Logo Soul Touching

helderheid

Wat heb jij nodig om te ontspannen?

Herinner je je het laatste moment waarop je je werkelijk kon geven aan het leven, aan dat ene ogenblik, en je volledig opende?

Ik bedoel niet de alledaagse ontspanning van een kopje thee op de bank (de beelden die je overal ziet in reclames voor wellnessresorts of spirituele retraites). Ook niet het neerploffen voor een Netflix-film of de laatste houding op je yogamat.

Diepe ontspanning

Nee, ik bedoel die andere ontspanning. Het moment waarop je hele systeem leegloopt, niet negatief, maar in overgave. Waarin je je gedragen voelt, veilig, erkend om er eenvoudigweg te mogen zijn. Alsof al je cellen tegelijk openen, als bloemblaadjes die zich naar het licht keren.

Zo’n moment waarop tijd en ruimte even verdwijnen, en je pas merkt dat ze terug zijn zodra je weer “wakker” wordt. Alsof je een hele nacht hebt geslapen, terwijl er misschien maar een paar minuten verstreken zijn.

Ik stel me voor dat juist dit de momenten zijn waarop spontane genezing plaatsvindt, in welke vorm of gradatie dan ook. Een reset naar je ‘fabrieksinstelling’, naar de bron zelf.

Wat heb jij nodig om te ontspannen?

Afbeelding van Yvong via Pixabay

Grote helderheid

Volgens mij herkennen we dit allemaal, al is het maar een enkele keer in ons leven. En we verlangen ernaar. Het is een heerlijke staat van zijn, waarin grote helderheid verschijnt, soms met gaven die je verrassen en die je normaal niet zo gauw toelaat. Bewustzijn dat zich vanzelf verruimt, puur van binnenuit, zonder hulpmiddelen van buiten.

Wonderlijk toch, hoe we dit moois vaak tegenhouden. Hoeveel energie kost dit wel niet, vaak zonder dat we het doorhebben.

Nodig het uit

En stel dat je dit vaker zou uitnodigen? Dat je ruimte zou maken voor dit soort ontspanning om meer spontaan in je dag te verschijnen. Zet even je cynisme opzij dat het “niet past in het echte leven” en geef jezelf toestemming te geloven in wonderen.

Verreweg de meeste mensen zijn niet wat je van ze ziet. De bullebakken, de gestressten, de autoritairen, de oppervlakkigen… ze zíjn dat niet werkelijk. Ook zij dragen die diepe ontspanning in zich, dat verruimde bewustzijn, die helderheid. Je zou het Liefde kunnen noemen, of Vrede, of Zaligheid… We zijn het allemaal.

Open jezelf en de ander

Dus misschien, de volgende keer dat je wordt geraakt door harde of gemene uitingen van een ander, herinner jezelf aan jouw eigen diepe ontspanning. Wie weet opent dat, op enig (Goddelijk) moment, ook de herinnering van die ander.
Het is tenslotte onze fabrieksinstelling.

Liefs, Nynke

Je hebt geen oplossing nodig!

Wij mensen zijn meesters in het vasthouden aan ideeën, overtuigingen en opinies. Het zijn manieren van kijken die ons ooit houvast boden en waar we ons aan vastketenen alsof ons leven ervan afhangt.

En ja, dat houvast kan dienstbaar zijn. Want waar we veiligheid ervaren, kunnen we ontspannen en opent ons hart zich vaak voor anderen en voor nieuwe perspectieven.

Vasthouden om vast te houden

Maar in datzelfde houvast kan ook starheid sluipen. Dan wordt het een gewoonte: vasthouden om het vasthouden. Het maakt dat we verstrakken, verstarren en vernauwen. Allesbehalve een hartopening dus.

Je hebt geen oplossing nodig!

Afbeelding van Лечение наркомании via Pixabay

Vooral bij die centrale thema’s die telkens opnieuw aandacht vragen in ons leven, zoals gezondheid, relaties, of zelfexpressie vanuit vertrouwen, kunnen we koppig blijven hangen in de overtuiging dat iets niet goed gaat of dat we iets niet kunnen. En dat we dus een oplossing nodig hebben.

Dit wordt gemakkelijk een self-fulfilling prophecy: ons lichaam wórdt een ‘zwakke plek’ bijvoorbeeld, de blokkade om ons te uiten lijkt dan enorm en die fijne relatie blijft keurig op afstand. Geen tien paarden krijgen ons meer van deze overtuiging af. En we blijven driftig zoeken naar dat wat het ongemak kan wegnemen: dé oplossing dus. Er wordt goud geld mee verdiend.

Het gaat nooit om de oplossing

Maar het gaat bijna nooit om een oplossing. Want wanneer het ‘probleem’ zelf (vaak onbewust) tot een veilig houvast voor ons is geworden, kan geen enkele oplossing werkelijk soelaas bieden. Het hebben van het probleem biedt zo’n vertrouwdheid, zo’n veiligheid, dat het een stabiele factor wordt in ons leven. Althans, zo denkt de mind! Zijn we geen wonderlijke wezens?

Wat we werkelijk nodig hebben, is het loslaten van de overtuiging dat we überhaupt een probleem hébben. In de ontspanning die dan volgt, komt meestal iets ondenkbaars uit een totaal onverwachte hoek: een liefdevol gebaar van een vreemde, de doordringende blik van een kind, de intieme affectie van een dier. Het zijn geschenkjes die in een flits je pantser doorbreken, en van binnen een deurtje openen.

Je probleem in een nieuw daglicht

Je wordt op díe plek geraakt waar je pantser poreus was, en exact daar breekt helderheid door en laat je je krampachtigheid varen.
Dat verandert misschien je situatie aan de buitenkant niet meteen, maar wel je manier van kijken. Je ‘probleem’ staat in een nieuw daglicht en je hele perspectief verschuift mee. Is dat niet van een simpele schoonheid?

Laat je raken dus! Nodig iedere ochtend het onverwachte uit. Niet de oplossing, maar de aanraking maakt je vrij.

Liefs, Nynke

De taal die Stilte heet

Misschien had je op school en tijdens je studie een hekel aan talen: rijtjes en grammatica leren. Eindeloos conversatie oefenen, met uitzondering op uitzondering, of het nou een Latijns- of Germaans-geöriënteerde taal was. Tegenwoordig heb je natuurlijk de taalhacker-apps, waarmee je gewoon je zegje kunt doen in het Japans, Roemeens of (gewoon) Frans, daar waar het Engels misschien niet zo gangbaar is.

De nieuwste taalhack

Maar met de intrede van de nieuwste taalhack, die natuurlijk in feite zo oud is als de mensheid zelf, maken we een kwantumsprong: het is de taal die stilte heet. De boodschap tússen de woorden, daar zijn we al aardig vertrouwd mee. Maar stel dat álle woorden wegvallen? Is dat ongemakkelijk, onmogelijk? Hoe versta je dan wat er wordt gezegd?
Voor wat we doofstom noemen hebben we gebarentaal bedacht. Ook best een klus om te leren wellicht. En met het viraal gaan van The Telepathy Tapes (over de telepatische communicatie tussen niet sprekende mensen die we autistisch noemen), heeft telepathie zich op grotere schaal bekendgemaakt. Maar dan: hoe zou het zijn als we alleen nog diep luisteren tot onze beschikking hebben, zoals wat we kennen wanneer we ons laven aan de natuur?
De taal die Stilte heet
Afbeelding van debowscyfoto via Pixabay

De taal van de natuur

Hoe fijn is het niet om met haar in gesprek te zijn, wandelend in een bos, langs een rivier, in een fikse regenbui of aan zee. Het maakt niet uit. Het is zo heerlijk rustgevend, dat ze niet met je in discussie gaat, je niet onderbreekt maar (f)luistert. En jij (f)luistert terug. Jullie vinden je ritme samen, je dans. Die taal is eigenlijk heel natuurlijk voor ons, geeft vrede en ruimte waardoor we na het ‘gesprek’ altijd opgeladen verder kunnen. Stel dat dit ook steeds meer onze mensen-taal wordt, die taal van de stilte. De taal van luisteren met onze innerlijke oren en uiteindelijk ons hele lijf. De taal die woorden helemaal overbodig maakt en daarmee een boodschap kristalhelder en heel direct kan overbrengen. Stiltetaal is hoogst efficiënt, heerlijk kalm en het elimineert ruis zoals niets anders dat kan.

Vaker stil zijn

Ja, het lijkt me wel wat. Ok, we zijn daar misschien niet 123, maar we kunnen allicht al een beetje oefenen hier en daar? Gewoon, vaker stil zijn en luisteren, stiltes laten vallen en het ongemakkelijke daarin langzaam uitnodigen gemakkelijk te worden? Doe het eens een uurtje, misschien een dagdeel en als het bevalt een hele week. En oogst heel bewust wat het je brengt. Ik lees je er graag over. Liefs, Nynke

Samenvallen met jezelf,

het meest enge en machtig mooie dat er is.

‘Alles is al perfect en we zijn al heel.’
Ja, dat klinkt prachtig! Maar, op veel momenten zit er nog wel wat ruimte tussen die perfectie van wat is én dat wat je zo door de dag heen ervaart, wat allesbehalve fijn kan voelen.

Het ego heeft in dit ervaren van je perfecte heelheid een belangrijke sleutel in handen. Het is alleen niet de glansrol, die het zo graag wil, maar eentje van overgave. Alle mystici en sjamanen wijzen op dit proces van het ego dat heeft te buigen voor grotere krachten. Die ego’dood’, en de stress die dat oplevert, is waar dit blog over gaat.

Strijd

Heb je je wel eens overgegeven, na een ruzie bijvoorbeeld? Een strijd met iemand, je dierbaar of niet, waarbij je inzag: “Ik krijg hier geen gelijk. En heel eerlijk: ik héb het ook niet persé. Dus, geef ik me over.”
Meestal gaat daar een proces aan vooraf, wat gepaard kan gaan met een heftige interne strijd. Alles in je schreeuwt immers om vol in het strijdperk te blijven en jezelf nooit prijs te geven. Geharnast en wel (in scherpe woorden en gesloten lichaamshouding) ervaar je dat jouw gelijk bevochten moet blijven worden, tot het bittere einde. Dus dat is wat je reflexmatig wilt doen.

Een scheurtje in je defensie

Maar opeens komt er een klein scheurtje in je defensie. Je harnas breekt open op een plek waar zomaar een ingeving binnen komt vallen: “Is het eigenlijk wel waar wat ik zeg? Is het werkelijk waar?” En er sluipt twijfel bij je binnen. Als een dolle beginnen de gedachten in je hersenen rond te draaien. Jouw waarheid, die eerst nog zo logisch leek, begint te schuiven en alles waar je vierkant voor stond, én ook achter stond, wankelt. Geen fijn gevoel. Maar hoe je ook je best doet om dit te herstellen, het lukt niet. Je verdediging kost zelfs steeds meer energie in plaats van dat je je er steviger door voelt, zoals eerst.

In vrije val naar de diepte

Samenvallen met jezelfAfbeelding van Pexels via Pixabay 

Van het idee dat je de boel stevig in de hand hebt, lijkt niet veel meer over. Het is of je afbrokkelt, stukje bij beetje, elke dag wat meer. Je weet niet meer waar je het zoeken moet. Al je houvast lijkt op drift en de grond onder je voeten is gaan schuiven. Gevoelens van schuld en schaamte steken de kop op. Wie je dacht te zijn, degene die je zo goed meende te kennen en waarvan je het gevoel had dat je er altijd op zou kunnen bouwen, is een onzekere brei geworden.

Maar wat moet je? Je kunt niet eens meer voelen wat waar is en wat niet. Dus antwoorden heb je niet meer. Het liefste kruip je weg, ver weg. Waar niemand je ziet in deze toestand van ontreddering. Zonder verdediging lijkt het bovendien of iedereen je wil aanvallen, dus maak je je maar onzichtbaar.

Daar zit je dan, met jezelf, uit communicatie en zoekend naar houvast, naar je gelijk. Er lijkt nog maar één richting over: dieper naar binnen. En hoe spannend dit ook is, je geeft je eraan over. Je laat je vallen…

De reis naar binnen

De reis naar binnen lijkt oneindig en donker. Het onder ogen komen van jezelf voelt pijnlijk en tegelijk zo waar dat het iets van houvast geeft. Je gaat door, verder naar binnen, steeds verder. En dan opeens, lijk je door een bodem te zakken. De pijn van je ongelijk en je verlorenheid zijn instant verdwenen. Je lijkt terecht te zijn gekomen in een soort weldadige ruimte die helemaal gevuld is met jouw aanwezigheid. Niemand om je voor te verstoppen. Niemand om je tegen te verdedigen. Jij bent daar. Alleen maar, allesomvattend. Er is een diepe rust, in je maar eigenlijk is dat ook buiten je. Het onderscheid ertussen is weg. Alles is opeens helder, zo klaar als een klontje. Zo puur dat er geen gelijk of ongelijk in aanwezig is. Het ís gewoon… glashelder. Je begint daar woorden aan te geven, die heel gemakkelijk komen. Makkelijker dan ooit tevoren. Het is alsof ze zichzelf produceren.

Eindeloze ruimte

Wanneer je die woorden overbrengt aan je gesprekspartner, die je conflictpartner was, is er van enige tegenkracht niets meer over. Er is alleen nog maar een eindeloze ruimte waarin jij zegt wat je te zeggen hebt en waar tegelijk alle ruimte is voor de ander.
En ook al heeft de ander nog niet gereageerd, het lijkt of je die gedachten en gevoelens al kent en weet wat er naar je terug gaat komen. Dat is het moment dat je ervaart dat je samenvalt, met de ander maar natuurlijk primair met jezelf.

Machtig en krachtig voelt het en tegelijk heel gewoon en intens rustgevend.

Geen garantie voor de toekomst

Echter, deze overgave biedt geen garantie voor de toekomst. Onherroepelijk vind je jezelf weer in de volgende strijd tussen je hogere en lagere zelven, in de vorm van gedoe met je buurvrouw, collega, partner, kind of wie ook. Na een eerste teleurstelling daarover merk je echter op dat de scheurtjes in je harnas steeds sneller lijken te komen, hand in hand met de gevoelens van ontreddering, angst en pijn. Maar omdat je het proces herkent, weet je wat er volgt. Dus voel je je niet meer zo verloren. De vrije val van je ego naar god (weet waar), is na zo’n eerste keer al minder beangstigend. En hoewel je je nog wel verzet tegen je overgave, is je volgende ervaring van het samenvallen met je Zelf minder heftig. Je laat je waarheid steeds makkelijker gaan, omdat je voelt dat ‘ie telkens zwaarder gaat wegen.

Iedere keer dat je zo samenvalt met wie je in wezen bent, je ziel en zaligheid, groeit je vertrouwen dat, juist wanneer je het idee hebt dat er niets van je overblijft, alles er is.

Weidse wijsheid

Wijzer door je ervaringen, verleg je elk bewust moment in je dag je aandacht meer en meer van gelijk hebben naar samen vallen, van strijd naar openheid, van overlevingsstress naar rusten in de oneindige ruimte van het zijn. En op een gegeven moment voelt het bijna alsof, wanneer je ego-angst de kop opsteekt, iets in jezelf begint te gloeien: wow! Jaaa, ik ga me nog verder overgeven. Je hart opent zich en je ervaart weer die weidse wijsheid.

Een zachte landing

Samen vallen met jezelf, begint met de engste val van je leven, maar eindigt altijd met een zachte landing. Een landing die zelf nooit eindigt maar toch je mens-zijn van alle dag ondersteunt. Niks te verliezen, open armen, open hart recht je ziel in, machtig, krachtig en mooi.

Liefs, Nynke

PS: Zit jij in dat reddeloze gevoel? Ervaar je en vrije val zonder enige houvast? Je bent welkom om dat gewoon eens tegen me aan te houden. We reflecteren samen en de ervaring leert dat er daardoor helderheid ontstaat. Meld je aan voor een kennismakingsgesprek op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/

De deur naar je ziel is altijd open

De afgelopen maand had ik weer een prachtig gesprek met Linda Rood (www.lindarood.com) in een poging om verder te onderzoeken van waaruit we doen wat we doen en zeggen wat we zeggen. Het inspireerde me om terug te gaan naar mijn eerste Soul Touch-ervaring. Maar eerst even kort over Linda en haar werk.

Eenheidservaring

Voor de mensen die Linda niet kennen: Linda heeft een tijd lang flink gezocht naar zichzelf en kwam daarbij niet echt tot een antwoord dat rust bracht. Tot het moment dat ze een eenheids- of verlichtingservaring kreeg en zich kon overgeven aan het antwoord. Een antwoord dat niet met de mind te vinden is maar alleen gevonden wordt wanneer de mind zich overgeeft.

Dan verbinden we ons via ons hart met onze ziel en hoger, met wie en wat we in essentie zijn. Van daaruit ervaren we eenheid en is het zoeken naar wie we zijn niet meer zo’n halszaak. Sterker nog: we lossen als individu steeds meer op en gaan steeds meer op in die eenheid. Best een enge gedachte voor veel mensen, dat oplossen van het ‘ik’. Linda deelt hier heel veel over via haar boeken (het derde komt eraan), haar sociale media en de begeleiding in bijvoorbeeld meditaties. (Zie links onderaan dit blog.)

In de gesprekken die ik met Linda heb, komt zij vanuit haar eenheidservaring en kom ik vanuit mijn ervaring met het raken van de ziel. In het raken van de ziel ervaar ik weliswaar een grote helderheid, een stroom van onvoorwaardelijke creatiekracht (wat men vaak Liefde noemt) en het afwezig zijn van mijn ego, maar het is niet zo dat er alleen maar eenheid is en dat ik er als het ware niet meer ben. Ik was dus benieuwd hoe Linda daarnaar zou kijken, en hoe zij haar ziel dan ervaart. (Je kunt ons gesprek hier terugluisteren.) Vanuit Linda’s ervaring neem ik je nu mee in mijn Soul Touch-ervaring(en).

Soul Touching

Regelmatig krijg ik de vraag wat Soul Touching nou eigenlijk is of wat ik ermee bedoel. Dat is een mooie spiegel voor me om mezelf voor te houden: hoe helder durf ik hierin te zijn? Hoezeer durf ik ervoor te staan? En misschien ook wel: wat is er voor mijzelf nog niet duidelijk aan? We krijgen immers altijd op enige manier terug gespiegeld wat er binnenin ons leeft?

Eindeloos mooi om bij iemands kern te komen

Het raken van de ziel is voor mij heel natuurlijk (ontstaan). Het kwam gewoon binnenvallen, herinner ik mij. En dat is altijd iets om te vertrouwen weet ik inmiddels. Maar eerst even terug: ruim twintig jaar geleden, toen ik met mijn eerste proefklant werkte (toen vanuit een opleiding voor loopbaan- en levenscoaching), en bezig was met het voorbereiden van ons gesprek, werd ik als het ware ergens naar binnen gezogen. Ik kwam, weet ik me nog glashelder te herinneren, in een soort ruimte, vrij donker, heel stil en oneindig groot. Het was alsof het een universum was, al kwam dat woord toen niet op. De woorden die wel opkwamen, en die ik meteen opschreef, waren: “Eindeloos mooi om bij iemands kern te komen.” En dat ‘eindeloos mooi’ was eigenlijk nog zwak uitgedrukt. Ik had er alleen op dat moment geen andere woorden voor. Het was inderdaad eindeloos en ja, een soort overtreffende trap van Liefde, zonder persoonlijk te zijn.

Eindeloos mooi om bij iemands kern te komen

Afbeelding van AK (initialen van de maker)

Het was alsof deze mijnheer, waar ik dus nog maar één keer mee had gesproken, tijdens onze kennismaking, zich volledig voor mij opende. Niet dat hij dat bewust deed. Hij herinnerde zich hier niets van. Maar in deze ervaring, hadden we een volkomen connectie, waarvoor ik alleen maar heel dankbaar kon zijn. Het was alsof we in een andere wereld samen waren gekomen. En, zo weet ik nu, dat is in feite ook zo: we ontmoetten elkaar in een energielaag die niets te maken léék te hebben met onze mens-tot-mens gesprekken over zijn werk en zijn leven, maar er natuurlijk álles mee te maken had.

Verhuizen naar een andere laag

Na deze eerste keer, heb ik niet meer precies diezelfde ervaring gehad. Wat er wel gebeurde en nog steeds gebeurt in mijn gesprekken met klanten, en in zekere zin ook wel met anderen, is dat ik mezelf voel ‘verhuizen’ naar een ander laagje in het gesprek. In die laag is altijd een grote helderheid. Een helderheid om te voelen in wat er allemaal gaande is, een helderheid om de exact juiste woorden te ‘pakken’ om iets te duiden en een helderheid om de ander een ruimte te geven om zijn/haar éigen helderheid aan te spreken (to hold space, zeggen ze zo mooi in het Engels).

Diepte, stilte en helderheid

Er ontstaat dan een soort diepe stilte in mij waarin dit allemaal plaatsvindt. En waarin we elkaar ontmoeten, in dezelfde diepte. Ik benoem dit niet en laat ieder een hele eigen ervaring hebben. Het gesprek gaat ‘gewoon’ over waar iemand specifiek voor komt, wat van alles kan zijn. Alle wegen ofwel, alle vragen naar inzicht en helderheid, leiden naar Rome, zeg ik altijd en dat blijkt ook keer op keer. In die ruimte dienen antwoorden en inzichten zich altijd aan, waar je ook mee komt binnenkomt.

Dit was mijn eerste heel bewuste ervaring van wat ik toen ‘iemands kern’ noemde. Pas veel later, ik denk zo in 2009 of 2010, kwam ‘ziel’ als term naar voren en viel Soul Touching gewoon bij me binnen. Ik wist dat ik er niet over hoefde na te denken en ‘m meteen kon gaan gebruiken, op een manier die goed voelde. Dat was op dat moment nog niet als bedrijfsnaam maar als ondertitel onder ‘Movente’, de naam van mijn praktijk in die tijd. Nog later, na mijn scheiding in 2016, voelde ik dat Soul Touching echt mijn werktitel ‘mocht’ zijn. En dat is het nog steeds!

Heel gewoon

Het raken van de ziel is iets prachtigs. Het is dus als het ‘verhuizen’ naar die andere ruimte, of dat andere energieveld, dat veel hoger in trilling is dan onze gedachten, onze emoties en zeker dan ons fysieke lichaam. En hoe ingewikkeld of onbereikbaar dit misschien ook klinkt, het vindt ‘gewoon’ plaats in het doen van de dingen die wij zo goed kennen en als gewoon beschouwen: het ophangen van de was, het echt aanwezig zijn in een gesprek, het wandelen in de natuur of een park, tekenen, schilderen, schrijven, zingen, kroelen met je kind, de liefde bedrijven… Eigenlijk alles waarin je opgaat, wat dus ook het plakken van je fietsband kan zijn.

Ja, álles wat je doet verbinden met het wezenlijke van iets of iemand, waar je als het ware ingezogen wordt, haalt je onmiddellijk uit de maalstroom aan gedachten. Je verhuist zoals ik schreef, naar een andere wereld, waardoor je vanzelfsprekend lijkt samen te vallen met de bijzonderheid en de schoonheid van dat wezenlijke. Niet iets om af te dwingen of mentaal te willen sturen. De mind wil daar immers juist níet naartoe omdat ‘ie alle controle die die denkt te hebben, dáár niet heeft. Hij is daar ondergeschikt. Dit is het gebied van het contact met je ziel, de Soul Touch zoals ik het noem.

De deur naar je ziel is altijd open

Visual van JAM (Dennis Luijer)

De deur naar je ziel is altijd open

Die deur naar je ziel is altijd open. Het is puur aan onszelf om ‘m te vinden door onze natuurlijke impulsen te volgen, de impulsen van ons hart, wanneer dat zich opent in een JA! en ons meevoert door die deur. Vanuit het denken lijkt dat spannend maar weet: je bént je ziel en, zonder je weerstand, ga je als mens volautomatisch door die deur om daar uiting aan te geven.

Ben je op zoek naar jezelf, naar antwoorden op diepe of misschien lastige vragen die blijven opkomen? Wees welkom voor een gratis kennismakingsgepsrek. Je kunt je hier aanmelden.

Linda kun je vinden op:

https://lindarood.com/

https://www.youtube.com/channel/UCTOs4D0kcbb4vgmeN8Yx-Zw/videos

https://www.linkedin.com/in/lindarood/

https://www.facebook.com/linda.rood.10