Logo Soul Touching

helderheid

Een antwoord hóren is nog niet dat antwoord tóelaten

De meeste mensen zijn, ergens vanbinnen, op zoek naar zichzelf. Dat lijkt eigen aan onze soort: de mens. ‘Ken uzelve’ drijft ons voort, van wieg tot graf, en misschien nog wel verder.

We zoeken

Dus we zoeken. En we krijgen ook regelmatig antwoorden: via een samenloop van omstandigheden, schijnbaar toevallige gebeurtenissen, plotselinge tegenvallers die uiteindelijk een zegen blijken te zijn. Het leven verrast ons voortdurend. En als we openstaan om antwoorden te horen, voelen of zien, dan dienen ze zich ook aan.

 

Een antwoord hóren is nog niet dat antwoord tóelaten

Afbeelding van Elisa via Pixabay

Zeker in deze tijd, waarin mediamieke sessies, plantmedicijn-ceremonies, astrologische inzichten en systemen als Gene Keys en Human Design steeds meer geaccepteerd zijn, lijken antwoorden overal voorhanden. Antwoorden vinden is dan ook niet altijd het heikele punt.

Toelaten

Maar zodra zo’n ‘aha’ zich aandient (dat heldere inzicht, die handreiking van duidelijkheid) begint het eigenlijk pas. Want hoe laat je dat antwoord werkelijk toe in je leven? Hoe integreer je het? Vaak vraagt een antwoord ons om het roer om te gooien, subtiel of juist rigoureus. We zijn niet voor niets afgedreven van ons innerlijk weten; er ís iets dat anders mag.

Misschien vraagt het leven je om je voeding aan te passen, meer of anders te bewegen. Misschien om te verstillen, ruimte te maken voor diepgang en alleen zijn. Of om een moedige stap te zetten en meer je assertieve zelf te zijn, juist buiten de gebaande paden, stevig gegrond.

Moedig

Voor dat alles is moed nodig. Een antwoord alleen brengt je dus zelden echt thuis, al hopen of verwachten we dat vaak wel. We blijven hangen op de mentale laag, waar het antwoord landt. ‘Ja, ik begrijp het,’ zegt het brein, en we zetten onbewust snel een vinkje: beantwoord. Weer dóór. Op naar het volgende.

Want iets in ons blijft duwen. Rusteloos, gedreven door een diepe herinnering aan ‘thuis’: aan eenheid, heelheid, samenvallen met wat is. Daar waar vrede is. Waar we weer landen.

Geef je over

Dus ja, zoek je antwoorden, vind ze. En… stroop daarna je energetische mouwen op, zet je etherische schouders eronder én, heel belangrijk: geef je over zodat het antwoord door je heen vorm kan krijgen. Vaak anders dan bedacht. Maar, zoals zovelen ervaren, uiteindelijk mooier dan je je had kunnen voorstellen.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact — om jouw antwoorden tot leven te brengen)

Ook ‘het donker’ wil graag vrij zijn

Dit is misschien een wat vreemde titel, maar er kwam niets beters.

Er wordt veel gesproken over licht versus donker, in welke context dan ook. Het licht wordt daarbij vaak gezien als ‘het goede’ en het donker als ‘het kwade’. Zo wordt het meestal voorgesteld. En daar is ook veel voor te zeggen.

Contrasten

Tegelijkertijd hoor je vaak dat het licht het donker nodig heeft om te bestaan, en andersom. Iets kan immers alleen bestaan bij de gratie van contrast, toch?
Vanuit spiritueel oogpunt neigen veel mensen naar het overstijgen van die contrasten. Uiteindelijk komen we dan uit bij het Ene, het Al, het Goddelijke, of welke term je er ook aan geeft. Iets dat alles omvat, alles in zich draagt, eeuwig is en voorafgaat aan elke vorm van creatie. Licht en donker, goed en kwaad, blijken daarin uiteindelijk verenigd in iets wat ons begrip te boven gaat, maar wat we misschien wel voelen als oerkracht.

Ook ‘het donker’ wil graag vrij zijn

Afb via Pixabay

In deze tijd lijken de contrasten zich te verscherpen. Steeds meer mensen verdiepen zich in zingeving en zoeken naar het licht. Tegelijkertijd lijkt het donker zich ook te roeren, bijna als een tegenbeweging. Of dat een kwestie is van perspectief, of dat het daadwerkelijk zo is, laat ik aan jou. Voel voor jezelf: ervaar je meer tegenwerking? Of lijkt het donker zichtbaarder te worden naarmate je je meer richt op het licht?

Slachtoffer

Wij mensen zijn vaak geneigd om in een slachtofferrol te stappen. Wanneer we ons niet meer één voelen met het leven, lijkt alles wat we ervaren van buiten te komen. En als er dan ‘donkere krachten’ zijn, voelt het alsof ons iets wordt aangedaan. Dat maakt het lastig om eruit te komen.

Maar als alles uiteindelijk terugvoert naar het Ene, dan kan het bijna niet anders dan dat zowel licht als donker hun oorsprong ook in ons hebben.
– Hoe kijken we naar wat we ervaren?
– Hoe is het gesteld met onze innerlijke balans?
– Waar zijn we nog aan het zoeken of streven, en voeden we daarmee juist de disbalans?

We zijn moe

Misschien bevinden we ons als mensheid op een piek van contrastrijk leven. Eeuwenlang hebben we dualiteit verkend, in al haar vormen. Hoewel eenheid altijd ergens voelbaar bleef, hebben we de uitersten van verscheidenheid doorleefd. En misschien… zijn we moe geworden.

Alles lijkt moe. Ook de aarde. En zelfs dat wat we ‘het donker’ noemen. Ook dat draagt ergens de herinnering aan eenheid. Ook dat wil terug naar de oorsprong.

Veréénig

Misschien vraagt deze tijd ons niet meer te kiezen tussen licht of donker, maar om dat gevecht los te laten. Om ons midden te hervinden. Om te integreren wat altijd één is geweest, maar zich heeft laten ervaren als twee.
Dus kies niet. Veréénig.
Breng licht en donker samen in jezelf, en laat ze daar tot rust komen.

Misschien is ons al zo oude experiment voltooid. En ontstaat vanuit het midden ruimte voor iets nieuws.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – voor helderheid in jouw midden)

Dat irritante filter

Inderdaad, ik heb er al eerder over geschreven. Het blijft ook zo’n boeiend onderwerp: dat filter waar we al onze ervaringen doorheen laten lekken, de hele dag door, en zelfs ’s nachts.

Hoe leuk het ook kan zijn om met foto’s of ander beeldmateriaal de look & feel wat te pimpen, zodra je datzelfde principe op je eigen leven betrekt, kan zo’n filter knap irritant worden. Ook in ons dagelijks leven leggen we immers voortdurend een laag over wie we werkelijk zijn.

We filteren onze ziel

Met andere woorden: we filteren ons wezen (onze ziel, zo je wilt) door een membraan van oud zeer, trauma’s, positieve ervaringen, overtuigingen, oordelen en alles wat ons tot nu toe heeft gevormd. En vaak volledig onbewust.

Dat irritante filter

Afbeelding van yusuf kazancı via Pixabay

We hebben meestal niet in de gaten dat we de wereld vormen naar onze eigen normen. Dat rijmt misschien mooi, maar er zit een diepe waarheid in. Hoe we onszelf door de tijd heen hebben gevormd, creëert een patroon, een raster, een filter. Deze manier waarop we energetisch zijn gaan staan, is hoe we naar de wereld kijken. Hoe bewuster je hiervan wordt, hoe meer het je gaat opvallen in je dagelijks leven.

Nu ben ik nooit zo’n fan geweest van “fake it till you make it” of andere manifestatieclaims. Er zit vaak veel kaf tussen het koren wanneer het over energie gaat. Maar wat geen kaf lijkt te zijn is dat het bewustzijn van waaruit je naar de wereld kijkt, een enorme invloed heeft op wat je ervaart.

Hoe vorm jij je wereld?

Dus kies eens een dag om dit experiment te doen. Stem eerst af op jezelf: voel hoe je erbij zit, merk de gedachten op die komen en gaan. Wees alert op gedachtenlussen waarin je blijft hangen. Let op angsten, verlangens en al die zo menselijke reacties die mede bepalen hoe we in ons vel zitten, en dus hoe we de wereld waarnemen. Laat de dag zich ontvouwen en merk op wat er gebeurt.

Herhaal dit experiment een aantal dagen. Zie je dat bepaalde patronen steeds terugkomen? Herken je hoe jouw ingeprente ideeën en overtuigingen telkens opnieuw dezelfde thema’s naar voren brengen?

Je ziet de wereld door jouw filter

Het geeft een bijzondere helderheid wanneer die filters zichtbaar worden. We zien de wereld namelijk nooit zoals die is. We zien de wereld altijd zoals wij zelf zijn gevormd. Daar is niets mis mee. Maar áls je de wereld mooier wilt maken, begin dan inderdaad bij jezelf.

Word je bewust van je filters. Leer ermee spelen. Voel hoe je ze kunt verschuiven, verzachten of vervangen. En merk op hoe je dagen langzaam mee veranderen. Eenmaal op gang, wordt het bijna een spel. En spelenderwijs maken we de wereld echt iedere dag een beetje mooier.

Liefs, Nynke (Zoek je een zuivere spiegel om je te reflecteren hoe jouw filter werkt? – soultouching.nu/contact)

Glashelder

Alle turbulentie in de wereld roept vaak een contrabeweging op, en daarmee ook een contrageluid: wees lief voor elkaar, blijf aardig en vriendelijk, leef vanuit je hart, enzovoort. En dat is prachtig.

Aardige mensen in de supermarkt, op straat of in het park kunnen ter plekke een lichtje ontsteken. Ik geniet daar intens van. Soms blijf ik even staan en kijk ik naar een spontane interactie tussen twee vreemden, ontstaan via een hond, een kind, een gedeelde boodschap bij de kassa. Het is eenvoudig en ontroerend.

De rust bewaren

De rust kunnen bewaren in alles wat ontvlamt, is dan ook geen overbodige luxe. Integendeel, ze is zeer welkom. En deze periode zullen we het vaak zien: de vlam in de pan, ontploffende interacties, vuurwerk in alle vormen.

Tegelijk is er een wezenlijk verschil tussen vriendelijke rust, een open hart, én ‘sugar coating’, waarbij we de kern vermijden. Dat laatste kan dan juist extra olie op het vuur gooien, omdat wat gezien en gehoord wil worden geen ruimte krijgt om te landen. Het blijft hangen, opgesloten onder de oppervlakte, tot een explosie onvermijdelijk is.

Glashelder

Afbeelding ‘Equanimity’ uit The Voyager van James Wanless & Ken Knutson

Helderheid

Tot de kern komen vraagt helderheid. Het vraagt dat je in je midden gaat staan en je uitspreekt. Ja, met een open hart. Ja, met respect voor de ander. En toch: de onderste steen mag boven komen. Er ontstaat ruimte om dat wat speelt werkelijk te beschouwen, van meerdere kanten te bekijken, en het oneens te zijn zonder te verharden.

Het bijzondere effect van standvastige helderheid, en de moed om van daaruit te spreken, is vaak al baanbrekend. De energie doet het werk: gesprekken verstillen, er wordt ineens echt geluisterd. Helderheid trekt sluiers weg en opent nieuwe perspectieven, waardoor meningsverschillen soms onverwacht oplossen.

Anker in je lijf

Zoals bij elke menselijke polariteit valt of staat deze ‘beoefening’ met de vraag of we handelen vanuit ons hoofd, of vanuit ware verbinding met ons eigen midden. Waar je die plek ankert, maakt niet uit, zolang je haar maar fysiek kunt ervaren in je lijf: je hart, je buik. Merk de verstilling op die ontstaat wanneer je daar landt. Waarheid vanuit het midden heeft geen haast; die ís er gewoon altijd.

Weef die ankering in je dag, misschien meerdere keren. Merk hoe veilig het openen van je hart dan wordt, en beloof jezelf, én de ander, liefdevolle helderheid.

Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – voor wanneer jij helder in contact wilt leren zijn met jezelf)

Bouwen als een kind

Vroeger als kind, speelden we met van alles en nog wat, ook buiten. En eigenlijk waren de leukste dingen die waarvoor we nauwelijks voorgevormd speelgoed gebruikten: bouwen met houten blokken, werelden tekenen met stoepkrijt, dingen maken van bladeren, takken, aarde. Daar, in die eenvoud, kwam onze creativiteit pas echt tot leven.

Tegenwoordig is veel speelgoed al helemaal vooropgezet, tot in detail vormgegeven. Wat valt er dan nog toe te voegen?

Een zelfgemaakte wereld

Wat ik me herinner, is hoe we soms een hele middag konden bouwen, spelen, avonturen beleven in onze zelfgemaakte wereld… en dan was het ineens voorbij. We moesten opruimen voor het eten, of we waren gewoon klaar. En weet je wat zo bijzonder was? We vonden het vaak nét zo heerlijk om onze bouwwerken weer te vernietigen als om ze te bouwen. Alsof we intuïtief wisten: we bouwen hierna gewoon weer iets nieuws. Misschien is dat precies hoe God creatie ervaart.

 

Bouwen als een kind

Afbeelding van Design_Miss_C via Pixabay

Als je er zo naar kijkt, lijkt de tijd waarin we nu leven daar sprekend op. Het is een periode van afbraak, rust nemen en opnieuw beginnen, waarin oude structuren, overtuigingen en systemen uiteenvallen, niet omdat er iets is mislukt, maar omdat het zijn functie heeft vervuld. Wat we ervan leerden, nemen we mee. Wat zijn dienst heeft gedaan, mag wegglijden.

Het kind in ons, weet beter

De volwassene in ons kan dat pijnlijk vinden: een einde roept vaak angst op, verlies, het besef van sterfelijkheid. Maar het kind in ons… dat weet wel beter. Het eeuwige kind in ons kent de vreugde van opnieuw beginnen. Het weet dat er altijd iets unieks uit de as omhoogkomt, dat spel en schepping nooit ophouden, ze veranderen alleen van vorm.

Dus laat dat eeuwige kind in jou weer spelen. Laat het lachen temidden van wat instort, en dan pauzeren en rusten, zoals het kind dat aan tafel wordt geroepen, om daarna te gaan slapen, wetend dat er morgen weer een dag vol avontuur wacht.

Jouw eeuwige kind… nooit te oud

Vol ver’wacht’ing klopt ons hart, het hart van jouw eeuwige kind… Nooit te oud om nieuwe werelden te scheppen en te leren van alle ervaringen.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – als je het fijn vindt om bij wat er in jouw leven afbrokkelt, een luisterend oor en een heldere spiegel te ervaren)