundering slaat onder ons mens-zijn. We wijzen onszelf in dat stuk niet meer af en daarmee heeft iedere afwijzing van mensen om ons heen, ook geen voedingsbodem meer.

Tot… iemand weer een laagje heeft gevonden: toch nog een ‘Dat wat niemand mag zien’. Toch nog een uienschilletje, al is het een dunnetje, die ons komt verrassen. Maar, inmiddels zo gepokt en gemazeld in dit schaduwwerk en uien hakken, spreiden we onze armen bijna meteen: “Kom maar pijn, angst, verdriet en schaamte. Kom maar binnen. Je bent zo welkom. Schuif aan en vertel. Waar ben je al die tijd geweest?” En je luistert, glimlachend, je hart open voor deze mooie her-één-iging.

Liefs van Nynke

PS: Vind je het fijn samen in jouw schaduw te kijken omdat je blinde vlekken ervaart, iets waar je zelf niet bij lijkt te kunnen komen? Meld je aan voor een gratis kennismaking. Dan neem ik snel contact met je op en creëren we helderheid.

Wat doe ik met dat negatieve gevoel in mij?

In mijn werk hoor ik mensen regelmatig praten over ‘dat negatieve gevoel’ dat niet weggaat of telkens opnieuw de kop opsteekt. Mensen ervaren dat iets niet werkt in hun leven. Iets is lastig maar ze weten er geen antwoord op en gaan er vaak mee strijden.

Dit soort gevoelens kunnen je naar beneden trekken of verlammen. Dat is zonde want ze zijn heel behulpzaam om je te laten groeien. Je kunt er wel degelijk wat mee!

Twijfel opent je

Zo is twijfel een prachtig uitgangspunt om open te blijven en dat wat er op je pad komt, keer op keer opnieuw te bekijken. Alles verandert immers voortdurend, inclusief jij zelf. En hoe blijf je openstaan voor die continue verandering, groei en ontwikkeling? Daar kunnen gezonde twijfel en het even niet weten je bij helpen.

Laat twijfel een oproep voor je zijn om telkens opnieuw op onderzoek uit te gaan. In het moment dat je onderzoekt, sta je open. En als je open staat, ben je het meeste in contact met wie je in wezen bent.
Probeer vanuit die open houding een keuze te maken. En dat is niet een keuze voor de rest van je leven. Dus hang hier niet een loodzwaar gewicht aan. Kies voor dát moment wat voelt als kloppend, als ontspannen jezelf kunnen zijn. Dat is waar je thuis bent en wat voor jou een positief resultaat zal opleveren.

En is het effect van je keuze niet meer wat je wilt? Dan ben je waarschijnlijk alweer verder gegroeid en zoek je een nieuwe ervaring. Onderzoek dus opnieuw en maak weer de keuze die dan het meeste tot je spreekt. Zo kom je stap voor stap verder in je leven.

Tijd en aandacht voor een goed gesprek

Twijfel werkt echter níet krachtig als je je erdoor laat leiden en in een situatie blijft hangen. Je ontwikkelt een negatieve mindset. Je gaat je klein en onmachtig voelen want je komt niet verder. Dat werkt natuurlijk niet openend. In plaats van te observeren, waardoor je juist ruimte creëert, ben je aan het oordelen: dit is niet goed, dat klopt niet, als ik dat doe gaat het ook fout… En, je oordeelt vaak het hardste over jezelf.

Tot je met het stemmetje van de twijfel in gesprek gaat. Dit betekent dat je de tijd neemt om met jezelf te zitten en met je volle aandacht je twijfel onderzoekt. writing-828911_1280

Waar bestaat je twijfel uit? Welke aspecten spelen een rol op dit moment? Schrijf ze op, los van elkaar. En noteer bij ieder aspect waar het nou echt over gaat. Welke gedachten en gevoelens spelen een rol? Welke mensen betrek je erbij? Welke overtuiging zit erin? Vaak is het op deze manier inzoomen al zo verhelderend. Je blijkt eigenlijk altijd te weten waar je verlangen zit en je energie naartoe gaat. En ook wat je niet (meer) wilt. Je wéét het, alleen vind je dat antwoord vaak nog te spannend of te nieuw. Geen probleem. Wen aan je antwoord, aan je keuze. En kies daarmee dus meteen voor het stoppen met twijfelen.

Angst is een fantastische raadgever

Ook angst is zinvol. De zegswijze: “angst is een slechte raadgever”, deel ik niet. De kunst is wel om je angst niet te negeren en weg te duwen. Want uit wegduwen van emoties, komen wel vaak minder handige acties voort. Maar een gevoel van angst op zichzelf, heeft een waardevolle boodschap in zich. De kunst is ook hier om te herleiden waar het gevoel van angst vandaan komt. Stel jezelf dus weer vragen, net als hierboven. En schrijf de antwoorden aan jezelf op.

Alle wegen leiden naar… jou

Gevoelens van twijfel of angst heeft iedereen. Hoe je ermee omgaat, is verschillend. Zoals alle wegen spreekwoordelijk naar Rome leiden, zo leiden ook angst, twijfel, onzekerheid en andere negatieve gevoelens (ook positieve trouwens) naar één bron: jou! Iets in jou wordt geraakt door een gebeurtenis, een ervaring. Vaak is het niet eens duidelijk wát de trigger is. Het maakt ook niet uit want het gaat er niet over waar het vandaan komt. Het gaat erom wat in jou wordt herkend. Het gaat om jou. Wie ben jij werkelijk? Dat is telkens weer de vraag waarop je nieuwe antwoorden zoekt en vindt.

(Her)ken jij jezelf?

‘Wie ben ik’, is een prachtige vraag waar je jezelf naartoe mag brengen door met gevoelens als angst en twijfel in gesprek te gaan. Je bent namelijk niet alleen dat gezicht en dat lijf wat je in de spiegel ziet. Er zijn er nog veel meer lagen, aspecten, gebieden, hoe je het wilt noemen, waaruit jij bestaat. En alleen als je wordt geraakt, kun je nieuwe stukken van jezelf gaan leren kennen. Anders sta je er niet voor open.

Wake up!

Dus wanneer je je bewust bent van negatieve gevoelens (én positieve :), sta er bij stil. Weet dan: dit is een wake up call. ‘Hé, het is tijd voor een stap in mijn ontwikkeling! Dit stuk hoort ook bij mij. Zíe het, hóór het. Dan doet dat stuk van mij weer mee.’ En weer meedoen, betekent dat je completer functioneert dan daarvoor. Dat je bent geheeld én gegroeid.

Jouw investering krijg je terug

Dus op de vraag: “Wat doe ik met dat negatieve gevoel in mij?” is het antwoord: ga er telkens opnieuw mee in gesprek. Bevraag het, schrijf erover, vind iemand die erover met je in gesprek gaat of er op een non-verbale (bijvoorbeeld een lijfelijke of creatieve) manier met je aan werkt. Er is niets mis met jou. Je hoeft het niet te verbloemen. Pak het beet en doe er wat mee. Jouw investering verdient zich dubbel en dwars terug in de ontwikkeling die je doormaakt.

Vind je het fijn om samen in gesprek te gaan met jouw twijfel of angst?

Wil je daar doorheen stappen, een heldere keuze maken die je verder brengt en ervaren dat je bent gegroeid? In een gratis Losmaaksessie met mij gaan we dát doen. Ik raak je en laat je ervaren hoe je helderheid krijgt, ontspant en gaat doen wat je verlangt. Meld je hier aan. Dan neem ik zo spoedig mogelijk contact met je op. Lieve groet van Nynke

 

 

 

De tijd is rijp!

Time is money. Die zit erin gebakken bij ons. Dus hoe minder tijd iets kost, hoe beter de meeste mensen dat vinden. Maar kijken we bijvoorbeeld naar een mooie gerijpte, dus wat oudere wijn, of kaas, dan zijn tijd en rijping opeens een luxe.
Hier het vervolg op mijn vorige blog, ‘Snel resultaat, goed resultaat?’: over de rijkdom van de tijd.Lees verder →

Laat je stress spreken

Jouw stress als groei

Je worstelt al een poos met stress. Het contact met je baas is niet prettig. Je reageert je spanning steeds vaker af op je dochter en je man. En wanneer je eindelijk een moment voor jezelf hebt gevonden, is er niets anders dan een maalstroom van negatieve gedachten. Je wilt hier vanaf! Dus neem je je voor om daar nóg harder je best voor te doen dan je al deed. Of kan het anders?
Lees verder →

Snel resultaat, goed resultaat?

Je bent een poosje geleden helemaal vastgelopen. Na een beroerde tijd, merkte je dat je weer opkrabbelde. Nu is het je helder wat je niet meer wilt, en vooral ook wat je wél wilt. Je waardeert jezelf steeds meer. En je hebt weer energie om iets te ondernemen. Toch zit je nog best vaak in een dip. Daar wil je nu wel eens vanaf zijn. Waarom duurt dat opkrabbelen zo lang en kun je dit proces versnellen?Lees verder →