Logo Soul Touching

soultouching verheldert

Koukleum

Vroeger, als kind, was ik een stoer meisje. Ik ravotte met de jongens, droeg vaak jongenskleren, was altijd buiten en liet me niet snel de les lezen. Ik had het ook niet gauw koud. Zelfs toen we als tieners twaalf kilometer heen en terug moesten fietsen naar school, wist ik mijn moeder te overtuigen dat mijn oranje-blauwe Adidas-trainingsjack genoeg was, ook in de winter. Heerlijk.

Niet warm te krijgen

Wat is er veel veranderd. Ik kom uit een fase waarin ik het maar niet warm leek te kunnen krijgen. Ik kroop, waar mogelijk, bijna ín de radiator. Kruiken, elektrische dekens, warmtekussens; allemaal onderdeel van “help Nynke de winter door.” Zo erg is het niet meer, maar die periode was er zeker.
Hoe kan dat toch?

Kleine kinderen zijn vaak minder kouwelijk, en dat is niet zomaar. Hun innerlijk vuur brandt nog vrij en ongeremd. Nog niet vastgedraaid in het systeem dat we “samenleving” noemen, stroomt de levenskracht van een kind ongehinderd naar buiten, verwarmend voor zichzelf én de omgeving.

 

Koukleum
Afbeelding uit de Voyager tarot van James Wanless & Ken Knutson (The Seer)

Een waakvlam

Mijn eigen vlam was in die fase teruggebracht tot een waakvlam. Innerlijk vuur dooft nooit helemaal, maar het kan wel in ruststand gaan: nét genoeg om niet te verdwijnen, niet genoeg om te stralen.

Veel volwassenen trekken zich gaandeweg terug. We raken vervreemd van dat innerlijke vuur, vaak uit een onbewust wantrouwen in het leven zelf. Immers: overleven, geld verdienen, voldoen aan hoe het hoort… het wordt de norm. En geld lijkt dan, hoe illusoir ook, beter bruikbaar dan de rijkdom van onze ziel: onze inspiratie, genialiteit, onze geestelijke overvloed.

Maar zodra we dat innerlijke vuur temperen, zet verkilling in. We worden kouder (van binnen of in ons handelen), harder soms, scherper. Het lijkt krachtig, maar het is overlevingskracht, en daarmee tijdelijk en uitputtend.

Keer terug naar de moederhaard

De moraal, zoals van bijna elk verhaal: keer terug naar huis. Naar de moederhaard in jou, het vuur dat je ooit aanzette tot leven, jouw eigen vonk van de zon. Zodra je die wil tot léven weer aanraakt, laait het vuur in je op. Dan mag het buiten guur zijn, vijandig zelfs, maar jouw zonnecentrum blijft je voeden. En zoals dat krachtige kind van ooit, laat je je niet meer van je pad brengen.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – als je wel wat steun kunt gebruiken om jouw innerlijk vuur weer op stoom te brengen)

Diepte en stilte zijn niet populair

Al zolang ik me kan herinneren, loop ik aan tegen een soort mismatch tussen mijn vertrouwde wereld en de wereld ‘buiten’, dat wat we de ‘gewone’ wereld noemen. Het voelt als een lichte botsing, alsof die gewone wereld, waar ik in wezen natuurlijk deel van uitmaak, van een andere planeet is dan ik. En ik vermoed dat er heel wat mensen rondlopen, van alle generaties, die precies datzelfde ervaren.

Niet zo lineair

De wereld waarin ik me wél thuis weet, is niet lineair ingesteld. Er is geen druk om te scoren of iets te bereiken binnen een bepaalde tijd. Wanneer je je voortdurend in het midden van een cirkel bevindt (of liever nog: in een sfeer, een bol) is daar altijd alles aanwezig. Je hoeft je er slechts op af te stemmen en het is binnen handbereik. Je bént telkens het middelpunt van elke volgende creatie. Is dat niet heerlijk? Alles draait om jou. Niet in egocentrische zin, maar in de zin van creatief bijdragen aan het geheel.

Ieder nu-moment start je een creatie-impuls vanuit dat midden, die naar buiten uitrimpelt en impact heeft, zoals de rimpels in een vijver na het gooien van een steen. De ene steen creëert meer rimpels dan de andere, volkomen natuurlijk, zonder oordeel of verwachting. De dingen zijn gewoon zoals ze zijn, telkens weer vanuit dat gouden midden.

Het heilige midden

Dat midden is heilig. In dat midden bevindt zich de kosmische motor, de creatie-impuls van het universum, in miljoenen variaties, zoals wij dat zelf ook zijn. Vanuit die bron dragen we bij, idealiter vanuit ons eigen, stille centrum.

Maar die heilige waarde komt pas echt tot bloei wanneer het midden een oog van de storm mag zijn: verstild, diep verzonken in de bron van al wat is.

Er niet mogen zijn

En juist dat vinden we in de ‘gewone’ wereld vaak te spannend. We maken zelden ruimte voor verstilling, donkerte en leegte. Want die zuigen ons richting onze basisangst: non-existentie. Niet bestaan. Er niet mogen zijn.

En van wie mag dat dan niet, hè? Dat is zo’n wezenlijke vraag. Welke diepte word je ingezogen als uitgerekend jij er niet mag zijn? Is dat God zelf? Maar jij bént God toch ook? Hoe kun jij iets anders zijn dan Al wat is?

Diepte en stilte zijn niet populair

Afbeelding via Pixabay

Er is geen ontsnappen aan

Dus leven we liever lineair: met deadlines, doelen en tijdslimieten. Kunnen we meten? Dan bestaan we nog. Dan denken we God te slim af. En God lacht, zoals de Boeddha lacht: schuddebuikend, eindeloos compassievol. Want zij weten: er is geen ontsnappen aan het zwarte gat in ons, de diepe leegte waaruit alles ontstaat. Waar onze heilige bijdrage telkens opnieuw geboren wordt.

Wat als in iedere organisatie, op elke werkvloer, de stilte en de diepte van dat heilige midden weer op nummer één zouden staan? Hoe zouden onze werkweken er dan uitzien? Wat als geen enkele manager of bestuurder nog ‘aan de top’ kan staan, omdat die top er eenvoudigweg niet meer is?

Er is alleen ieders gouden midden. Heilig. Heel. En oneindig levengevend.
Ik teken ervoor.

Liefs, Nynke

Voor alles is een perfect moment

Vandaag, 58 jaar geleden, zei ik schoorvoetend ‘ja’ tegen het leven. Niet meteen van harte. Ik schreef het al vaker: eigenlijk wilde ik terug naar huis. Maar mijn ziel had andere plannen, en dus begon ik moedig aan de reis.

Moed en doorzetting

Die moed en doorzetting bleken broodnodig. Niet toevallig is Doorzetting of Volharding mijn Purpose Gene Key, mijn sleutel van Zijn. Wat een weg is het geweest, en nog steeds gebruik ik die kracht dagelijks. Maar… het wordt lichter. Niet alleen voor mij, maar voor velen, ook al dénk je misschien van niet.

We beseffen steeds dieper dat we slechts kleine radertjes zijn in een immens uurwerk, waarin de timing van ons leven naadloos samenvalt met grotere ritmes. Wij staan niet los, maar bewegen mee met een universeel mechanisme.

Voor alles is een perfect moment

Afbeelding van Andreas Zimmermann via Pixabay

Zoektocht naar antwoorden

Toen ik rond mijn 28e mijn spirituele zoektocht naar antwoorden begon (reguliere therapie en ik zijn nooit echt vrienden geweest) kreeg ik al te horen dat mijn 58e het begin zou markeren van mijn ware ontvouwing. Destijds voelde dat ongrijpbaar ver weg. Ik parkeerde het in een mentaal laatje: interessant, maar onbruikbaar. Nog dertig jaar wachten? Geen sprake van.

Dat is ook de valkuil van voorspellingen: vaak is datgene waar ze naar verwijzen te groot om in het moment te bevatten. Je kunt de boodschap dan gaan verdringen óf je klampt je eraan vast en verliest het nu. Beide brengen je uit balans. Dus liet ik dat draadje los, al bleef het zacht op de achtergrond aan me trekken.

Ons licht wil naar buiten stralen

En nu zijn mijn 58 jaren rondgemaakt. En het voelt alsof er een klok gelijkgezet is. De grijze wolken trekken open. Het Licht dat altijd in mij aanwezig was, zwelt aan en zoekt haar weg naar buiten, krachtiger dan ooit.

Divine timing

Divine timing. We zeggen het vaak ter relativering, maar is het niet adembenemend mooi hoe ieder van ons als puzzelstukje perfect meebeweegt in dat grote radarwerk? Dat we ons echt niet hoeven af te vragen: ga ik te langzaam, kom ik nog uit de verf? Het gebeurt precies ‘op tijd’ in het tijdloze waarin we bestaan. Kun jij je eigen cycli, de momenten van sterven en wedergeboorte in je leven eren, zonder haast of wanhoop?

Wat is jouw levensjaar en wat zegt die Gene Key erover? Gene Key 58 gaat over de weg van Ontevredenheid naar Bliss. Joseph Campbell zei het al: Follow your bliss. Voor alles is een moment; geef je eraan over en proef de seizoenen van je leven.

Liefs, Nynke

PS: Twijfel je over jouw timing of levenspad? Kom kennismaken. Samen verkennen we de perfectie van jouw ontvouwing.

Wat je erin stopt, haal je eruit

Heb je het misschien ook gemerkt, vooral de laatste tijd? Dat wat je geeft, zich op een bepaalde manier altijd weer aan je terugspiegelt? Het is een subtiele, maar onmiskenbare wetmatigheid. Toch voelt het vaak veiliger om eerst te willen ontvangen, alsof we iets nodig hebben om van daaruit te kunnen geven.

Het universum werkt anders

Maar het universum werkt anders. Zoals met veel oerprincipes, vraagt het om afstemming voordat je gaat ervaren hoezeer deze natuurlijke wet jou in wezen ondersteunt.

Let dus de komende dagen eens op je gemoed wanneer je ’s ochtends opstaat. Hoe voel je je, en hoe laat je je vervolgens zien? Sta je al wat neerslachtig op, geef je je partner of kind dan misschien sneller een sneer? Voel je je moe of opgejaagd, sijpelt dat dan door in je communicatie en keuzes op je werk? En omgekeerd, word je wakker met een helder hoofd en een open hart, merk je dan wellicht hoe gemakkelijk alles stroomt in je dag en hoe je met diezelfde energie anderen raakt, inspireert of verzacht. Niet ingewikkeld, dit.

En het geldt evenzo voor zaken als: je voeding, hoe je omgaat met dieren, planten of zelfs technologie en zogenaamde ‘dode’ materie. Alles is relatie. Alles spiegelt. Dus als iets je stoort, mag je je afvragen: wat bracht ik erin? Wat was mijn initiële houding, mijn toon, mijn intentie?

Terug naar jezelf

We worden telkens opnieuw terugverwezen naar onszelf met het adagium: ‘Er is niets buiten u, er is alleen iets in u.’ Dat kan vermoeiend voelen, ja. Maar het is ook een radicale uitnodiging tot vrijheid. Want als er niets buiten je is, en alles een reflectie is van wat er binnen gaande is, dan heb je altijd toegang tot verandering, verzachting, verdieping.

 

Wat je erin stopt, haal je eruit

Iedere dag is een spiegel

Zie iedere dag als een spiegel. Niet om je tekortkomingen aan te wijzen, maar om je wakker te kussen. Hoe wil je leven, echt leven, met de dagen die je zijn gegeven? Laat ze geen sleets patroon worden, maar een bewust gekozen expressie van jouw essentie.

En telkens opnieuw zal het leven je leren: wat je erin stopt, komt terug. Niet altijd meteen, niet altijd herkenbaar, maar altijd uit naam van liefde (lees: evolutie).
Liefs, Nynke (soultouching.nu)

spiegel leven soultouching universelewet soultouchingverheldert

De verlichte mens

Verlicht is een woord dat steeds meer betekenis heeft gekregen lijkt het wel. Betekenis als in: lading. Waar het niet gaat over onze lampjes in huis en op straat, gaat het over die staat van zijn waar mystiek omheen hangt, het mysterie van onbereikbaarheid. En dus voor de zoekende mens al gauw iets om naar te willen streven. Net zoals die verboden snoeptrommel vroeger, die een magische aantrekkingskracht kreeg en coûte que coûte veroverd moest worden. Niet eens meer alleen om de inhoud, maar juist ook om de magie van dat wat zo ver weg lijkt. Daar wil je zijn!

Al zoekende komen we er steeds meer achter dat dat licht, nodig om te verlichten, gewoon in ons zit. Iedere cel in ons lichaam is ermee gevuld. Maar hoe komt het in een vrije stroom naar buiten? The proces of a lifetime.

Contractie

Je kent vast de ervaring van verlichtende momenten, zeker sinds je je leven bewuster leeft. Voor even valt dan de contractie weg, die zo verweven is geraakt met onze manier van zijn. Even maar, want we zijn over het algemeen nog één grote sluitspier lijkt het wel, aangespannen om maar niet teveel door te laten en daarmee controle te verliezen.

Maar we worden goed geholpen. Het licht ín ons roert zich steeds meer en steeds krachtiger, reagerend op het licht dat ons toevalt, het zonlicht, dat verandert en versterkt en meer en meer ruimte krijgt om rechtstreeks te stralen.

Ontsluiting

Het is niet zomaar iets, die verlichting. Hoe natuurlijk die staat van zijn ook is. Beeld je maar eens in wat je ervaart in een toestand van volledige ontsluiting om de weg vrij te maken voor het licht van binnen naar buiten en van buiten naar binnen. Stel je voor dat je een volkomen hol vat bent wat licht doorlaat, waardoor de ervaring dat er überhaupt nog een binnen en buiten zou zijn ook verdwijnt, waarmee uiteindelijk ook jij verdwijnt.

Jaaa, dat loslaten in ons, het is zo’n groots proces. En we doen het, iedereen iedere dag wat meer. Vaak nog ongemerkt maar steeds meer heel bewust en dus moedig. Want contractie zit diep, heel diep. Zelfs in momenten van heerlijke ontspanning, tijdens een massage misschien of in de sauna, of zo vlak voor het slapengaan (als er tenminste niets is wat je zorgen baart), zelfs in die momenten houden we nog veel tegen. Ook dan is de poortwachter in ons full time aan het werk en laat het licht maar met mate door.

De verlichte mens

Afbeelding van Karsten Paulick via Pixabay

De poortwachter

En de enige manier om met die poortwachter in gesprek te komen, is door geraakt te worden. Daarom is elke confrontatie, hoe klein en lullig ook (denk aan een vlieg die rond je hoofd zoemt of je kat die z’n nagels scherpt aan je bank), een directe deur naar ons sluit-reflex en daarmee naar de mogelijkheid om dat wat door ons heen wil als ervaring, weer wat meer toe te laten.

Geraakt worden

Die momenten van geraakt worden zijn goud, vooral wanneer ze je volkomen overvallen. Zo had ik, in al mijn goed willen zijn en doen, weer een ‘humbling’ experience (ik bedoel nederig makend maar vernederend zou hier ook op z’n plaats zijn). Totaal onverwacht kreeg ik de spiegel voorgehouden door een hond en iets zo banaals als mijn net opníeuw gewassen en gestreken (de tweede keer die week) witte broek. Ik had ‘m aangetrokken voor een afspraak ‘in het net’ die belangrijk voor me was, toen vlak ervoor een enthousiaste, loslopende hond besloot, meteen na zijn plons in het drekkige parkvijvertje, tegen me op te springen om me uit te nodigen te gaan spelen. Een hartgrondige f*ckhond rolde uit mijn mond. De eigenaar keek me verwonderd aan maar zei niks en liep door. Ik schaamde me, terwijl ik tegelijk heel hard mijn boze uitval probeerde goed te praten in mezelf.

Een lullig iets zou je zeggen, waar heb ik het over. En toch, ik werd geraakt. Iets mocht niet door, had mijn poortwachter besloten. Mijn witte broek moest perfect zijn. De afspraak moest perfect gaan. Maar het leven besloot anders. Dát, en die ontelbare andere voorbeelden van geraakt worden in onze dag, zijn de momenten die ons openen. Áls we ons ervoor willen openen. Het zijn de momenten die aangeven waar nog iets te raken valt in ons. Waar nog contractie is, om maar niet door te laten wat het leven in haar volheid via ons wil leven.

Moedig zijn we, zeker in deze tijd waar geraakt worden en geraakt zijn, zal toenemen vermoed ik. Moedig, op weg naar de verlichte mens, die we ergens zo goed kennen en waarvoor we onszelf stap voor stap weer ontsluiten.

Liefs, Nynke

PS: Waar word jij in geraakt? Wat komt keer op keer terug als thema misschien, in die zo ongemakkelijke momenten? Laten we ernaar kijken, ze verlichten en verhelderen. Om weer wat meer van jouw licht in de wereld te kunnen laten stromen.