Logo Soul Touching

vertrouwen

Heb je vertrouwen?

Er is veel rumoerigheid in de wereld. Misschien merk je zelf ook onrust in je lijf, intense moeheid of ander ongemak. Misschien hoor je om je heen de doemscenario’s, de groeiende onzekerheid, boosheid of angst.

Grote verandering

Het is natuurlijk niet de eerste keer dat de mensheid door een grote verandering beweegt. Toch wordt er door velen gesproken over een bijzondere fase in onze geschiedenis: een tijd waarin ons gewaarzijn een andere focus lijkt te kiezen: minder vanuit het hoofd, meer vanuit onderbuik en hart.

Ook wordt er gesproken over een diepgaande transformatie van ons DNA, en dus van ons als mens. Dat gebeurt niet zo vaak.

En hoe sta jij in dit alles?

Innerlijke kalmte

Kun je je innerlijke kalmte bewaren? Kun je vertragen, verstillen, verzachten? Heb je vertrouwen in wat de komende tijd zal brengen?

Alleen met een zekere mate van vertrouwen kunnen we ons laten meevoeren op de grote stroom van het bestaan. Een stroom die zoveel meer omvat dan alleen onze eigen veiligheid, controle of het ‘drooghouden van onze schaapjes’.

Wanneer vertrouwen ontbreekt, vernauwen we vaak. We schieten in vechten, vluchten of bevriezen zodra de chaos toeneemt. We grijpen ons vast aan het eerste wat enig houvast lijkt te bieden, terwijl dat niet altijd het meest wijze houvast is.

 

Heb je vertrouwen?

Afbeelding: maker onbekend

Waar zit jouw vertrouwen

Waar zit jouw vertrouwen eigenlijk in je lijf?
Waar ga je naartoe wanneer je vertrouwen in jezelf wilt voelen? Vertrouwen van binnenuit kunnen halen, voelt in deze tijd als een belangrijke sleutel, nu zoveel externe structuren hun houdbaarheid lijken te verliezen.

Misschien is het daarom zo wezenlijk om ons lichaam weer te leren verstaan. Niet alleen als iets dat ons draagt, maar als een intelligent kompas dat ons de weg wijst naar ons hart en onze ziel.

De taal van je lichaam

De taal van het lichaam is in wezen een taal van vertrouwen. Het lichaam wéét dat verandering onderdeel is van het leven en dat het meest wezenlijke altijd behouden blijft. Het lichaam is een levende deur naar onze oerwijsheid, naar de bron van leven zelf. Daar bestaat geen werkelijk wantrouwen. Daar is alleen beweging, schepping, waarin ook sterven en transformatie een natuurlijke plek hebben.

Praat met je lichaam, met je vertrouwen. Laat je meevoeren door de stroom. En merk hoe de hectiek om je heen zachter wordt zodra jouw focus verschuift van angst naar vertrouwen.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – laten we verkennen hoe jij jouw vertrouwen weer van binnenuit kunt vinden)

Zo wezenlijk, intimiteit

Deze week staat Gene Key 59, de sleutel van intimiteit, onder de zon. Voor mij een van de meest rakende. Want werkelijk, wat is er in een mensenleven wezenlijker dan intimiteit?

Niet de intimiteit die we vaak meteen associëren met seks, relaties of zelfs soms one night stands. Maar de intimiteit die je het gevoel geeft dat je samenvloeit met iets of iemand anders, dat je werkelijk ver-één-igt.

Is dat niet waar we, bewust of onbewust, altijd naar zoeken? Dat verlangen om thuis te komen in dat wat groter is dan onszelf?

Ware intimiteit

Ware intimiteit doet dat. Ze tilt je uit boven tijd en ruimte, zonder dat je kracht, energie of je oorspronkelijkheid verliest. Integendeel: zolang je jezelf weggeeft, kan echte intimiteit zich niet tonen. Intimiteit vraagt om gelijkwaardigheid, om elkaar te eren in kracht en ruimte. Zodra er een boven–onder-verhouding ontstaat, breekt de eenheid en neemt angst het over.

Echte intimiteit kan pas ontstaan wanneer je je veilig voelt en werkelijk ontspant. Wanneer je zo diep in jezelf durft af te dalen, dat je ontdekt: intimiteit ontstaat ín mij!

De ander of het andere waarmee je wilt samenvallen, kan je misschien over de drempel helpen, maar uiteindelijk ben jij het die zich laat zakken in je goddelijkheid, in het één-zijn met alles.

Het vraagt moed

En dat vraagt moed. Want hoe vaak leggen we ons verlangen naar onze goddelijkheid, bijvoorbeeld in de vorm van kracht, slimheid of zachtheid, niet bij de ander neer: de geliefde, de vriend, de meester, de zonsondergang. We verdwijnen liever in die ander, dan dat we werkelijk onze eigen essentie dragen. Maar echte éénwording ontstaat alleen wanneer jij jezelf daar durft te brengen.

Zo wezenlijk, intimiteit

Afbeelding van Nico Franz via Pixabay

De sleutel hier is goudeerlijkheid. Eerst met jezelf. Waar ontwijk je je naakte zelf? Waar projecteer je jouw ongemak op iets of iemand buiten je? Waar vermijd je te springen in de diepte van die transparantie?

Onze grootste angst

Onze grootste angst is volgens mij existentieel, zelfs groter dan onze angst voor de dood. Het ophouden te bestaan als deel van het geheel, als eigenheid. Geen mens meer zijn, ook geen ziel, geen lichtwezen. Volledig weg. En toch… precies daar, in die overgave, ligt de belofte. De intimiteit die geen einde kent.

Liefs, Nynke

PS: ervaar hoe je jezelf kunt vertrouwen in die diepte, precies daar waar jouw kracht ligt. Maak kennis met me en hoe ik werk: https://www.soultouching.nu/contact/

Telkens weer: vertrouwen

Het is vaak een hele klus. Zodra je je eenmaal opent voor het idee dat je niet alleen een fysiek mens bent, wordt het navigeren in balans en wijsheid er niet per se makkelijker op.

Gevoelig als je bent, registreer je ineens van alles: pijntjes, contractie, vermoeidheid… En dan zijn er die vreemde angsten, waarbij je geen idee hebt waar ze vandaan komen. Of een verlammende twijfel, alsof je aan de grond genageld staat en niet meer voor of achteruit lijkt te gaan in het leven.

Op zoek naar hulp

Navigeren als mens in ontwikkeling (en wie is dat níet) is intens. De meest logische reflex is dan: op zoek naar hulp. Een lichaamswerker, een coach, een medium of ‘gewone’ dokter: iemand die je uitkomst biedt. En ja, daar valt heus veel te halen. Ook de reguliere zorg kan verlichting bieden. Maar uiteindelijk moet elke beweging naar buiten, je weer terugbrengen naar binnen. Zolang je je eigen centrum niet betrekt, blijf je onrustig en zoekende.

Hoe keer ik naar binnen?

En dan komt vanzelf die volgende vraag: maar hóé keer ik naar binnen? Precies daar wordt het vaak diffuus. Want zelfs dát proces besteden we nog graag uit: aan een meditatie, een audio, een begeleide reis. En dat is helemaal prima. Laat het je meenemen. Laat het je openen. Laat je systeem wennen aan het idee dat ‘niet weten’ veilig is.

Telkens weer: vertrouwen

Afbeelding van Deborah Windham via Pixabay

Want dáár wil je uiteindelijk landen: in die stille plek waar je ademhaling je zachtjes wiegt en je moedeloosheid steeds meer lijkt op te lossen. Waar het verwoede denken stilvalt. Waar je je hoofd buigt voor iets groters: een intelligentie die eigenlijk heel vertrouwd aanvoelt.

Het wonder

En dan, midden in dat niet-weten, gebeurt het wonder. Het blijkt een doorgang, een portaal naar diep weten, dat er altijd al was. Niet meer vanuit je hoofd, maar van binnenuit, je zou het je ziel kunnen noemen. Een weten dat als vanzelf blijft bewegen, tot in het oneindige: van vertrouwen naar nieuw niet-weten, en weer terug in vertrouwen.

Vertrouwen, het zoekt niet. Het is. En het beweegt je te leven zonder te hoeven weten waar naartoe, steeds moeitelozer en meer in overgave, mee met de grote stroom. Liefs, Nynke

Alles heeft een plek

Je loopt je pad, ervaart je groei en daarmee voel je, als je oplet, je diepgewortelde levensdrang aanzwellen. Die pure kracht die er alleen maar op uit is om alles wat je bij je draagt aan gaven, aan kracht, aan licht én aan schaduw ten volle uit te spelen op het toneel van het leven.

Ahhh, wat een reis is het, jouw pad. Je zit in die trein en je reist hoe dan ook mee, telkens naar een volgend station. “You can check in any time you like, but you can never leave”, zoals The Eagles zo treffend zongen. Je kunt niet echt uitstappen, geen stappen overslaan van jouw reis terug naar de eenheid. Terwijl je ergens weet dat je die eenheid nooit werkelijk verlaten hebt en in die zin altijd thuis bent.

Jouw indrukken

Dus de vraag is telkens hoe je dat wat voelt als jouw reis, gadeslaat en wat je doet met alles wat er onderweg gebeurt. De vraag is steeds opnieuw hoe je alle indrukken een plek geeft. Want wat een indruk achterlaat, kan je indrukken en verzwaren maar het kan je ook vervullen en verlichten, wat er meestal voor zorgt dat je die vervulling wil uitdrukken waarmee je het toneel van het leven wat extra kleur geeft.

De keuze is telkens aan onszelf, aan jou, aan mij. Druk je jezelf ín of druk je jezelf úit? Laat je energie weglekken uit je dag door je slachtoffer te voelen van welke omstandigheid of persoon dan ook of injecteer je je levensenergie als een ware booster (ik weet het, besmette woorden maar ze dekken wel de lading) in alles wat je doet waarmee je ook anderen raakt en, al is het maar een tikkie, mee laat delen in jouw sprankeling.

Natuurlijk is het niet allemaal zwart-wit en het een óf het ander. Maar contrast helpt om de verschillende onderdelen te zien van wat ons leven heel en compleet maakt. En daarmee is het aan ons om door die onderdelen een rode draad te weven en vervuld ons verhaal én onze ogen te sluiten bij die laatste adem-tocht.

Jouw uitdrukking

Alle onderdelen in onze dagen hebben zin. Al die gebeurtenissen, al die indrukken, al die aanrakingen waar wij expressie aan geven, vormen samen de puzzel van wie we zijn, in dit leven op deze zielenreis en ten diepste als dat ene wat door alles ademt.

Welke plek krijgen de dingen in jouw dag, jouw week, jouw levensjaar? Hoe ga je om met die teleurstellende feedback op de klus die je zo mooi hebt geklaard? Hoe hanteer je applaus als het je toevalt? Hoe draag je verlies van hen die weggaan, voor even of voor eeuwig? Wat is je antwoord op een alles overrompelende liefde die zo plotseling je leven binnenwandelt?

Het is de plek die wij gebeurtenissen geven, die bepaalt op welke plek wij staan. Het zijn onze antwoorden in ieder moment in de dag, die ons leven kleuren en waarmee we onze plek innemen. Zelfs het meest schijnbaar onbelangrijke in je dag, nodigt je uit te antwoorden met vertrouwen, liefdevolheid en gratie óf vanuit verdediging, cynisme en argwaan. En natuurlijk zitten ook hier ontelbare antwoorden tussen.

Alles heeft een plek

Afbeelding van Pascal Laurent via Pixabay

Alles heeft een plek

Alles heeft een plek. En, nu de meeste vakanties weer ten einde zijn gekomen en we weer terug zijn op het honk, die plek die we thuis noemen, zullen routines van werk en school, vaak vrijwel ongemerkt, al snel weer onze dagen overnemen.
Daarom hier de uitnodiging van jouw ziel aan je dagelijkse mens zijn om bij stil te staan:

Welke plek geef ik aan alles in mijn dag?

Welke plek neem ik in door hoe ik dat doe?

Wat is de plek die het Leven mij wil geven? Die plek waar ik samenval met mijn grotere Zelf, waardoor ik ‘m niet meer hoef in te nemen maar ‘m gewoon ben.

Liefs, Nynke

PS: Neem jij jouw plek volledig in? Of houd je jezelf terug, niet wetend wat dat dan kan zijn. Ben je bang ernaast te zitten en blijf je voorzichtig waardoor je de volheid van je leven mist? Maak kennis met me, met hoe ik werk in een gratis Kennismakings-sessie. Samen kijken we naar wat je vertelt en scheppen helderheid. Ik laat je ervaren wat ik van vanuit die helderheid voor je kan betekenen.

Jouw begeleiding in bevrijding

Het is bijna bevrijdingsdag in Nederland. Wij kiezen vaak bijzondere momenten om ze vervolgens officieel vast te leggen en op die manier te herinneren, te herdenken, te her-voelen wat er was, wat er nu is en wat mogelijk gaat komen. En buiten die datum of dat moment ontslaan we onszelf meestal van de bijzonderheid van ieder moment en gaan op in de routines en gewoontes van het leven, waarin bijzonderheid vaak wordt overschreeuwd.

Maar ieder moment is immers bijzonder, omdat ieder moment er een is die uitnodigt onszelf te bevrijden van het idee dat we onvrij zijn. Er zit zoveel angst in ons, waarvan nog maar heel weinig mensen zich werkelijk hebben vrijgemaakt. En juist die angst is zo prachtig krachtig. Het is zo’n motor om op zoek te blijven naar vrijheid en wat dat dan is. Want ook dat gebeurt steeds meer: al die mensen die door de deken van angst, die we om ons heen hebben gewoven, heendringen. Alsof we steeds meer bevrijdingsgaten prikken in dat wat ons klein houdt, remt en doet terugzakken in een grijze massa van ingehouden leven.

Begeleiding in bevrijding

Afbeelding van Stux via Pixabay

Angst is in dit geval een paraplu-woord, een verzamelnaam voor alle remmingen die we als mens nog in ons dragen. Dus misschien ervaar je helemaal geen angst in je dag en toch… kun je zeggen dat je helemaal vrij bent? Heb je 100% vertrouwen in ieder moment dat het leven door je heen beweegt? Durf je blind te varen op waar dat leven je dan naartoe wil brengen?

Want daar zit ‘m de kneep, of de knoop (in je maag): het leven stuwt ons altijd linea recta naar de angst. Omdat dat als enige de deur opent naar haar wederhelft: de Liefde. Sterker nog: durven we in die angst te branden, dan blijkt dát het Liefdesvuur te zijn. Maar hoe dan, hoe doe ik dat? vraag je misschien.

Jouw begeleiding in bevrijding is uniek voor jou dus ik kan daar niet een eenduidig antwoord op geven dat helemaal recht doet aan jouw bijzondere proces. Maar wat je begeleiding volgens mij altijd mag bevatten is: engelengeduld, moed en doorzetting en heel veel zachtheid voor jezelf.

Engelengeduld is de sleutel om überhaupt gewaar te zijn van jezelf in je dag. Alleen met gewaarzijn ben je pas in staat de liefde in jezelf te ontsluiten en die te onderscheiden van alle momenten waarin de angst regeert. En alleen wanneer je jezelf met zachtheid benadert, kan er iets in je openen. Alles in ons verzet zich immers tegen die levensstroom die ons naar die grootste angsten wil hebben, diep diep in onze onderbuik. Maar met moed en doorzetting, dag in dag uit jezelf aankijkend in je energetische spiegel, beweeg je jezelf richting de onherroepelijk vrijheid. Want de stroom naar de angst is exact dat: de onherroepelijke stroom naar vrijheid.

En ook al lijken je angsten misschien een tijdje toe te nemen en oncontroleerbaarder te zijn (wat een heel goed teken is), je betrapt jezelf steeds vaker op zo’n moment van gelukzaligheid. Dan boor je even een gat in de grijze deken van het leven vanuit je hoofd. Steeds vaker voel je hoe er stiltes lijken te vallen in je denken en de angst weliswaar gevoeld wordt maar geen gevangenis meer is. En ja, geduld ís werkelijk een schone zaak in dit proces. Het gaat zoals het gaat en het duurt zolang het duurt (als het al stopt in dit leven). Maar één ding is zeker: jouw liefdevolle begeleiding, leidt je naar bevrijding, naar het plotselinge of meer geleidelijke besef dat alles Liefde is en alles Vrijheid al kun je het proces van bevrijding zelf, nooit overslaan.

Liefs, Nynke

PS: Herken je deze bewegingen in jezelf en lijkt het je fijn in gesprek te zijn over de begeleiding in jouw proces van bevrijding? Neem contact met me op voor een gratis kennismaking. Ik bied krachtige, liefdevolle helderheid in het optimaal begeleiden van jouw proces. Door jouw geduld te bekrachtigen, jouw liefde telkens weer uit te laten stijgen boven je angsten en je te blijven aanmoedigen nooit af te haken, laat ik je ervaren dat je komt waar je voelt te willen zijn.