Logo Soul Touching

soultouching

Moederziel alleen

Ik heb vaker geschreven over de U-bocht: een prachtige term die sterk bij me resoneert, al heb ik de bekende theorie erachter nooit bestudeerd. Zoals veel van jullie weten: ik ben geen lezer meer. Ik absorbeer vooral, vanuit wat ik oppik in ‘het veld’, iets wat ik echt ben gaan waarderen.

De U-bocht

Maar terug naar de U-bocht. Ik schets hem altijd in tegengestelde richting: van links naar rechts. Dat voelt natuurlijk: als evolutionair wezen keren we ook terug, naar huis. En net als in de U-bocht onder je gootsteen of badkamer-wastafel,
zit daar, op het diepste punt de verstopping. Dat is waar de shit zich ophoopt. En precies dáár hebben we naartoe te bewegen.

Niet simpel. Afdalen in de donkere krochten van psyche, emotie en lichaam vermijden we liever. Te onbekend. Te confronterend. Te vermoeiend.
Toch is dát de roep van deze tijd.

De diepte in

Niet alleen van hoofd naar hart. Dat was stap één, vooral in de mentaal georiënteerde Westerse wereld. Maar nu mogen we stappen verder:
van hoofd naar onderbuik. De diepte in.

Moederziel alleen

Afbeelding van Mehrshad Rezaei via Pixabay

En van daaruit stijgen we als vanzelf op (metaforisch), en opent ons hart zich opnieuw, heel natuurlijk.

Gidsen en coaches kunnen ondersteunen in dit U-bocht proces. Maar er is een moment waarop je alleen verder moet, tot het gaatje. En dat ‘gaatje’ dat is voor iedereen uniek.

Sterven en weer opstaan

Vaak voelt het als: sterven in je oerangst en weer opstaan uit die dood.
Je voelt je moederziel alleen. Diep bang. Hulpeloos. Verlaten in het donker.
Tot de overgave. Zoals Jezus aan het kruis riep: ‘Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten!’ En toen kwam de verlossing.

Sterven is loslaten. En in dat ultieme loslaten vallen we terug in dat wat ons altijd draagt: het Al. Het Grote. Het Ene.

All-één

Zoals inheemse volkeren hun kinderen meegeven: leven is leren sterven.
En het leven vieren betekent: het sterven eren, moederziel alleen en dus: all-één.

Liefs, Nynke

PS: ervaar je jezelf in de U-bocht, en vind je het fijn daar persoonlijk op af te stemmen? Je bent welkom: https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/

Het grote veld

Het is al vaak benoemd, zelfs geroemd: het morfogenetische veld.
Het vormgevende oerveld. Het veld dat ons allen verbindt.

Morfogenetisch verwijst naar het proces dat voorafgaat aan vorm. Het veld is dus: vóór de vorm. Pre-materie. Pre-reactie. Essentie.

Puur bewustzijn

Wij zijn zo gewend geraakt aan vorm, aan doen en worden, dat het bijna onvoorstelbaar is dat we óók bestaan vóór al dat worden. Puur bewustzijn.
Misschien wel onze meest natuurlijke ‘vorm’ van zijn.

En het mooie is: die staat van wie je wezenlijk bent, voorbij het idee dat je een ‘wezen’ bent, is te ervaren. Op elk moment. Zonder moeite. Zonder zoeken. Verstild. Echt. Linda Rood laat dit op een prachtige en toegankelijke manier voelen in haar werk.

Toch is het, hoe eenvoudig ook, vaak het moeilijkste wat er is. We laten ons raken. En voor we het doorhebben, grijpt ons systeem in: het vlucht, vecht, bevriest. We oordelen razendsnel. Of we haken af, verdwijnen achter een facade. Niet altijd behulpzaam. En vaak escaleert juist dát de situatie.

 

Het grote veld
Afbeelding van 如 水 via Pixabay

Het grote veld

Maar… wat als we één ademteug langer blijven in wat is? Als we een micropauze nemen en tot drie tellen. Dan zakken we, al is het maar heel even, in dat grote veld. Alsof je achterover valt in vertrouwen en weet: ik word gedragen. Vanuit dat veld ziet alles er anders uit:
Polariteit wordt eenzijn.
Stress wordt ontspanning.
Kokervisie wordt helderheid.
Probeer het maar. Het kan nu!

Elke herinnering aan het veld, elke kleine afstemming, helpt je te kalibreren, te ontwarren, te landen in neutraliteit.
En dan, plots, opent je hart zich weer. En dat wat onoplosbaar leek… lost op in liefde. Dat is Soul Touching.

We kunnen het zelf

We kunnen het zelf. En soms (nog) niet helemaal alleen. Voel je welkom, voor een kennismaking. Om jezelf te ontmoeten voorbij alles wat je dacht te zijn.
Liefs, Nynke (https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/)

De stille spiegel

Lieve mensen,

Soms voel je het in alles: hier is een afslag. Ik wist al een tijdje dat ‘ie ging komen, en nu is er geen houden meer aan. Zoals een dierbare vriendin het kort geleden zei: “En opeens ga je een afslag nemen… en kun je het niet meer tegenhouden.” Voor mij is dat moment nu.

Ik houd van woorden

Als je mijn teksten leest of de vertalingen van de Gene Keys volgt waaraan ik heb mogen bijdragen, dan weet je misschien dat ik houd van woorden. Niet zomaar woorden, maar het spelen met de fijnbesnaarde trilling die in hen besloten ligt, als bommetjes van energie.

Ik voel die energie, hun precisie, de magie die ze kunnen openen, wanneer het bommetje ontploft, hoe subtiel ook. Tegelijk ervaar ik als zzp’er ook het lawaai van woorden, dat vaak met ondernemen gepaard gaat. De druk van doen, van moeten, van zichtbaar zijn. Op social media als marktplein, waar de roep om zichtbaarheid vaak hard is. Daar verlies ik mijn vreugde in woorden.

Woorden zijn heilig voor mij. Ze stijgen op uit de stilte. En ze dragen hun lading pas echt wanneer ze mogen landen in de stilte van de ander. Dáár gebeurt het. Dáár ontstaat die preciese resonantie, de verschuiving, de heling door herinnering.

De stille spiegel

Afbeelding van Chrl Mlln via Pixabay

De spiegel die werkt in de stilte

De spiegel die ik ben, werkt precies daar: in de stilte. Niet door veel te zeggen of te doen. Maar door aanwezig te zijn bij jouw innerlijke proces: ‘gewoon’ terugspiegelend wat er al is.

In mijn proces voel ik dus weer een afslag: nog meer verfijning en afstemming met de heilige ruimte. Ik open me nog dieper voor de stille spiegel. Soul Touching is en blijft mijn bedding, mijn taal, mijn thuiskomst. En daarbij mag de stilte weer op de voorgrond.

Ik nodig je uit!

Dus ik nodig je uit (als je tegen een vorm van stilte kunt 😉 ) voor een experiment, primair met jezelf: een verdiepende sessie waarin minder wordt gezegd, meer wordt gezien. Waarin jij mag voelen wat jouw systeem al weet. Waarin jouw helende vermogen zichzelf herinnert, zonder ruis.

Voel je de roep? Mail me op info@soultouching.nu. Je krijgt zeker antwoord en wie weet kunnen we samen in die heilige ruimte tussen de woorden, jouw heel zijn weer ervaren. Liefs, Nynke (https://soultouching.nu – ps: nieuwe website komt eraan!)

De hagedis en haar staart

Misschien een rare titel voor zo’n post. Want wat heeft Soul Touching nou te maken met hagedissen? Nou, die link legde ik vanochtend zomaar, luisterend naar een podcast waarin Dr. David Clements te gast was.

De shift van wetenschapper naar intuïtie en hart

Ooit puur wetenschapper, theoretisch, linkerhersenhelft. Maar onderweg is hij verleid door zijn hogere Zelf (of zelven), zoals hij zegt: zijn team.
Vandaag zet hij zijn kennis en talenten in op het gebied van energie, intuïtie, hartfrequentie, kortom wat we meestal onder de term spiritualiteit scharen.

Niet meer zo ongewoon, zo’n shift. En zo har’t’ nodig. Want hij overstijgt hiermee de dualiteit en tapt rechtstreeks uit de bron der dingen. Wat in wezen voor ons allemaal beschikbaar is.

Vanuit dat veld vertelde hij over hoe wij telkens buiten onszelf creëren, op grond van hoe het vanbinnen in ons is gesteld: onze houding, mate van openheid, helderheid… of onze angst en vernauwing. Vaak zijn we ons daar niet bewust van. En zo herhalen we meestal eindeloos wat we misschien helemaal niet fijn vinden, maar wat vertrouwd is.

 

De hagedis en haar staart

Afbeelding van Boloria via Pixabay

 

De hagedis en het jongetje

Maar nu het verhaal over een hagedis, haar staart, en een jongetje. Dat jongetje groeide op met een diepe liefde voor reptielen. Hij bracht zijn dagen met ze door. Zo leerde hij dat hagedissen hun staart kunnen loslaten als ze in gevaar zijn. Én dat die staart weer aangroeit. Natuurlijk!

Op een dag kreeg hij een ernstig ongeluk. Zijn been moest worden geamputeerd. Maar het jongetje, geprogrammeerd via zijn innige band met zijn reptielenvriendjes, wist diep vanbinnen: dat been groeit weer aan, natuurlijk! En dat is precies wat er gebeurde. Is het niet wonderlijk waartoe wij mensen in staat zijn?

What you get is what you see

What you see is what you get.
En: what you get, is wat je met je innerlijke ogen al kunt zien. Omdat je aangesloten bent op het veld van oneindige mogelijkheden. Daar zijn wonderen de normaalste zaak van de wereld.

Misschien vind je dit onzin. Dan klik je het lekker weg. Maar misschien… opent het een klein deurtje in jou. En precies daar begint het, altijd in jou: de shift van verdichting naar verlichting.
Liefs, Nynke

PS: de link naar de podcast is https://www.youtube.com/watch?v=pxaNXWNB2vw

Jamais perdre le nord

Zo’n veertig jaar geleden was ik au pair in het Franse Nice. Ik landde in een gezin met twee jonge kinderen, een derde op komst. Overal drukte en alles was nieuw: ik sprak de taal nauwelijks, had geen ervaring met kinderen en werd ondergedompeld in een compleet andere wereld. Maar op die leeftijd roept het avontuur, en ik volgde.

De tests van het leven

De kinderen waren niet direct dol op me. Zeker de oudste testte me op alle fronten. Logisch. Een hoogzwangere moeder, weinig aandacht, spanningen in huis door geldzorgen en relatiegedoe. Maar na een zuivere, onverwachte confrontatie – ze was pas vier – deed mijn Soul Touch, ook toen al, haar werk. Iets raakte. Daarna konden we lezen en schrijven met elkaar, en vond ik geleidelijk mijn plek.

Toen de baby kwam en oma werd ingevlogen om te helpen, zei ze iets wat ik nooit meer ben vergeten:
“Oui Nynk, c’est très bien ce que tu fais… Il faut jamais perdre le nord.”
Verlies nooit je noorden. Blijf bij jezelf, wat er ook om je heen gebeurt. Richt je op de essentie.

Jamais perdre le nord

Afbeelding: via Pixabay

Keer altijd terug naar je midden

Zij wist het. En nu, zoveel jaren later, zie ik: dat is precies wat mijn Soul Touch-werk telkens weer uitnodigt: keer terug naar je midden, stem af met je ziel.
Want de waarheid is: we gaan nergens naartoe. Het ware noorden zit ín ons. Alleen in de beleving van het mens-zijn lijkt het alsof we onderweg zijn, naar een doel, een bestemming, iets wat ons ‘leven’ betekenis geeft.

Ken uzelve

Maar stap na stap ontdekken we: ons doel ís wie we zijn. Ken uzelve. Thuiskomen bij onszelf. We kennen de kreten. En we moeten uiteindelijk érkennen dat we nooit werkelijk zijn weggeweest.

De Gene Keys geven daar ook zo zuiver woorden aan. Zo is jouw ‘Purpose’ in je profiel (gratis te downloaden via genekeys.com/free-profile) de reis naar binnen. Ze ontvouwt zich door zelfherkenning. Dát is onze reis.

Dus waar je ook bent in je leven, wat er ook speelt… je hebt altijd je kompas bij je want je noorden is de weg naar binnen. Het is je Soul Touch. En als je het even kwijt lijkt te zijn? Verstil. Adem. Voel. Schouw. Raak. Je kunt nooit écht verdwalen. Liefs, Nynke