Logo Soul Touching

rust

Paniek

Verdedigingsmechanismen

Wanneer je bewust bezig bent met zelfreflectie en het onder ogen komen van je angsten, merk je steeds duidelijker wat er werkelijk in en met je gebeurt op momenten dat je het moeilijk hebt. Misschien ken je inmiddels hoe je in een fractie van een seconde je hart kunt sluiten, je terug kunt trekken in jezelf of juist uithaalt naar een ander. Zomaar een paar klassieke verdedigingsmechanismen die zo diep in ons mens-zijn geworteld zijn dat ze reflexmatig optreden. Totdat je er je bewustzijn op richt en ze begint te doorzien.

Wanneer je zo’n moment helemaal afpelt, kom je misschien ook uit bij een vorm van paniek. Dit hoeft niet de acute, zichtbare paniek te zijn van bijvoorbeeld het wegrennen voor een brand. Het kunnen subtiele vormen van paniek zijn, die ons bestaan als mens al eeuwenlang beïnvloeden.

Paniek

Afbeelding van Michael Schwarzenberger via Pixabay

Paniek

Paniek heeft als kenmerk dat het je volledig kan overnemen; de angst is te overweldigend om er bewust bij te blijven. Onze oerangsten hebben vaak die omvang en zijn niet altijd gemakkelijk te herleiden. Er is vast genoeg gebeurd in je leven tot nu toe, maar deze diepe bestaansangsten voelen vaak veel groter dan een specifieke jeugdherinnering.

In zulke momenten wil alles in jou vluchten, op welke manier dan ook. Zelfs aanvallen kan als een veilige vorm van vluchten voelen. Want wat als je blijft? Wat als je jezelf toestaat te zakken in de paniek, alsof het een bad is? Als je je overgeeft aan datgene waar je het meeste bang voor bent, moedig en liefdevol?

Omarming

Ohh, wat kan dat ongemakkelijk aanvoelen. Bijna onmiddellijk neemt ’terug naar je vertrouwde mechanismen’, het als kracht over. Maar naarmate je jezelf laat wennen aan het diepgevoelde ongemak wat paniek veroorzaakt, niet vlucht en het proces het proces laat zijn, gebeurt er iets magisch.

Je paniekreflex begint te smelten. Iets dat op een omarming lijkt, groter dan je mens-zijn, daalt over je heen, met zoveel rust en liefde, dat er vertrouwen begint te groeien en de ervaring van ‘blijven’ sterker wordt. Dus je blijft…

En geleidelijk, volkomen natuurlijk, laat de paniek zich ontdoen van haar lagen en lost op in je vertrouwen en de allesomvattende liefde van het leven zelf. Dit proces speelt zich op dit moment bij heel veel mensen af. De grote angstreflex beleeft op steeds meer plekken haar laatste stuiptrekkingen, om uiteindelijk tot rust te komen en te verdwijnen in het niets.

Vreugdevolle vrijheid

Misschien schokschoudert je lichaam nog even na, omdat de angstherinnering daar het meest is vastgezet in de vorm, en meer tijd nodig heeft om los te laten. Maar uiteindelijk blijft er slechts een herinnering, zoals een laatste snik, en neemt een vreugdevolle vrijheid het in je over.

Paniek, een oerkracht die in eerste instantie altijd lijkt te winnen, kan met voldoende aandacht en liefde niet anders dan zich overgeven. Liefs, Nynke

Kan thuiskomen zo pijnlijk zijn?

Thuis. Als het goed, fijn en veilig is, is thuis een haven, een rustpunt, een plek waar je verdediging ‘uit’ kan en je hele systeem tot rust kan komen. Ik realiseer me dat dat absoluut niet vanzelfsprekend is. Ons thuis vroeger was niet zo veilig en daarom niet een plek waar rust gemakkelijk indaalde. Mijn herinnering is er eentje van: altijd op mijn hoede zijn.

Het interne en externe thuis

Dat is het externe thuis: de fysieke plek, de mensen die het dichtste bij je staan (ouders, verzorgers, broers en zussen), eventuele huisdieren en planten, spulletjes, kleuren en geuren.

Maar ook het interne thuis, het thuiskomen bij jezelf, hoeft niet zo vanzelfsprekend te zijn. Is dat vaak ook niet. Hoe bewust ben je je bijvoorbeeld van een thuis in jezelf waar je landt en werkelijke rust vindt? Waar je je opent, als vanzelf verzacht en waar oordelen wegvallen?

Verder van huis

Het is een heerlijke plek om te zijn maar eentje die nog best wat voeten in de aarde kan hebben. Mijn ervaring is dat dat innerlijke thuis zich juist ook minder makkelijk laat openen naarmate je proces van het aankijken van oud zeer vordert. Hoe meer jouw open, vrije staat van zijn de belangrijkste wordt in je dag, hoe pijnlijker het lijkt te worden waardoor het net is alsof je alleen maar verder van huis raakt.

Niets is minder waar! Zoals Paulo Coelho zo prachtig omschrijft in zijn boek ‘De Alchemist’, is het naderen van je innerlijke thuis vaak in toenemende mate confronterend en kan het juist (in ieder geval voor een tijdje) alleen maar meer angsten oproepen.

Gewoon jezelf zijn

Als je eindelijk van binnenuit de toestemming voelt gewoon te willen zíjn in plaats van jezelf opleggen iemand te móeten zijn, lijkt het of je hele hebben en houden bloot komt te liggen. En poeh, dat kan zeer doen. En zo ontheemd voelen. Alsof alle grond onder je voeten wegzakt, alsof de maatschappij (wie dat dan ook zijn) je massaal afwijst en zelfs je vrienden opeens heel anders lijken dan je altijd dacht.

Gewoon jezelf zijn, is zo ongewoon geworden in de loop van de tijd, dat je lijkt te sterven van angst. De jij waarop je tot nog toe kon bouwen op een bepaalde manier, gaat, zo voel je, een zekere dood tegemoet. En wat daarvoor in de plaats mag komen, dat gewone zelf, is gek genoeg nog helemaal niet zo helder, hoe gewoon en dichtbij het ook is.

Sterven

Misschien is het wel heel heilzaam om je eens in te denken dat je aan het sterven bent en wat er op dat moment of in die fase nog echt toe doet. Wat wil er dan aan de oppervlakte komen en zich zonder angst laten zien? Als de dood toch onvermijdelijk is, wat is dan haar boodschap?

Kan thuiskomen zo pijnlijk zijn?

Afbeelding van R. E. Beck via Pixabay

Leef! het thuiskomen

Thuis, zo doodeenvoudig en toch vaak zo ingewikkeld. Gewikkeld in angsten en diepgewortelde weerstand om het leven los te laten. Het te laten gaan zoals het wil gaan. Maar het gaat, onherroepelijk gaat het leven haar goddelijke gang. Laat ik me er dan maar aan overgeven, zeggen we daarom allemaal, op enig moment. Leve en leef het thuiskomen, hoe pijnlijk ook!

Liefs van Nynke

PS: Hoe ervaar jij je thuis? Ben je veilig, in deze wereld, bij jezelf? Ben je hierin zoekende en lijkt het je fijn te verkennen hoe thuiskomen je rust kan geven, maak een afspraak met me voor een kennismakingsgesprek. Ik bied je een helende ruimte voor je vraag, je situatie, je verhaal en geef helderheid. Samen kijken en voelen we wat een fijne volgende stap voor je kan zijn.

 

 

 

Je doet het goed – beter dan je denkt!

Als je dit leest, dan is dat misschien omdat je me ergens van kent of omdat je getriggerd bent door de titel of door mijn profiel. Maar zeker is dat er energetisch iets in jou wordt aangeraakt. Alles is energie. Misschien is het inmiddels een afgezaagd statement voor je, maar we kunnen er gewoonweg niet omheen. Dus als je dit leest, dan resoneer je op de een of andere manier met mijn energie en met het verfijnde waarnemen van energie. En ben je vrijwel zeker erg sensitief. Het is dan ook heel waarschijnlijk dat je door periodes bent gegaan van grote onzekerheid en twijfel, van zoeken en het gevoel er alleen voor te staan. En die periodes zijn bij veel mensen nog niet voorbij.

Dat wás je wereld

In heel rap tempo verandert de energie. Alle energie. De energie die wij zijn, die om ons heen is, waaruit wij tappen en die wij teruggeven. Het is allemaal uiteindelijk één en dezelfde energie. In vele schakeringen, in vele smaken, in vele kleuren. Deze snelle verandering vindt dus ook in ons plaats, in hoe we ons voelen en wat we denken. Vond je 5-10 jaar geleden nog een vorm van houvast in je gezin, je baan, je relatie etc. (of je dat nou een fijn houvast vond of niet) waardoor je even op adem kon komen op je zoektocht, dat houvast brokkelt steeds meer af of blijkt plotsklaps verdwenen. Waar je voorheen nog het besef had: oh ja, dit is dé wereld, dit zijn de mensen in míjn wereld en zo werken de dingen, lijkt dat steeds minder aan de orde.

Want die orde zélf is aan het schuiven. Het lijkt meer op een wanorde. Alsof je als een drenkeling in een oceaan drijft, vastgeklampt aan een stuk hout, wat dan opeens verbrokkelt. Je moet dan zelf weer gaan zwemmen, op zoek naar een nieuw stuk hout om even bij op adem te komen. Zo is het nu een beetje.

Zwemmen naar de kust

Het zelf zwemmen is wel nodig. Je beseft dat. Niet alleen om even ergens houvast te vinden maar ook om weer écht vaste grond onder je voeten te krijgen. Je hebt zelf wat te doen. Maar wat dan? En waar zwem je naartoe dan? Hoe lang duurt dat zwemmen en red je dat wel? Je wilt de kustlijn zien. Je wilt kunnen plannen en uit kunnen rekenen hoe lang je nog nodig hebt zodat je tegen jezelf kunt zeggen: ok, dit houd ik wel vol. Dit lukt me wel.

Jij schept je nieuwe wereld

Maar zo werkt het niet. Die kustlijn is er niet. Die kustlijn ga je al zwemmende zelf aan je horizon creëren. Eerst met je verbeelding. Je richt je aandacht naar binnen en voelt in jezelf, in je energie. Naarmate je het vaker doet, herken je wat echt jou eigen is. Wat zonder twijfel jou is. En daarmee schep je het beeld van die kustlijn, je nieuwe ‘land’. Daar waar je wilt zijn. Maar ook de persoon die je dan bent.

Het nieuwe kan heel tastbaar zijn: een nieuwe woonplek, je lichaam dat verandert, een nieuwe baan of de start van een eigen bedrijf. Of het is minder tastbaar en meer waarneembaar voor jezelf in hoe je in je vel zit.

Hoe dan ook, elke afstemming met jezelf maakt die nieuwe kustlijn concreter. Hij gaat je trekken en je zwemt weer door, steeds krachtiger en meer gefocust.

De enorme verandering

Heel in het kort gaan we op zo’n soort manier door deze grote verandering die nu plaatsvindt. Waarin we leren onszelf heel bewust af te stemmen op een ontastbare wereld van energie, waarvan we ergens wisten dat ‘ie bestond maar voor het gemak er maar niet teveel ruimte aan gaven. Want wat moet je met iets dat je niet kunt zien, kunt pakken of kunt controleren? En toch, die ontastbare wereld, zo wordt steeds sneller duidelijk, heeft een enorme impact op wie we zijn en alles wat deel uitmaakt van onze realiteit. Een impact die vele malen groter is dan dat waaraan we zo gewend zijn. Dat wat tastbaar en controleerbaar is.

De enorme overgang naar het leren te vertrouwen op die ontastbare wereld van energie als grootste speler in je leven, dat is als het zwemmen in die oceaan. Het oude houvast, de tastbare wereld die je dacht onder controle te hebben, heb je achter je gelaten. De nieuwe wereld, jouw nieuwe wereld, ben je al zwemmende vorm aan het geven. En hoe meer je intapt op die ontastbare wereld in jezelf, deste meer je merkt dat je er contact mee kunt maken en dat je ook antwoorden krijgt op de vragen en twijfels die in je leven. Daarmee wordt die wereld van energie, die in jezelf begint, een wereld van antwoorden en ingevingen. En met antwoorden en ingevingen kun concreet iets nieuws manifesteren. Zo scheppen we een nieuwe wereld van binnen naar buiten in plaats van andersom.

Vertrouwen en doorgaan

Het is als de stukken hout die je telkens weer op de juiste momenten blijkt te vinden terwijl je zwemt: je leert te vertrouwen op het proces van je interne afstemming en de focus die van daaruit ontstaat. Je voelt de kracht om door te blijven zwemmen en ziet hoe de stukken hout als vanzelf naar je toe komen op de moeilijke momenten dat je wilt rusten of op wilt geven. En de kust komt dichterbij. Alsmaar dichterbij. Af en toe ervaar je, al zwemmende, dat je eigenlijk al vaste grond onder je voeten voelt. Je zwemt nog steeds maar die nieuwe grond onder je voeten voel je heel duidelijk. Het zwemmen wordt daardoor makkelijker. De oceaan lijkt steeds meer een ondiep stuk zee langs een strand, waar je in kunt duiken wanneer je wilt.

En die horizon? Die blijft gewoon de horizon. Nieuwe dromen blijven komen, maar in jou groeit het besef dat je vanuit jouw energiewereld altijd precies kunt scheppen wat je bij je past. Je voelt je stevig en vertrouwt op jouw oceaan aan mogelijkheden.

Je doet het goed

Je doet het goed. Weet dat. Er is geen perfecte route naar die nieuwe kustlijn. Er is geen perfecte kustlijn. Het is jouw creatie, jouw energie op basis van jouw manier van voelen en kijken naar de dingen. Het enige dat werkelijk belangrijk is, is dat je vierkant achter jezelf blijft staan in dit proces, bij iedere stap. Ook bij angsten en twijfels. Ook wanneer de wereld tegen je lijkt te zijn en jouw angsten aan je terugspiegelt. Ook dan doe je het goed. Sluit jezelf hiermee in je hart. Dat geeft rust. En waar rust is, krijg je overzicht. En overzicht geeft helderheid. Je kunt dit niet fout doen. Bewust zíjn en jezelf in je hart sluiten, meer heb je in feite niet te doen.

Liefs van Nynke

PS: Ervaar je jezelf middenin die oceaan, dobberend zonder focus? Meld je hier aan voor een kennismaking per telefoon/zoom. Ik geef helderheid in waar je zit. En samen kijken we naar wat je nu verder brengt. Welkom.

Dilemma’s bestaan niet!

Af en toe is het fijn om gewoon maar een stelling te poneren. Dus vandaar deze titel. Als een dubbele weegschaal balanceer ik graag dingen uit, wat me een expert maakt in het creëren van potentiële dilemma’s. En omdat dat niet fijn voelt, ben ik ze gaan onderzoeken en kom ik tot de conclusie: “Dilemma’s bestaan niet!” Maar als je ze ervaart, neem ik je graag mee in hoe ik ze elimineer.

Stel je krijgt een aanbod voor een promotie.

Dat is vaak een ego-boost voor mensen, misschien ook voor jou. En het betekent vrijwel altijd een verhoging van je beloning, in geld of iets anders. Alleen, je huidige functie heeft hele grote voordelen: erg veel vrijheid (het bepalen van eigen werktijden en aanwezigheid bijvoorbeeld). Ook heb je weinig zwaarwegende verantwoordelijkheden, zodat je je werk nooit meeneemt naar huis. Op deze manier kun je makkelijk dingen naast je baan doen, bijvoorbeeld een eigen bedrijf runnen.

En nu krijg je dus een promotie-aanbod, waar je weliswaar even over mag nadenken maar die bedenktijd heeft een duidelijk tijdslimiet. Je moet je beslissing op enig moment communiceren en dat heeft dan gevolgen natuurlijk, wat je ook kiest.

Wat er in de meeste gevallen meteen gebeurt, …

…is dat dit tijdslimiet aan het werk gaat, energetisch bedoel ik dan. Het wordt een ware ‘dead’-line, die je opslaat in je hoofd. En vanaf dat moment programmeer je jezelf als het ware naar die deadline toe: dodelijk! Want in je gedachten ga je je focus volledig leggen op die datum. Hiermee zet je jezelf, bewust of onbewust, onder druk. En wat doen we bij druk? We gaan ons wapenen.

Van willen naar moeten

En wapenen helpt je niet echt. Het haalt je uit je gevoel. Je verlegt je aandacht van ‘wat wil ik eigenlijk’ naar ‘ik moet kiezen’. De keuze zelf wordt belangrijker dan de inhoud ervan. En ziedaar…, je hebt voor jezelf een prachtig dilemma geschapen. Herkenbaar?

Vervolgens kun je daar eindeloos mee bezig zijn, toewerkend naar die beruchte datum waarop je je keuze moet laten weten. Die datum wordt groter en groter en groter. En je gevoel wordt verwarrender en verwarrender en verwarrender. Vaak ga je in die verwarring met de mensen in je omgeving in gesprek over je dilemma, waarmee je een hoop goedbedoelde tips en adviezen ontvangt. Die, heel subtiel, je vaak nog wat verder van je gevoel afhelpen. Je wordt gek van je dilemma.

Wiki’s dilemma

Wikipedia geeft een prachtig dilemma-voorbeeld. Het beeld dat vaak gebruikt wordt bij een dilemma is dat van een aanvallende stier, waarbij je moet kiezen door welke hoorn je gespietst wil worden. Men spreekt dan ook van de twee alternatieven van een dilemma als de hoorns ervan.

De term dilemma duidt (zegt Wiki) gewoonlijk een keuze aan, uit twee of meer alternatieven, die even (on)aantrekkelijk zijn. De keuze kan daarom niet alleen op een logische basis gemaakt worden. De weg om uit een dilemma te geraken is dan ook vaak een zeer persoonlijke keuze.

Terug van moeten naar willen

Dit zegt het helemaal: we hebben weer ‘terug’ te gaan naar onszelf. Klinkt afgezaagd maar het dekt wel de lading. Een makkelijke ezelsbrug hiervoor is: in plaats van tegen jezelf en anderen te blijven herhalen: “Wat moet ik nou doen?”, zet je simpelweg daarvoor in de plaats: “Wat wil ik het liefste?

Meteen kom je in een andere energie, wanneer je hier even serieus ruimte voor maakt en ermee afstemt. Wat wil ik nou eigenlijk? Stel die vraag maar een paar keer. Schrijf ‘m op, vaak nog beter. En blijf dan doorschrijven, alles wat er komt. In de wereld van het ‘willen’, komen we in de wereld van ‘verlangen’ en die van het ‘voelen’. En dan… belanden we bij onze inspiratie, de stap naar onze ziel(enroerselen).

Het enige wat een zogenaamd dilemma van je vraagt,…

… is om te onderzoeken en te gaan ervaren wat de wereld van ‘het moeten’ met je energie doet en wat de wereld van ‘het willen’ je brengt. Natuurlijk vraagt het je dan nog steeds om te kiezen. Maar in de meeste gevallen, zul je, zodra je in contact komt met je wil, je verlangen en je inspiratie (of, in mijn woorden, zodra je je ziel raakt), niet meer echt een keuze ervaren. Je ervaart een diep weten. Je ervaart rust en een soort van zekerheid die diep van binnen zit en die niets met de buitenwereld te maken heeft.

De taal van je ziel, vertaalt in het leven van alle dag naar bijvoorbeeld verlangen en inspiratie, is de taal van vrijheid en creatiekracht. Het is de taal van het LEVEN zelf en de oneindigheid ervan. Dus je kunt zeggen dat de enige keus die je hoeft te maken, is: kies je voor het leven, voor jouw leven,… of niet?

Je ziel stopt nooit, alleen in jouw hoofd!

En misschien is dát zelfs wel helemaal geen keuze. Je ziel stopt immers nooit. Ze is er altijd. In die zin gaat ons leven altijd door. Daar zijn we inmiddels, van spiritueel leraar tot wetenschapper, wel achter. Dus eigenlijk hebben we geen keuze. Behalve dan of we onze levensstroom af en toe tóedekken met veel hoofdwerk en dus met veel ‘moeten-s’, of dat we het vrijelijk laten stromen. Maar altijd, altijd, kom je vroeger of later weer terug in de stroom van het LEVEN zelf: in de stroom van inspiratie, verlangen en de nooit stoppende energie die jij bent. Dus vandaar: dilemma’s bestaan niet. Alleen in jouw hoofd.

Ik wens je veel liefs en lichts bij iedere keuze die je creëert. Nynke

PS: mocht je een dilemma ervaren in je leven en daar doorheen willen stappen naar je verlangen en je inspiratie? Dan ben je meer dan welkom voor een gratis Losmaaksessie om dit te verkennen en je eerste stappen daarin te zetten. Meld je aan op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie. Ik spreek je heel graag.

De pijn van verlies

Verlies, een van de diepste emoties die we kennen.

Verlies, van een geliefde, een kind, een broer of zus. Verlies van een ouder, je beste vriend. Verlies van dat hele persoonlijke dat zoveel waarde voor je had. Verlies van een dier, de trouwste, die er altijd voor je was. Verlies, het gaat zo diep. Het snijdt dwars door je hart in je ziel. En kerft daar een kloof die je daarna maar weer moet zien te overbruggen.

Waarom? Wat is dit voor bizar ‘spel’?

Wat maakt dat we dit willen ervaren vanuit het idee dat alles door ons wordt gecreëerd? Wat is er zo leerzaam aan deze ervaring, die zo diep gaat en zo’n wond kan maken? Wat is de essentie van deze emotie, om er doorheen te gaan? Wat brengt het? Wat heelt het? Wat voedt het?

Vragen over het leven zelf.

En wie geeft het antwoord? Wie heeft het antwoord? Al diegenen die er doorheen zijn gegaan. En aan ‘de andere kant’ zijn uitgekomen. Want aan de andere kant van de kloof ben je niet meer dezelfde. Je bent veranderd. Je bent dieper en tegelijk vlakker. Je straalt krachtiger en tegelijk fletser van kleur. Je bent rijker en vele illusies armer.

Het leven is verlies.

Verlies van uiteindelijk alles. Alles wat we hier op aarde ‘bezitten’. De volledige overgave van het ultieme loslaten, dat de dood heet. Of de transitie, naar onze volgende bestemming. Niets telt meer dat fysiek was. Niets heeft meer waarde op die verdere reis. Alleen dat wat in de ziel gekerfd staat, neem je mee. Dus ook het verlies, aan welke kant van de kloof je ook staat: verwerkt of onverwerkt. Het reist met je mee en maakt je intens volledig.De pijn van verlies

De zin van verlies.

De onzin van verlies. Als het niet was gebeurd, dan was hij, zij, het er nog… En dan? Dan zoekt de ziel altijd weer die uitweg om dieper te gaan, de kloof in. Nog meer te ervaren, onontgonnen gebied. Dat is de winst van verlies.

Verlies bijt ons,…

…verlies nekt ons, slaat ons, geselt ons, wekt ons, draait ons om onze eigen as. Tot we beseffen: we hebben nooit iets gehad. En zullen nooit iets hebben, anders dan dat alles en iedereen ons eigen is. En we komen tot rust. In het stralende intense flets-witte licht. Wanneer de reis is volbracht. In het weten dat die altijd verder gaat en nooit stopt. Wat stopt is het zoeken. Wat stopt is de pijn. Het licht wit alles en alles mag er zijn.

Verloren en weer thuis.

De reis van ons allemaal. We zijn op weg terug naar huis, verloren onderweg. En zo hoort het te zijn.

 

Veel liefs. En ik wens je heel veel sterkte met insluiten van jouw verlies. Nynke

PS: Je bent zoals altijd van harte welkom om met me in gesprek te gaan. Ook jouw verlies is welkom. In een gratis Losmaaksessie leg je in het midden van ons gesprek wat jij wilt en we gaan ons licht erop laten schijnen. In het licht verdwijnt schaduw. Niet alles, onmiddellijk, wellicht niet. Maar licht verlicht. Zo simpel is het. Als je dat fijn lijkt, mail me op info@soultouching.nu of meld je aan op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie