Logo Soul Touching

soultouching

Als alles nou gewoon is

Wat kun je je in het leven soms opgejaagd voelen, hè? Tenminste, ik heb dat (nog) wel regelmatig. Op die dagen waarop ik eigenlijk niet echt doe waarvoor ik ooit in die wieg ben gelegd.

En ik zeg ‘nog’, omdat ik voel dat me laten opjagen door mijn eigen angstgevoelens iets is wat ik achter me laat. Gewoon mezelf zijn dwingt haar ruimte af. Ik voel het.

Hoe voelt het voor jou?

Hoe voelt dat voor jou, dat ‘gewoon jezelf zijn’? Het is inmiddels een populaire kreet, zeker in coachingsland en in spirituele kringen, maar écht gewoon blijkt het nog niet te zijn. En dus ook niet zomaar gemakkelijk. Weet je eigenlijk al wie die ‘jezelf’ dan is? Dat alleen al kan een heel leven vullen.

Want als we steeds dieper afdalen, naar de kelders van ons zijn, ontdekken we hoe subtiel we ons blijven aanpassen. Bewust of onbewust. De angst om afgewezen, zelfs uitgestoten te worden, zit zo diep. Het is uiteindelijk de angst voor de dood. Of beter nog: de angst om niet meer te bestaan. Zelfs niet als bewustzijn. Complete eliminatie. Onvoorstelbaar voor de meesten van ons.

Gewoon Verlichting

Misschien is dat wel precies waar verlichting over gaat: dat wat zich nog druk kán maken over er zijn of er niet mogen zijn, lost op. En wat overblijft is Licht. Bewustzijn. Gewoon Zijn.

Maar dan terug naar het gewone, want verlichting laat zich niet afdwingen. Hoe breng jij ‘gewoon jezelf zijn’ in je dagelijkse doen en laten? Zodat ontspanning adem krijgt, en het leven je zachtjes verder draagt?

 

Als alles nu gewoon isAfbeelding van NGUYEN TIEN via Pixabay

Speel eens met deze zinnen door de klemtoon telkens te laten verspringen:
– Áls alles nou gewoon is
– Als álles nou gewoon is
– Als alles nú gewoon is
– Als alles nu gewóón is
– Als alles nu gewoon ís

Gewoon sterfelijk

Wat beweegt er in je lijf, je denken, je voelen bij iedere zin? Gewoon zijn is niet vanzelfsprekend. Vaak ontmoeten we het pas als we oog in oog staan met onze sterfelijkheid. Als alles waarachter je je nog kon verschuilen wegvalt…

Misschien slaken we dan eindelijk die zucht van Verlichting. Liefs, Nynke

Lichtkracht

Kan het werkelijk zo zijn… dat jouw aanwezigheid in ieder moment voldoende is? Kun je het je voorstellen: een wereld waarin je gewoon jezelf bent? Geen druk. Geen haast. Geen vergelijking met de ander. Geen prestatienorm, geen functioneringsgesprek, maar simpelweg: er zijn.

Afbeelding van Adrian via Pixabay

Het hokjesspel

We zijn gewend aan vorm. Aan functieprofielen, CAO’s, hokjes en systemen. Alles is afgemeten, gekoppeld aan normen, met geld als grote graadmeter. Het duwt ons voort, voedt ons op. Al vanaf heel jong worden we geslepen in de mal.
Pas je in het hokje? En als je niet past: kun je dan een nieuw hokje maken dat wordt erkend, dat bestaansrecht krijgt?

Het is een bijzonder spel dat we samen ontwierpen: het hokjesspel. En ergens voelt het logisch, want diep vanbinnen herkennen we het, dat we omhuld zijn. We zijn een hokje met een hart, met een ziel, met licht van binnen.

Jouw licht

Maar wat nu wringt, is dat we voelen dat die hokjes ons Licht beginnen te belemmeren. Eeuwenlang boden ze veiligheid, bescherming, structuur in een wereld waar het Licht lang gedimd was. En nu… nu wil het Licht weer vrijuit schijnen.

En dat Licht, dat ben jij, dat zijn wij.

Dus: wie ben jij zonder hokje?
Wie ben jij in de volle vrijheid?
Wie ben jij als stralend Licht, onbelemmerd, onvergelijkbaar, onmeetbaar?

Hoe voelt het, als je jezelf toestaat er gewoon te zijn? Zonder verwachting. Zonder beloning. Zonder moeten. Op je werk. Op een verjaardag. In je gezin. Zelfs bij je beste vrienden. Onze maskers zitten diep. Maar jouw Lichtkracht, die leeft. Die klopt aan. Mag het? Liefs, Nynke

Slachtofferschap

Slachtofferschap. Een beladen woord. Ken je jezelf als slachtoffer? Wat offerde je van jezelf toen het gebeurde? Wat hield je gevangen in de positie van het ondergaan, zonder echt iets te kunnen doen?
En wat bracht het je om de dader de schuld te geven? Gaf het je kracht en vechtlust, of maakte het je juist kleiner?

Jezelf opofferen

Jezelf opofferen klinkt misschien zwaar, maar draagt een prachtige trilling in zich. Zoals Gene Key 19 zo mooi laat zien: er is een pad dat begint in mede-afhankelijkheid, waarin we buiten onszelf zoeken naar redding, alsof ons leven ervan afhangt. “De trilling van menselijk lijden hangt af van het bestaan van een hogere autoriteit buiten onszelf.” *

Maar zodra je dit herkent, jezelf toestaat je eigen gevoel te laten spreken en jezelf niet langer opoffert vanuit angst, begint de ware bevrijding. Je gaat staan in jouw authenticiteit. Je ziet dat echte opoffering geen onderwerping is, maar een bewuste keuze voor diepe verbondenheid.

 

Slachtofferschap
Afbeelding van Goran Horvat via Pixabay

Ultieme verbinding

We zijn geen losse eilanden. We zijn een fractie én het geheel. Ultieme verbinding betekent je beseffen dat je niet onafhankelijk bent, maar verweven, wederzijds afhankelijk in een heilig web van leven. Het betekent jezelf offeren, waarmee je dat leven in bloei zet.

Elke dag biedt momenten van slachtoffer- en daderschap. Elke dag kun je kiezen: geef ik mezelf weg, of laat ik het leven door mij heen spreken en verbind ik me dus met al wat is? Kijk liefdevol in die spiegel en herinner jezelf aan jouw ware natuur.

Voeding voor het geheel

Uiteindelijk offeren we onszelf niet op uit tekort, maar uit overvloed. Onze bloei wordt voeding voor het geheel. Wat een mysterieus en schitterend weefwerk is het leven toch. Liefs en een mooi weekend, Nynke

* (uit: De Gene Keys, Omarm je Hogere Doel, Richard Rudd – vertaald vanuit het Engels door www.genekeysnederland.nl)

Eerst de kip, dan het ei… of toch andersom?

De weg naar innerlijke bevrijding voelt soms als een doolhof zonder uitgang. Alsof je ronddwaalt in een donker bos, zonder richting of lichtpunt. In die momenten lijkt het onmogelijk om vooruit te komen, laat staan om vertrouwen te houden dat alles goedkomt. Of sterker nog: dat alles al goed ís.

Dat gevoel van veiligheid

Dus hoe blijf je hoopvol wanneer je je gevangen voelt? Het vraagt om een gevoel van veiligheid. Maar, wie kan die veiligheid bieden? Ware veiligheid ontstaat van binnenuit, we weten het, ergens. Het is de innerlijke bedding die ons in staat stelt om externe hulp te ontvangen en te vertrouwen.​

Waar begin je?

Maar waar begin je? Creëer je eerst innerlijke veiligheid om een volgende stap te kunnen zetten, of ontstaat die veiligheid juist dóór die stap te nemen? Eerst geloven en dan zien, of eerst zien en dan geloven?
Zodra dilemma’s zich voordoen, probeer dan de optie van ‘niet kiezen’. Wanneer we beide mogelijkheden omarmen, ontstaat er ruimte. Je kunt het dan immers nooit fout doen?

De kip en het ei

Dan kan elke stap, hoe klein ook, een geboorte zijn, een teken van leven, een bewijs dat je groeit. Elke stap die je zet is dan het proces waarin licht voortkomt vanuit donker, een doorgaande dans van de schaduw met haar partner.​
In de diepste duisternis, tijdens de langste nachten van de ziel, kan ritme je gids zijn. Of het nu je ademhaling is, het slaan van een drum, het tekenen van een mandala, of het wiegen van je lichaam; ritme brengt je terug naar jezelf. Ritme is geboorte. En geboorte is ritmisch.​ De kip… en het ei.
Eerst de kip, dan het ei... of toch andersom?
Afbeelding van Alexa via Pixabay

Elke beweging telt

Dus weet dat elke beweging telt. Elke stap is groei en vroeger of later (maar nooit te laat) kiemen zaadjes weer boven de donkere aarde, om het licht te vangen.​
Liefs, Nynke

Laat jouw oeroude wijsheid spreken

Het is niet alleen ons fysieke lichaam dat eeuwenoude wijsheid in zich draagt. Wat we werkelijk zijn, gaat daaraan voorbij. We zijn een veld van wijze herinneringen, geprogrammeerd om bij te dragen aan iets dat groter is dan wijzelf en waar we onlosmakelijk deel van uitmaken.​

Oef, wat lijkt die wijsheid vaak ver weggezakt

En dan, in het leven van alledag, oef, wat lijkt die wijsheid vaak ver weggezakt. Ook nu, in deze tijd waarin de mist steeds sneller lijkt op te trekken en steeds meer mensen uit die eeuwenlange winterslaap ontwaken, is het nog steeds een hele bevalling om je wijsheid vrij te laten spreken. Om heel natuurlijk te handelen vanuit je open hart; moedig, sprankelend en waarachtig.​

Laat jouw oeroude wijsheid spreken
Afbeelding van Tereza Houdová via Pixabay
Het goede nieuws is dat het veld van wijsheid dat we zijn, uitstekend in staat is om ons te begeleiden in dit ontwaken en ons te laten zien welk tempo het beste bij ons past.

Heb geduld

Het werkelijk in volle glorie in de wereld staan, neemt wat tijd. En hoewel die tijd steeds rijper is, gaat dit proces toch niet sneller dan het gaat. Dus… heb geduld, met jezelf, met de natuurlijke levensprocessen en de cycli van groei, bloei, verval en hernieuwing.​
Er is geen haast. We zijn prachtig op weg. En de weg is oneindig. Dus we hebben tot in lengte van dagen de tijd. We hebben alle ruimte om weer te wennen aan dat prachtige veld van wijsheid dat we zijn, en het weer stem te geven, tot expressie te brengen in vorm, kleur en toon.​

Je kunt het niet fout doen

Wentel jezelf in deze liefdevolle ruimte, waarin je geen druk toelaat, geen commando’s, geen normen waaraan jouw vorm zou moeten voldoen. Laat jouw oeroude wijsheid spreken. Laat je woorden en daden op hun eigen moment en vol blijdschap naar buiten komen. Speel in deze nieuwe wakkerheid met alle mogelijkheden die op je pad komen. Je kunt het niet fout doen!​
Ontwaken, opnieuw geboren worden, het is een hele bevalling. En al hebben we het zélf te doen, we doen het niet alleen.​
Liefs en mooie Pasen, Nynke