Logo Soul Touching

liefde

De angst voor de angst

Bang zijn, zo heb ik ooit geleerd, gaat eigenlijk in heel veel gevallen niet echt om angst. Echte angst is een hele gezonde gewaarwording in je lichaam omdat het je behoedt voor een reëel gevaar. Stel dat bij mij thuis de vlam in de pan slaat, dan zet angst me aan tot het snel een deksel op de pan doen, de blusser pakken en/of 112 bellen. Dit kan omdat er stoffen worden aangemaakt in mijn lijf die me snel en adequaat in beweging zetten. Zonder mijn angst gebeurt dit niet.

Ik denk dus ik ben bang

Wat ik hieruit heb onthouden is dat echte angst gaatangst-807726__180 over de basis, over leven en dood. En dat míjn angsten met name gebaseerd zijn op mijn gedachten, angstige gedachten dus. Er is immers bijna nooit een reëel gevaar in mijn leven, moet ik heel eerlijk bekennen. En ik realiseer me tegelijkertijd dat mijn hoofd vaak overuren maakt en een stroom aan gedachten produceert. Gedachten aan eerdere gebeurtenissen en herinneringen die gevoelens oproepen van angst. En die angst, merk ik telkens weer, is heel echt. Het weerhoudt me af en toe om bepaalde dingen te doen. Herken je dat bij jezelf? Ervaar jij ook angsten die je eigenlijk kunt herleiden tot gedachten aan iets dat niet reëel is en niet aanwezig op het moment dat je het denkt?

Angst voor de angst

Even geleden, tijdens een online programma bij Femke van Kuijk [De Heldere Bron], die Lichtwerkers begeleidt om echt voor hun Lichtwerk♥ te kiezen en dit te laten zien, kreeg ik weer deze boodschap over angst. Femke gaf me terug: je hebt angst voor de angst. Bam! Dat raakte.
Als we bang zijn voor de angst maken we zaken in ons hoofd al zo groot dat ergens mee starten bijna onmogelijk is. Weer die angstige gedachten dus, zonder dat er sprake is van een levensbedreigende situatie. En ik weet dat ik mezelf hierin kan vastdraaien. Want ik beperk op die manier mijn toegang tot vrij denken, onderzoeken, openen, leren, experimenteren en dus groeien. En als ik niet kan groeien, loop ik vast. Dan is mijn energie gericht op behoud, iets vastzetten, op overleven eigenlijk.♥♥

Vastlopen is groei

Dat is op zich niet verkeerd. Want, zoals al in een eerdere blog beschreven, “Vastlopen is prima”, er komt een dieptepunt. Er komt een punt waarop je niet vaster meer kunt raken. En je energie stopt nooit, die gaat door. Dus vanuit dat punt komt er weer een beweging naar de vrijheid. De winst van vastlopen is ook meestal groot. Een bodem raken betekent dat je iets waar lading op zit, iets in jou wat je te verwerken hebt, wat onvrij is, volledig onderzoekt en er vrij van komt. Alles is in de ogen gekeken, alles is verwerkt. En dan kun je het helemaal loslaten. Dat is groei!

A way out

Maar vastlopen is niet direct nummer 1 op onze verlanglijstjes. Gelukkig worden we ons, in deze tijd van meer transparantie en meer gevoeligheid, steeds makkelijker bewust van wat er bij ons speelt, en kunnen we er steeds adequater mee aan de slag.

En hoe doe je dat dan, vraag je je af? Hoe kom je uit die jezelf vastdraaiende spiraal? Want je weet zo goed waar je bang van wordt en wat niet goed voelt. Daar waag je je dus niet aan. Je spontaniteit raakt in de verdrukking. En die heb je nou juist nodig om nieuwe ervaringen op te gaan doen die de oude, angst oproepende ervaringen, kunnen vervangen.

Door te beseffen hoezeer mijn angsten linkten aan de gedachten erover, werd ik me bewust van de kracht van die gedachten en hoe ze mijn dag bepaalden. Want wat doe ik op een dag en vooral: wat doe ik niet vanwege die irreëele angsten?

Afstem-moment

Word bewust! Plan iedere dag ergens aan het begin (en liefst meerdere keren per dag) een moment voor jezelf met je eigen ritueel om op jezelf af te stemmen. Word hierin gewaar wat er in je hoofd omgaat. En wat je voelt en ervaart in je lijf. Door dit dagelijks te doen, ga je jezelf op een steeds diepere laag te ervaren. Je merkt steeds meer stilte, rust en ruimte. Daar ontbreken angstgedachten en vind je de helderheid van je verlangens. En het zijn je verlangens die je wilt volgen. Dat is wat je in de wereld wilt zetten, hoe groot of klein ook. In je verlangens spreekt je hart. En dat voel je ook letterlijk in je hart.

Organiseer dus iedere dag jouw afstem-moment en vind het signaal van je hart, van je ziel. Daar huist de meest zuivere stem van jou die je vertelt wat je echt wilt. Bepaal op basis daarvan wat je die dag gaat doen.
Volg je je verlangen? Hoe ga je dat inzetten die dag? Wat neem je voor acties? Of kies je voor het volgen van iets anders? En wat dan? En waarom? Wat ga je doen als je merkt dat je zit te stressen?
Hoe is jouw ervaring met afstemmen met jezelf, jezelf iedere dag vinden en daarnaar kunnen luisteren?

Vind je het lastig om jouw zuivere signaal te ervaren?

Is het fijn om dat samen te doen? Meld je hier aan voor een gratis Losmaaksessie van 45 min. Ik help je op jezelf af te stemmen en te verwoorden wat je van daaruit wilt gaan doen. Je ervaart helderheid, ontspanning en rust. Bovendien heb je daardoor een nieuwe focus om dingen te gaan doen die je verder brengen.

 Ik spreek je heel graag. Groet van Nynke

 

♥ Lichtwerk, in mijn woorden, is heel bewust werken met je meest pure energie.
Lichtwerk, je zou het ook Liefdewerk kunnen noemen, draagt bij aan een mooiere, lichtere en liefdevollere wereld.

 

♥♥ Bescherming of behoud en groei of expansie zijn de twee polen die Gerard Meerstad beschrijft in zijn boek ‘Moeiteloos’

 

Liefde is…

Ik ben een groot fan van detectives, zowel in boek- als dvd-vorm. Eigenlijk lees ik nauwelijks. Maar thrillers en detectives kan ik vaak niet wegleggen. En wanneer ik thuis naar een dvd kijk, is het ook vaak een detective. In elke taal behalve in het Nederlands. Dat genre is niet aan ons besteed. We bakken er niets van. Maar dat terzijde.

De laatste weken stond bij ons ‘Prime Suspect’ op het menu met Helen Mirren in de hoofdrol als Detective Chief Inspector Jane Tennison. Wat een ontzettend goede actrice is dat! De laatste dvd uit deze serie kroop weer onder mijn huid.

Meisje van 14: Sallie, zeer strenge ouders, wordt vermist en vermoord teruggevonden. Ze blijkt zwanger van haar schoolhoofd, toevallig ook haar overbuurman en de vader van haar klasgenootje Penny. Penny, ook het leven aan het ontdekken en gek op een jongen van haar leeftijd, een boefje die al een paar keer is opgepakt, blijkt aan het einde de moordenares van Sallie. Motief volgens Penny: jaloezie. Sallie blijkt het boefje namelijk ook leuk te vinden, net als heel veel meisjes van de school. Echter Penny’s daad zal meer nog zijn ingegeven door het feit dat juist haar vader de verwekker is van het kind in de buik van haar buurmeisje. Dat is immers hoogverraad voor een kind!

Alle ingrediënten kloppen: families in een minder goede buurt van een stad, jongeren die hun weg moeten vinden in zo’n buurt en al vroeg in aanraking komen met drugs, alcohol, sex en criminaliteit. En de relatie tussen ouders en kinderen die vaak moeizaam is.
Welke koers vaar je als ouder in die harde wereld waar je je kind moet loslaten op weg naar zelfstandigheid en tegelijk bescherming moet bieden tegen het leven zelf? Een hele lastige vraag. Wanneer doe je het goed als ouder? En in hoeverre mag je het kind zelf aanrekenen wat het doet?

Ouder en kind

Naast de pracht-rol van Helen Mirren, schittert wat mij betreft ook het meisje Penny, die, door wie ze is, heel dichtbij de meestal zo afstandelijke Chief Inspector Tennison ‘mag’ komen. Penny wekt empathie op. Ze speelt overtuigend: heel authentiek, beetje timide en duidelijk worstelend met wat ze meemaakt. Een grote rol in Penny’s leven speelt het contact met haar ouders, of liever: het gebrek daaraan. Ze voelt zich ongezien en onbegrepen en hunkert naar hun liefde en oprechte aandacht. In de Chief Inspector ziet ze, naarmate ze haar leert kennen door het moordonderzoek, wel die ouder: Jane verplaatst zich in haar en sluit aan op haar belevingswereld.

Jane heeft bijna meteen een zwak voor Penny, ervaart liefde voor het kind en laat dat ook even toe, natuurlijk in een fase waarin ze zelf erg kwetsbaar is. Ze geniet van het contact met Penny en je ziet de altijd zo harde en afstandelijke detective voor even een mens zijn met gevoelens, met een zachte, moederlijke kant. Altijd gevaarlijk natuurlijk om privé en werk te mengen in zo’n beroep. En ook nu blijkt juist Penny de moordenares. Hoe wrang.

De liefde tussen Jane en Penny trof me. Zo volkomen ongepast en tegelijk zo oprecht en daardoor niet te stoppen. Misschien dat het me daarom zo raakte: liefde laat zich niet de les lezen. Jane handelde onprofessioneel en risicovol. En Penny had iemand omgebracht. Maar het blijven allebei mensen met een hart. En ze hebben, net als iedereen, behoefte aan liefde en oprecht contact. Ze willen ook gezien worden om wie ze zijn, onder het schild dat ze naar buiten tonen.

Ieder mens heeft liefde nodig. En ieder mens heeft liefde te geven. Maar waar zit de deur naar iemands hart wanneer het leven niet mals is en de ervaring heeft geleerd de deur beter onvindbaar te laten?

En wie zet de eerste stap? Ben je zelf degene die, ondanks pijnlijke ervaringen uit het verleden, de weg naar jouw deur laat zien? Of geef je zelf als eerste je onvoorwaardelijke liefdevolle aandacht aan iemand, ook al merk je dat er geen enkele deur open staat?

Liefde is… misschien wel de eerste stap zetten waarbij je nooit weet of je iets terugkrijgt. Zoals de onvoorwaardelijke liefde van de ouder naar het kind.

Over liefde en licht…

Is deze titel niet te zweverig? Kan ik dit wel schrijven? Dit is mijn eerste reactie op dit onderwerp, waar ik zoveel mee bezig ben.

Toen ik mijn man Kees (www.keesizelaar.nl) net kende, we elkaar nog ‘aan het besnuffelen waren’ en veel dingen in onze relatie hun plek zochten, kwam ons gesprek vaak op mijn werk en wat ik in het leven wilde doen of te doen had. Echt gaan bloeien als mens en professional is voor mij een hele klus en het is dan ook niet vreemd dat onze gesprekken daarover heel spannend en heftig konden zijn: hij gunde me zo mijn bloei zonder angst en ik dacht alsmaar mezelf te verliezen.

Vlak voor het verlaten van mijn huis in de Pijp om met Kees ons net gekochte huis te betrekken, hadden we weer zo’n gesprek over wat ik te bieden heb. En ineens rolden er woorden mijn mond uit, waar ik als het ware geen controle over had: “Wat ik wil geven aan mensen is liefde en licht”. Onmiddellijk daarna mijn schrikreactie: “Oh mijn hemel, hoe zal hij reageren? Hij vindt me vast heel raar en zweverig.”

Kees reageerde met een vanzelfsprekendheid alsof ik iets had gezegd in de trant van: “We moeten nog even de verhuisdozen regelen voor de verhuizing.”
“Ja, inderdaad”, zei hij, “dat is wat je doet: jij geeft mensen liefde en licht.”
Hij vond het niets raars, geen ‘zweef-teef-gewauwel’, maar een super concreet business proposal. Dat was zijn boodschap.

Natuurlijk waren niet meteen daarna al mijn twijfel en angst verdwenen of zat ik onmiddellijk in een flow. Mijn groeiproces volgt gewoon haar eigen tempo: alles precies ‘op tijd’. Maar er is op dat moment iets veranderd: het geven van liefde en licht aan mensen is een concrete realiteit geworden. Liefde en licht zijn geen rare dingen, niets om bang voor te zijn of af te doen als ‘soft’. Zowel liefde als licht zijn grote krachten, fijn om te ontvangen én om te geven.

Wat het soms lastig maakt, is om het in alle puurheid te doen. Gemaakt lief zijn terwijl ik eigenlijk boos ben op iets of iemand, of alleen maar zéggen dat ik iemand wat licht stuur zonder het daadwerkelijk te doen, kan heel averechts werken. Immers, de ontvanger ervaart alles wat ik geef: mijn angsten, mijn wensen, mijn twijfels, kortom mijn werkelijke intentie van dat moment. Liefde en licht zijn energieën en geen objecten of diensten die zich voor mijn karretje laten spannen.

Hierbij helpt het om een vorm te hebben, zoals mijn huidige werkvorm: Een verhelderend gesprek. Een 1-op-1 gesprek is voor veel mensen inmiddels herkenbaar, geaccepteerd en veilig genoeg. Bovendien, als het plaatsvindt in een fijne omgeving, dan is daarmee een kader gecreëerd. Een kader waarbinnen de mooie energie die liefde is, en de lichte energie van het licht, kunnen doen wat ze te doen hebben: helen; op die punten mensen raken, waar ze vastlopen, spanning ervaren, er niet uitkomen, verdrietig zijn of gestressd.

Ja, wat ik wil geven aan mensen is liefde en licht. En laat dat in een gesprek nou prima kunnen… een verhelderend gesprek, een helend gesprek dus.

 

#Durf te vragen… en over durven geven en durven halen

Laatst zei iemand iets over netwerken waarbinnen mensen vaak alleen maar komen halen. Dat kan knap irritant zijn wanneer je het idee hebt zelf te investeren door andere mensen te helpen met tips, ideeën of klussen. Ook in zíjn stem klonk irritatie door. Ik was geraakt. Achteraf bedacht ik dat ik me aangesproken voelde en dat zette me aan het denken: waarom kom ik eigenlijk halen zonder ook duidelijk iets te brengen? Is het laagdrempeligheid, gemakzucht?

‘Durf te vragen’
Er is ook een ‘komen halen’ met wat meer drempel: zoals de vorm ‘Durf te vragen‘. (bedacht door Nils Roemen). Dit is inmiddels een heel bekend fenomeen aan het worden, zowel op internet als in life bijeenkomsten. Het ‘durven’ in de titel, geeft aan dat een vraag stellen niet zo makkelijk is. Veel mensen zullen de ervaring hebben zich in zekere zin kwetsbaar op te stellen wanneer ze aangeven iets niet te kunnen of te weten en daar graag hulp bij krijgen. Het vraagt moed om ‘bij jou naar binnen te laten kijken’. En het vraagt zelfbewustzijn: je denkt na en initieert heel gericht een vraag die op dat moment specifiek iets toevoegt aan jouw wensen en behoeften. ‘Durf te vragen’ impliceert ook actie. Je hebt bij wijze van spreke de vorige twee stappen al gezet en wilt resultaat! Met de verkregen antwoorden op je vraag, wil je dus absoluut iets doen. Door je inzet: lef, zelfbewustzijn en bereidheid tot actie, komt deze vorm van halen vele malen sympathieker over dan ‘alleen maar komen halen’. Veel mensen reageren dan ook graag op een ‘Durf te vragen’-vraag (mits ze antwoorden hebben natuurlijk). Want ook dat is wat ‘Durf te vragen’ doet: het nodigt uit tot geven.

‘Durf te geven’.
Wat raakte me nou zo in die opmerking over ‘alleen maar komen halen’? Ik denk dat het te maken had met het oordeel dat ik erin hoorde: alleen maar halen zonder iets te geven, is fout. Ik ging bij mezelf na waarom ik zo ‘fout’ bezig was. En ik kwam tot de conclusie dat er schroom zit op mijn ‘geven’. Vandaar ook ‘Durf te geven’. Ook geven betekent jezelf laten zien. Of het nou gaat om een idee aangeven uit je eigen koker, een url die je doorgeeft… Alles wat je geeft en aan de wereld laat zien, zegt ook iets over wie je bent. Dit geldt voor de inhoud maar ook voor de wijze waarop je geeft, hoe vaak en aan wie. Dat maakt geven ook kwetsbaar: “Stel nou dat ze mijn tip belachelijk vinden, of allang kennen. Stel nou dat het contact dat ik wil voorstellen een totale mismatch is. Stel nou dat de oplossing die ik aandraag totaal niet passend is in de ogen van de vrager…” Enzovoort, en zo verder.
Mensen die ik gul en gemakkelijk zie geven, zijn in mijn ogen mensen die lekker in hun vel zitten. Ze weten zich gesteund door iemand of iets of beide. Ze hebben zelfvertrouwen en leven in de metafoor van overvloed.

‘Durf alleen maar te komen halen’
Als het klopt wat ik schrijf, dan is jezelf durven laten zien, kwetsbaar durven zijn, belangrijk zowel bij vragen als geven.
En misschien is het wel zo dat mensen die ‘irritant alleen maar komen halen’, eigenlijk laten weten: “Ik durf mezelf nog niet echt te laten zien maar ik wil graag participeren. Daarom ben ik hier.” Ook daar is lef voor nodig.
Misschien is het wel zo dat zij eigenlijk zeggen: geef me veel antwoorden en tips. Geef me aandacht. Geef me liefde.
En dan kan het zo zijn dat ‘vanzelf’ het moment komt dat die mensen ‘gevuld’ zijn met overvloed en zichzelf durven te laten zien, in vraag en antwoord, in halen en brengen. Want wat is nou lekkerder dan overvloedig zijn en jezelf kunnen delen zonder dat je ook maar een seconde nadenkt over een mogelijke afwijzing of tekort?

Hmm ja, autobiografisch, maar herkenbaar?

 

Een Verhelderend Gesprek

Vandaag eens een blog over een dienst van mij. Dat is misschien wel raar omdat het kan neigen naar reclame wat niet zo des blogs is. De reden dat ik er toch over wil schrijven is omdat het me intrigeert. En wat me intrigeert, is weer uitstekend geschikt voor mijn blog. Dus vandaar: Een Verhelderend Gesprek onder de loep.

Wanneer is een gesprek verhelderend? Dat is natuurlijk aan iedereen zelf om te beoordelen. Het valt denk ik wel een beetje in de categorie een ‘authentiek’ en een ‘goed’ gesprek: het roept iets op dat het gesprek anders is dan een ‘gewoon’ gesprek. Maar wat is dat nou concreet en wat heb je daaraan?

Ok, helderheid is wel een pakbaar begrip. Als iets helder is dan heb je te pakken waar het over gaat. Je kunt bijvoorbeeld oorzaak en gevolg onderscheiden. Of je ziet (opeens) heel helder wat je zelf hebt gedaan om in een bepaalde situatie terecht te komen. Het kan ook zijn dat je inzicht krijgt in de componenten waaruit een situatie of relatie bestaat die je stress oplevert. En het besef daarvan maakt waar je over piekert lang niet zo ingewikkeld meer.

Helderheid is duidelijkheid, het van een afstandje kunnen kijken naar, kunnen ontrafelen, scherp kunnen zien, kunnen beschrijven of woorden geven… En het is het stoppen met vechten tegen, het niet meer bang zijn voor, het omarmen van, het vrede sluiten met…
Helderheid is de stress die je ervaart en buiten jezelf wilt houden, naar binnen laten door je ervoor open te stellen, met behulp van aandacht en ruimte en eventueel iemand anders. Helderheid is dus eigenlijk gewoon liefde. Met liefde belichten wat buiten je staat. En dan laat je het binnen en is het van jou.

Een Verhelderend Gesprek is een gesprek. En eigenlijk is het een uitwisseling van liefde en licht. En daarmee wordt weer een stuk van jou helder en mag het er (ook) zijn. Dat is helder en ook lichter, minder zwaar. En dat merken mensen als ze de deur uitgaan. (Zo! toch nog een stukje reclame:-)