Logo Soul Touching

vertrouwen

Hoe kom jij aan jouw inspiratie?

Inspiratie, wat is het eigenlijk? Bezieling en geestdrift onder andere, volgens het woordenboek. Dat is weinig concreet. Waar haal je het vandaan? Waar is je ziel? Waar bevindt zich je geest? En hoe kom je daarmee in gesprek?

Handleiding

Tegenwoordig is er een enorme hoeveelheid oefeningen, methodieken en hulpmiddelen die je beloven te helpen met je ziel of met je geest in contact te komen. Veel mensen hebben daar baat bij en raken inderdaad meer bezield bij wat ze doen. Maar in tegenstelling tot een handleiding voor het installeren van een apparaat, een softwareprogramma of het inelkaar zetten van een kast van IKEA, zijn de stappen naar die staat van Zijn waarin je je inspiratie ervaart, niet altijd even concreet en voor iedereen toepasbaar. Noch hebben ze bij alle mensen hetzelfde resultaat.

Zoek het zelf maar uit

Mijn ervaring is dat het verkrijgen van inspiratie heel persoonlijk is. Zoek het dus zelf maar uit, is eigenlijk de boodschap. Dat klinkt niet aardig maar het is heel aardig bedoeld. Want juist het toelaten van de openheid om de manier te vinden om jouw Zelf tot je te laten spreken, geeft je het vertrouwen dat je hier van nature toe in staat bent als je dat wilt. Bovendien geeft het je de kans om de meest makkelijke manier voor jou te vinden.

Hulp

Natuurlijk helpen dingen als meditatie, mindfulness of yoga om in ieder geval uit onze westerse, vaak hectische routines te breken. Misschien niet voor iedereen maar veel mensen komen daarmee in een andere staat van zijn en passen hun levensstijl daaraan aan. Ze realiseren zich opnieuw wat echt belangrijk voor ze is.

Mijn ervaring

Mijn ervaring is echter ook dat het onder de knie krijgen van een dergelijke techniek of methode, me ook bij mezelf vandaan trekt: ik ben bezig iets te leren dat van buiten komt. En dat zit me vaak in de weg. Of, wanneer ik dit groepsgewijs leer, kan een groepsenergie vertroebelend werken. Die geeft weliswaar veel kracht maar eenmaal uit de groep, is het soms dubbel zo lastig mijn eigen kracht weer te ervaren. Wat ik bovendien bij mezelf merk is een resultaatverwachting. Per methode of techniek worden er resultaten benoemd. Ik betrap mezelf erop daar dan naar te streven. Dát wil ik bereiken. Maar dat resultaat hoeft niet perse overeen te komen bij iedereen.

Hoe spreekt jouw inspiratie tot jou?

Dit kan leiden tot teleurstelling. En waar ik iets wil bereiken, bereik ik niets, tenminste geen inspiratie. Ik mís juist mijn eigen signalen en ga op die manier voorbij aan de roep van mijn ziel. Ik herken ‘m niet en kan niet waarderen wat ik eigenlijk allemaal gewaarword. Een belangrijke les die ik hierbij heb geleerd: ik doe niets fout en er is ook niets mis met me. Inspiratie is universeel en mens-eigen. Iedereen heeft het, is bezield en begeesterd. En inspiratie kan op vele manieren tot je spreken. De kunst is om het Zelf te herkennen.

Koester wat zo dichtbij is

Er zijn mensen die licht zien, zich licht voelen, wezens in hun nabijheid ervaren of stemmen in hun hoofd… Maar het kan ook op een manier die veel alledaagser lijkt: iets valt je op in de natuur, brittany-733324_1280een dier(tje) of een bijzondere plant of boom. Of een visser in, laten we zeggen, Alaska, die nog nooit van yoga of meditatie heeft gehoord, ervaart zijn Stem tijdens het vissen van iedere dag. Hoe dan ook, de ervaring is essentieel en waarachtig. Een kracht waardoor je in beweging komt.

Ieder mens, over de hele aardbol, is een geïnspireerd wezen. Iedereen laat dat bewust of onbewust op zijn of haar moment en manier toe en handelt ernaar. Hoe gewoon die handelingen ook zijn.

Koester wat zo eigen en dichtbij voor je is!

Dichtbij

Inspiratie voor dit blog, viel me in bij het beluisteren van een opname uit 2010 van een reading die ik kreeg in Stansted, bij het Arthur Findlay college for mediumship and healing. Wat ik daar probeerde te leren, ging totaal de mist in. En in deze reading hoorde ik opnieuw hoe ‘dichtbij’ mijn werk eigenlijk is: met mensen praten die hun levensweg bewandelen, hun plek in de wereld vormgeven en dat niet allemaal alleen willen doen. In die gesprekken hoef ik alleen maar mijn hart te openen. Want daardoor wordt een gesprek met een klant, een geïnspireerd gesprek. Die persoon spreekt hierdoor zijn of haar geestkracht aan, heelt oude pijn, verdriet of angst en ziet helder wat zijn of haar volgende stappen zijn.

Open hart

En laat ik nou gesprekken voeren vanuit mijn open hart, het aller-, allerfijnste vinden wat ik kan bedenken. Niet ik dat altijd even makkelijk vind, want er zijn zeker dingen in mijn leven om mijn hart voor te sluiten. Maar bij het horen van deze boodschap besefte ik weer hoe dichtbij inspiratie kan zijn. Hoe dichtbij het ook echt is. En hoe belangrijk het is om jouw eigen manier te vinden om je met jouw (bron van) inspiratie te verbinden. Dat is immers de enige wegwijzer in je leven die je echt bevrediging oplevert.

Een geïnspireerd gesprek voer ik heel graag met je.

De eerste 45 min krijg je sowieso van mij kado. Om te voelen, te ervaren, uit te proberen wat het jou brengt.Wat het je sowieso brengt is helderheid omdat je contact maakt met jouw in-spiratie, de weg naar binnen.
Heb je een vraag? Loop je ergens in vast? Wil je hierover met me in gesprek zijn? Vraag een gratis Losmaaksessie aan, dan neem ik zo spoedig mogelijk contact met je op.

Lieve groet van Nynke

De helende beroving

En opeens gebeurt het weer. Een beroving. Ik ben zo’n vier keer beroofd van mijn tas met inhoud. Eergisteren was het weer raak. Het was weer zo eentje waar ik absoluut niets van merkte. Deste groter mijn verbazing. Heel vervelend natuurlijk vanwege het gedoe met het blokkeren van pasjes en opeens niet kunnen bellen. En tegelijk: wat een helende ervaring, wat een inzichten, wat een uitbraak uit een sleur, die ik me niet eens bewust was.

Verlies en rouw-fases

Het waren de overbekende fases die ik in ijltempo doorliep. Eerst ontkenning: nee hoor, mijn tas is niet weg. Alsof mijn compleet lege fietstas geen boekdelen sprak. Maar in mijn ontkenning fiets ik de weg terug naar mijn logeeradres. Dit speelt in Amsterdam dus alleen al het idee een ‘verweesde’ handtas met inhoud keurig ‘per ongeluk’ langs de weg te zien staan, wachtend op mij, is vrij hilarisch.

De volgende fase bij mij was nog niet de boosheid maar het gevecht aangaan. Hup, actie: passen blokkeren, telefoon en OV-kaart ook en naar het politiebureau. Daar, tijdens de eindeloos durende sessie van aangifte doen (2,5 uur in totaal, had ik nou zo exceptioneel veel in mijn tas?) kwam de boosheid en, heel eerlijk, kwam dat af en toe een beetje naar buiten tegen de ambtenaar in dat eindeloze aangifte-proces. Excuses.

Dat daarna een echte depressie volgde, kan ik niet zeggen. Wel een nacht vol afwisselende golven van boosheid, angst, ongeloof en al een beetje aanvaarding.

Aanvaarding

De meest prille aanvaarding kwam eigenlijk in de vorm van inzichten: stel nou dat dit niet was gebeurd, dan was ik doorgegaan in het stramien van mijn planning. Dit is een bekend stramien want ik plan eigenlijk best veel, werd ik me bewust. Het klopt wel dat ik weinig moment in een soort ‘niks’ zit. En ik realiseerde me dat ik dat ‘niks’ eigenlijk niet toelaat. In plaats daarvan vul ik mijn dagen, weken en maanden met een zorgvuldige regie die zelfs korte ontspanningsmomenten ‘van niks’ ínplant in plaats van ze te laten ontstaan. Dodelijk als het gaat om het verkrijgen van inzichten, creativiteit en groei, wat juist vaak ontstaat uit het ‘niks’.

Inzicht

Dit alles flitste in mijn bijna slapeloze nacht voorbij. Uit mijn routine geknald, zag ik opeens in mijn geestesoog iemand die als een soort loonslaaf in dienst is van iets of iemand, strakke uren maakt en daar niet echt blij van word. Ook realiseerde ik mij hoe welkom de afwisseling was van het incident: de uitdaging om ‘het varkentje eens even te wassen’. Om alle regelding efficiënt (dat dan weer wel) uit te voeren. Het gaf me een boost van zelfvertrouwen. En dat ken ik ook wel van mezelf: als er echt stront aan de knikker is, dan blijf ik kalm, neem een gezonde afstand van de situatie die voorligt om helderheid te krijgen. En dan regel ik wat er geregeld moet worden. Ook vraag ik hulp waar dat nodig is en zorg ik dat de situatie weer stabiliseert. Niet alleen bij kleine incidenten zoals deze maar ook bij grote en zeer bedreigende. Ook die heb ik meegemaakt.

Beloning

Deze beroving kost me dus niet alleen maar brengt me ook. Zoals een groot inzicht als het gaat om de routine die me vasthoudt, bewustzijn dat ik te vertrouwen ben in heftige situaties en bovendien een hernieuwd perspectief op de vervangbaarheid van spullen. Ook spullen waar de meest dierbare herinneringen aanzitten. Het blijven spullen en met het doorlopen van de rouw-fases, ebt de gehechtheid weg. En daarmee ontstaat ook weer ruimte voor iets nieuws. Loslaten en overgave. Twee woorden die, zeker tegenwoordig, in coachingland vaak voorbijkomen en die me weer even hun betekenis hebben laten ervaren. Ook dat waardeer ik.

breakthrough-1526329-1280x960

Dankbaar

En last but not least is er dankbaarheid: het had veel erger gekund. Dat denk ik vaak als me iets overkomt. Het had veel erger gekund. En met deze dankbaarheid kom ik weer terug bij mijn vertrouwen. Ergens wordt er altijd goed voor me gezorgd. Komt alles op z’n pootjes terecht en keer ik altijd weer terug naar huis. Mijn fysieke thuis (van dat moment) maar zeker ook het thuis in mezelf. Want mijn pad is weliswaar grillig en diffuus, maar wanneer dankbaarheid en vertrouwen opduiken, ben ik thuis. Dan ervaar ik in dat moment dat me niets kan gebeuren.

Hoe ervaar jij thuiskomen of thuis zijn bij jezelf?

Wat doe je daarvoor of juist niet? Leuk als je dat hier met met wilt delen. Dank je wel.

Als je het fijn vindt om in gesprek te gaan als je het even niet meer weet en vastloopt, als je ’thuis’ kwijt bent op dit moment of om te sparren over jouw proces van thuiskomen, meld je aan voor een gratis Losmaaksessie van 45 min. Je krijgt helderheid, opluchting en ontspanning en je voelt een nieuwe focus om mee aan de slag te gaan. Ik spreek je heel graag. Groet van Nynke

Kees de Waard over authenticiteit

Deze keer spreek ik met Kees de Waard, sinds 1 januari 2007 Directeur van de Academie voor Leven en Werk. Vanuit zijn kijk op en ervaring met mensen en organisaties geeft hij aan:
“…als je een appel kunt doen op de creativiteit van mensen in hun privéleven, dan kunnen ze die energie proberen mee te nemen in hun werk. Mensen aan de top durven dit in de regel niet aan te moedigen omdat ze denken dat het onbeheersbaar wordt in de organisatie. En als ze de controle denken te verliezen, wordt het moeilijk. Ze zullen dus meer vertrouwen moeten krijgen.”
Kees heeft hiermee als manager in het bankwezen geexperimenteerd, door mensen te beoordelen op wat er gedaan moest worden en de kwaliteit daarvan. Verder was men vrij. Via tijdschrijven liet hij ze bewuster worden van het maken van keuzes en stellen van prioriteiten bij het indelen van hun werk.
“Ja, het werkte heel organisch. Binnen het door mij aangegeven kader gaf ik vrijheid en dat stimuleerde. En de controlebehoefte werd als het ware door de mensen zelf aangegeven. Ze gingen naar elkaar kijken en elkaar controleren…” Download kees_de_waard.doc