Logo Soul Touching

soultouching verheldert

Glashelder

Alle turbulentie in de wereld roept vaak een contrabeweging op, en daarmee ook een contrageluid: wees lief voor elkaar, blijf aardig en vriendelijk, leef vanuit je hart, enzovoort. En dat is prachtig.

Aardige mensen in de supermarkt, op straat of in het park kunnen ter plekke een lichtje ontsteken. Ik geniet daar intens van. Soms blijf ik even staan en kijk ik naar een spontane interactie tussen twee vreemden, ontstaan via een hond, een kind, een gedeelde boodschap bij de kassa. Het is eenvoudig en ontroerend.

De rust bewaren

De rust kunnen bewaren in alles wat ontvlamt, is dan ook geen overbodige luxe. Integendeel, ze is zeer welkom. En deze periode zullen we het vaak zien: de vlam in de pan, ontploffende interacties, vuurwerk in alle vormen.

Tegelijk is er een wezenlijk verschil tussen vriendelijke rust, een open hart, én ‘sugar coating’, waarbij we de kern vermijden. Dat laatste kan dan juist extra olie op het vuur gooien, omdat wat gezien en gehoord wil worden geen ruimte krijgt om te landen. Het blijft hangen, opgesloten onder de oppervlakte, tot een explosie onvermijdelijk is.

Glashelder

Afbeelding ‘Equanimity’ uit The Voyager van James Wanless & Ken Knutson

Helderheid

Tot de kern komen vraagt helderheid. Het vraagt dat je in je midden gaat staan en je uitspreekt. Ja, met een open hart. Ja, met respect voor de ander. En toch: de onderste steen mag boven komen. Er ontstaat ruimte om dat wat speelt werkelijk te beschouwen, van meerdere kanten te bekijken, en het oneens te zijn zonder te verharden.

Het bijzondere effect van standvastige helderheid, en de moed om van daaruit te spreken, is vaak al baanbrekend. De energie doet het werk: gesprekken verstillen, er wordt ineens echt geluisterd. Helderheid trekt sluiers weg en opent nieuwe perspectieven, waardoor meningsverschillen soms onverwacht oplossen.

Anker in je lijf

Zoals bij elke menselijke polariteit valt of staat deze ‘beoefening’ met de vraag of we handelen vanuit ons hoofd, of vanuit ware verbinding met ons eigen midden. Waar je die plek ankert, maakt niet uit, zolang je haar maar fysiek kunt ervaren in je lijf: je hart, je buik. Merk de verstilling op die ontstaat wanneer je daar landt. Waarheid vanuit het midden heeft geen haast; die ís er gewoon altijd.

Weef die ankering in je dag, misschien meerdere keren. Merk hoe veilig het openen van je hart dan wordt, en beloof jezelf, én de ander, liefdevolle helderheid.

Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – voor wanneer jij helder in contact wilt leren zijn met jezelf)

Telkens weer een rondje

Nu ik me een beetje ben gaan verdiepen in astrologie (en velen met mij, heb ik de indruk) zie ik hoe interpretaties en voorspellingen in deze bijzondere tijd over elkaar heen buitelen. Wat ik daarin het meest pakkend vind, is hoe de planeten en de manier waarop we ze zijn gaan duiden, ons iets spiegelen. Het principe zo boven, zo beneden is zo treffend. Tegelijk lijkt het alsof dat vooral het geval is wanneer je ergens op kunt terugkijken, in plaats van vooruit.

Telkens weer een rondje

Afbeelding van lee seonghak via Pixabay

Achteromkijkend kunnen we die grote hemellichamen, die hun spel spelen samen met ‘onze’ aardbol, pas werkelijk leren verstaan. Mij doet dat buigen naar die krachten. Ik ervaar een vorm van nederigheid, telkens weer. Wie zijn wij eigenlijk, dat we denken dat we het leven hier volledig kunnen regelen?

Onze potentie

Dat gezegd hebbende, regelen we op een bepaalde manier wel degelijk hoe wíj, net als planeten, zon en maan, onze rondjes draaien. Bij de maan is dat natuurlijk duidelijk zichtbaar: de wassende, volle, afnemende en nieuwe maan laten een cyclus zien waar volgens mij alle leven voortdurend doorheen beweegt: vanuit het niets komt iets op. Het doet zijn ding, bloeit, is krachtig, en sterft vervolgens weer af om terug te vallen in het niets. En hoeveel van die ‘rondjes’ we (be)leven, verschilt per persoon. Misschien ervaar je dit als nutteloos. Maar we hebben absoluut de potentie om iedere cyclus memorabel te maken, en daarmee ons leven onvergetelijk.

Hoe kijk jij naar de rondjes die jij draait? In een uur, in je dag, van verjaardag tot verjaardag, of zelfs nog groter in de tijd? Voel je je vaak verveeld, gevangen in een ronde, misschien terneergeslagen door de herhaling van zetten? Of kun je, ook van de kleinste momenten in je dag een frisse mini-cyclus maken, telkens nieuw en met een potentieel om te bloeien, te groeien en te leren?

Polariteiten maken dingen helder

Deze vraag klinkt als een open deur, maar polariteiten maken dingen helder. De vraag die dus telkens weer terugkomt in ons cyclische leven, is deze: breng ik mezelf steeds in als fris, nieuw en open, of laat ik mijn hoofd hangen en zie ik geen uitweg uit de sleur? Grofweg twee smaken om ons leven te kleuren, gedurende de vele rondjes die ieder van ons krijgt voorgeschoteld.

Telkens weer een rondje… daar komen we niet onderuit. Maar of we het ervaren als hetzelfde rondje, of een gloednieuwe, dát is aan ons.

Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – voor een heldere start van jouw nieuwe ronde)

Hoe doe jij recht aan wie je bent?

Ben jij blij met wie je bent als mens?
Heb je een sterk besef van jouw zijn in deze wereld?
En hoe bewust ben je je van wat jou werkelijk energie geeft, inspireert en in beweging brengt?

Veel van ons komen uit een tijd waarin het volstrekt normaal was om gebaande paden te volgen. Kinderen mochten nog ‘even’ spelen, tot hun vierde misschien, maar school kwam al snel om de hoek kijken. Met school kwamen discipline, regels en formats om te leren. En voor je het wist, werd vrijheid iets wat je alleen nog in vakanties of dromen kon ervaren.

Innerlijke vrijheid

Hoeveel innerlijke vrijheid voel jij vandaag de dag?
In hoeverre mag je als volwassene die vrije stroom volgen om je dagen vorm te geven? Voor de meesten van ons is dat allesbehalve vanzelfsprekend.

Niet voor niets heeft innerlijk kindwerk de afgelopen jaren zo’n vlucht genomen. Dat kind in ons is vaak in de verdrukking geraakt. Ik noem het liever het eeuwige kind. Dat verwijst niet zozeer naar je jeugd, maar naar die onsterfelijke oerkracht van nieuwsgierigheid, uitproberen, creëren en genieten van wat je in de vorm brengt. Vallen en weer opstaan hoort daar vanzelfsprekend bij. Vanuit dit perspectief bestaan fouten eigenlijk niet.

Hoe doe jij recht aan wie je bent?

Afbeelding van Ronaldo Krieger via Pixabay

Steeds opnieuw openen

Leven in vorm is evolutie in actie. Alles is inbegrepen. Normen kunnen daarin niet overleven. Het gaat juist om het steeds opnieuw openen van deuren, in plaats van je conformeren aan wat voor een bepaalde groep comfortabel voelt.

Maar ja, eenmaal in een mensenjas zijn daar ook al die andere mensen. En samenleven blijkt lang niet altijd naadloos te verlopen. We botsen. Soms zacht, soms keihard. Dus waar pas je je aan vanuit respect en mededogen, en waar neem je juist je ruimte in en doe je recht aan je eigenheid, zelfs als je daarmee op iemands tenen staat? Het schijnbaar eindeloze spel tussen ‘ik’ en ‘de ander’; het is de grote kunst van het mens-zijn.

Die kunst wordt echter een koud kunstje wanneer je je aandacht verplaatst naar je eigen ‘oog in de storm’. Ik noem dat de ziel. In mijn gewaarzijn is het een ruimte, net iets achter mijn hart. Niet tastbaar in het fysieke lichaam, maar wel duidelijk aanwezig in mijn energieveld, dat groter is dan mijn lijf alleen.

Rusten in eenheid

In het hart van je ziel smelt veel menselijk gedoe als sneeuw voor de zon. Niet omdat je ineens zo’n perfecte mens bent geworden, maar omdat je perspectief rust in eenheid. Verschillen mogen er zijn, botsingen lossen op in beweging. Het samenkomen van energie licht even op, en stroomt daarna weer verder.

En zo zijn we terug bij het eeuwige kind, dat ontdekt, waarneemt en weer verdergaat. Misschien bewegen we ons als mensheid langzaam die kant op: van de periferie naar het oog van de storm. Hoe wonderlijk, dat de wereld net zo veranderlijk blijkt als ons eigen gewaarzijn.

Dus… hoe doe jij recht aan wie je bent? Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – voor een helder gesprek in jouw zoektocht)

De nieuwe start in een witte wereld

In zekere zin is dit natuurlijk plaatsgebonden hier op aarde. En toch vind ik het heel passend dat 2026 begint met een pak sneeuw: een puur, wit nieuw vel voor onze neus om in te gaan vullen. In onze druk bewegende wereld is die sneeuw op veel plaatsen binnen een paar uur alweer blubberig en bruin, maar het idee blijft: het maagdelijk witte begin. En 2026 belooft op vele fronten een heel nieuw soort jaar te worden, al is dat misschien meer voer voor astrologische blogs.

Vertraging

Een witte deklaag doet iets met ons. Ze nodigt uit tot vertraging en maakt dat grenzen even minder scherp lijken. Wat ik om me heen merk, is dat veel mensen iets ontspannends uitstralen. Er wordt geglimlacht om capriolen in de sneeuw. Het tempo ligt noodgedwongen lager en velen blijven nog een weekje thuis (werken). Het doet me denken aan het begin van de Covid-tijd, waarin naast stress ook nieuwe manieren van kijken, denken en doen ontstonden.

Hoe zou het zijn als we deze houding meenemen het nieuwe jaar in? Misschien zelfs de rest van ons leven?

De nieuwe start in een witte wereld

Afbeelding van Анатолий Стафичук via Pixabay

Iedere dag is nieuw

Dat zou betekenen dat we iedere dag kunnen benaderen als een maagdelijk wit doek. Niet omdat we telkens opnieuw moeten beginnen (onze wijsheid en ervaring nemen we natuurlijk mee), maar omdat we starten vanuit ontspanning, met een open blik en een kinderlijke nieuwsgierigheid.

Wat wil deze dag mij tonen? Hoe wil ik me ermee verbinden? Wat is het spel?

Een nieuwe blanco pagina maakt ons ook milder. Vergevingsgezinder. We worden uitgenodigd waardevolle leringen te integreren, zonder te blijven hangen in relationele hick-ups (“ja maar hij/zij…”) of pijnlijke gebeurtenissen uit het verleden. Wat een verlichting geeft dat.

Creativiteit

En dan is er nog de creativiteit. Voel je het in je lijf: de opwinding van door onbetreden sneeuw willen rennen, je afdruk achterlaten, iets scheppen in het nog ongerepte? Het is spannend en tegelijk energiegevend. Alles lijkt mogelijk, zodra we de eerste stappen zetten.

Misschien is dat precies wat deze tijd van ons vraagt. Het lineaire ploegen en worstelen heeft (eeuwenlang) zijn werk gedaan. We bewegen richting een meer gelaagde, multidimensionale realiteit. Contact wordt directer, soms woordeloos. En tijd… lijkt steeds vaker niet eens stil te staan, maar te verdwijnen.|

Geef je over

Stap in. Geef je over aan het moment, nieuw en van alle tijden tegelijk. Open je hart, vergeef jezelf en de ander en breng je creaties tot leven. Het is de ‘hoogste tijd’.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – voor een verhelderende kennismaking)

Not set in stone

Een nieuw jaar, waarin we aan het begin vaak ervaren dat er nog van alles mogelijk is. Dat maakt het leuk spannend: een vat vol mogelijkheden. Welke cadeautjes ga je uitpakken? En zal het zijn wat je hoopte, of wordt het een teleurstelling? Dat is immers altijd maar de vraag met cadeautjes. Precies zo is het met wat het leven ons voorschotelt.

Lotsbestemming of creatorschap?

Maar is wat er opduikt op jouw pad eigenlijk wel zo nieuw? Of zat het altijd al in je, en is je leven meer te vergelijken met Michelangelo’s marmeren blok, waarin het beeld al besloten lag en hij slechts de overtollige steen hoefde weg te bikken om het zichtbaar te maken?
Kortom: zie je het leven als een lotsbestemming of ben je de creator van je realiteit? Het blijven van die mooie vragen om op te contempleren, waarbij we er meestal achter komen dat of-of geen recht doet aan het leven maar dat alles erin samenkomt.

Weet jij wie er in dat blok marmer zit?
Weet jij wie je in de kern van je wezen bent?
En weet jij wat de creator in jou daarmee naar buiten wil brengen?

 

Not set in stone

‘Universe’ – uit de Voyager Tarot van James Wanless (en Ken Knutson)

Puurheid

Kun je op momenten de verbinding voelen met een manier van zijn die onuitwisbaar is?
Ken je dat deel van jezelf dat niet met alle winden meewaait, dat niet afhankelijk is van applaus of afkeuring, van korte-termijnwinst of slimme shortcuts? Dat deel dat eenvoudigweg is? Als je dat kent, al is het soms maar heel even, dan ben je een wijs en gelukkig mens.

Voor de meesten van ons is het spannend om vanuit die puurheid te leven. Om de gouden middenweg te bewandelen tussen sociaal kunnen zijn en meebewegen met wat het moment vraagt, én tegelijk je rug recht te houden zonder te verstarren. Je uitspreken zonder te domineren. Dienstbaar zijn zonder jezelf op te offeren. Het is pure levenskunst.

Nu 1 januari voorbij is en het leven weer op volle toeren gaat draaien, pak jij misschien opnieuw je hamer en beitel op. Niet om jezelf te verbeteren, maar om verder te gaan met het bevrijden van wat je ten diepste in je ziel draagt en waarmee je voelt dat je hier iets te brengen hebt.

Overgave brengt je thuis

Ook dit jaar zul je weer worden getest, getergd misschien, en uitgedaagd. Wellicht kom je opnieuw op een punt waarop je niets anders kunt dan jezelf overgeven aan het niet-weten. Weet dan: juist dáár zit je goed. Zowel vreugde als intens verdriet brengen je thuis, waar het beeld in de steen zich laat zien zoals het altijd al bedoeld was.

Het cadeau dat je bent, ken je al een eeuwigheid. Je hér-kent het alleen niet altijd in de waan van de dag.

Heb een rijk jaar.
Eer jezelf, je moedige stappen, je bijdragen, groot en klein.
En weet dat dat wezen in jou je nooit verlaat en je altijd zachtjes terug naar huis blijft roepen.

Liefs, Nynke

PS: Meld je aan voor de Verkennings-sessie 2026 – met tijdelijk hele fijne korting