Logo Soul Touching

sterven

Bouwen als een kind

Vroeger als kind, speelden we met van alles en nog wat, ook buiten. En eigenlijk waren de leukste dingen die waarvoor we nauwelijks voorgevormd speelgoed gebruikten: bouwen met houten blokken, werelden tekenen met stoepkrijt, dingen maken van bladeren, takken, aarde. Daar, in die eenvoud, kwam onze creativiteit pas echt tot leven.

Tegenwoordig is veel speelgoed al helemaal vooropgezet, tot in detail vormgegeven. Wat valt er dan nog toe te voegen?

Een zelfgemaakte wereld

Wat ik me herinner, is hoe we soms een hele middag konden bouwen, spelen, avonturen beleven in onze zelfgemaakte wereld… en dan was het ineens voorbij. We moesten opruimen voor het eten, of we waren gewoon klaar. En weet je wat zo bijzonder was? We vonden het vaak nét zo heerlijk om onze bouwwerken weer te vernietigen als om ze te bouwen. Alsof we intuïtief wisten: we bouwen hierna gewoon weer iets nieuws. Misschien is dat precies hoe God creatie ervaart.

 

Bouwen als een kind

Afbeelding van Design_Miss_C via Pixabay

Als je er zo naar kijkt, lijkt de tijd waarin we nu leven daar sprekend op. Het is een periode van afbraak, rust nemen en opnieuw beginnen, waarin oude structuren, overtuigingen en systemen uiteenvallen, niet omdat er iets is mislukt, maar omdat het zijn functie heeft vervuld. Wat we ervan leerden, nemen we mee. Wat zijn dienst heeft gedaan, mag wegglijden.

Het kind in ons, weet beter

De volwassene in ons kan dat pijnlijk vinden: een einde roept vaak angst op, verlies, het besef van sterfelijkheid. Maar het kind in ons… dat weet wel beter. Het eeuwige kind in ons kent de vreugde van opnieuw beginnen. Het weet dat er altijd iets unieks uit de as omhoogkomt, dat spel en schepping nooit ophouden, ze veranderen alleen van vorm.

Dus laat dat eeuwige kind in jou weer spelen. Laat het lachen temidden van wat instort, en dan pauzeren en rusten, zoals het kind dat aan tafel wordt geroepen, om daarna te gaan slapen, wetend dat er morgen weer een dag vol avontuur wacht.

Jouw eeuwige kind… nooit te oud

Vol ver’wacht’ing klopt ons hart, het hart van jouw eeuwige kind… Nooit te oud om nieuwe werelden te scheppen en te leren van alle ervaringen.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – als je het fijn vindt om bij wat er in jouw leven afbrokkelt, een luisterend oor en een heldere spiegel te ervaren)

Hoe weet je of je in je midden zit?

Een mooie uitdrukking vind ik het: “in je midden zijn” of “houd je midden.” Het verwijst naar de stilte in het oog van de storm, naar dat punt van balans temidden van alles wat er op je afkomt.

Je midden is als een plek waar je even kunt ademhalen, waar het stil wordt en overzicht vanzelf ontstaat. Een plek waar je ziet wat er speelt in je leven, zonder dat je er direct iets mee hoeft.

Hoe vind je je midden?

Maar hoe vind je dat midden? En hoe weet je of je écht daar bent of toch weer ongemerkt bent meegegaan in de stroom van andermans energie? Dat is niet zo eenvoudig. Want de levens die we leiden zijn vaak hectisch, en subtiel verweven met afhankelijkheden. We zoeken houvast in goedkeuring, gewoontes of bezit, zonder het altijd door te hebben.

Als je inzoomt op hoe we bewegen, zie je vaak dat we behoorlijk verslaafd zijn aan beweging zelf. Je midden, hoe natuurlijk ook, is dus niet vanzelfsprekend in deze wereld van vorm. We slingeren voortdurend, als slinger van een klok, tussen angst en liefde, hoop en vrees, binnen en buiten.

 

Hoe weet je of je in je midden zit?

Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay

 

Waar je stilvalt

Maar je midden… is waar die slinger stilvalt.
Waar je even niet hoeft te praten, denken of doen.
Waar je gedachten niet dwingen, je emoties niet vastgrijpen, en je lichaam zich zacht opent.

Het is geen plek waar we gewend zijn te zijn, zelfs niet als we mediteren, yoga doen of ademen. Want wanneer de slinger tot stilstand komt, lijkt het alsof de tijd zelf stopt. Dát is precies de kracht van het midden: een fractie van een seconde waarin je even sterft in het ‘moeten’, het ‘doen’, het ‘weten’.

Zielsperspectief

En precies daar ontstaat een nieuwe manier van waarnemen.
Ruimer. Zachter. Uitgezoomd.
Noem het het zielsperspectief.

Alles raast door, maar jij valt stil. Niet om daarin te blijven, maar om je te herinneren:
Ik ben noch het een, noch het ander.
Ik ben aanwezig, als alles, in alles.
Daarin lossen je vragen, je beslommeringen en je zoeken op. Je komt tot rust.

Een beetje sterven

Dus ja val met enige regelmaat even stil. Niet als techniek, maar als thuiskomst. Een beetje sterven. En dan gewoon weer ademen, zoals je werkelijk bent.

Liefs, Nynke

PS: Voel je je (vaak) uit je midden, uit balans en zoekende? Voel je welkom om te connecten om helderheid te krijgen in je situatie. https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/

Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay

De dood, wat een mysterieuze doorgang

Gisteren las ik op de socials een bericht over het overlijden van een wijze, mystieke man uit de VS. Ik volg hem al een tijdje op het internet en heb via GAIA een aantal van zijn leringen ontvangen. Hoewel ik hem nooit persoonlijk heb ontmoet, voelde ik een diepe connectie met hem, een band die onbewust stilletjes was gegroeid in mijn ziel. Het nieuws raakte me daarom enorm, alsof een vergeten snaar begon te trillen.

Knoop in mijn buik

Ondanks dat ik inmiddels vertrouwd ben geraakt met het fenomeen dood en met het sterven, voelde ik de hele dag een onbestemde knoop in mijn buik. Misschien was dat de gehechtheid aan zijn menselijke vorm: zijn wijze woorden, zijn subtiele handgebaren, de manier waarop hij over het leven in al haar vormen vertelde. Zijn filmpjes blijven natuurlijk als echo’s in de digitale ruimte hangen, maar het lijkt alsof hij daar nu niet meer zo in aanwezig is en daarmee de boodschap een beetje minder echt.

Gehechtheid

Gehechtheden zijn merkwaardige dingen. We realiseren ons pas hoe sterk ze zijn wanneer ze plotseling vervagen: wanneer iets of iemand wegvalt, onze dagelijkse routines worden doorbroken en het vertrouwde plaatsmaakt voor het onbekende.

Dus, om de bal in mijn buik tegemoet te komen, liet ik mezelf gisteren een stukje meereizen door die deur van de dood, alsof we samen gingen. Hoe heeft hij het ervaren, vroeg ik me af? Was hetgeen hij onderwees slechts theorie, of waren het herinneringen die hem op zijn sterfbed hielpen los te laten?

Deze mini-reis was helend. In het meevoelen aan ‘de andere kant’, vervaagde de grens tussen het mens-zijn en het onstoffelijke. Het diepgewortelde besef van onze continuïteit en het oneindige (bewust)zijn, was weer terug.

 

De Dood, wat een mysterieuze doorgang
Afbeelding van Meir L via Pixabay

Wat is de dood echt?

Tja, de dood, wie is ze echt? Wat is haar rol in ons verhaal? Je zou haar kunnen zien als die mysterieuze doorgang naar ‘ze leefden nog oneindig lang en zielsgelukkig’, die slotzin die we zo goed uit sprookjes kennen. Alleen jammer dat we hebben afgeleerd in sprookjes te geloven. Liefs, Nynke

Kan thuiskomen zo pijnlijk zijn?

Thuis. Als het goed, fijn en veilig is, is thuis een haven, een rustpunt, een plek waar je verdediging ‘uit’ kan en je hele systeem tot rust kan komen. Ik realiseer me dat dat absoluut niet vanzelfsprekend is. Ons thuis vroeger was niet zo veilig en daarom niet een plek waar rust gemakkelijk indaalde. Mijn herinnering is er eentje van: altijd op mijn hoede zijn.

Het interne en externe thuis

Dat is het externe thuis: de fysieke plek, de mensen die het dichtste bij je staan (ouders, verzorgers, broers en zussen), eventuele huisdieren en planten, spulletjes, kleuren en geuren.

Maar ook het interne thuis, het thuiskomen bij jezelf, hoeft niet zo vanzelfsprekend te zijn. Is dat vaak ook niet. Hoe bewust ben je je bijvoorbeeld van een thuis in jezelf waar je landt en werkelijke rust vindt? Waar je je opent, als vanzelf verzacht en waar oordelen wegvallen?

Verder van huis

Het is een heerlijke plek om te zijn maar eentje die nog best wat voeten in de aarde kan hebben. Mijn ervaring is dat dat innerlijke thuis zich juist ook minder makkelijk laat openen naarmate je proces van het aankijken van oud zeer vordert. Hoe meer jouw open, vrije staat van zijn de belangrijkste wordt in je dag, hoe pijnlijker het lijkt te worden waardoor het net is alsof je alleen maar verder van huis raakt.

Niets is minder waar! Zoals Paulo Coelho zo prachtig omschrijft in zijn boek ‘De Alchemist’, is het naderen van je innerlijke thuis vaak in toenemende mate confronterend en kan het juist (in ieder geval voor een tijdje) alleen maar meer angsten oproepen.

Gewoon jezelf zijn

Als je eindelijk van binnenuit de toestemming voelt gewoon te willen zíjn in plaats van jezelf opleggen iemand te móeten zijn, lijkt het of je hele hebben en houden bloot komt te liggen. En poeh, dat kan zeer doen. En zo ontheemd voelen. Alsof alle grond onder je voeten wegzakt, alsof de maatschappij (wie dat dan ook zijn) je massaal afwijst en zelfs je vrienden opeens heel anders lijken dan je altijd dacht.

Gewoon jezelf zijn, is zo ongewoon geworden in de loop van de tijd, dat je lijkt te sterven van angst. De jij waarop je tot nog toe kon bouwen op een bepaalde manier, gaat, zo voel je, een zekere dood tegemoet. En wat daarvoor in de plaats mag komen, dat gewone zelf, is gek genoeg nog helemaal niet zo helder, hoe gewoon en dichtbij het ook is.

Sterven

Misschien is het wel heel heilzaam om je eens in te denken dat je aan het sterven bent en wat er op dat moment of in die fase nog echt toe doet. Wat wil er dan aan de oppervlakte komen en zich zonder angst laten zien? Als de dood toch onvermijdelijk is, wat is dan haar boodschap?

Kan thuiskomen zo pijnlijk zijn?

Afbeelding van R. E. Beck via Pixabay

Leef! het thuiskomen

Thuis, zo doodeenvoudig en toch vaak zo ingewikkeld. Gewikkeld in angsten en diepgewortelde weerstand om het leven los te laten. Het te laten gaan zoals het wil gaan. Maar het gaat, onherroepelijk gaat het leven haar goddelijke gang. Laat ik me er dan maar aan overgeven, zeggen we daarom allemaal, op enig moment. Leve en leef het thuiskomen, hoe pijnlijk ook!

Liefs van Nynke

PS: Hoe ervaar jij je thuis? Ben je veilig, in deze wereld, bij jezelf? Ben je hierin zoekende en lijkt het je fijn te verkennen hoe thuiskomen je rust kan geven, maak een afspraak met me voor een kennismakingsgesprek. Ik bied je een helende ruimte voor je vraag, je situatie, je verhaal en geef helderheid. Samen kijken en voelen we wat een fijne volgende stap voor je kan zijn.

 

 

 

Dood is leven

Wat merk jij op dit moment in je leven aan verandering? Begin je anders naar dingen te kijken? Reageer je op situaties zoals je dat eerder niet deed? Of ben je misschien onrustig? Vind je dingen niet meer leuk die je wel leuk vond en andersom?

Waar gaat je leven op dit moment eigenlijk over? Wat is je realiteit?

Misschien hoor je om je heen over mensen die de wereld mooier (willen) maken. Hoe zit dat bij jou? Heb je daar een klik mee? Niet perse met die mensen maar met de inhoud, het idee, het concept? En wat komt er dan naar boven wanneer je daaraan denkt? Hoe zou jouw vorm daarvoor zijn? Doe je iets met je handen, het milieu, de natuur, iets creatiefs, schrijf je, zing je, masseer je, kook je, vind je kinderen begeleiden geweldig…?

De wereld mooier maken was niet direct het doel van onze ouders. Nou ja, misschien voor een aantal van jullie ouders wel. Maar de meeste mensen die ik ken zijn groot geworden met het idee spullen en geld te verzamelen via een goede baan of eigen bedrijf, zich te verzekeren tegen van alles en nog wat, pensioen op te bouwen en regels te volgen, veel regels. En ja, het pad lopen van school/studie, verliefd worden, trouwen, kinderen en carrière is nog steeds de meest geleefde (!niet geliefde) bezigheid.

Maar een groeiende groep mensen stapt hieruit.

Een groeiende groep mensen voelt en beseft dat dit voorbeeld niet per definitie hét leven is. Ze beseft dat het leven veel meer kan inhouden dan dat. Dat er een sprankel in het leven kan zitten die zoveel energie geeft, dat alles mogelijk lijkt. Hoe werkt dat dan?

Het hoeft niet eens helder te zijn waar al die energie en inspiratie vandaan komen om ze te ervaren en als het ware te surfen op de golven van je leven. Maar ga je op zoek naar de bron ervan, bijvoorbeeld via meditatie, dan kom je uit bij iets dat veel verder rijkt dan alles wat je tot nu toe ‘het leven’ noemde. Heb je dat ook ervaren? Hoe beleef jij dat?

“Er is leven, er is leven na de dood”

Dit zong Freek de Jonge al in ‘97. Wanneer je stopt met leven op de automatische piloot, ervaar je dit. In plaats van wat moet en niet mag, zo hoort of beter niet kan, richt je je in elk bewust moment op wat er ín je gebeurt en in beweging wil komen in plaats van op zaken buiten jou. Je richt je bewust op dat waar je instant van geniet, blij van wordt en een ‘ja’ bij voelt.

De bron die maar niet leeg wil lopen

Dat is het leven waarbij je tapt uit een bron, ook jóuw bron, die maar niet leeg wil lopen. Die bron geeft onophoudelijk energie in plaats van dat iets je energie kost. En als gevolg daarvan realiseer je dingen die je wellicht nog helemaal niet hebt geassocieerd met jezelf. De meest ‘gekke’ realiteiten kunnen onderdeel van je leven worden, wanneer je de doodsheid en sleur achter je laat en stapt in alleen dát wat je voedt.

Het kan zijn dat je een bijzondere tocht gaat maken door de natuur. Of je staat ‘opeens’ ergens op een podium te zingen en stijgt boven jezelf uit, zoals ze dat zo mooi zeggen. En wie weet, blijk je een magnifieke bouwer van, laten we zeggen, muziekboxen, ‘toevallig’ ontdekt, omdat je werd ontslagen. Dát is leven na de dood!

Afscheid nemen…

De dood is alleen vaak wel een dingetje. Afscheid nemen doet pijn, zeggen we. In eerste instantie ervaren we dat ook meestal zo. Dus wat weggaat, stopt en overgaat in iets anders, vraagt de komende tijd misschien even schakelen. En dat kan onrust en verwarring met zich meebrengen. Maar het leven dat eruit voortkomt, is bevrijdend. Althans, wanneer je niet vast blijft houden aan het oude. Dat ervaar ik zelf. En velen met mij.

Je hoeft niet te wachten

Je hoeft echter niet te wachten op iets dat stopt, zoals je ontslag, een scheiding, of een andere confronterende situatie. Je kunt ‘de dood’ ook zelf pro-actief opzoeken en dus stoppen met die dingen waar geen inspiratie in zit. Dat is misschien even wennen maar het geeft een gevoel van helderheid, inzicht, kracht en vooral ook plezier en vrijheid.

Stel jezelf vragen als: “Waar word ik telkens erg blij van? Wat geeft me iedere dag of zelfs ieder moment energie? Waar word ik als het ware naartoe getrokken en is zo natuurlijk voor me?”

Daarmee heb je meteen helder wat eigenlijk niet (meer) stroomt in je leven. Je realiseert je dat je situaties en activiteiten in stand houdt, terwijl je ergens wel weet dat ze niet voedend zijn. En over voeding gesproken: ook daarin groeit je bewustzijn. Dat wat je eet (en drinkt), geeft je of kost je energie. Wat kies je?

Wat is je nieuwe realiteit?

Volg je antwoorden. En merk daadwerkelijk verandering in je realiteit. Ik ben heel benieuwd wat er in jou leven gebeurt door dit te doen. Ik ben heel benieuwd wat het (laten) sterven van situaties, gewoontes, dingen etc. je oplevert. Fijn als je dit met me deelt.

En natuurlijk ben je ook heel welkom om met me in gesprek te gaan over het proces zelf: over wat je eigenlijk wilt laten gaan en hoe je deze veranderingen kunt realiseren. Lukt het je niet om dingen los te laten terwijl het je wel aanspreekt en je ergens voelt dat het nodig is om vooruit te komen? Meld je aan voor een gratis Losmaaksessie op www.soultouching.nu/gratis/losmaaksessie/ (via skype). Live kan ook. Dan kost het een tientje.

 

Voor extra inspiratie: