Logo Soul Touching

helderheid

Dat wat niemand mag zien

Schaduw-werk

Misschien ken je de term ‘schaduwwerk’. Je kunt het therapeutisch of spiritueel werk noemen: het aandacht hebben voor díe aspecten van jezelf die zo pijnlijk voor je zijn wanneer ze aan de orde komen. Het zijn voor een buitenstaander vaak ‘gewone’ dingen die bij het leven horen. Bijvoorbeeld wanneer je terecht wordt gewezen door een collega of je partner, misschien zelfs wel door je kind. Maar voor jezelf raakt het iets dat recht in je schaduw prikt, ongenadig hard.
Het maakt in dit voorbeeld dan niet uit of de terechtwijzing hout snijdt of niet. Je ervaart pijn, boosheid, woede. Of je schiet misschien in een angstreflex en krimpt als het ware in elkaar, alsof je weer kind bent.

Afwijzing, nog zo’n diep schaduw-aspect. Bijvoorbeeld wanneer je een feestje hebt georganiseerd, waarbij je echt over een angstdrempel heen moest om dat überhaupt een keer te doen. En… dan zegt de een na de ander af en zit je op het moment suprême met één gast en een hoop hapjes. Dat kan er zó inhakken.

Maar het kunnen ook kleinere dingen zijn die je raken in je schaduw. Een keer, alweer een tijd geleden, fietsend door de stad, recht tegen de harde wind in, bootste een groepje tieners mijn lichaamshouding na: diep gebogen over mijn stuur. Ze staken zo de draak met me. Onmiddellijk voelde ik diepe schaamte in me opkomen: ik ben stom, lelijk, raar, ….. en zo nog een aantal. Tot, en daar draaide geraakt worden bij mij dan altijd op uit, ik beland bij: ‘ik mag er niet zijn’. Werkelijk niet bedoel ik dan. Geen permissie hebben om hier aanwezig te zijn, op deze aardbol, als dit mens. Dat ik er nog ben is een wonder, omdat ik telkens door de mazen weet te glippen, zo ging het dan in mijn hoofd tekeer. Gelukkig is die stem weg, wat niet wil zeggen dat ik niet meer wordt geraakt.

Deze aanrakingen roepen gevoelens van diepe angst in ons op. Een angst die wijst naar alle laagjes van onszelf die we nog niet helemaal aan het licht hebben gebracht.

We willen die laagjes niet voelen…

…, die verwijzingen naar ervaringen, vaak in ons jonge leven, die zo heftig waren, dat we ze geparkeerd hebben. Meestal zijn we het ons niet eens meer bewust dat we onze gevoelens proberen te omzeilen gedurende de dag. En ook hóe we dat doen, hebben we vaak niet meer in de gaten. De perfecte en verfijnde strategiën die we in het leven hebben geroepen om onze wond te verbloemen, er zijn boeken over volgeschreven en eindeloos veel methodieken aan gewijd.

En zelfs in begeleidings-sessies met een therepeut, coach, healer of wat dan ook, weet dat onderbewuste van ons vaak nóg om de hete brij heen te draaien. Ja, er worden dingen aangeraakt misschien: je huilt bijvoorbeeld, gooit je woede eruit of hebt diepe ‘aha-momenten’ vol inzicht over wat er toen is gebeurd en waarom je reactie zo diep gaat. Maar werkelijk de afwijzing, de terechtwijzing, de diepe schaamte of hartenpijn doorvoelen en ontkrachten, is vaak een kwestie van die bekende ui die we blijven afpellen.

We worden een handje geholpen

En ik heb het idee (en heel veel mensen met mij) dat we dat in versneld tempo aan het doen zijn vandaag de dag. Het lijkt wel of de energie waarin we ons bevinden ons vriendelijk maar beslist een handje aan het helpen is om die ui gewoon kordaat in mootjes te hakken. Om de pleister die door ons zoooo zorgvuldig is aangebracht, met een ruk van de wond te trekken, in plaats van millimeter voor millimeter.

De energie die we steeds meer ervaren, is er een die omwoelt en aan het licht brengt. Geen enkele strategie blijft gespaard. Als ik me, zonder het perse in de gaten te hebben, nog ergens achter probeer te verstoppen, dan drukt er bijna meteen wel iemand op mijn knop waardoor ik weet: Nyn, je hebt weer eens iets in jezelf aan te kijken.

De lieve vrede bewaren

Zo kan ik bijvoorbeeld in een bepaalde situatie inslikken wat ik écht onder woorden wil brengen, om toch maar de lieve vrede te bewaren. Want stel dat het verkeerd valt, wat ik zeg. Met Weegschaal als sterrenbeeld en ascendant, gaat dat bijna reflexmatig. Kwam ik hier een poos geleden nog heel vaak mee weg, nu is er bijna meteen iemand getriggerd. Het is alsof we in sneltreinvaart telepathisch leren te communiceren met elkaar. We lezen en voelen in andersmans schaduw, ook als we dat totaal niet beseffen. En we drukken in onze reactie exact op díe knoppen bij elkaar die onze angstreflexen aanzetten. Aauw, weer iets om los te laten.

Open en bloot

Maar wat ook steeds vaker en sneller gebeurt is dat we door onze eigen gebouwde mand vallen. Dat is het punt waarop we zo moe zijn van het verstoppen van een deel van ons, dat het gewoon niet meer gaat. Het vasthouden aan onze strategieën is gewoon te vermoeiend geworden. En er breekt als het ware iets open in ons. Alsof we onze armen spreiden en luidkeels schreeuwen: “Hier ben ik!!!!!” “This is me!!!!!” “Joehoehoehoe!!!!”

Dat wat niemand mag zien

Open en bloot staan we daar opeens. Wat een heerlijk bevrijdende ervaring. Bevrijdend, omdat de diepe angst, het verdriet, de pijn en de schaamte in een helder moment opeens kunnen worden binnengelaten en omarmd. Als het na lange tijd goedmaken met een uit het oog verloren vriend(in). Eindelijk: ze is hij (zij) er weer. Welkom, welkom. Waarom zijn we eigenlijk ooit gebrouilleerd? Waar was dat nou voor nodig? Ja, waar was het verstoppen van dat deel van ons eigenlijk voor nodig? Jee, wat een opluchting: dat hoeft niet meer!

Een rotsvaste fundering, tot….

We realiseren ons in dat moment dat die omarming van onszelf een rotsvaste fundering slaat onder ons mens-zijn. We wijzen onszelf in dat stuk niet meer af en daarmee heeft iedere afwijzing van mensen om ons heen, ook geen voedingsbodem meer.

Tot… iemand weer een laagje heeft gevonden: toch nog een ‘Dat wat niemand mag zien’. Toch nog een uienschilletje, al is het een dunnetje, die ons komt verrassen. Maar, inmiddels zo gepokt en gemazeld in dit schaduwwerk en uien hakken, spreiden we onze armen bijna meteen: “Kom maar pijn, angst, verdriet en schaamte. Kom maar binnen. Je bent zo welkom. Schuif aan en vertel. Waar ben je al die tijd geweest?” En je luistert, glimlachend, je hart open voor deze mooie her-één-iging.

Liefs van Nynke

PS: Vind je het fijn samen in jouw schaduw te kijken omdat je blinde vlekken ervaart, iets waar je zelf niet bij lijkt te kunnen komen? Meld je aan voor een gratis kennismaking. Dan neem ik snel contact met je op en creëren we helderheid.

Je doet het goed – beter dan je denkt!

Als je dit leest, dan is dat misschien omdat je me ergens van kent of omdat je getriggerd bent door de titel of door mijn profiel. Maar zeker is dat er energetisch iets in jou wordt aangeraakt. Alles is energie. Misschien is het inmiddels een afgezaagd statement voor je, maar we kunnen er gewoonweg niet omheen. Dus als je dit leest, dan resoneer je op de een of andere manier met mijn energie en met het verfijnde waarnemen van energie. En ben je vrijwel zeker erg sensitief. Het is dan ook heel waarschijnlijk dat je door periodes bent gegaan van grote onzekerheid en twijfel, van zoeken en het gevoel er alleen voor te staan. En die periodes zijn bij veel mensen nog niet voorbij.

Dat wás je wereld

In heel rap tempo verandert de energie. Alle energie. De energie die wij zijn, die om ons heen is, waaruit wij tappen en die wij teruggeven. Het is allemaal uiteindelijk één en dezelfde energie. In vele schakeringen, in vele smaken, in vele kleuren. Deze snelle verandering vindt dus ook in ons plaats, in hoe we ons voelen en wat we denken. Vond je 5-10 jaar geleden nog een vorm van houvast in je gezin, je baan, je relatie etc. (of je dat nou een fijn houvast vond of niet) waardoor je even op adem kon komen op je zoektocht, dat houvast brokkelt steeds meer af of blijkt plotsklaps verdwenen. Waar je voorheen nog het besef had: oh ja, dit is dé wereld, dit zijn de mensen in míjn wereld en zo werken de dingen, lijkt dat steeds minder aan de orde.

Want die orde zélf is aan het schuiven. Het lijkt meer op een wanorde. Alsof je als een drenkeling in een oceaan drijft, vastgeklampt aan een stuk hout, wat dan opeens verbrokkelt. Je moet dan zelf weer gaan zwemmen, op zoek naar een nieuw stuk hout om even bij op adem te komen. Zo is het nu een beetje.

Zwemmen naar de kust

Het zelf zwemmen is wel nodig. Je beseft dat. Niet alleen om even ergens houvast te vinden maar ook om weer écht vaste grond onder je voeten te krijgen. Je hebt zelf wat te doen. Maar wat dan? En waar zwem je naartoe dan? Hoe lang duurt dat zwemmen en red je dat wel? Je wilt de kustlijn zien. Je wilt kunnen plannen en uit kunnen rekenen hoe lang je nog nodig hebt zodat je tegen jezelf kunt zeggen: ok, dit houd ik wel vol. Dit lukt me wel.

Jij schept je nieuwe wereld

Maar zo werkt het niet. Die kustlijn is er niet. Die kustlijn ga je al zwemmende zelf aan je horizon creëren. Eerst met je verbeelding. Je richt je aandacht naar binnen en voelt in jezelf, in je energie. Naarmate je het vaker doet, herken je wat echt jou eigen is. Wat zonder twijfel jou is. En daarmee schep je het beeld van die kustlijn, je nieuwe ‘land’. Daar waar je wilt zijn. Maar ook de persoon die je dan bent.

Het nieuwe kan heel tastbaar zijn: een nieuwe woonplek, je lichaam dat verandert, een nieuwe baan of de start van een eigen bedrijf. Of het is minder tastbaar en meer waarneembaar voor jezelf in hoe je in je vel zit.

Hoe dan ook, elke afstemming met jezelf maakt die nieuwe kustlijn concreter. Hij gaat je trekken en je zwemt weer door, steeds krachtiger en meer gefocust.

De enorme verandering

Heel in het kort gaan we op zo’n soort manier door deze grote verandering die nu plaatsvindt. Waarin we leren onszelf heel bewust af te stemmen op een ontastbare wereld van energie, waarvan we ergens wisten dat ‘ie bestond maar voor het gemak er maar niet teveel ruimte aan gaven. Want wat moet je met iets dat je niet kunt zien, kunt pakken of kunt controleren? En toch, die ontastbare wereld, zo wordt steeds sneller duidelijk, heeft een enorme impact op wie we zijn en alles wat deel uitmaakt van onze realiteit. Een impact die vele malen groter is dan dat waaraan we zo gewend zijn. Dat wat tastbaar en controleerbaar is.

De enorme overgang naar het leren te vertrouwen op die ontastbare wereld van energie als grootste speler in je leven, dat is als het zwemmen in die oceaan. Het oude houvast, de tastbare wereld die je dacht onder controle te hebben, heb je achter je gelaten. De nieuwe wereld, jouw nieuwe wereld, ben je al zwemmende vorm aan het geven. En hoe meer je intapt op die ontastbare wereld in jezelf, deste meer je merkt dat je er contact mee kunt maken en dat je ook antwoorden krijgt op de vragen en twijfels die in je leven. Daarmee wordt die wereld van energie, die in jezelf begint, een wereld van antwoorden en ingevingen. En met antwoorden en ingevingen kun concreet iets nieuws manifesteren. Zo scheppen we een nieuwe wereld van binnen naar buiten in plaats van andersom.

Vertrouwen en doorgaan

Het is als de stukken hout die je telkens weer op de juiste momenten blijkt te vinden terwijl je zwemt: je leert te vertrouwen op het proces van je interne afstemming en de focus die van daaruit ontstaat. Je voelt de kracht om door te blijven zwemmen en ziet hoe de stukken hout als vanzelf naar je toe komen op de moeilijke momenten dat je wilt rusten of op wilt geven. En de kust komt dichterbij. Alsmaar dichterbij. Af en toe ervaar je, al zwemmende, dat je eigenlijk al vaste grond onder je voeten voelt. Je zwemt nog steeds maar die nieuwe grond onder je voeten voel je heel duidelijk. Het zwemmen wordt daardoor makkelijker. De oceaan lijkt steeds meer een ondiep stuk zee langs een strand, waar je in kunt duiken wanneer je wilt.

En die horizon? Die blijft gewoon de horizon. Nieuwe dromen blijven komen, maar in jou groeit het besef dat je vanuit jouw energiewereld altijd precies kunt scheppen wat je bij je past. Je voelt je stevig en vertrouwt op jouw oceaan aan mogelijkheden.

Je doet het goed

Je doet het goed. Weet dat. Er is geen perfecte route naar die nieuwe kustlijn. Er is geen perfecte kustlijn. Het is jouw creatie, jouw energie op basis van jouw manier van voelen en kijken naar de dingen. Het enige dat werkelijk belangrijk is, is dat je vierkant achter jezelf blijft staan in dit proces, bij iedere stap. Ook bij angsten en twijfels. Ook wanneer de wereld tegen je lijkt te zijn en jouw angsten aan je terugspiegelt. Ook dan doe je het goed. Sluit jezelf hiermee in je hart. Dat geeft rust. En waar rust is, krijg je overzicht. En overzicht geeft helderheid. Je kunt dit niet fout doen. Bewust zíjn en jezelf in je hart sluiten, meer heb je in feite niet te doen.

Liefs van Nynke

PS: Ervaar je jezelf middenin die oceaan, dobberend zonder focus? Meld je hier aan voor een kennismaking per telefoon/zoom. Ik geef helderheid in waar je zit. En samen kijken we naar wat je nu verder brengt. Welkom.

En telkens denk je dat je ‘er’ bent…

Opnieuw voelde ik de behoefte om te schrijven over het proces van ergens komen, ergens uitkomen of aankomen. Zoveel mensen worstelen hiermee. Waar ze dan ook denken te moeten zijn. Moeten ja, want immers áls je dat punt hebt bereikt, dan … Vul zelf maar in. Dan gaat die partner echt in je leven komen. Dan gaat het geld stromen. Dan ben je pas werkelijk gelukkig. We kennen ze wel, de voorwaarden die we aan het leven stellen om het waardevol te maken. Alleen, ze lijken nooit voldoende.

It’s the journey, not the destination that matters.

Je kent vast deze veelgebruikte uitspraak. Platgetrapt als hij is, zou je bijna kunnen zeggen. Ja ja, het gaat over de weg en niet de bestemming. Zoals met de meeste clichés, is ook deze zo pijnlijk waar. Pijnlijk, want we hebben immers toch ergens een stiekeme hoop dat het deze keer anders zal zijn. “Clichés, dat is iets van vorige generaties, toch? Toen voldeed dat nog. Maar nu is het echt anders…. Echt, het gaat me lukken om ‘er’ te komen.”

Dus, dit blog gaat over ‘the journey’, ofwel: het proces. Het proces van ‘er’ zijn, ergens aankomen, thuiskomen misschien wel. Mijn idee is dat iedereen, bewust of onbewust daarmee bezig is. Alleen de mensen die dat bewust doen, lijden er wat meer onder. Omdat ze zo bezig zijn met dat aankomen, dat die bestemming er maar niet lijkt te willen zijn.

Twee fases in onze levensreis

Wat mij betreft is dit proces, wat onze levensreis is, op te delen in twee fases. De eerste is die van onbewust naar bewust. Deze fase gaat over het wakker worden voor de energie die je bent. In plaats van een besef alleen een mens van vlees en bloed te zijn. Dat is vaak een gigantische deur die opengaat. Een Eureka, waarbij het gevoel kan ontstaan dat het leven vanaf dat moment alleen maar mooi en nog mooier kan zijn.

Én er is een volgende fase, die ontstaat vanuit die bewustwording van dat we in wezen ‘slechts’ energie zijn. Deze fase gaat erover om, eenmaal in die energiewereld beland, daar chocola van te maken. Want dan begint het eigenlijk pas. Die reis die alsmaar weer een níeuwe deur voor je blijkt te openen en waarin je alsmaar geen bordje ‘thuis’ ziet hangen. En als dat wel ergens hangt, dan is het een dag later weer verdwenen.

Het tweede deel, dat thuis zien te komen, nadat je ‘wakker bent geworden voor wie je in wezen bent, is voor de meeste mensen nu nog iets wat een leven lang doorgaat. Ik denk echter dat dit gaat veranderen. Ik denk dat steeds meer mensen weten thuis te zijn in het leven van hun alledag.

Wat ís dat thuiskomen dan?

Je zou kunnen zeggen dat je thuiskomt op het moment dat de reis volledig ok voor je is. Dat je je bij wijze van spreke altijd en overal thuis kunt voelen onderweg, zodra je je hart ergens in kunt stoppen. ‘Home is where the heart is’, weer zo’n cliché. En ja, weer zo waar.

Je levensreis, is dus eigenlijk een reis naar dat geweldige instrument dat ons hart is. Niet alleen het fysieke hart, maar ook ons hartcentrum, het hartchakra. Een instrument dat je, in verbinding met een ander maar ook met een ervaring, een plek of een situatie, laat voelen wat ‘waar’ of ok is voor jou. En zodra je dat voelt, ben je thuis. Al is het maar heel even. Al zit dat maar in één zin, in één ontmoeting, in één liedje op één bepaald moment. Je bent dan toch even thuis. En daarna reis je weer verder.

Waar het je ziel om gaat

Misschien een beetje abstract zo, zeker wanneer je je klote voelt en daarin maar niet tot een doorbraak komt. Maar eigenlijk is dit het hele idee: je vertrekt van thuis, doet een ervaring op die ‘waar of goed’ voelt voor je of niet, je kiest op grond van die ervaring weer een nieuwe stap en je reist weer door. En al die ervaringen is waar het je ziel om gaat: het leven ten volle ervaren.

Het op deze manier bekijken, lost niet meteen je k*t-gevoel op misschien maar het kan je helpen te relativeren. Misschien lukt het je, wat minder druk op de ketel te zetten in het proberen uit je rotgevoel te komen of je doel te halen. In de wetenschap dat het je in wezen (vanuit je ziel dus) júist te doen is om onder andere die klote-ervaring, dat rot-gevoel, de frustratie, de pijn of het verdriet. Maar óók om hun tegenpolen, die er net zo goed zijn: de euforie, de liefdevolheid, de vreugde en het gevoel van flow. En alles wat daartussen zit.

Ervaringen laten je in de spiegel kijken

En doet wát je ervaart er dan niet toe, denk je misschien? Ja, zeker wel! Ervaringen laten je in de spiegel kijken. De manier waarop ze je raken of niet raken, zegt namelijk iets over je wie je bent en kunt of wilt zijn. En dat is nog wezenlijker wat de ziel wil: het leven ten volle ervaren én daar bewustzijn en wijsheid uithalen. Hierna verdwijnt een ervaring weer uit je systeem. Misschien niet meteen permanent. Dan komt zo’n ervaring weer terug, maar telkens in een net andere vorm. Je hebt van de eerdere ervaring dingen geleerd en het is alsof je ziel dan zegt: ok, genoeg met dat stuk. Dat hoef ik niet meer te ervaren.

Of je wilt er nog iets uit leren. Denk bijvoorbeeld aan iemand die zegt: “Ik tref altijd de verkeerde partner.” Die partners zijn nooit precies identiek. Bij elke partner spelen andere ervaringen en wordt nieuwe wijsheid opgedaan. Maar bepaalde thema’s keren terug. Tot het moment dat alles uit die ‘verkeerde partner’- ervaring is gehaald. En dan stopt ‘ie. Je hebt ‘m niet meer nodig in je leven en gaat door met het leren van andere dingen op je reis.

Van gestold weer naar stromend

Op die manier, ervaring na ervaring opdoend, krijg je inzichten, genereer je wijsheid en ervaar je momenten van ‘thuis zijn’. Het is alsof je hart het instrument is dat je ervaringen ‘schoonfiltert’. Ervaringen die je triggeren en die niet fijn voelen, daarvan zegt je hart: hier zit nog iets waar aandacht naartoe mag. De trigger brengt je dan naar een nog onverwerkte ervaring. Naar iets waar je ooit pijnlijk in bent geraakt en waar je toen niets mee kon. Dus heb je hem opgeslagen als een soort gestolde energie. Zodra gestolde energie echter weer in de ogen wordt gekeken, wordt die stolling vloeibaar en stroomt die oude pijnlijke ervaring uit je systeem. Je ziel wil door middel van de ervaringen die je opdoet, alle gestolde energie weer in beweging krijgen en er tegelijkertijd wijsheid op creëren. En de wijsheid die we opdoen: die neemt de ziel weer mee, met het verlaten van het fysieke lichaam. Zo zijn we op weg volledig stromende energie te worden: dat wat we in de oorsprong ook zijn. Dát is permanent thuis zijn.

Wat is de boodschap… voor jou

De boodschap van dit blog zou dus kunnen zijn dat je misschien iets meer kunt relativeren wanneer je je klote voelt of het leven tegenzit. Maar de boodschap mag ook zijn dat we nou eenmaal ziels-graag in een proces willen zitten, dat maar doorgaat en doorgaat. En in zichzelf een helende reis is. Zo bekeken doe je het, met al je klote-ervaringen, dus gewoon precies goed. Je rijgt ervaringen aaneen als een ketting, jouw persoonlijke ketting van ervaring en wijsheid, die je aan het einde van je leven omhangt met een laatste ademtocht: zo, dit is nou míjn ketting! En die neem ik mee. Dank je wel leven, dank je wel ervaringen en dank iedereen die daaraan heeft bijgedragen.

Lieve groet van Nynke

PS: Herken je het vastzitten en je klote voelen en wil je daar graag helderheid in en handvatten voor? Wil je gestolde ervaringen weer laten stromen? Maak kennis met me en mijn manier van werken. Meld je aan op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/

 

 

 

 

Wakker worden

Het is voor steeds meer mensen aan de orde: het proces van wakker worden. Wakker voor dat we meer zijn dan een fysiek lichaam met die buitenste rand van vel en ‘that’s it’. We ervaren dat er meer aan de hand moet zijn dan al die lichamen die rondlopen en allerlei dingen doen. Want waarom doe je wat je doet? Steeds meer mensen stellen zichzelf deze vraag. “Waar ga ik eigenlijk naartoe met mijn leven? Waarom kom ik mijn bed uit? Wat maakt dat ik mijn dag inricht op deze manier?” Herken je het?

Dit proces van wakker worden valt vaak niet mee.

Het voelt regelmatig als een flinke chaos, waarbij gebeurtenissen over je heen lijken te rollen, zonder dat je die nou zozeer had gepland. Nee, zodra je je opent voor het willen vinden van het grote ‘waarom’ van je leven werkt plannen niet meer zoals je gewend was. En in de chaos wil je júist houvast.

Dus gaat de planner in jou aan de slag:

doel vaststellen, eerst dit, daarna dat en dan stap 3,4,5 om te komen tot dat doel. En het kan heel goed zijn dat je succesvol bent in het behalen van je doel. Maar je merkt dat wanneer je dit doet vanuit moeten, vanuit die angst-stem in je hoofd die geen chaos wil, dat je best een mooi eindresultaat kunt halen maar dat die onrust na korte tijd weer terug is. Weer komen diezelfde vragen: “Wat ben ik nou aan het doen? Wat wil ik nou echt?”

Voor heel veel mensen gaat het in deze tijd om het jezelf openen…

…voor dat we meer zijn dan een lichaam, een hoofd met een stel hersens en een programma dat we vanuit onze hersenen afdraaien om te overleven. Dit is waar steeds meer mensen door worden geraakt. Hoe je ermee omgaat is natuurlijk aan jezelf. Dat is een vrije keuze. Al voelt dat niet altíjd als een vrije keuze als je leven totaal lijkt te ontploffen. Bijvoorbeeld wanneer je partner de relatie opzegt, je wordt ontslagen en ook nog iets naars onder de leden blijkt te hebben en je lijf je in de steek lijkt te laten.

Hoe ga je je leven inrichten in deze prachtige chaos van wakker worden voor wie we nog meer zijn?

Er is niet een ‘one-size-fits-all-handleiding’ of stappenplan dat je achteloos kunt volgen. Júist niet zou ik willen zeggen. Want de crux van dit proces van wakker worden gaat over het stoppen met die achteloosheid en met het volgen van gebaande paden van anderen of een autoriteit buiten jezelf. De crux van het wakker worden is het jezelf openen voor je eigen ontdekkingsreis naar wie je nog meer bent. Meer dan dat lichaam en dat hoofd met hersenen dat een programma draait. En zoals normaal is op een ontdekkingsreis, merk je dat je onbekend gebied betreedt. Je merkt dat je nieuwe dingen te leren hebt, zoals een nieuwe bewegwijzering: welke signalen zeggen wat? Welkom in deze nieuwe realiteit.

Vragen aan jezelf

Ook al is er geen in beton gegoten stappenplan voor deze reis, je zult erachter komen dat je telkens teruggrijpt op een zelfde soort vragen aan jezelf: Van waaruit maak ik keuzes? Van waaruit leef ik eigenlijk? Waar laat ik mijn leven door bepalen?

Dát is je stappenplan

Het stellen van deze bewuste vragen aan jezelf, en er vervolgens achter komen waar je antwoorden vandaan komen, dát is eigenlijk je stappenplan. Althans stap 1. En dan ontdek je dat de antwoorden waarnaar je telkens op zoek was, de antwoorden die je onrust tot rust brengen, komen vanuit je binnenwereld, de ongrijpbare wereld in jou. De wereld die alleen jij kent en die een ander dus niet voor je kan invullen. Je ontdekt dat de antwoorden je als het ware worden ingefluisterd. Of je ervaart ze als een ‘opeens wist ik het’. Het zijn antwoorden die meteen helderheid geven en daarom rust brengen. Je weet dat ze kloppen. In dat ene moment dat dat antwoord komt, is er geen twijfel maar een stroom van helderheid en inspiratie.

Dit klinkt fijn, toch?

Wat is er dan zo lastig en chaotisch aan dat wakker worden? Dat zit ‘m in het leren vertrouwen op iets dat niet van buiten komt en wordt opgelegd. Het is geen regel, geen wet. Het komt niet van een baas die zegt hoe het moet. Het is een uniek antwoord dat alleen aan jou wordt gegeven. Dat geeft ons in het begin een gevoel van ‘alleen staan’. Het is nieuw en voelt wiebelig. Gewend als we zijn om ons leven te matchen aan dat wat de mensen om ons heen doen.

In alleen-heid durven zijn

En juist als we in de ‘alleen-heid’ duiken en durven te zijn met de chaos en onzekerheid, dan ontstaat weer een diep weten verbonden te zijn. Niet zoals met je vrienden en familie maar met iets dat zoveel grootser is dan we ons tot nu toe bewust waren. Dat iets waar onze helderheid, onze inspiratie en onze waarheid vandaan komen.

Het stappenplan dat ik daarom mijn klanten aanreik…

…begint telkens weer met deze eerste stap: ga naar binnen en voel, ervaar, neem waar. Ik laat ze aansluiten op hún stroom van heldere antwoorden, op de stroom van hun eigen inspiratie. Want dat is het enige dat rust brengt in de chaos en blijvend antwoord geeft op je vragen. Het is het meest bijzondere contact dat er is. Ik noem het soul touching of zielscontact.

Soul touching: niet alleen jouw leven wordt fijner, de wereld wordt ook telkens een beetje mooier.

Hiermee sluit je andere mensen niet buiten. Het werkt precies andersom: Hoe meer jij jezelf aansluit op de grote stroom van helderheid en inspiratie, op de stroom van je ziel, hoe meer je hen met wie je contact hebt, bewust of onbewust, uitnodigt om hetzelfde te doen. En zo maken we de wereld stap voor stap steeds een stukje mooier.

Liefs van Nynke

PS: Hoe zit het met jouw chaos? Zit je erin? Kom je eruit? Voel je vrij om je verhaal met me de delen. Samen met jou maken we dan contact met de helderheid en inspiratie in jou, met jouw antwoorden. Dan ervaar je hoe het voelt en wat in ieder geval eerste stappen zijn die helder genoeg zijn om te zetten. Je bent welkom. Meld je aan op www.soultouching.nu/gratis/soultouching. Of mail me: info@soultouching.nu

Wie ben jij?

Weet jij wie je bent? Natuurlijk zeg je, je kent je naam, voor-, achter-, doop-, roepnaam. Je kent inmiddels aardig wat karaktertrekken van jezelf. En je hebt vast wel eens sessies gedaan waarin je werd getypeerd als blauw of rood of ‘de helper’, ‘de bouwer’, ‘de leider’ etc. Wat je raakte, zowel positief als negatief, heb je waarschijnlijk als waar aangenomen. Dat vertel je vervolgens weer aan anderen over jezelf. En als je naar dat totaalplaatje kijkt, word je daar dan blij van?

Wie ben jij?

Niemand weet wie jij bent

Laat ik in dit blog beginnen met te zeggen dat niemand jou kan vertellen wie je bent. Niemand. Mensen kunnen iets van je vinden. Ze kunnen zelfs jouw energie lezen als ze hun heldere gaven hebben ontwikkeld, maar daar houdt het op. Wie jij werkelijk bent, dat wacht iedere dag op jou om de wereld in geholpen te worden. Het is ook iedere dag, zelfs ieder moment weer nieuw.

Wie wil jij zijn?

Dus de vraag die passender is, luidt: wie wíl jij zijn en wat wíl jij de wereld in helpen iedere dag? Pas als je je daar bewust van bent, kun je jezelf ook bewust neerzetten. Anders blijft het copy-pasten van anderen, je verleden en je opvoeding. En daar worden bewuste mensen, zoals jij, vandaag de dag steeds sneller ongelukkig en gestrest van, toch? Doe jij iedere dag echter werkelijk wie je bent, dan ervaar je geluk en dat je leven licht is en je toelacht. Belangrijk genoeg dus om jouw Zelf serieus te nemen.

Je bent ‘slechts’ energie

De magie van wie we echt zijn is bijna niet in woorden te vatten. We zijn immers in essentie slechts energie. We zijn ‘slechts’ bewustzijn. Hierover weten we als mensheid steeds meer. En steeds meer mensen ervaren het ook echt. Via mediatie maar ook via psychedelische middelen komt een groeiende groep mensen in contact met dat bijzondere dat we Zelf noemen of Hogere Zelf, ziel, het Goddelijke, en zo zijn er nog wel meer duidingen.

Die bijzondere sensatie van jezelf

Het is een bijzondere sensatie, een diep diep weten dat we groter zijn dan de mens die we kennen. Je ervaart trillingen of stromen energie op en neer langs je ruggengraat bijvoorbeeld. Je krijgt het warm of juist kippenvel over je hele lijf. Anderen krijgen beelden van licht en kleuren. Je bent de tijd even kwijt en ook vaak waar je op dat moment bent en met wie. Het doet er allemaal niet toe. Jij in contact met jou of het Grotere. Daar komt niemand tussen.

Oefening baart kunst

Tot… de golf van sensaties en gevoelens wegebt. Je probeert het gevoel vast te houden, wat niet lukt. En dat hoeft ook niet. We hoeven niet 24/7 in verlichte staat rond te lopen om toch helemaal gelukkig te zijn door expressie te geven aan onze ziel en zaligheid. Het vraagt wel van ons om met onszelf in contact te wíllen zijn. Ja, het gaat hier inderdaad om een ‘willen’, een bewuste keuze. En om daar dus aandacht aan te geven en tijd voor vrij te maken. Verlicht worden we als mensheid wel maar dat zal bij verreweg de meesten van ons niet meer in dit leven gebeuren. Ook hier: oefening baart kunst. De oude gezegden werken nog steeds.

Zeg jij ‘ja’ tegen jou?

Wat werkelijk ‘ja’ zeggen met je doet is dat je als het ware ontspant en je opent. Alsof je een kraan opendraait. Het contact met wie je werkelijk bent is er namelijk altijd. Wij zijn het zelf die de kraan dichtdraaien en zo de stroom van prachtige energie afsluiten. Die hoogfrequente energie die zoveel hoger is dan we kunnen waarnemen in vaste vorm.

jij draait de kraan dicht of open

Jij geeft vorm aan jezelf

Wat heb je hieraan, vraag je je misschien af, als die mooie energie niet in de vorm kan komen? Het grappige is: jij bént die vorm. Jij vertegenwoordigt die energie, als mens en in alles wat je doet of niet doet. In wat je creëert en manifesteert. En hoe meer jij openstaat om die meest pure energie die jij bent, die hoogste frequentie, te ontvangen, door jezelf als kraan open te draaien, deste meer jij (vaste) vorm kunt geven aan die prachtige energie. En hoe sterker je gevoel van voldoening, ontspanning en geluk.

Oefen dit iedere dag

Dat geluk niet van buiten komt, maar van binnen, roepen we al decennia lang tegen elkaar. Maar dat we dat binnen nu pas echt weer aan het hervinden zijn, geeft aan dat het onze aandacht en focus nodig heeft. Het is nogal een tijd zoek geweest!

Bovendien vraagt het een andere benadering dan die we ons zo eigen hebben gemaakt. Het is geen todo op onze lijstjes. Hier past geen stappenplan. En het laat zich niet managen. Daarvoor hebben we ons computer-brein in het hoofd.

Je hart-brein gebruiken

Dit contact met jouw pure energie, vraagt om dat andere brein, je hart-brein, waarvan we inmiddels weten dat het inderdaad functioneert als een brein maar vele malen beter en met energetische hart-kwaliteiten zoals compassie, onvoorwaardelijkheid en vergeving, allemaal aspecten van Liefde. Deze kwaliteiten hebben van zichzelf al een hoge frequentie. Je hart is dan ook de perfecte verbinding naar jouw Hogere Zelf. Vanuit contact met je hart kun je bij je verlangen. En met de energie van verlangen schep je jouw meest eigen, bijzondere, gelukkig-makende werkelijkheid, elke dag opnieuw.

Dus, wil je vrijheid ervaren, geluk en (zelf-)liefde? Creëer dan je momenten van stilte en afzondering, liefst iedere dag. Sluit je ogen en begin bijvoorbeeld met de focus op je ademhaling. Je kunt (in het begin) ook je handen op je hart leggen. Dat schept meteen een mooie verbinding. Eventueel zet je meditatiemuziek aan. En laat maar bij je opkomen hoe jij het makkelijkste in dat hogere bewustzijn, dat hogere weten komt. Ik wens je veel geluk met jou!

Lieve groet van Nynke

 

PS: Misschien mediteer je al wel en trek je je regelmatig terug maar blijf je met een hoofd vol chaos rondlopen. Misschien blijf je geïrriteerd, gefrustreerd en zonder focus. Veroordeel jezelf niet! Dit is een proces. En wil je daar hulp bij? Ik begeleid mensen intensief, gedurende een proces van zes maanden door de chaos en frustratie heen naar een heldere, lichte manier van in het leven staan, zodat je met zelfvertrouwen en plezier je realiteit creëert. Interesse? Neem contact met me op (www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie/) voor een gratis Losmaaksessie zodat je kunt ervaren of mijn begeleiding bij jou past.