Logo Soul Touching

liefde

De nieuwe geboorte

Al nodigt deze bijzondere tijd erg uit om over de Nieuwe Tijd de praten, die, zo geven heel veel mensen aan, met de grote conjunctie van de afgelopen wintersolstice werd ingeluid, dát is niet de nieuwe geboorte waar ik over wil schrijven. Ik heb veel te weinig kennis over de planetenstanden en bovendien kunnen anderen dat uitstekend. Er zijn talloze websites te vinden op internet.
Ook kerst staat natuurlijk in het teken van een geboorte. En ook dat ligt, net als de solstice, alweer achter ons.

Mijn vader

De zwangerschap en nieuwe geboorte waar ik over schrijf, gaan over het overgaan van mijn vader. Hij is 93 geworden dus een mooie leeftijd om aan iets nieuws te beginnen. De weg daar naartoe leek echt op een 9 maanden zwangerschap maar dan over een veel langere tijd uitgespreid. Hij is er naartoe gegroeid. En alhoewel hij niet echt sprak over spiritualiteit of zijn gevoelsleven, was hij een diepe voeler en een heel ‘verbonden’ iemand. Alleen vond hij dat eng volgens mij. Dus zat hij liever in zijn hoofd. Toch, zo tegen het moment van de ‘bevalling’ aan, die overgang naar dat nieuwe leven, kwamen er al wat weeën. En af en toe vertelde hij daarover iets aan mijn moeder.

Zo zei hij een paar dagen voor zijn dood: “Ik kan niet meer zo lang blijven maar ik laat je nu toch zo kort mogelijk alleen.” Hij was in die hele periode tot zijn vertrek, dat ongeveer twee jaar duurde, al twee keer echt weggeweest. Maar telkens kwam hij toch weer terug. De artsen stonden erbij en keken ernaar. Ze begrepen er niets van. Zo kan het gaan.

Hij vond het heel moeilijk om mijn moeder alleen achter te laten en diepte telkens die enorme wilskracht op, om weer terug te komen. Terwijl hij wel ervoer hoe vredig het ‘daar’ was. Niet dat ‘daar’ iets was zozeer, behalve dan vrede. Dat is wat hij erover kon zeggen. Hij was ook niet bang voor de dood. Maar hij vond de overgang eng, het afscheid, wat absoluut en onomkeerbaar iets totaal nieuws zou inluiden. Daar kon hij niet goed mee omgaan. Heeft hij nooit gekund. Verhuizen was ook altijd een ding.

Met vallen en opstaan

Zo ging de zwangerschap op weg naar zijn wedergeboorte met vallen en opstaan, letterlijk ook. Dan viel hij weer heel ongelukkig maar kwam telkens weer overeind. De zorg die hem omringde deze laatste jaren, was fantastisch waardoor een mooie band groeide tussen de geweldige zorgers en mijn vader, waar ieder op zijn/haar eigen wijze invulling aan gaf.

En dan… het moment van bevallen, van opnieuw geboren worden óf van overlijden, maar net hoe je ernaar kijkt. Hij koos een heel bijzonder moment: middenin de grote conjunctie van deze wintersolstice, luidde hij zijn overgang in. En na, nog een laatste aarzeling, liet hij zich stil en moedig en in alle vredigheid meevoeren naar zijn nieuwe leven. Zo vredig dat ze in de ochtend eigenlijk niet meteen in de gaten hadden dat hij was gegaan. En toch was het zo.

Niets dan vrede

Toen ik hem zag een paar uur later, nog heerlijk in zijn eigen bed, straalde hij niets dan vrede uit. Zijn gezicht leek jonger, de rimpels waren bijna weg.
Ik kon in het begin niet nalaten alsmaar zijn hand vast te houden en over zijn hoofd te strijken. Zijn weerbarstige oude grijze haar een beetje fatsoenerend. Ijdel is hij altijd geweest. Zijn kam moest overal mee naartoe.

Het is best even wennen om gewaar te worden dat zijn lichaam niet meer op en neer gaat, met de beweging van zijn adem, terwijl verder alles nog hetzelfde lijkt. Zijn anima, zijn ziel, is natuurlijk verdwenen. Die ziel die via de adem het lichaam ‘animeert’. Opeens is me dat nu heel helder: die animatie, die ademtocht die onze ziel vertegenwoordigt. En hoe makkelijk het dus eigenlijk is om contact met onze ziel te leggen, puur door het volgen van die ademstroom.

Helend

Heel bewust voelend, wat zo bij mij hoort, ervaar ik het als helend om deze stadia van afscheid een stem te geven. Eerst die enorme golf van liefde die ik voelde voor mijn vader, die ik vanaf mijn pubertijd eigenlijk niet meer goed met hem kon delen. Hij begreep pubers niet echt en trok zich terug. Maar opeens stroomde alles weer. Wat een heerlijk gevoel. En natuurlijk kwamen de huilbuien, gewoon tussen het geregel door. Pure reiniging, zo leerde Peter Delahay mij ooit.

Een nieuw contact

En na deze eerste momenten is er nu een nieuw contact met hem. Al ervaar ik niet dat hij nu opeens boven me hangt ofzo. Wat ik wel ervaar is een prachtige vrije, onvoorwaardelijke, vredige en lichte, bijna vrolijke energie die om me heen is of in mij. Ik noem het ‘De grote Geest’. Het is niet meer mijn vader. Ik zie het als die energie die in hem zat, en nu weer vrij is. En dat geeft me een impuls: om me ook zo vrij te voelen, ook al zit ik nu in dit lichaam en hier op aarde. ‘Hij’ stimuleert me om in mijn midden te blijven, in mijn integriteit en zuiverheid. Ik lijk daar telkens even op gewezen te worden. Heel luchtigjes. Daar in mijn midden ís immers die vrijheid? En die liefde, die vrede en die vrolijkheid… Daar is alles.

Ik geniet van ‘mijn vader’ die is gaan hemelen en opnieuw is geboren. Ik geniet van de heldere aanwijzingen. Of ik ze opvolg is natuurlijk vers twee. Zo makkelijk is dat immers niet altijd in dit gedoe van aardse dingen. (Zo blijken mijn moeder en ik opeens positief getest en ben ik ziek. Dat wordt dus een afscheid vanachter de computer, ook voor mijn broer.) Maar ik doe mijn beste best, vader.
Ben ik toch weer even kleine Nynke, die het fijn vindt als haar vader trots op haar is. En diep in mijn hart, weet ik natuurlijk dat hij dat is.

Liefs iedereen, heb een prachtige nieuwe geboorte naar 2021. Houd je midden en ervaar hoe gedragen je bent. N

Een nieuwe geboorte

 

De pijn van verlies

Verlies, een van de diepste emoties die we kennen.

Verlies, van een geliefde, een kind, een broer of zus. Verlies van een ouder, je beste vriend. Verlies van dat hele persoonlijke dat zoveel waarde voor je had. Verlies van een dier, de trouwste, die er altijd voor je was. Verlies, het gaat zo diep. Het snijdt dwars door je hart in je ziel. En kerft daar een kloof die je daarna maar weer moet zien te overbruggen.

Waarom? Wat is dit voor bizar ‘spel’?

Wat maakt dat we dit willen ervaren vanuit het idee dat alles door ons wordt gecreëerd? Wat is er zo leerzaam aan deze ervaring, die zo diep gaat en zo’n wond kan maken? Wat is de essentie van deze emotie, om er doorheen te gaan? Wat brengt het? Wat heelt het? Wat voedt het?

Vragen over het leven zelf.

En wie geeft het antwoord? Wie heeft het antwoord? Al diegenen die er doorheen zijn gegaan. En aan ‘de andere kant’ zijn uitgekomen. Want aan de andere kant van de kloof ben je niet meer dezelfde. Je bent veranderd. Je bent dieper en tegelijk vlakker. Je straalt krachtiger en tegelijk fletser van kleur. Je bent rijker en vele illusies armer.

Het leven is verlies.

Verlies van uiteindelijk alles. Alles wat we hier op aarde ‘bezitten’. De volledige overgave van het ultieme loslaten, dat de dood heet. Of de transitie, naar onze volgende bestemming. Niets telt meer dat fysiek was. Niets heeft meer waarde op die verdere reis. Alleen dat wat in de ziel gekerfd staat, neem je mee. Dus ook het verlies, aan welke kant van de kloof je ook staat: verwerkt of onverwerkt. Het reist met je mee en maakt je intens volledig.De pijn van verlies

De zin van verlies.

De onzin van verlies. Als het niet was gebeurd, dan was hij, zij, het er nog… En dan? Dan zoekt de ziel altijd weer die uitweg om dieper te gaan, de kloof in. Nog meer te ervaren, onontgonnen gebied. Dat is de winst van verlies.

Verlies bijt ons,…

…verlies nekt ons, slaat ons, geselt ons, wekt ons, draait ons om onze eigen as. Tot we beseffen: we hebben nooit iets gehad. En zullen nooit iets hebben, anders dan dat alles en iedereen ons eigen is. En we komen tot rust. In het stralende intense flets-witte licht. Wanneer de reis is volbracht. In het weten dat die altijd verder gaat en nooit stopt. Wat stopt is het zoeken. Wat stopt is de pijn. Het licht wit alles en alles mag er zijn.

Verloren en weer thuis.

De reis van ons allemaal. We zijn op weg terug naar huis, verloren onderweg. En zo hoort het te zijn.

 

Veel liefs. En ik wens je heel veel sterkte met insluiten van jouw verlies. Nynke

PS: Je bent zoals altijd van harte welkom om met me in gesprek te gaan. Ook jouw verlies is welkom. In een gratis Losmaaksessie leg je in het midden van ons gesprek wat jij wilt en we gaan ons licht erop laten schijnen. In het licht verdwijnt schaduw. Niet alles, onmiddellijk, wellicht niet. Maar licht verlicht. Zo simpel is het. Als je dat fijn lijkt, mail me op info@soultouching.nu of meld je aan op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie

 

Als de stilte valt…

Sinds 2000 begeleid ik mensen. En net als ik, wanneer ik vastloop en hulp inschakel, komen mensen bij mij ook voor antwoorden. Míjn antwoorden. Alleen, die krijgen ze nooit. Zoals ik ze ook niet krijg. Gek genoeg heb ik ook nooit gevoeld dat ik antwoorden voor anderen had. Dat was best lullig vond ik, in het begin. Een beetje leeg, kaal. Ik voelde me een beetje onbekwaam zelfs. Waarom zouden ze mij eigenlijk betalen, als ik geen antwoorden heb?

Het antwoord in jou

Maar mensen bleken aangenaam verrast door wat er wél gebeurde: het vinden van hun éigen antwoorden. Dat we überhaupt antwoorden in ons hebben, is vaak verrassend. Gewend als we zijn om te leven naar formats, voorbeelden, do’s en don’ts, regels en kaders. Zeker in Nederland. Maar ook in minder mentaal ingestelde culturen, bestaan overal kaders: via de familietraditie, de religie, stamvoorschriften. Noem het maar op.

Zonder doel

Begeleiding van mensen, en zeker wanneer dat coaching heet, gaat meestal over het bereiken van een doel. De coach en coachee scheppen, jawel, een kader: hier zijn we en hier willen we naartoe, de coachee dan. En uiteindelijk de coach ook want dan is zijn/haar begeleiding immers succesvol. Maar als we dat kader nou wegdoen? En alleen een vertrekpunt hebben en verder niks? Wat dan?

Alles voor mijn veiligheid

Gisteren had ik zelf zo’n sessie, met Esther van Putten, die met paarden werkt. Esther en ik vinden coaching een ‘jeuk’woord. Dus laten we het gewoon een sessie noemen. Ik kwam inderdaad met een doel, gefrustreerd als ik was omdat dingen in mijn leven niet zo gaan als ik had bedacht. Het was een beetje een vaag doel, maar toch, ik had een doel en dus een kader gesteld. Eigenlijk was ik hiermee onbewust gestapt in het willen hebben en houden van controle. Alles voor mijn veiligheid, riep iets diep van binnen, vermoed ik.

Wat doe ik hier?

Maar paarden gaan niet zomaar mee in zo’n agenda. Die zijn in het moment. Als ze niet heel duidelijk per moment worden aangestuurd, met liefde en in contact, gaan ze óf doen waar ze zin in hebben, grazen bijvoorbeeld. Of ze spiegelen terug wat je zelf doet. Dit paard deed het beide. En daar stond ik. Esther had, heel wijs, de controle losgelaten. Die werd een met het paard in de situatie. Daar is ze meester in. En van daaruit observeert ze en blijft objectief kijken en voelen in zowel paard, mens als situatie. Heel mooi. En ik? Ik voelde me plompverloren. Gedachten schoten door me heen: ‘Wat doe ik hier, in vredesnaam? Wat moet ik doen? Oh nee, niet moeten…, willen, bedacht ik nog snel. Ok, wat wíl ik dan? F*ck, ik wil hier uit.’ (Inderdaad, wanneer je je niet ok voelt, ga je meestal in je hoofd zitten en denken, veeeel denken.)

De manager neemt het over

Ik voelde mezelf uitzoomen. Wat ik zo goed kan inmiddels sinds de diepe donkere nacht van mijn ziel bij me aanklopte in 2003. Uitzoomen, energetisch afstand creëren en bijna apathisch wachten op wat komt. Daar stond ik, uitgezoomd, koud en nat. En het paard stond, ingezoomd (want paarden zoomen niet uit), helemaal ok met de kou en de regen. Shit, dit voelt niet fijn! Daarop volgde een lichte paniek. ‘Help, ik móet iets!’ Met het woord ‘moeten’, treedt de manager in ons in werking. Dan is er in ieder geval wat te doen. En iets doen, betekent: niet hoeven voelen.

Mijn opdracht

Gelukkig, mijn gedachten lezend, kwam Esther op dat moment met een ‘opdracht’: “Ga maar een rondje lopen met het paard.”, zei ze. Ik heb vroeger heel veel paard gereden dus zijn paarden nou niet bepaald nieuw voor me. Maar oh, wat was ik aan het stuntelen. Het paard deed twee stappen, gooide zijn kop in de wind en bleef stokstijf staan. Meteen ging ik beredeneren wat ik fout deed. Als het niet werkt, doe ik iets fout, toch? Na wat verschillende scenario’s geprobeerd te hebben, slaagde ik er uiteindelijk in het paard mee te krijgen in een heus rondje.

Terug bij Esther, liet ze me vertellen. Het verraste me hoe ik exact had ervaren waarmee ik naar haar toe was gekomen: mijn gevoel van onmacht en het niet weten wat te doen, waar het gaat om het leven van mijn missie. Alsof mijn leven op aarde één groot vraagteken is, nog steeds, na 50 jaar. Vertellen luchtte me op. Woorden geven aan mijn gevoelens, ze door me heen laten gaan en laten verdwijnen.

En toen…

… weer stilte. Nog stiller dan ervoor. Esther stapte zelfs wat naar achteren en liet me ‘alleen’. Geen opdracht meer. Hoe nu verder? De stilte werd echt heel ongemakkelijk. Maar het kwam ook niet bij me op haar hulp te vragen. Ergens had ik iets met mezelf uit te vinden, wist ik. Mijn ongemakkelijkheid werd frustratie. Ja, zelfs boosheid: ‘Waarom grijpt ze niet in? Wat is dit voor gedoe?’ Maar Esther wist wat ze deed.

De doorbraak

En toen kwam de doorbraak. Het leek wel of ik opeens helemaal leeg was. Ik verzachtte. De spanning vloeide uit me weg en het paard nestelde zijn fluwelen neus in mijn hand en stond daar, dichtbij me. Oren gespitst, ogen in de slaapstand. Het emotioneerde me. Contact. Eindelijk! Dát was dus waar ik naar zocht.

echt contact, paard

‘Maar, wacht even. Dit weet ik toch van mezelf? Het is toch überhaupt wie ik ben, de contact-maker, de soul toucher? Waarom ga ik daar dan niet meteen voor staan?’ ‘Het zal wel niet mogen, niet de bedoeling zijn. Er zal wel iets moeten gebeuren’, kwam meteen als antwoord bij me naar boven.

Contact met onze stilte

Maar wat nou, als écht contact, vanuit de stilte, vanuit het grote niets, is wat ik te doen heb in mijn leven? Stel nou dat ik dáárvoor geboren ben? Ja, ik ben een van die mensen op onze aardbol die dit contact terug willen brengen in ons leven van alle dag. Het toestaan van het contact met de oorverdovende stilte. De ervaring van onze eigen antwoorden ín die stilte. Ons zuivere weten, onze goddelijke waarheid. En hoe dichter we daarbij komen, hoe meer dat wat we denken, voelen en doen ‘opeens’ ook de waarheid is van ons allemaal. Dan passen we als puzzelstukken in elkaar en zijn we weer terug in de eenheid. Voor een moment. En begint het weer opnieuw. Dat is het leven in de nieuwe tijd. Van binnen naar buiten.

De huidige kaders voldoen niet meer

Kaders zijn niet bedoeld om te dicteren of vast te zetten. Ze zijn bedoeld om veiligheid of steun te bieden, voor zolang het nodig is. We laten een kind ook niet oneindig in een box zitten. Een kind vliegt uit, rekt continu de kaders op, om de maximale ruimte te vinden. Maar eenmaal volwassen, stopt het. En conformeert het aan de aangeleerde, gedeelde kaders van de samenleving. Van een geboren creatieve ontdekkingsreiziger die zichzelf telkens opnieuw wil ervaren, wordt het een door angst gedreven overlever, meestal gericht op geld in welke vorm ook.

De huidige kaders, waarnaar we leven en waarin we gevangen zijn, zullen (langzaam of abrupt) verdwijnen. Om plaats te maken voor het leven vanuit contact met de grote leegte in ons. In onze leegte, ontstaat onze creativiteit. In onze leegte ligt onze oprechte verbinding met anderen, onze compassie, onze liefde, onze rijkdom, ons geluk. Daarin ligt onze grootste bijdrage aan de aarde en de mensen die er leven. En daar zijn we naartoe op weg. Ontmoet ik je in de leegte? Ik kijk ernaar uit.

Liefs, Nynke met veel dank aan Esther

PS: We kunnen elkaar bijvoorbeeld ontmoeten in een gratis Losmaaksessie. Ik help je in jouw leegte te stappen en die kaders los te laten die je in de weg zitten. Loop je rond met vragen die maar blijven komen, keuzes die je maar niet kunt maken of andere dingen die je stoppen? Wees welkom. Je kunt je hier aanmelden: www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie

Wie ben jij?

Weet jij wie je bent? Natuurlijk zeg je, je kent je naam, voor-, achter-, doop-, roepnaam. Je kent inmiddels aardig wat karaktertrekken van jezelf. En je hebt vast wel eens sessies gedaan waarin je werd getypeerd als blauw of rood of ‘de helper’, ‘de bouwer’, ‘de leider’ etc. Wat je raakte, zowel positief als negatief, heb je waarschijnlijk als waar aangenomen. Dat vertel je vervolgens weer aan anderen over jezelf. En als je naar dat totaalplaatje kijkt, word je daar dan blij van?

Wie ben jij?

Niemand weet wie jij bent

Laat ik in dit blog beginnen met te zeggen dat niemand jou kan vertellen wie je bent. Niemand. Mensen kunnen iets van je vinden. Ze kunnen zelfs jouw energie lezen als ze hun heldere gaven hebben ontwikkeld, maar daar houdt het op. Wie jij werkelijk bent, dat wacht iedere dag op jou om de wereld in geholpen te worden. Het is ook iedere dag, zelfs ieder moment weer nieuw.

Wie wil jij zijn?

Dus de vraag die passender is, luidt: wie wíl jij zijn en wat wíl jij de wereld in helpen iedere dag? Pas als je je daar bewust van bent, kun je jezelf ook bewust neerzetten. Anders blijft het copy-pasten van anderen, je verleden en je opvoeding. En daar worden bewuste mensen, zoals jij, vandaag de dag steeds sneller ongelukkig en gestrest van, toch? Doe jij iedere dag echter werkelijk wie je bent, dan ervaar je geluk en dat je leven licht is en je toelacht. Belangrijk genoeg dus om jouw Zelf serieus te nemen.

Je bent ‘slechts’ energie

De magie van wie we echt zijn is bijna niet in woorden te vatten. We zijn immers in essentie slechts energie. We zijn ‘slechts’ bewustzijn. Hierover weten we als mensheid steeds meer. En steeds meer mensen ervaren het ook echt. Via mediatie maar ook via psychedelische middelen komt een groeiende groep mensen in contact met dat bijzondere dat we Zelf noemen of Hogere Zelf, ziel, het Goddelijke, en zo zijn er nog wel meer duidingen.

Die bijzondere sensatie van jezelf

Het is een bijzondere sensatie, een diep diep weten dat we groter zijn dan de mens die we kennen. Je ervaart trillingen of stromen energie op en neer langs je ruggengraat bijvoorbeeld. Je krijgt het warm of juist kippenvel over je hele lijf. Anderen krijgen beelden van licht en kleuren. Je bent de tijd even kwijt en ook vaak waar je op dat moment bent en met wie. Het doet er allemaal niet toe. Jij in contact met jou of het Grotere. Daar komt niemand tussen.

Oefening baart kunst

Tot… de golf van sensaties en gevoelens wegebt. Je probeert het gevoel vast te houden, wat niet lukt. En dat hoeft ook niet. We hoeven niet 24/7 in verlichte staat rond te lopen om toch helemaal gelukkig te zijn door expressie te geven aan onze ziel en zaligheid. Het vraagt wel van ons om met onszelf in contact te wíllen zijn. Ja, het gaat hier inderdaad om een ‘willen’, een bewuste keuze. En om daar dus aandacht aan te geven en tijd voor vrij te maken. Verlicht worden we als mensheid wel maar dat zal bij verreweg de meesten van ons niet meer in dit leven gebeuren. Ook hier: oefening baart kunst. De oude gezegden werken nog steeds.

Zeg jij ‘ja’ tegen jou?

Wat werkelijk ‘ja’ zeggen met je doet is dat je als het ware ontspant en je opent. Alsof je een kraan opendraait. Het contact met wie je werkelijk bent is er namelijk altijd. Wij zijn het zelf die de kraan dichtdraaien en zo de stroom van prachtige energie afsluiten. Die hoogfrequente energie die zoveel hoger is dan we kunnen waarnemen in vaste vorm.

jij draait de kraan dicht of open

Jij geeft vorm aan jezelf

Wat heb je hieraan, vraag je je misschien af, als die mooie energie niet in de vorm kan komen? Het grappige is: jij bént die vorm. Jij vertegenwoordigt die energie, als mens en in alles wat je doet of niet doet. In wat je creëert en manifesteert. En hoe meer jij openstaat om die meest pure energie die jij bent, die hoogste frequentie, te ontvangen, door jezelf als kraan open te draaien, deste meer jij (vaste) vorm kunt geven aan die prachtige energie. En hoe sterker je gevoel van voldoening, ontspanning en geluk.

Oefen dit iedere dag

Dat geluk niet van buiten komt, maar van binnen, roepen we al decennia lang tegen elkaar. Maar dat we dat binnen nu pas echt weer aan het hervinden zijn, geeft aan dat het onze aandacht en focus nodig heeft. Het is nogal een tijd zoek geweest!

Bovendien vraagt het een andere benadering dan die we ons zo eigen hebben gemaakt. Het is geen todo op onze lijstjes. Hier past geen stappenplan. En het laat zich niet managen. Daarvoor hebben we ons computer-brein in het hoofd.

Je hart-brein gebruiken

Dit contact met jouw pure energie, vraagt om dat andere brein, je hart-brein, waarvan we inmiddels weten dat het inderdaad functioneert als een brein maar vele malen beter en met energetische hart-kwaliteiten zoals compassie, onvoorwaardelijkheid en vergeving, allemaal aspecten van Liefde. Deze kwaliteiten hebben van zichzelf al een hoge frequentie. Je hart is dan ook de perfecte verbinding naar jouw Hogere Zelf. Vanuit contact met je hart kun je bij je verlangen. En met de energie van verlangen schep je jouw meest eigen, bijzondere, gelukkig-makende werkelijkheid, elke dag opnieuw.

Dus, wil je vrijheid ervaren, geluk en (zelf-)liefde? Creëer dan je momenten van stilte en afzondering, liefst iedere dag. Sluit je ogen en begin bijvoorbeeld met de focus op je ademhaling. Je kunt (in het begin) ook je handen op je hart leggen. Dat schept meteen een mooie verbinding. Eventueel zet je meditatiemuziek aan. En laat maar bij je opkomen hoe jij het makkelijkste in dat hogere bewustzijn, dat hogere weten komt. Ik wens je veel geluk met jou!

Lieve groet van Nynke

 

PS: Misschien mediteer je al wel en trek je je regelmatig terug maar blijf je met een hoofd vol chaos rondlopen. Misschien blijf je geïrriteerd, gefrustreerd en zonder focus. Veroordeel jezelf niet! Dit is een proces. En wil je daar hulp bij? Ik begeleid mensen intensief, gedurende een proces van zes maanden door de chaos en frustratie heen naar een heldere, lichte manier van in het leven staan, zodat je met zelfvertrouwen en plezier je realiteit creëert. Interesse? Neem contact met me op (www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie/) voor een gratis Losmaaksessie zodat je kunt ervaren of mijn begeleiding bij jou past.

Kijk je mee in de spiegel?

Jazeker, pak vooral die in je badkamer mee en die op je werk in het toilet. Of straks, die in de kroeg. En de winkelruit natuurlijk tijdens het boodschappen doen. Maar deze spiegel gaat nog iets verder. Als je het leuk vindt, doe mee en zie jezelf in deze nieuwe spiegel. Ik ben benieuwd wat je van jezelf vindt.

Wat vaak goed werkt is om even een moment voor jezelf te nemen

en rustig te gaan zitten. Ogen sluiten werkt ook goed. Het idee is dat je even ‘uitzet’ wat je naar buiten trekt met je aandacht. Dus doe wat jou helpt nu om met jezelf te zijn. Hier gaan we. (Wil je luisteren in plaats van lezen? Dat kan hier:)

Zit of lig, sluit je ogen en begin je adem te volgen. Wat ik zelf fijn vind om bewust te ademen is bij je inademing met je aandacht te gaan van je stuit, helemaal langs je ruggengraat omhoog, langs je nek en achterhoofd tot aan je kruin. En bij je uitademing van je kruin weer in een rechte lijn naar beneden langs je hele voorkant tot je weer bij je stuit bent. Volg een aantal keren je in- en uitademing en merk wat het met je doet. Alles is goed.

Nodig jezelf dan uit om je een voorval te her-inneren dat niet zo’n fijne indruk op je heeft achtergelaten. Het perfecte voorval vinden is niet relevant. Neem gewoon het eerste dat in je opkomt. Gewoon ‘iets’ met een voor jou wat negatieve lading. Kan van alles zijn, recent, lang geleden of iets er tussenin. Ben je daar?

Ga er maar helemaal in. Voel dat je lichaam reageert op wie er aanwezig was of waren en wat er werd gezegd. Ervaar welke sensaties de plek oproept. Merk dat je reageert op wat voor weer het was en of je binnen of buiten was, in het licht of het donker. Alles doet mee. Laat al die sensaties maar in je lijf stromen. Hoor, ruik, voel, zie, proef wat er opkomt.

En merk dan op wat je heeft geraakt in dit voorval. Dat is waarschijnlijk de reden dat je dit nu hebt gekozen. Werd iemand boos op je? Kwam iemand te laat en werd jij boos, of verdrietig? Of was het een situatie waarin je onverwacht een knalrood hoofd kreeg omdat je werd gewezen op iets waar je je heel erg voor schaamt. Iets aan je lijf, je kleding, iets dat niet lekker loopt in je leven. Neem het waar. Laat het toe. Laat het er helemaal zijn. Voel maar wat er te voelen is. Het is allemaal goed. Je doet het precies goed.

Alles wat je nu ervaart, nu je hier weer bent in deze gebeurtenis, dát is jouw spiegelbeeld.

jouw spiegelbeeld in de spiegel van het leven

Dit is wie jij bent. Jij bént die persoon die zo boos op jou werd. Jij bént die vriend die jou niet meer wilde zien én de collega’s die jou links lieten liggen. Alles in de situatie waar je nu bent, dat ben jij. Het heeft helemaal niets met die ander te maken. En alles met jou. Jij bent de boosheid. Jij bent de gemene opmerking. Jij bent het te laat komen. Jij bent de desinteresse. Én jij bent ook jouw reactie daarop.

Hoe voelt dat? Kom je nu in opstand? Ervaar je boosheid? Haak je misschien af? Alles is goed. Neem het gewoon waar. Neem even de tijd om te registreren.

Als je jezelf voor je gevoel voldoende in de spiegel hebt gezien voor dit moment, ga dan weer even naar je ademhaling. Adem weer een paar keer bewust in en uit. Voel je voeten, je handen, je lichaam, je hoofd. Rek en strek als je dat fijn vindt en… je bent weer terug. Als je je ervaring wilt ‘pakken’ schrijf dan (in steekwoorden) wat ze je heeft gebracht. Meestal is ze snel vervlogen.

Wat heeft jouw spiegelbeeld je verteld?

Wat heb je van jezelf leren kennen, dat je wellicht nog niet kende? Wat riep dat in je op? En hoe voelt dat nu voor je? Hoe is het om ook alles te zijn wat je niet prettig vindt wat je ervaart gedurende je dag? Laat je het toe of vind je het onzin? Misschien krijg je het niet rond met je gedachten, dat jij dat kunt zijn? Die ander deed het toch? Dat was ik toch niet?

Een ander kan je niets doen, wat jij niet ook bent op dat moment.

Zo simpel is het. Sowieso zijn we alles als mens. We zijn heel en perfect. En via ervaringen, de hele dag door, worden we ons daarvan weer bewust. Telkens een stukje meer. We kunnen ons alleen dat bewust worden wat we in het moment zelf vertegenwoordigen. Anders kunnen we het niet waarnemen. Dan ligt het buiten onze radar. Zoiets als: je kunt niet weten wat je niet weet.

De spiegel van het leven helpt ons telkens wat nieuws van onszelf te leren kennen.

Dit kunnen hele fijne dingen zijn. We hebben immers ook hele fijne ervaringen. Misschien niet iedere dag maar ze zijn er. Zeker wanneer je er meer op gaat letten. Dan haal je ze bewust binnen je radar, die spiegelbeelden van jou zoals je jezelf het liefste ziet.

Maar alleen het fijne stuk van jezelf willen zien in deze spiegel van het leven, houdt je als het ware gehandicapt.

Je blijft energetisch mank lopen. En komt niet makkelijk vooruit. Het gaat in je leven om het integreren van ál je ervaringen als deel van jou. En dat doen we door dagelijks in de spiegel van die ervaringen te kijken. En ze te ervaren voor wat ze zijn. Meer niet. Alle sensaties van je spiegelbeeld ebben vanzelf weer weg. En dan heb je weer een stuk bewustzijn over jezelf gewonnen. Dan heb je weer ervaren dat ook jij dat boze in je hebt, dat gemene, dat schaamtevolle en dat achteloze. Naast dat liefdevolle, hartelijke, trouwe en zorgende bijvoorbeeld.

Iedere ervaring die je bewust in jouw spiegel ziet, geeft je meer inzicht in jezelf én de ander.

En zodra we in de ander onszelf zien en omgekeerd, verdwijnen onze angsten. De angsten die ons herinneren aan die diepgewortelde ervaringen van pijn, verdriet, eenzaamheid en afwijzing. Die wortels lossen op wanneer we ze bij de ander zien via de spiegel van het leven.

Daarom zijn spiegels zo fijn:

zo blijven die verstopte emoties, die we niet meer willen voelen, uiteindelijk nooit verstopt. Iedere dag krijgen we de kans ze weer te ervaren door alles wat we meemaken. Zelfs als we de hele dag in bed blijven liggen. Alle ervaringen en alle mensen spiegelen ons terug naar ons. En dat is een moment waarop we weer een stuk van onszelf kunnen oogsten. Prachtig toch?

Als jij dat fijn vindt, kijk ik graag samen met jou in de spiegel. Via jouw ervaring van mij, oogst je nieuwe stukken van jezelf en loop je steeds makkelijker door je leven, steeds minder mank. Mijn ‘rol’ als jouw spiegel is jou helderheid te laten ervaren over wat jij in ons gesprek wilt zien van jezelf. En dat is precies het stuk waar je nu naar op zoek bent. Het klopt altijd. Dus, loop je ergens tegenaan wat wrikt of vastzit? Kom je ergens niet uit en is je spiegelbeeld niet helder voor je? Wees heel welkom voor een gratis Losmaaksessie. Meld je aan op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie/ . Dan neem ik snel contact met je op en creëren we helderheid. Eerst wat vragen stellen? Dat kan ook. Neem gerust contact op. Lieve groet, heb het goed en geniet van je ervaringen vandaag. Nynke