luisteren

Heb je vertrouwen?

Er is veel rumoerigheid in de wereld. Misschien merk je zelf ook onrust in je lijf, intense moeheid of ander ongemak. Misschien hoor je om je heen de doemscenario’s, de groeiende onzekerheid, boosheid of angst.

Grote verandering

Het is natuurlijk niet de eerste keer dat de mensheid door een grote verandering beweegt. Toch wordt er door velen gesproken over een bijzondere fase in onze geschiedenis: een tijd waarin ons gewaarzijn een andere focus lijkt te kiezen: minder vanuit het hoofd, meer vanuit onderbuik en hart.

Ook wordt er gesproken over een diepgaande transformatie van ons DNA, en dus van ons als mens. Dat gebeurt niet zo vaak.

En hoe sta jij in dit alles?

Innerlijke kalmte

Kun je je innerlijke kalmte bewaren? Kun je vertragen, verstillen, verzachten? Heb je vertrouwen in wat de komende tijd zal brengen?

Alleen met een zekere mate van vertrouwen kunnen we ons laten meevoeren op de grote stroom van het bestaan. Een stroom die zoveel meer omvat dan alleen onze eigen veiligheid, controle of het ‘drooghouden van onze schaapjes’.

Wanneer vertrouwen ontbreekt, vernauwen we vaak. We schieten in vechten, vluchten of bevriezen zodra de chaos toeneemt. We grijpen ons vast aan het eerste wat enig houvast lijkt te bieden, terwijl dat niet altijd het meest wijze houvast is.

Afbeelding: maker onbekend

Waar zit jouw vertrouwen

Waar zit jouw vertrouwen eigenlijk in je lijf?
Waar ga je naartoe wanneer je vertrouwen in jezelf wilt voelen? Vertrouwen van binnenuit kunnen halen, voelt in deze tijd als een belangrijke sleutel, nu zoveel externe structuren hun houdbaarheid lijken te verliezen.

Misschien is het daarom zo wezenlijk om ons lichaam weer te leren verstaan. Niet alleen als iets dat ons draagt, maar als een intelligent kompas dat ons de weg wijst naar ons hart en onze ziel.

De taal van je lichaam

De taal van het lichaam is in wezen een taal van vertrouwen. Het lichaam wéét dat verandering onderdeel is van het leven en dat het meest wezenlijke altijd behouden blijft. Het lichaam is een levende deur naar onze oerwijsheid, naar de bron van leven zelf. Daar bestaat geen werkelijk wantrouwen. Daar is alleen beweging, schepping, waarin ook sterven en transformatie een natuurlijke plek hebben.

Praat met je lichaam, met je vertrouwen. Laat je meevoeren door de stroom. En merk hoe de hectiek om je heen zachter wordt zodra jouw focus verschuift van angst naar vertrouwen.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – laten we verkennen hoe jij jouw vertrouwen weer van binnenuit kunt vinden)

Er is niet zoveel nodig

Veel mensen voelen tot diep in hun cellen de verwerkingsprocessen van hele, hele oude angsten. Onverklaarbare angsten misschien wel. Trauma dat lang niet altijd te linken is aan ervaringen in het leven dat je kent, dit leven.

Logica

En wij westerlingen, de zogenaamd ontwikkelde mens, duwen dit alles al snel in hokjes. We benaderen het vanuit logica, vanuit oorzaak en gevolg. En we proberen het te fixen, met medicatie, of met gesprekken waarin we zoeken naar verklaringen, wat we therapie noemen.
Misschien klinkt dat wat cynisch. En dat is niet mijn intentie. Er zijn zoveel prachtige, helende vormen van therapie. Niets ten nadele daarvan.

Diepere wijsheid

En toch… er is ook zoveel dat we in ons moderne mens-zijn niet meer betrekken. Of misschien simpelweg zijn vergeten. Een diepere wijsheid, waar de zogenaamd ‘primitieve’ volkeren ons vaak mijlenver in vooruit zijn. Soms zet modernisering ons niet per se vooruit, maar ook een paar stappen terug, weg van het oer-weten dat in ieder mens huist.

Mensen die dichter bij de natuur leven, en haar ritmes en wetmatigheden volgen, lijken het contact met die bron te hebben behouden. De bron van het leven, in al haar verschijningen. Vanuit die bedding krijgen angsten, trauma’s en diep ingesleten herinneringen een andere betekenis. Ze hoeven niet gefixt te worden, maar gezien en erkend.

De mens is een verhaal

Een mens is een verhaal in zichzelf. Of misschien wel een verhalenbúndel. En het leven is de vertelling daarvan, de expressie. Alles doet ertoe. Elk verhaal wil een stem, een plek, een vorm. Hoe die vorm eruitziet, is minder belangrijk. Wat telt, is dat we het in het licht brengen en eren. Dat alleen al draagt heling in zich.

Afbeelding van Moshe Harosh via Pixabay

Wat in de diepte in mensen leeft, en wat hun levensstroom soms belemmert, vraagt misschien niet om zoveel. Misschien is het slechts gebaat bij een diepe luisteraar. Iemand die aanwezig is. Die, wanneer het verhaal even stokt, zacht een vraag stelt waardoor de stroom weer op gang mag komen.

Luisteren

De mens als verhalenbundel wil zichzelf vertellen, via het woord én de daad. En waar oprecht geluisterd wordt, waar een mens werkelijk gezien wordt, kan de ziel landen in de vorm en wortelen. En van daaruit het unieke zijn tot expressie brengen.

Misschien is dat waar het om gaat. Zo binnen, zo buiten. Er is niet zoveel nodig, als het maar oprecht is en in verbinding.

Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – deel je verhaal en ervaar hoe je stap voor stap heelt)

“Lúister nou even!”

Voel je de lading hiervan, wanneer je weer eens in een discussie belandt met je partner, je kind of je collega, en je je opnieuw niet gehoord voelt? Misschien zeg je het hardop, misschien schreeuw je het er zelfs uit, tot het uiterste getergd. Of, wanneer je meer een introverte persoonlijkheid hebt, laat je het binnenin je uitrazen. Herkenbaar?

Je probeert zo helder en nadrukkelijk mogelijk aan te geven waar je staat, wat je bedoelt, waarom het belangrijk is. Maar het lijkt bij de ander weg te glijden, of te verdwijnen in het putje van dat specifieke moment. Hopeloos.

Frustratie en onverschilligheid

En dan bouwt je frustratie zich op. Eerst irritatie, dan boosheid, soms zelfs woede als er genoeg vuur in je lijf aanwezig is. Of je slaat meteen de andere kant op en geeft het op. Je trekt je energetisch terug en wordt onverschillig. Precies dat waar je je zo aan ergert bij de ander, dat hij of zij jou niet werkelijk hoort, pas je dan ook zelf toe. Dingen komen niet meer binnen, je laat ze langs je heen glijden alsof je een teflon jas hebt aangetrokken. En een deel van je gevoel gaat uit.

Zoals in vrijwel iedere wijsheidsleer wordt benadrukt, geldt: zo binnen, zo buiten (en zo boven, zo beneden). Wat er in ons gebeurt, staat nooit op zichzelf. We krijgen het telkens teruggespiegeld door de mensen en situaties in onze dag. Het is dus alsof het leven (of dat wijzere deel in ons) precies dezelfde boodschap in ons oor tettert: “Lúister nou even!”

Afbeelding van Victoria via Pixabay

Want over het algemeen luisteren we niet zo goed. We horen van alles: mensen, podcasts, muziek, verkeer, maar luisteren we werkelijk? Of kun je het omdraaien: we luisteren de hele dag naar dingen, maar hóren we wat het leven ons wil zeggen?

Luister jij echt?

Hoor je het ruisen van bomen, het zingen van vogels, het zachte scharrelen van bijna onzichtbare diertjes in bermen, perken en parken? En meer nog: hoe afgestemd is je ínnerlijk oor? Hoeveel ruimte krijgt je intuïtieve weten?

De frustratie van niet gehoord worden wijst uiteindelijk altijd naar binnen. Hoe pijnlijk dat ook kan zijn. Maar zodra we onszelf geven wat we van de ander verlangen, verschuift onze realiteit 180 graden.

Lúister nou ’s even naar wie jij bent, naar al jouw facetten: je licht, je schaduw, je eenvoud en je ingewikkeldheid. Die hele wereld is vaak nog zo on-uitgepakt… en wacht op dit moment, tot jij werkelijk luistert.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – wanneer je een luisterend oor kunt gebruiken)

In-gebed

Het gebed is niet meer zo ingebed in onze samenleving. In bepaalde streken van ons land vast nog wel maar veel mensen zijn inmiddels bereisd en hebben andere manieren leren kennen om zich te verhouden tot die diepgewortelde angst die in ieder van ons huist: de angst om niemand te zijn. Of de angst om niet iemand te zijn. En wie of wat ben je dan? Wat is dan je bestaansgrond hier?

Dit soort bestaans(recht)-vragen vinden vaak hun weg naar het gebed, een meditatieve of yoga-beoefening of welke andere vorm ook maar je voorkeur heeft.

Het simpele gebed

Hier breek ik een lans voor het gebed. Het is zo simpel en zo goed je eigen te maken. Zowel de inbedding in je dag als jouw authentiek gekozen woorden zijn heel laagdrempelig te realiseren. Je hoeft geen poses te beoefenen, geen teksten te reciteren en geen inwijding te ondergaan. Niet dat er ook maar iets mis zou zijn met welke van deze drie ook, maar het gebed is zo’n heerlijk makkelijk opstapje naar het hogere bewustzijn, zonder dat daar een lange ladder voor nodig is. Terwijl je tegelijkertijd dat hogere onmiddellijk toegang verschaft tot je dagelijkse realiteit.

Vroeger, als kind van niet echt christelijke ouders maar toch ondergebracht op een christelijke lagere school, kwam ik bij vriendinnetjes thuis waar men bad voor de maaltijd. Wat me altijd opviel, gevoelig als ik was, was dat niemand er echt met hart en ziel inzat, in dat gebed. Het was een routine, een herhaling van iets dat heiligheid zou moeten oproepen maar het niet deed. De kinderen aan tafel deden meestal iets ondeugends en de ouders probeerden bloedserieus het goede voorbeeld te geven. Alleen het inspireerde niet. Althans, zo ervoer ik het.

Dus dreef ik weg bij het gebed. Maar het is terug in mijn leven! En… nu zonder van buitenaf opgelegde regels. Sterker nog, het gebed heeft helemaal niets met ‘buiten’ te maken. Omdat er in feite niets buiten ons is. Alles ontspringt ín ons en het gebed kan voor mij dan ook alleen maar heilig zijn wanneer het uit mijn diepte naar boven komt. Daar waar niemand wat over te zeggen heeft en mijn ziel zo feilloos de weg wijst.

Dit maakt het zo simpel, zo krachtig en zo doeltreffend. Het enige dat nodig is, is een klein moment van afstemming om je buitenwereld even te verruilen voor je binnenwereld en te luisteren. Je sluit daarvoor het beste even je ogen, haalt een paar keer bewust en wat dieper adem en… de woorden die dan komen, zijn jouw gebed.

Afbeelding: MLeonAscimento via Pixabay

Kies je eigen woorden

Kies je eigen woorden voor dat wat groter is dan jouw mens zijn: God, Grote Geest, Moeder Gaia, Al wat Is, Lieve Jij… Het is allemaal treffend, wat uit jouw leegte komt. Daar kun je zonder meer op vertrouwen.
Voel hoe jij contact wilt maken met deze oerkrachten van de kosmos, waar je onontkoombaar onderdeel van bent.
En wat volgt is jouw hoogsteigen, hoogst intieme contactmoment mét die kosmos, met de Heiligheid van het Leven zelf.

Al is het één zin, een paar woorden, één woord (Help! bijvoorbeeld), het maakt niet uit. Maar misschien komt wel er een stroom op gang en volgt een gesprek dat je compleet verrast! Laat het komen, en laat het gaan. De kosmos (of God) luistert, zodra jíj werkelijk bereid bent te luisteren, in een klein (of groter) moment van stilte.

Wat levert dit me op?

En dan de hamvraag natuurlijk, voor de moderne Westerse mens die we zijn: wat levert dit me op? Ik kan daar natuurlijk geen antwoord op geven: het is tussen jou en God, tussen jou en de alwetende ‘jou’. Maar de vraag die ik je terug zou willen stellen is: heeft werkelijk luisteren je ooit níets opgeleverd?

Het gebed, jouw ongewone en toch alledaagse, meest fundamentele maar lichtdragende, zo intieme en doeltreffende gesprek, dat je zonder omwegen thuis brengt bij jouw reden van bestaan: gewoon maar de mens zijn die je nu voelt te willen zijn.

Liefs, Nynke

PS: loop je rond met vragen over jouw leven, wie je voelt te zijn of denkt te móeten zijn en zou je daarbij wel wat luisterkracht kunnen gebruiken? Wees welkom voor een kennismaking. In zo’n gesprek bied ik helderheid in je situatie en kijken we samen naar wat ik je zou kunnen bieden op je pad.

Het komt uit het niets

In een wekelijkse bijeenkomst via zoom, met mensen uit allerlei landen, beginnen we altijd met een check-in. Er is geen ‘voorzitter’ of een ander type groepsleider. Het is een platte club. Dus is die check-in er eentje waar het woord wordt genomen en niet zozeer gegeven. Meestal dient de eerste zich wel snel aan. En volgt daarop een tweede. Maar dan… doodse stilte. Er gebeurt niets, behalve dan in ieders hoofd, lichaam en gevoel, vermoed ik, wat niemand van elkaar weet. Heel spannend is dat.

Ik betrapte mezelf in het begin soms op gedachten als: jee, zo gaat die anderhalf uur wel erg snel voorbij. Kom op nou! Zonder zélf dan meteen het woord te nemen overigens: dat is de bange mens in mij die geen afwijzing waagt, noch de spanning van de stilte goed kan uithouden. Want wij mensen (maar misschien jij niet) vullen stiltes graag op, om maar het idee van controle te hebben.

Wie regelt dat toch?

Wanneer de stilte dan haar hoogtepunt bereikt, neemt de derde het woord. Opeens gaat de sneeuwbal rollen. En, hoe hoog het ‘talking stick-principe’ ook in het vaandel staat, (waarbij iedereen luistert en de spreker laten spreken tot hij/zij het woord teruglegt in de groep), als de sneeuwbal rolt, wil iedereen graag bijdragen en begint men elkaar soms bijna af te breken in de laatste zin. Een heel bijzonder proces. En ook grappig dat dit meestal hetzelfde ritme volgt. Wie regelt dat toch?

Durven we erop te vertrouwen?

Het niet-regelen is de sleutel in dit proces. Want op een hoger niveau, in energielagen van ons die we vaak nog niet zo goed kennen, is er zéker een bepaalde orde in dit schijnbaar ongeordende gebeuren. De kunst is te laten gebeuren wat er gebeurt vanuit die stilte, dat niet weten, waarbij wij alleen maar gehoor hoeven te geven aan dat duwtje af en toe, die subtiele ‘go’ vanuit die hogere/ijlere energie. Noem het een ingeving, of je intuïtie.

Het lijkt uit het niets te komen, dat duwtje. En wat we als het niets bestempelen, is natuurlijk… het alles: het universum, de verzameling universa, de kosmos, het alles wat bestaat, de bron. Daar komt het vandaan. Maar durven we daarop te vertrouwen?

Een knipoog naar het Licht

Mensen die lekker in hun vel zitten, beschrijven vaak een soort flow, waarin ze niks lijken te plannen en alles gewoon gebeurt, vaak tot hun grote verrassing. Zo sprak ik een fotograaf die een gratis fotosessie aanbood. In ruil bood ik een gratis Soul Plan reading aan waarop hij zei: “Het klinkt heel interessant wat je vertelt maar volgens mij leef ik mijn Soul Plan al. Ik wist niet dat ik fotograaf wilde worden en ik ben het. Ik wist ook niet dat ik een boek ging schrijven maar ik heb het wel gedaan. Alles komt naar me toe in het leven en het gebeurt gewoon.” Ik kon alleen maar ‘ja’ knikken. Juist je zielsplan ontvouwt zich het liefst zónder bewuste planning. Zijn boek draagt vast niet voor niets de titel ‘Een knipoog naar het Licht’*. Al zal hij mijn interpretatie ervan niet delen vermoed ik, na een vluchtige kijk op zijn website. (*https://www.daklu.nl/)

Uit het niets

In mijn eigen leventje komt er geregeld iets uit het niets: een belletje of bericht van iemand (waaraan ik vaak wel even zat te denken), dit huis waarin ik nu woon, een aanbod om me ergens mee te helpen bijvoorbeeld. Maar, het meest wonderlijke vind ik dat mijn klanten ook uit het niets komen. Businesscoaches werden gek van mijn weigering hun strategie te volgen. En ik werd gek van hun vasthoudendheid áán die strategie. Toch wilde mijn bange ik ze betalen omdat ze dacht dat strategie zou leiden naar financiële rust. Maar, mijn rust, financieel of anderszins, komt uit dat grote niets weet ik nu. Want daar komt exact vandaan wat ik nodig heb! Dus mijn wanhopige uitleg aan die businesscoaches over hoe een strategie me beknelde in wat ik wilde, sneed echt wel hout en was niet pure koppigheid. Alleen begreep ik dat dus pas veel later.

Afbeelding van Munruthel via Pixabay

De stilte

Punt is dat het Niets niet luistert naar die uitspraak: “Ik wil… Ik wil…!” Niet van mij, niet van jou, van niemand. Dat is de taal van de bange mens, die zoekt naar zekerheid. En een bang mens kan, vice versa, de taal van het niets niet verstaan. Gevolg: totale miscommunicatie! Tot het moment dat de bange mens het opgeeft om de eigen wil op te leggen, al is het maar voor een paar minuten, misschien zelfs maar een paar seconden. De bange mens wordt stil in het niet meer weten.

En in die stilte is daar… het Niets, opeens, uit het niets. Prachtig! Daarin komt een gesprek op gang, tussen de bange mens en het Niets. Een voelend, wetend gesprek, zonder woorden. De bange mens heeft opeens geen angst meer. Die is verdwenen… in het Niets. Waar dus niet alleen dingen uitkomen maar kennelijk ook dingen in verdwijnen. De bange mens is een heldere mens geworden (voor hoelang het duurt natuurlijk). Helder, in rust, vredig en heel wakker, alert, luisterend en ontvangend, hoe subtiel het signaal ook is. En uit het grote Niets komt Alles. Alles wat de mens op dat moment nodig heeft.

Het alles

Hoe meer contact met het grote Niets, hoe meer alles komt. En dat is niet zo verwonderlijk omdat die diepe stilte in jezelf, hetzelfde Niets is. Dat veld van al het weten, van de verbinding met alles en iedereen. Dat bevindt zich precies daar: in ons! En vanuit die verbinding, komt alles, via een eigen subtiele taal: de taal van de afstemming noem ik het, van het willen luisteren en hóren in de stilte. De taal van het voelen trillen in je lijf bijvoorbeeld, van warmte of kou ervaren, wat we leren te vertalen naar een ‘ja’ of een ‘nee’ of de taal van een hart dat volstroomt. Op die manier ‘bestellen’ we Alles wat we willen, uit het grote Niets.

Maarrrr, bestellingen onder druk van de angst van de bange mens, pakken heel anders uit, komen niet aan of worden retour gezonden met ‘error 404’ (of welke code dan ook).

Super spannend

Wanneer je in jezelf de regeldruk ervaart, de drang om een situatie te controleren of ervan weg te lopen, probeer dan de volgende keer eens of je Niets kunt doen en de stilte daarvan kunt ervaren. Super spannend is dat in het begin: in een vergadering, met een nieuwe date, met je partner misschien ook of je ouders. De stilte die valt, kan zulk ongemak oproepen in jezelf, dat ‘ie niet goed is uit te houden. Probeer het dan júist uit te houden. Laat ontstaan wat uit het Niets komt. En ervaar de opluchting dat je bent gebleven en kon zijn met wat er was. Ervaar de prachtige orde in wat wij chaos noemen. Een orde die zorgt voor het ontvouwen van de dingen van het leven, zoals we dat zelf niet kunnen bedenken, als bange mens. We hebben die zorg als kléin mensje immers ook nooit geleerd.

De verbinding die we allemaal hebben

Afbeelding van Terry McGraw via Pixabay

Dus de volgende keer dat je jezelf of iemand anders hoort zeggen: ‘het kwam uit het niets’, dan weet je: het kwam uit het alles wat er is en dus door de verbinding die je met dat alles en iedereen hebt. De verbinding die we allemaal hebben, dus ook met elkaar.