Logo Soul Touching

soultouching

Dakloos

Wat doet het met je?

Hoe voelt het, voor jou, om een dakloze te zien? Op straat, in het park, voor je deur? Een lichaam in een dunne slaapzak, hartje winter. De geur van ongewassen huid die je neus binnenkomt. Wat gebeurt er in jou in die ene split second, vóór je het weet te bedekken met fatsoen of mededogen? Is er afkeer? Oordeel? Ongemak?

Misschien geef je iets. Een warme drank, wat geld, een glimlach of zelfs een douche. Maar wat doet het werkelijk met je, de naaktheid van een mens, ontdaan van alle opsmuk? Voor het oog slechts een lijf met wat kleren, waarin alle zelfexpressie lijkt uitgebannen, gevoelens vergeten of weggestopt?

Dakloos

Afbeelding van Leroy Skalstad via Pixabay

Wat is jouw rand?

En… waar ben jij naakt? Ken jij jouw eigen rand? Wat blijft er over als alles om je heen wegvalt? Wie ben jij, in die laatste lagen van mens-zijn?

Ik heb iets met de randen. De rafelranden van het bestaan. En dus ook met mensen die daarop balanceren, of eroverheen zijn gevallen. Mensen die iets hebben losgelaten wat de rest van ons nog stevig probeert vast te houden. Dat aanraken is óók Soul Touching.

Soms vraag ik me af: zou ik het kunnen? Heb ik het lef om alles los te laten? Mijn veiligheid, mijn naam, mijn gezicht, mijn plek? En meestal is het eerlijke antwoord: nee! Want ook ik heb altijd ergens willen blijven horen. Zelfs al liep ik langs de rand.

Toch weet ik nu, vele jaren en ervaringen rijker: dingen gebeuren niet zomaar. We komen met een pakket, geen blanco blad. En we maken daar iets van, naar beste kunnen, hoe het ook uitpakt. Wie bepaalt dan nog wat goed is of fout? Wie meet er wat waarde heeft?

De spiegel

Dakloos… het blijft een intrigerend iets voor mij. En tegelijk een spiegel. Elke avond als ik mijn hoofd op mijn kussen leg, dank ik voor dát simpele feit: een bed, een dak, warmte, beschutting. De rand die ik aankan.

En de grootste angst

Misschien is het wel onze grootste angst, de rand. Het grote niets. De vraag: wat als ik echt alles kwijt ben? Misschien houdt juist die angst ons klein. Houdt die ons Licht tegen.

Maar als we bereid zijn om ernaar te kijken, die te doorvoelen, ook al is het alleen in onze veilige mijmeringen, dan ontstaat er ruimte, ademruimte en daarmee ook mededogen voor ieder ander. En voor jezelf. Voor alle rafelranden die jou de mens maken die je bent. We zijn immers allemaal een uniek rafeltje in het grote weefsel dat universum heet?

Liefs rafelrander, maak een mooie week, Nynke

Het scheppen van ruimte

Als we de oude spirituele stromingen mogen geloven, dan zijn we stuk voor stuk scheppers. Creators. Want ja, als wij delen zijn van het geheel – van die goddelijke oerkracht – dan dragen we datzelfde vermogen tot creëren in ons. Scheppen is geen vaardigheid, het is een staat van zijn.

De kooi van armoede

Toch ervaren de meeste mensen dat niet zo. Zelfs wie op papier succesvol is, hoeft nog niet in verbinding te staan met die diepe, vrije creatiekracht. Hard werken en succesvol zijn, kunnen net zo goed een vlucht zijn. Veel levens zijn geleefd in prestaties, zonder ooit werkelijk te bloeien. Want succes dat geboren is uit angst, is net zo’n kooi als armoede.

In deze tijd worden we uitgenodigd om die kooi stukje bij beetje los te laten. We worden uitgenodigd om slachtofferschap te doorzien en steeds vaker ‘ja’ te zeggen tegen onze soevereiniteit. Maar die ‘ja’… die vraagt iets van ons. Ze vraagt ruimte.

Creatiekracht ontstaat vanuit ruimte

Echte creatiekracht ontstaat niet vanuit druk, angst of routine. Het ontstaat in de ruimte. Zoals een wit doek, een baarmoeder van potentieel is. Daar, in het niets, leeft alles wat nog mag ontstaan. Wat dán door je heen wil komen, is een dans tussen jouw menselijke handen en jouw goddelijke vonk.

Maar we zijn zo gewend geraakt aan snelheid, aan ‘doen’, aan tijd en geld als drijvende krachten. En juist die twee vormen de grootste barrière voor vrije creatie. Ze maken het canvas vol, voordat jij je eerste lijn hebt gezet.
Dus: zet tijd en geld even opzij. Voel hoe het is om niets te hoeven. Om te wachten, open te zijn. Dat is scheppende stilte.

 

Het scheppen van ruimte

De vonk vanuit de stilte

Vanuit die stilte komt de vonk – misschien onverwacht, misschien heel subtiel. En dan weet je: het begint. Iets nieuws wil door jou geboren worden. Deins niet terug voor de leegte. Blijf. Adem. En ontvang.

Ik hoor graag wat zich bij jou aandient. Liefs, Nynke

PS: ruimte maken is de kern van contemplatie. Op 21 juni lanceren we ons nieuwste vertaalde werkje De Kunst van Contemplatie. Fijn om je daar ook te ontmoeten. Hier lees je er alles over en kun je je aanmelden.

Mag ik er zijn?

Al vanaf heel jong was dit een wezenlijke vraag voor mij. Een dagelijkse, indringende aanwezigheid in mijn jonge leventje. En hoewel ik ouder werd, veranderde en op een bepaalde manier ‘volwassen’ werd (wat dat dan ook mag zijn), ging de vraag niet weg. Integendeel — ze werd luider.

De vraag als brandstof

Later besefte ik: dát is precies de brandstof. Die ongemakkelijke vraag is vaak nodig om de reis te beginnen. De heldenreis. De tocht naar de diepten van je ziel.

Wanneer ik de vraag hardop uitsprak – en dat deed ik lang niet bij iedereen – kreeg ik vaak te horen: “Ja maar je bént er toch gewoon?” Tja. Ze hadden misschien gelijk. Maar ik voelde het niet zo. Dus was ik er eigenlijk niet écht.

Want we kunnen zóveel doen als mens in een lichaam, zonder werkelijk aanwezig te zijn. Eindeloos dwalen in verleden of toekomst: op de automatische piloot door het leven.

Wie bepaalt?

En dan is er die andere laag: Wie bepaalt eigenlijk of ik er mag zijn? Aan wie stel ik die vraag eigenlijk? En daar zat het hem in. Ik voelde letterlijk (lijfelijk) dat er ‘iemanden’ waren die mijn aanwezigheid niet duldden. Waardoor ik de hele dag op eieren liep, om hen maar niet tegen te komen. Want dan…

Tot na veel ervaringen en innerlijke reizen het besef echt binnenkwam:
Ik ben het zelf.
Ik ben degene die mezelf niet duld.
Ik ben het die een afstand heeft gecreëerd tussen ‘er zijn’ en het leven leven.
Wat is het wonderlijk… hoe krachtig het denken iets kan ontkennen wat er is. En ik bén er.

In mijn werk, het begeleiden van anderen (hoe kan het anders 😇 ), kwam ik diezelfde diepe vraag keer op keer tegen: velen ontkennen hun zijn, terwijl het er voortdurend is.

Er is niemand buiten jou

Totdat je door je angstmembraan valt, en ontdekt: er is niemand buiten jou. Alleen gedachten ín jou. Angstige gedachten die je doen vluchten, je uitputten en klein houden.

Mag ik er zijn?

Afbeelding van hmauck via Pixabay

Maar waar ze zo bang voor zijn, is precies dát wat jij bent. Jouw aanwezigheid.
En dan val het stil, in jou.
Er is niets meer om voor weg te rennen.
Niets meer om te verdedigen.
Er is alleen jij, precies zoals je bent.

Dus ja, mag je er zijn?

Een diepe, heilige vraag.
Die je thuisbrengt, wanneer de tijd rijp is.
Liefs, Nynke

Quick fixes en de kracht van herhaling

Weer een week voorbij. Ik schreef er vorige keer al over: alles lijkt sneller te gaan, alsof de tijd je op de hielen zit. Er is nauwelijks nog ruimte voor antwoorden, maar de vragen blijven komen.

Van de simpele dagelijkse – waar zijn mijn sleutels, wat eten we vandaag – tot die diepste, de oervragen: wie ben ik en wat kom ik hier doen?

Je hoofd wil antwoorden

Je hoofd wil antwoorden, je systeem zoekt rust, maar vindt dit niet en blijft maar draaien. Herken je het?

Nog maar een paar jaar geleden (in mijn beleving), voelde het alsof er ergens in de week nog wel een moment was om stil te vallen. Nu lijkt zelfs dát gepland te moeten worden. De tijd neemt het over. En ze bestaat niet eens, níet echt. Hilarisch!

Dus zoeken we ook naar snelle verlichting. Een sessie hier, een reading daar, als het maar onmiddellijk antwoord geeft op die prangende vragen.

Quick fixes zijn verleidelijk

Quick fixes zijn verleidelijk. Een uurtje sparren en dan weten wat je pad is. Opluchting. Richting. Maar we weten diep van binnen: dat is maar tijdelijk. De diepte blijft missen. En dus hop, op naar de volgende.

Maar wat als je nu eens bleef bij wat je al hebt ontvangen?
Herhaling is heilig. Niet voor niets gebruiken alle oude wijsheidstradities zich herhalende rituelen. Omdat ze weten: de kracht zit niet in het snelle antwoord, maar in de langzame opname.

Vertragen en verstillen

Misschien heb je een opname (mooie woordspeling) van je sessie al tien keer gehoord, een tekst al zo vaak gelezen. En toch, wanneer je werkelijk verstilt, opent zich steeds iets. Een nieuw inzicht komt binnen, een waarheid landt in je lijf. En het voelt werkelijk als de eerste keer dat het voorbij komt.

Dát is de magie van vertragen.

Quick fixes en de kracht van herhaling

Afbeelding van Mollyroselee via Pixabay

De kracht van herhaling

Dus duik weer in dat oude schrift van je. Luister opnieuw naar die sessie. Niet om gretig iets nieuws te vinden. Dat doodt je openheid. Nee, het dient om te baden in je eigen wijsheid, het wonder ín jou, waarvan in Divine timing zich steeds nieuwe stukjes openbaren. Liefs en heerlijk weekend, Nynke

De trein dendert door

De AI-workshops vliegen ons om de oren. Technologie raast voort en neemt in hoog tempo taken en banen over. Veel mensen – althans de mensen die ik spreek – ervaren dat de tijd bijna té snel gaat. Gedachten vervliegen, het hoofd kan het niet meer bijbenen. Alsof we worden uitgenodigd – of beter gezegd: gedwongen – om meer los te laten dan we aankunnen.

De trein dendert door

Afbeelding van Alexei via Pixabay

Hoe blijf je dan op het juiste spoor? Hoe houd je het leven bij, als computers een snelheid aanbrengen die ons mens-zijn overstijgt? Door een heel ander tempo te kiezen.

Verstillen

Ken je dat gevoel, wanneer je in volle vaart in een trein zit en er een andere trein langs raast? Het lijkt even alsof je stilstaat. Precies dát is nu nodig. Verstillen. Je lichaam regelmatig tot rust brengen. Want in die verstilling kan je bewustzijn omhoogschieten, naar frequenties waarin de toekomst niet overweldigend is, maar uitnodigend.

Stel je voor: communiceren zonder schermen, door een gedachte. Aanwezig zijn in het oog van de orkaan, kalm, helder, levend. Op precies het juiste moment het juiste doen. Niet gejaagd, maar afgestemd.

De Kunst van Contemplatie

Dit is geen utopie. Het is het begin van een nieuw hoofdstuk in ons mens-zijn. En daarin is De Kunst van Contemplatie een sleutel. Vertragen om te versnellen. Minder doen, meer leven. Ruimte maken voor wat wezenlijk is, zodat het zichzelf kan tonen – niet op commando, maar precies op tijd. Is het niet wonderlijk?

En dit wonder kunnen we zelf scheppen, iedere dag opnieuw, zelfs in een doordenderende trein. Door te vertragen, te verstillen, te verinnerlijken en jezelf te hervinden in het alziende oog in de orkaan, in het onmetelijke universum dat je zelf bent. Dan hoef je nergens naartoe, niet te stressen om een trein te halen, maar slechts af te stemmen met wie je bent, in ieder Goddelijk moment.

Liefs, en een verstilde groet, Nynke

PS: kom naar ons Inspiratievolle Contemplatie-event ter ere van de lancering van dit vertaalde werk van Richard Rudd, de grondlegger van de Gene Keys. Hier vind je er alles over.