Logo Soul Touching

liefde

Hoe confronterend is jouw realiteit op dit moment?

Wat speelt er nu in je leven? Vaak bewegen we ons als mens binnen een aantal hoofdgebieden: gezondheid, relaties, financiën, creatieve kracht en bijdrage, materiële zaken (zoals ons huis), en carrière. En misschien herken jij er nog meer.

Onze realiteit… dat zijn wijzelf

Elk van deze velden spiegelt ons terug hoe onze energie zich daartoe verhoudt en wat gezien wil worden. Niet zelden zijn er één of twee gebieden die de boventoon voeren, waar we ons het meest door uitgedaagd zien. En daar kan onze aandacht eindeloos in verstrikt raken. Toch weten we diep vanbinnen: alles wat wij “realiteit” noemen, ontspringt aan onze eigen energie.

Maar het blijft een reflex om oorzaken buiten onszelf te zoeken. Ook al liggen ze daar niet werkelijk. En dus gaat er veel tijd en kracht verloren in een zoektocht zonder eind. We vinden het zelfs normaal dat er dingen niet lekker lopen in ons leven en dat dat is wat ons bezighoudt. Wat zouden we anders moeten doen?

Je innerlijk licht

Totdat je vroeg of laat weer wordt geraakt door die wonderlijke ervaring van je innerlijk licht. Het is geen fysiek zichtbaar licht, maar een gevoeld licht, waargenomen met je innerlijke ogen, je heldere voelen en weten. Wanneer je het ontmoet, kun je het niet ontkennen. Het ís licht. Wijds. Helder. Onuitputtelijk.

In het samenvallen met dit licht is er niets met je aan de hand . Geen tekorten, geen pijn, geen onbeantwoorde verlangens. Alleen licht en ruimtelijkheid. Niet dat je mens-zijn verdwijnt, maar je beseft dat er dimensies zijn waar andere wetten gelden. Vanuit die ruimte verandert je blik op het leven radicaal. Issues verliezen hun lading en worden enkel nog waarnemingen: “het is”, en dat is genoeg.

Hoe confronterend is jouw realiteit op dit moment?

Afbeelding van Tom via Pixabay

De lichtboeien op ons pad

En natuurlijk zijn het juist die confrontáties die we tegenkomen (dat wat ons raakt), die ons naar dit innerlijke licht toebrengen. Ze zijn als de lichtboeien op zee: stille onverstoorbare bakens, altijd naar binnen wijzend, zonder enig oordeel.

Zo herinneren we ons steeds opnieuw: we zijn wonderbaarlijke wezens, met wonderbaarlijke krachten en vroeger of later, ergens op die weg naar binnen, lichten die weer op.

Liefs, Nynke

Wat heb jij nodig om te ontspannen?

Herinner je je het laatste moment waarop je je werkelijk kon geven aan het leven, aan dat ene ogenblik, en je volledig opende?

Ik bedoel niet de alledaagse ontspanning van een kopje thee op de bank (de beelden die je overal ziet in reclames voor wellnessresorts of spirituele retraites). Ook niet het neerploffen voor een Netflix-film of de laatste houding op je yogamat.

Diepe ontspanning

Nee, ik bedoel die andere ontspanning. Het moment waarop je hele systeem leegloopt, niet negatief, maar in overgave. Waarin je je gedragen voelt, veilig, erkend om er eenvoudigweg te mogen zijn. Alsof al je cellen tegelijk openen, als bloemblaadjes die zich naar het licht keren.

Zo’n moment waarop tijd en ruimte even verdwijnen, en je pas merkt dat ze terug zijn zodra je weer “wakker” wordt. Alsof je een hele nacht hebt geslapen, terwijl er misschien maar een paar minuten verstreken zijn.

Ik stel me voor dat juist dit de momenten zijn waarop spontane genezing plaatsvindt, in welke vorm of gradatie dan ook. Een reset naar je ‘fabrieksinstelling’, naar de bron zelf.

Wat heb jij nodig om te ontspannen?

Afbeelding van Yvong via Pixabay

Grote helderheid

Volgens mij herkennen we dit allemaal, al is het maar een enkele keer in ons leven. En we verlangen ernaar. Het is een heerlijke staat van zijn, waarin grote helderheid verschijnt, soms met gaven die je verrassen en die je normaal niet zo gauw toelaat. Bewustzijn dat zich vanzelf verruimt, puur van binnenuit, zonder hulpmiddelen van buiten.

Wonderlijk toch, hoe we dit moois vaak tegenhouden. Hoeveel energie kost dit wel niet, vaak zonder dat we het doorhebben.

Nodig het uit

En stel dat je dit vaker zou uitnodigen? Dat je ruimte zou maken voor dit soort ontspanning om meer spontaan in je dag te verschijnen. Zet even je cynisme opzij dat het “niet past in het echte leven” en geef jezelf toestemming te geloven in wonderen.

Verreweg de meeste mensen zijn niet wat je van ze ziet. De bullebakken, de gestressten, de autoritairen, de oppervlakkigen… ze zíjn dat niet werkelijk. Ook zij dragen die diepe ontspanning in zich, dat verruimde bewustzijn, die helderheid. Je zou het Liefde kunnen noemen, of Vrede, of Zaligheid… We zijn het allemaal.

Open jezelf en de ander

Dus misschien, de volgende keer dat je wordt geraakt door harde of gemene uitingen van een ander, herinner jezelf aan jouw eigen diepe ontspanning. Wie weet opent dat, op enig (Goddelijk) moment, ook de herinnering van die ander.
Het is tenslotte onze fabrieksinstelling.

Liefs, Nynke

Het grote veld

Het is al vaak benoemd, zelfs geroemd: het morfogenetische veld.
Het vormgevende oerveld. Het veld dat ons allen verbindt.

Morfogenetisch verwijst naar het proces dat voorafgaat aan vorm. Het veld is dus: vóór de vorm. Pre-materie. Pre-reactie. Essentie.

Puur bewustzijn

Wij zijn zo gewend geraakt aan vorm, aan doen en worden, dat het bijna onvoorstelbaar is dat we óók bestaan vóór al dat worden. Puur bewustzijn.
Misschien wel onze meest natuurlijke ‘vorm’ van zijn.

En het mooie is: die staat van wie je wezenlijk bent, voorbij het idee dat je een ‘wezen’ bent, is te ervaren. Op elk moment. Zonder moeite. Zonder zoeken. Verstild. Echt. Linda Rood laat dit op een prachtige en toegankelijke manier voelen in haar werk.

Toch is het, hoe eenvoudig ook, vaak het moeilijkste wat er is. We laten ons raken. En voor we het doorhebben, grijpt ons systeem in: het vlucht, vecht, bevriest. We oordelen razendsnel. Of we haken af, verdwijnen achter een facade. Niet altijd behulpzaam. En vaak escaleert juist dát de situatie.

 

Het grote veld
Afbeelding van 如 水 via Pixabay

Het grote veld

Maar… wat als we één ademteug langer blijven in wat is? Als we een micropauze nemen en tot drie tellen. Dan zakken we, al is het maar heel even, in dat grote veld. Alsof je achterover valt in vertrouwen en weet: ik word gedragen. Vanuit dat veld ziet alles er anders uit:
Polariteit wordt eenzijn.
Stress wordt ontspanning.
Kokervisie wordt helderheid.
Probeer het maar. Het kan nu!

Elke herinnering aan het veld, elke kleine afstemming, helpt je te kalibreren, te ontwarren, te landen in neutraliteit.
En dan, plots, opent je hart zich weer. En dat wat onoplosbaar leek… lost op in liefde. Dat is Soul Touching.

We kunnen het zelf

We kunnen het zelf. En soms (nog) niet helemaal alleen. Voel je welkom, voor een kennismaking. Om jezelf te ontmoeten voorbij alles wat je dacht te zijn.
Liefs, Nynke (https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/)

Slachtofferschap

Slachtofferschap. Een beladen woord. Ken je jezelf als slachtoffer? Wat offerde je van jezelf toen het gebeurde? Wat hield je gevangen in de positie van het ondergaan, zonder echt iets te kunnen doen?
En wat bracht het je om de dader de schuld te geven? Gaf het je kracht en vechtlust, of maakte het je juist kleiner?

Jezelf opofferen

Jezelf opofferen klinkt misschien zwaar, maar draagt een prachtige trilling in zich. Zoals Gene Key 19 zo mooi laat zien: er is een pad dat begint in mede-afhankelijkheid, waarin we buiten onszelf zoeken naar redding, alsof ons leven ervan afhangt. “De trilling van menselijk lijden hangt af van het bestaan van een hogere autoriteit buiten onszelf.” *

Maar zodra je dit herkent, jezelf toestaat je eigen gevoel te laten spreken en jezelf niet langer opoffert vanuit angst, begint de ware bevrijding. Je gaat staan in jouw authenticiteit. Je ziet dat echte opoffering geen onderwerping is, maar een bewuste keuze voor diepe verbondenheid.

 

Slachtofferschap
Afbeelding van Goran Horvat via Pixabay

Ultieme verbinding

We zijn geen losse eilanden. We zijn een fractie én het geheel. Ultieme verbinding betekent je beseffen dat je niet onafhankelijk bent, maar verweven, wederzijds afhankelijk in een heilig web van leven. Het betekent jezelf offeren, waarmee je dat leven in bloei zet.

Elke dag biedt momenten van slachtoffer- en daderschap. Elke dag kun je kiezen: geef ik mezelf weg, of laat ik het leven door mij heen spreken en verbind ik me dus met al wat is? Kijk liefdevol in die spiegel en herinner jezelf aan jouw ware natuur.

Voeding voor het geheel

Uiteindelijk offeren we onszelf niet op uit tekort, maar uit overvloed. Onze bloei wordt voeding voor het geheel. Wat een mysterieus en schitterend weefwerk is het leven toch. Liefs en een mooi weekend, Nynke

* (uit: De Gene Keys, Omarm je Hogere Doel, Richard Rudd – vertaald vanuit het Engels door www.genekeysnederland.nl)

Paniek

Verdedigingsmechanismen

Wanneer je bewust bezig bent met zelfreflectie en het onder ogen komen van je angsten, merk je steeds duidelijker wat er werkelijk in en met je gebeurt op momenten dat je het moeilijk hebt. Misschien ken je inmiddels hoe je in een fractie van een seconde je hart kunt sluiten, je terug kunt trekken in jezelf of juist uithaalt naar een ander. Zomaar een paar klassieke verdedigingsmechanismen die zo diep in ons mens-zijn geworteld zijn dat ze reflexmatig optreden. Totdat je er je bewustzijn op richt en ze begint te doorzien.

Wanneer je zo’n moment helemaal afpelt, kom je misschien ook uit bij een vorm van paniek. Dit hoeft niet de acute, zichtbare paniek te zijn van bijvoorbeeld het wegrennen voor een brand. Het kunnen subtiele vormen van paniek zijn, die ons bestaan als mens al eeuwenlang beïnvloeden.

Paniek

Afbeelding van Michael Schwarzenberger via Pixabay

Paniek

Paniek heeft als kenmerk dat het je volledig kan overnemen; de angst is te overweldigend om er bewust bij te blijven. Onze oerangsten hebben vaak die omvang en zijn niet altijd gemakkelijk te herleiden. Er is vast genoeg gebeurd in je leven tot nu toe, maar deze diepe bestaansangsten voelen vaak veel groter dan een specifieke jeugdherinnering.

In zulke momenten wil alles in jou vluchten, op welke manier dan ook. Zelfs aanvallen kan als een veilige vorm van vluchten voelen. Want wat als je blijft? Wat als je jezelf toestaat te zakken in de paniek, alsof het een bad is? Als je je overgeeft aan datgene waar je het meeste bang voor bent, moedig en liefdevol?

Omarming

Ohh, wat kan dat ongemakkelijk aanvoelen. Bijna onmiddellijk neemt ’terug naar je vertrouwde mechanismen’, het als kracht over. Maar naarmate je jezelf laat wennen aan het diepgevoelde ongemak wat paniek veroorzaakt, niet vlucht en het proces het proces laat zijn, gebeurt er iets magisch.

Je paniekreflex begint te smelten. Iets dat op een omarming lijkt, groter dan je mens-zijn, daalt over je heen, met zoveel rust en liefde, dat er vertrouwen begint te groeien en de ervaring van ‘blijven’ sterker wordt. Dus je blijft…

En geleidelijk, volkomen natuurlijk, laat de paniek zich ontdoen van haar lagen en lost op in je vertrouwen en de allesomvattende liefde van het leven zelf. Dit proces speelt zich op dit moment bij heel veel mensen af. De grote angstreflex beleeft op steeds meer plekken haar laatste stuiptrekkingen, om uiteindelijk tot rust te komen en te verdwijnen in het niets.

Vreugdevolle vrijheid

Misschien schokschoudert je lichaam nog even na, omdat de angstherinnering daar het meest is vastgezet in de vorm, en meer tijd nodig heeft om los te laten. Maar uiteindelijk blijft er slechts een herinnering, zoals een laatste snik, en neemt een vreugdevolle vrijheid het in je over.

Paniek, een oerkracht die in eerste instantie altijd lijkt te winnen, kan met voldoende aandacht en liefde niet anders dan zich overgeven. Liefs, Nynke