Logo Soul Touching

soultouching verheldert

Follow your bliss

De meeste clichés zijn zo waar. Hoe meer cliché, hoe meer waarheid ze lijken te dragen. Ik geloof dat het Joseph Campbell was die deze woorden de wereld inbracht: Follow your Bliss.

Bliss… wat een woord, vind je niet? Zo’n term die al vóór de betekenis iets met je doet. Het tilt je op, verzacht je van binnen, strijkt je spanningsplooien glad. Je kunt haast zweven op dat ene woord, alsof het een staat opent die eindeloos mag duren.

Wat ís jouw bliss?

Maar wat ís jouw bliss? Hoe vind je het? Is het voor iedereen anders, of bestaat er een soort stappenplan dat je er kan brengen? Nu ben ik niet echt van de stappenplannen. Maar soms kan iets lineairs toch een kleine steun zijn, zeker voor een krachtige mind (zoals de mijne). En dan komt automatisch de vraag: wat zouden de 5 of 7 (of welk magisch getal dan ook) stappen naar bliss kunnen zijn?

Het lijkt in ieder geval aannemelijk om eerst écht contact te maken met jezelf, je lichaam, je emoties en je gedachten. Want hoe kun je bliss herkennen wanneer je als een soort mechanische robot door je dagen beweegt? Dan gaat het, als het al opkomt, eenvoudig aan je voorbij.

Check in bij jezelf

Dus neem die momenten waarop je incheckt. Voelt. Gewaar bent. Wie ben ik in dit moment? Waar gaat mijn energie naartoe? Waar juist niet? Wanneer we dit regelmatig doen, merken we op dat we zovéél meer gewaar zijn dan we ooit dachten.

Follow your bliss

Afbeelding door jools_shj via Pixabay

En als je dan een beetje gewend raakt aan de connectie met je highs en lows, met de stromingen van binnen, dan kun je jezelf afvragen: Wat is bliss voor mij? Wanneer voelde ik dat eerder? En hoe voelde dat in mijn lijf?

Ons lichaam bewaart dit soort herinneringen feilloos. Dus: lees je celgeheugen. Haal die momenten van gelukzaligheid omhoog, ongefilterd en zonder restrictie.
Hoeveel van die momenten heb jij gekend? Twee, drie, of veel meer? En kwamen ze eerder uit je kindertijd, of juist uit je volwassen leven?

Let ook eens op hoe we bliss soms koppelen aan anderen of aan omstandigheden: Ja, met die partner… of Alleen in de natuur…
Alleen, bliss is onvoorwaardelijk. Het werkt door je heen zoals het wil, niet zoals jij het regelt.

Dankbaarheid

En hoe nodig je het dan vaker uit? Ik denk door dankbaarheid. Nog zo’n cliché dat zo waar is: ‘Tel je zegeningen, één voor één.’ Sta stil bij je veilige reis, je warme huis, je gevulde koelkast. Dank je lichaam dat het je draagt, ook in imperfectie. Dank de mensen in je dag voor hun spiegel-zijn: hoe ze je vormen, aanscherpen, verzachten.

En dan kan het zomaar gebeuren dat bliss verschijnt als een zachte donderslag bij heldere hemel. Onvoorspelbaar. Niet maakbaar. Niet te regisseren. Juist daarom werkt een stappenplan slechts als opstapje. Bliss komt wanneer jij in een vergeten moment je waakzaamheid laat varen. Wonderlijk, toch?

Dus ja: follow your bliss. Volg de wonderen door je te verwonderen. Laat niet-weten toe in momenten van niets-doen. Het leven is één groot wonder. En jij bent het leven zelf: gelukzalig… en soms even niet.
Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact)

Bouwen als een kind

Vroeger als kind, speelden we met van alles en nog wat, ook buiten. En eigenlijk waren de leukste dingen die waarvoor we nauwelijks voorgevormd speelgoed gebruikten: bouwen met houten blokken, werelden tekenen met stoepkrijt, dingen maken van bladeren, takken, aarde. Daar, in die eenvoud, kwam onze creativiteit pas echt tot leven.

Tegenwoordig is veel speelgoed al helemaal vooropgezet, tot in detail vormgegeven. Wat valt er dan nog toe te voegen?

Een zelfgemaakte wereld

Wat ik me herinner, is hoe we soms een hele middag konden bouwen, spelen, avonturen beleven in onze zelfgemaakte wereld… en dan was het ineens voorbij. We moesten opruimen voor het eten, of we waren gewoon klaar. En weet je wat zo bijzonder was? We vonden het vaak nét zo heerlijk om onze bouwwerken weer te vernietigen als om ze te bouwen. Alsof we intuïtief wisten: we bouwen hierna gewoon weer iets nieuws. Misschien is dat precies hoe God creatie ervaart.

 

Bouwen als een kind

Afbeelding van Design_Miss_C via Pixabay

Als je er zo naar kijkt, lijkt de tijd waarin we nu leven daar sprekend op. Het is een periode van afbraak, rust nemen en opnieuw beginnen, waarin oude structuren, overtuigingen en systemen uiteenvallen, niet omdat er iets is mislukt, maar omdat het zijn functie heeft vervuld. Wat we ervan leerden, nemen we mee. Wat zijn dienst heeft gedaan, mag wegglijden.

Het kind in ons, weet beter

De volwassene in ons kan dat pijnlijk vinden: een einde roept vaak angst op, verlies, het besef van sterfelijkheid. Maar het kind in ons… dat weet wel beter. Het eeuwige kind in ons kent de vreugde van opnieuw beginnen. Het weet dat er altijd iets unieks uit de as omhoogkomt, dat spel en schepping nooit ophouden, ze veranderen alleen van vorm.

Dus laat dat eeuwige kind in jou weer spelen. Laat het lachen temidden van wat instort, en dan pauzeren en rusten, zoals het kind dat aan tafel wordt geroepen, om daarna te gaan slapen, wetend dat er morgen weer een dag vol avontuur wacht.

Jouw eeuwige kind… nooit te oud

Vol ver’wacht’ing klopt ons hart, het hart van jouw eeuwige kind… Nooit te oud om nieuwe werelden te scheppen en te leren van alle ervaringen.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – als je het fijn vindt om bij wat er in jouw leven afbrokkelt, een luisterend oor en een heldere spiegel te ervaren)

Liever je gelijk of je geluk

Het is zo’n bekende uitspraak, deze. Hij kwam bij me op terwijl ik luisterde naar een ‘die hard’ wetenschapper die ook in de zogenoemde spirituele gemeenschap regelmatig aanschuift bij gesprekken. Ik vind het interessant wat hij zegt, en tegelijk is het bijna voelbaar wanneer hij van het spirituele naar het wetenschappelijke domein verschuift met zijn wezen. Alsof hij dan een soort pantser aantrekt. Niet onvriendelijk, maar ik ervaar een verharding. En terwijl ik niet eens rechtstreeks met hem in gesprek ben, lijkt mijn energie langzaam weg te sijpelen. Wonderlijk hoe dat werkt.

Waar zit ‘m het geluk in?

Ik begon me af te vragen: maakt het wetenschapper-zijn hem eigenlijk gelukkig? En waar zit dat geluk dan in?

Geluk associeer ik met flow, met een vrije energiestroom die moeiteloos haar weg vindt. Bij wetenschappers kan ik me dat goed voorstellen tijdens de momenten van ontdekking. Wat een eureka-ervaring moet het zijn wanneer een doorbraak wordt bereikt en een theorie bewezen kan worden! Dat lijkt me een ultieme samenwerking van linker- en rechterhersenhelft: logica die tot op een zeker punt brengt, waarna onverwacht de creatieve magie het overneemt en de theorie tot leven komt.

Maar die weg naar de doorbraak toe, naar dat verlichtingsmoment, is gevuld met denken, analyseren, berekenen, afleiden. Overuren in het hoofd. Maakt dat ook gelukkig?

Liever je gelijk of je geluk

Afbeelding van Gordon Johnson via Pixabay

Vrije ruimte

Uit eigen ervaring weet ik dat een pad richting een doel een zekere discipline en doorzetting vraagt. Zo bouwen we onze creaties, zo voeden we onze kinderen op en zorgen we voor dieren en planten: toewijding, ritme en regelmaat. Maar daartussen: de vrije ruimte, om toe te laten wat er uit het niets wil ontstaan. Heerlijk.

Het lijkt echter of veel wetenschappers onderweg op dat pad wat verharden en daarmee, misschien onbewust, hun geluk in de weg te staan. Want elke creatie heeft in mijn beleving de momenten van niet weten nodig, de pauzes, het onverklaarbare. Dáár, precies daar, huist volgens mij de ervaring van geluk.

Sprakeloos

Dus ja, gelijk of geluk. Het blijft zo’n kleine, maar wezenlijke vraag. Eentje die je hopelijk even laat stilvallen, onlogisch laat voelen, sprakeloos zelfs, zodat de goddelijke logica van het leven het roer weer overneemt, al is het maar voor een seconde.

Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – voor als jij ook verlangt naar de boodschap die uit jouw stilte wil komen, maar die je nog niet kunt horen)

Jouw tipping point…

In podcasts en teksten hoor en lees ik vaak de vergelijking van spirituele groei met het trainen van spieren: je hebt door te zetten, geduld te hebben en er heel regelmatig je aandacht op te vestigen of mee bezig te zijn. Een mooie vergelijking, zeker.

Ontastbaar

Wat ik wel een groot verschil vind, is dat spirituele groei veel ontastbaarder is. Spieren kun je immers aanraken, voelen en zien groeien. Na een tijdje flink trainen kun je jezelf het bewijs van vooruitgang laten zien. En dat stimuleert om door te gaan.

Bij het openen voor bewustzijn ligt dat anders. Bewustzijn zélf groeit niet, het ís. Maar ons ervoor openen kan in het begin behoorlijk oncomfortabel voelen. Soms lijkt het zelfs alsof je volledig van je pad bent geraakt.

Kom ik ooit verder?

Als zoeker (en zijn we dat niet allemaal, ik zeker wel), kun je dan momenten van vertwijfeling ervaren: Kom ik ooit verder? Word ik nog gelukkig? Wordt het leven weer fijn? Het is een gangbaar gevoel, want dit pad is niet gemakkelijk.

Het ontastbare, energetische karakter van spirituele groei maakt het soms pittig. Niemand kan je precies vertellen hoe het voor jou werkt. Jij bent een uniek stukje van het geheel, en de waarheid in jou laat zich alleen door jouzelf ontdekken.

Jouw donkere nacht van de ziel

Natuurlijk zijn er gidsen, healers, coaches of vrienden die je kunnen ondersteunen in je donkerste momenten, maar de ultieme groei vindt plaats in dat stuk dat je écht zelf te doen hebt: die donkere nacht van de ziel waarin je in je eentje door het duister beweegt tot het licht in jou, dat er altijd is, weer doorbreekt.

We weten dit ergens wel, maar in een wereld van vorm, waar meten weten is, valt het niet altijd mee om jezelf te voeden met iets dat niet met je vijf zintuigen is waar te nemen.

Je innerlijke tipping point

Totdat je op een onverwacht moment merkt dat er iets is veranderd. Iets voelt lichter. Je lichaam ontspant. Je gemoed is rustiger. Mensen reageren anders. Je hebt je innerlijke tipping point bereikt.

Jouw tipping point

Afbeelding van Mauro Borghesi via Pixabay

Druppel na druppel heb je het bassin van bewustzijn in jou gevuld met aandacht, liefde, en moed. Tot die ene druppel waarmee het begint over te stromen. De angst is aangekeken, de kiertjes in je pantser worden scheuren, en het licht breekt door. Wat een (h)eerlijk moment.

Ga door!

En hoewel je het niet kunt pinpointen of verklaren, het gebeurt! Dus ga door. Luister diep en hoor de vallende druppels en jouw bassin vullen.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – als je het fijn vindt om heel zuiver op jouw proces te kunnen reflecteren)

Alles gaat écht over… in iets anders

Het leven zou het leven niet zijn als we niet zo nu en dan uitgedaagd werden; uit onze zogeheten comfortzone geduwd, soms zachtjes, soms overrompelend.
Alles ten behoeve van groei en ontwikkeling. Om ons te laten ontwaken uit een diepe slaap zoals de metafoor omschrijft, zodat we ontdekken dat, hoe wakker we ook dachten te zijn, we vaak niet verder konden kijken dan onze neus lang was.

Zoals de held in ieder verhaal, krijgen ook wij te maken met ongemak dat ons dwingt de status quo los te laten. Wat veilig leek, wat houvast bood, begint te verschuiven.
En hoe graag we ook zeggen van afwisseling te houden (“als geen dag maar hetzelfde is”), de meesten van ons ankeren zich stevig, als de haringen van een tent. We hechten ons aan ideeën, aan mensen, aan spullen, aan plekken.
Pas wanneer een anker wordt losgetrokken, merken we hoe diep het zat.

Wat zijn jouw sterkste ankers?
De plek waar je woont, je kind, je uiterlijk, je geld?
Stel je voor dat het opeens verdwijnt. Wie ben je dan?
Wat blijft er over als de grond onder je voeten beweegt?

Dan ervaren we vaak een donkere nacht van de ziel, zo’n fase waarin het lijden eindeloos lijkt, de nacht die maar niet wil overgaan in een nieuwe dag.
Je kunt geen kant op en wordt op jezelf teruggeworpen.
Er rest niets dan voelen: pijn, wanhoop, radeloosheid.
En je vraagt je af: gaat dit ooit nog voorbij? Dat is de nacht vóór het ontwaken.

Toch kun je de woorden van troost van anderen niet aannemen: het licht aan het einde van de tunnel is niet te geloven zolang je er middenin zit. Zelfs het lijden wordt dan een anker, tenminste íets om je aan vast te kunnen houden.

Alles gaat altijd over

Afbeelding van Marcos miranda via Pixabay

Maar ook dát anker laat jou uiteindelijk los.
Want na elke nacht komt onherroepelijk de dag.
Het licht breekt altijd door, hoe diep het donker ook was. En je hebt je weer te laten zien, in al je kwetsbaarheid misschien. Want licht zit als essentie in alles, ook in ons.

En dan besef je: het is niet dat alles óver gaat en verdwijnt, maar dat het overgaat… in iets nieuws.
Alles wat je meemaakte, begeleidde je slechts naar de volgende laag van licht in jezelf: de nieuwe dag.

De donkere nacht van de ziel…
ze neemt je altijd mee naar méér licht, méér leven. Vanuit dat oogpunt, zouden we er geen genoeg van moeten krijgen.

Liefs, Nynke