Logo Soul Touching

vertrouwen

In-gebed

Het gebed is niet meer zo ingebed in onze samenleving. In bepaalde streken van ons land vast nog wel maar veel mensen zijn inmiddels bereisd en hebben andere manieren leren kennen om zich te verhouden tot die diepgewortelde angst die in ieder van ons huist: de angst om niemand te zijn. Of de angst om niet iemand te zijn. En wie of wat ben je dan? Wat is dan je bestaansgrond hier?

Dit soort bestaans(recht)-vragen vinden vaak hun weg naar het gebed, een meditatieve of yoga-beoefening of welke andere vorm ook maar je voorkeur heeft.

Het simpele gebed

Hier breek ik een lans voor het gebed. Het is zo simpel en zo goed je eigen te maken. Zowel de inbedding in je dag als jouw authentiek gekozen woorden zijn heel laagdrempelig te realiseren. Je hoeft geen poses te beoefenen, geen teksten te reciteren en geen inwijding te ondergaan. Niet dat er ook maar iets mis zou zijn met welke van deze drie ook, maar het gebed is zo’n heerlijk makkelijk opstapje naar het hogere bewustzijn, zonder dat daar een lange ladder voor nodig is. Terwijl je tegelijkertijd dat hogere onmiddellijk toegang verschaft tot je dagelijkse realiteit.

Vroeger, als kind van niet echt christelijke ouders maar toch ondergebracht op een christelijke lagere school, kwam ik bij vriendinnetjes thuis waar men bad voor de maaltijd. Wat me altijd opviel, gevoelig als ik was, was dat niemand er echt met hart en ziel inzat, in dat gebed. Het was een routine, een herhaling van iets dat heiligheid zou moeten oproepen maar het niet deed. De kinderen aan tafel deden meestal iets ondeugends en de ouders probeerden bloedserieus het goede voorbeeld te geven. Alleen het inspireerde niet. Althans, zo ervoer ik het.

Dus dreef ik weg bij het gebed. Maar het is terug in mijn leven! En… nu zonder van buitenaf opgelegde regels. Sterker nog, het gebed heeft helemaal niets met ‘buiten’ te maken. Omdat er in feite niets buiten ons is. Alles ontspringt ín ons en het gebed kan voor mij dan ook alleen maar heilig zijn wanneer het uit mijn diepte naar boven komt. Daar waar niemand wat over te zeggen heeft en mijn ziel zo feilloos de weg wijst.

Dit maakt het zo simpel, zo krachtig en zo doeltreffend. Het enige dat nodig is, is een klein moment van afstemming om je buitenwereld even te verruilen voor je binnenwereld en te luisteren. Je sluit daarvoor het beste even je ogen, haalt een paar keer bewust en wat dieper adem en… de woorden die dan komen, zijn jouw gebed.

In-gebed

Afbeelding: MLeonAscimento via Pixabay

Kies je eigen woorden

Kies je eigen woorden voor dat wat groter is dan jouw mens zijn: God, Grote Geest, Moeder Gaia, Al wat Is, Lieve Jij… Het is allemaal treffend, wat uit jouw leegte komt. Daar kun je zonder meer op vertrouwen.
Voel hoe jij contact wilt maken met deze oerkrachten van de kosmos, waar je onontkoombaar onderdeel van bent.
En wat volgt is jouw hoogsteigen, hoogst intieme contactmoment mét die kosmos, met de Heiligheid van het Leven zelf.

Al is het één zin, een paar woorden, één woord (Help! bijvoorbeeld), het maakt niet uit. Maar misschien komt wel er een stroom op gang en volgt een gesprek dat je compleet verrast! Laat het komen, en laat het gaan. De kosmos (of God) luistert, zodra jíj werkelijk bereid bent te luisteren, in een klein (of groter) moment van stilte.

Wat levert dit me op?

En dan de hamvraag natuurlijk, voor de moderne Westerse mens die we zijn: wat levert dit me op? Ik kan daar natuurlijk geen antwoord op geven: het is tussen jou en God, tussen jou en de alwetende ‘jou’. Maar de vraag die ik je terug zou willen stellen is: heeft werkelijk luisteren je ooit níets opgeleverd?

Het gebed, jouw ongewone en toch alledaagse, meest fundamentele maar lichtdragende, zo intieme en doeltreffende gesprek, dat je zonder omwegen thuis brengt bij jouw reden van bestaan: gewoon maar de mens zijn die je nu voelt te willen zijn.

Liefs, Nynke

PS: loop je rond met vragen over jouw leven, wie je voelt te zijn of denkt te móeten zijn en zou je daarbij wel wat luisterkracht kunnen gebruiken? Wees welkom voor een kennismaking. In zo’n gesprek bied ik helderheid in je situatie en kijken we samen naar wat ik je zou kunnen bieden op je pad.

Alles zit al in je

Alles zit al in je op het moment dat je verwekt en later geboren wordt.

We zijn volmaakt in onze bedoeling vanaf het moment van conceptie en die perfectie verdwijnt niet. Het is een prachtige mix van ingrediënten. Die vormen zich tot iets wat je een plan zou kunnen noemen. Een plan van je ziel, gecodeerd in een soort van landkaart in je DNA.

We zijn spoorzoekers

En, eenmaal in dat lichaam en geboren op aarde, is het aan ons als mens om op pad te gaan. Om de aanwijzingen op de landkaart te volgen en de code van wie we in wezen zijn, te ontcijferen. We zijn reizigers, spoorzoekers, van jong tot oud, van wieg tot graf. En door de sporen te vinden, herinneren we ons weer die perfectie van voordat we als mens onze tocht hier begonnen.

Alles zit al in je

Afbeelding van StockSnap via Pixabay 

Het leuke van spoorzoekertje spelen, is dat het speels is. Als kind geniet je van de spanning van het vinden, in de volle overtuiging dat je het vindt. En wat dat ‘het’ ook is, in die spanning ervaar je al de verrukking en de vreugde die de vondst in je wakker zal maken. Je denkt er niet eens bij na dat het ook wel eens anders zou kunnen zijn en dat het vinden een drama kan worden omdat je niks vindt óf omdat wat je vindt, tegenvalt.
Als ouder geniet je op jouw beurt van de overgave en van het onvoorwaardelijke vertrouwen van het kind. Je wéét als ouder dat het goed komt. Of liever: al goed is. Je hebt immers zelf de sporen van het spel uitgezet, dit spel voor alle leeftijden.

Maar eenmaal volwassen…

Maar als volwassen mensen zien we niet meer wie het spoor heeft uitgezet. We herinneren ons niet meer dat we dat zélf zijn, vanuit een veel wijzer perspectief. Dit perspectief, vanuit onze ziel, is tijdens het opgroeien geleidelijk totaal naar de achtergrond verdwenen. Dat maakt het spel steeds zwaarder en uitzichtlozer. Ergens weten we dat er een spoor moet zijn dat leidt naar die vreugde en vervulling. Maar hoe dan, wat dan?

Slechts af en toe ervaren we een aanwijzing, iets dat lijkt op een spoor. We worden geraakt door iets prachtigs, in de natuur, of tijdens het luisteren naar muziek, het lezen van een boek, het spelen met een kind. Of we verdwijnen in een activiteit die zo vervullend is, dat we niet meer stilstaan bij wat we zoeken: we zijn gewoon thuis, aangekomen, gevonden.

Met enige regelmaat worden we ook geraakt in niet fijne dingen: een sterfgeval van een dierbare misschien. Of ons werk stopt terwijl we niets anders hebben. We maken een val en breken wat, waardoor we opeens hulp moet vragen voor alles. Iedereen maakt dit soort dingen mee en vrijwel iedereen komt vroeger of later tot de ontdekking dat de aanwijzingen die we zoeken eveneens híerin te vinden zijn, maar dan nét even anders. We leren dat er juist door deze nare ervaringen een wijsheid in ons groeit, die ons de weg wijst naar wie we zijn. Naar degene die het spoor heeft uitgezet. Inderdaad, onze ziel.

Van zoeken naar vinden

Op die momenten, in contact met onze puurheid, is het spel van het leven weer leuk, fascinerend, spannend en vervullend. De sporen die we herkennen brengen ons voor even thuis. Tot we het contact met onze ziel weer overschaduwen en opnieuw gaan zoeken. Dat wat gevonden is, blijkt nog niet genoeg en we ervaren een honger naar nieuwe sporen. ‘Dit kan toch niet alles zijn in mijn leven? Waarom ben ik dan niet gelukkig?’

Nee, het is niet alles. Er zijn oneindig veel sporen en het ont-dekken ervan kan tot in lengte van dagen duren. Maar er komt een moment dat we zo vaak een aanwijzing hebben gevonden of dat de aanwijzingen zo duidelijk zijn, dat we van het ene op het andere moment stoppen met zoeken. Opeens is daar die helderheid, dat ‘aha’-moment dat we zien dat, als we het willen, er in alles en iedereen op ieder moment in onze dag een spoortje van onszelf te ervaren is.

Weer genieten als het kind

Het spel kan zich dan weer in haar volle magie ontvouwen. We kunnen weer ongeremd genieten als het kind. Ditmaal heel bewust, in de overtuiging dat er altijd nieuwe spannende sporen komen en dat we ze niet hoeven te zoeken. We kunnen volledig in het spel opgaan, in overgave en vertrouwen. We zijn al thuis en doen een spel. We genieten van alle hints die we vinden in het leven, fijne en minder fijne. We wachten niet langer op díe ene aanwijzing. Die aanwijzing om onszelf thuis te voelen en helemaal bloot te geven opdat iedereen kan zien wie er in onze landkaart besloten ligt. We Leven! in de perfectie van ieder moment.

Alles zit al in ons…

Alles zit al in ons, van conceptie, tot geboorte tot de overgang in de dood. En het kind in ons is die expert-spoorzoeker, de genieter, de avonturier. Wat zegt het kind in jou over die vroege herinneringen? Wat wist je al te willen worden als jong kind? Waarover vertelde je je ouders dat ‘als ik groot ben dan…’? Het zijn juist die kind-verhalen die de hints geven voor vandaag de dag. Nog niet gekaderd door de lijstjes met beroepen die je later leert kennen, kookte je als kind al een supermix van je magische ingrediënten in de kookpot van je ziel. En je wist gewoon dat het klopte.

En werkelijk waar, het klopt perfect! Als je bestaande beroepenlijstjes en functieprofielen buiten beschouwing laat en heel eerlijk naar boven haalt wat jij doet wanneer je vervuld en gelukkig bent, dan is dat hetgene wat je als kind al wist te zijn. En dus ook wíe je wist te zijn. Probeer het maar.

Her-inner je, telkens opnieuw

Dus, mis je je vervulling en het gevoel ‘er’ te zijn, her-inner je dan… ga, telkens opnieuw, naar binnen en voel wat er opkomt. Had het iets met spreken te maken, iets met je handen bouwen, iets buiten of met kinderen, bomen, dieren? Wat zijn de sporen die je omhoog tovert? Kom thuis! Land erin en speel ermee. De vorm die past in onze huidige samenleving, vloeit daar logischerwijs uit voort.

Liefs, Nynke

PS: Ben jij op zoek naar jouw aanwijzingen? Heb je het gevoel te dwalen in een labyrint waar je niet uitkomt? Word het maar niet helder wat je te doen hebt in dit leven? Je bent welkom voor een gratis kennismakingsgesprek. Meld je aan op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/ Ik ontmoet je graag.

Het komt uit het niets

In een wekelijkse bijeenkomst via zoom, met mensen uit allerlei landen, beginnen we altijd met een check-in. Er is geen ‘voorzitter’ of een ander type groepsleider. Het is een platte club. Dus is die check-in er eentje waar het woord wordt genomen en niet zozeer gegeven. Meestal dient de eerste zich wel snel aan. En volgt daarop een tweede. Maar dan… doodse stilte. Er gebeurt niets, behalve dan in ieders hoofd, lichaam en gevoel, vermoed ik, wat niemand van elkaar weet. Heel spannend is dat.

Ik betrapte mezelf in het begin soms op gedachten als: jee, zo gaat die anderhalf uur wel erg snel voorbij. Kom op nou! Zonder zélf dan meteen het woord te nemen overigens: dat is de bange mens in mij die geen afwijzing waagt, noch de spanning van de stilte goed kan uithouden. Want wij mensen (maar misschien jij niet) vullen stiltes graag op, om maar het idee van controle te hebben.

Wie regelt dat toch?

Wanneer de stilte dan haar hoogtepunt bereikt, neemt de derde het woord. Opeens gaat de sneeuwbal rollen. En, hoe hoog het ‘talking stick-principe’ ook in het vaandel staat, (waarbij iedereen luistert en de spreker laten spreken tot hij/zij het woord teruglegt in de groep), als de sneeuwbal rolt, wil iedereen graag bijdragen en begint men elkaar soms bijna af te breken in de laatste zin. Een heel bijzonder proces. En ook grappig dat dit meestal hetzelfde ritme volgt. Wie regelt dat toch?

Durven we erop te vertrouwen?

Het niet-regelen is de sleutel in dit proces. Want op een hoger niveau, in energielagen van ons die we vaak nog niet zo goed kennen, is er zéker een bepaalde orde in dit schijnbaar ongeordende gebeuren. De kunst is te laten gebeuren wat er gebeurt vanuit die stilte, dat niet weten, waarbij wij alleen maar gehoor hoeven te geven aan dat duwtje af en toe, die subtiele ‘go’ vanuit die hogere/ijlere energie. Noem het een ingeving, of je intuïtie.

Het lijkt uit het niets te komen, dat duwtje. En wat we als het niets bestempelen, is natuurlijk… het alles: het universum, de verzameling universa, de kosmos, het alles wat bestaat, de bron. Daar komt het vandaan. Maar durven we daarop te vertrouwen?

Een knipoog naar het Licht

Mensen die lekker in hun vel zitten, beschrijven vaak een soort flow, waarin ze niks lijken te plannen en alles gewoon gebeurt, vaak tot hun grote verrassing. Zo sprak ik een fotograaf die een gratis fotosessie aanbood. In ruil bood ik een gratis Soul Plan reading aan waarop hij zei: “Het klinkt heel interessant wat je vertelt maar volgens mij leef ik mijn Soul Plan al. Ik wist niet dat ik fotograaf wilde worden en ik ben het. Ik wist ook niet dat ik een boek ging schrijven maar ik heb het wel gedaan. Alles komt naar me toe in het leven en het gebeurt gewoon.” Ik kon alleen maar ‘ja’ knikken. Juist je zielsplan ontvouwt zich het liefst zónder bewuste planning. Zijn boek draagt vast niet voor niets de titel ‘Een knipoog naar het Licht’*. Al zal hij mijn interpretatie ervan niet delen vermoed ik, na een vluchtige kijk op zijn website. (*https://www.daklu.nl/)

Uit het niets

In mijn eigen leventje komt er geregeld iets uit het niets: een belletje of bericht van iemand (waaraan ik vaak wel even zat te denken), dit huis waarin ik nu woon, een aanbod om me ergens mee te helpen bijvoorbeeld. Maar, het meest wonderlijke vind ik dat mijn klanten ook uit het niets komen. Businesscoaches werden gek van mijn weigering hun strategie te volgen. En ik werd gek van hun vasthoudendheid áán die strategie. Toch wilde mijn bange ik ze betalen omdat ze dacht dat strategie zou leiden naar financiële rust. Maar, mijn rust, financieel of anderszins, komt uit dat grote niets weet ik nu. Want daar komt exact vandaan wat ik nodig heb! Dus mijn wanhopige uitleg aan die businesscoaches over hoe een strategie me beknelde in wat ik wilde, sneed echt wel hout en was niet pure koppigheid. Alleen begreep ik dat dus pas veel later.

Uit het nietsAfbeelding van Munruthel via Pixabay 

De stilte

Punt is dat het Niets niet luistert naar die uitspraak: “Ik wil… Ik wil…!” Niet van mij, niet van jou, van niemand. Dat is de taal van de bange mens, die zoekt naar zekerheid. En een bang mens kan, vice versa, de taal van het niets niet verstaan. Gevolg: totale miscommunicatie! Tot het moment dat de bange mens het opgeeft om de eigen wil op te leggen, al is het maar voor een paar minuten, misschien zelfs maar een paar seconden. De bange mens wordt stil in het niet meer weten.

En in die stilte is daar… het Niets, opeens, uit het niets. Prachtig! Daarin komt een gesprek op gang, tussen de bange mens en het Niets. Een voelend, wetend gesprek, zonder woorden. De bange mens heeft opeens geen angst meer. Die is verdwenen… in het Niets. Waar dus niet alleen dingen uitkomen maar kennelijk ook dingen in verdwijnen. De bange mens is een heldere mens geworden (voor hoelang het duurt natuurlijk). Helder, in rust, vredig en heel wakker, alert, luisterend en ontvangend, hoe subtiel het signaal ook is. En uit het grote Niets komt Alles. Alles wat de mens op dat moment nodig heeft.

Het alles

Hoe meer contact met het grote Niets, hoe meer alles komt. En dat is niet zo verwonderlijk omdat die diepe stilte in jezelf, hetzelfde Niets is. Dat veld van al het weten, van de verbinding met alles en iedereen. Dat bevindt zich precies daar: in ons! En vanuit die verbinding, komt alles, via een eigen subtiele taal: de taal van de afstemming noem ik het, van het willen luisteren en hóren in de stilte. De taal van het voelen trillen in je lijf bijvoorbeeld, van warmte of kou ervaren, wat we leren te vertalen naar een ‘ja’ of een ‘nee’ of de taal van een hart dat volstroomt. Op die manier ‘bestellen’ we Alles wat we willen, uit het grote Niets.

Maarrrr, bestellingen onder druk van de angst van de bange mens, pakken heel anders uit, komen niet aan of worden retour gezonden met ‘error 404’ (of welke code dan ook).

Super spannend

Wanneer je in jezelf de regeldruk ervaart, de drang om een situatie te controleren of ervan weg te lopen, probeer dan de volgende keer eens of je Niets kunt doen en de stilte daarvan kunt ervaren. Super spannend is dat in het begin: in een vergadering, met een nieuwe date, met je partner misschien ook of je ouders. De stilte die valt, kan zulk ongemak oproepen in jezelf, dat ‘ie niet goed is uit te houden. Probeer het dan júist uit te houden. Laat ontstaan wat uit het Niets komt. En ervaar de opluchting dat je bent gebleven en kon zijn met wat er was. Ervaar de prachtige orde in wat wij chaos noemen. Een orde die zorgt voor het ontvouwen van de dingen van het leven, zoals we dat zelf niet kunnen bedenken, als bange mens. We hebben die zorg als kléin mensje immers ook nooit geleerd.

De verbinding die we allemaal hebben

Uit het nietsAfbeelding van Terry McGraw via Pixabay

Dus de volgende keer dat je jezelf of iemand anders hoort zeggen: ‘het kwam uit het niets’, dan weet je: het kwam uit het alles wat er is en dus door de verbinding die je met dat alles en iedereen hebt. De verbinding die we allemaal hebben, dus ook met elkaar.

Liefs, Nynke

PS: Wil jij de stilte in jezelf steeds meer ervaren? Wil je de spanning leren uithouden en je antwoorden van daaruit laten komen? Maak kennis met mij en hoe ik werk in een gratis kennismakingsgesprek. Heb je vragen? Mail me op info@soultouching.nu

 

Head first!

Dit is niet direct een verwijzing naar de Engelse uitdrukking ‘headfirst’, die ‘voorover’ maar ook: ‘halsoverkop’, ‘ondoordacht snel’ en ‘impulsief’ betekent.

Eigenlijk bedoel ik hier meer juist het omgekeerde van impulsief. Het is namelijk een verwijzing naar de manier waarop de meeste kinderen ter wereld komen. De meeste, maar ik niet! Diep geschrokken door mijn eerste ervaringen in dat lijfje in de baarmoeder, lag mijn hoofdje juist níet vooraan en is het een hele klus geworden om me levend uit mijn moeders buik te krijgen.

Ik wil deze titel dus graag gebruiken omdat het thema waar het voor mij naar verwijst, me raakt. Het staat centraal in mijn leven en… misschien ook wel ergens in dat van jou.

Duik je erin of tast je af?

Stel je eens een situatie voor die je een beetje spannend vindt. Al is het in eerste instantie zoiets simpels als: je eerste duik in de nog ijskoude zee op een warme voorjaarsdag. Het fijne van een ondiepe zee die op het strand landt, kan zijn dat je er meestal juist niet voorover in kunt duiken. Je hebt dus alle ruimte om eerst met je voeten en je handen te voelen, te tasten of je zult gaan of niet. Voetje voor voetje wen je aan de temperatuur en het idee je helemaal onder te dompelen. Maar ook in een zwembad, gaan veel mensen niet headfirst, meteen vooroverduikend, het water in maar voelen ze even van tevoren of nemen eerst een douche om te wennen aan het nat.

Een ander voorbeeld, wat abstracter, is een nieuwe relatie. Natuurlijk zijn er zat voorbeelden waar mensen headfirst een relatie induiken. (Al strandt zo’n relatie ook vaak weer na niet al te lange tijd omdat de match toch tegen blijkt te vallen.) Maar de meeste mensen tasten eerst af. Ze willen meer leren kennen van iemand voor ze zich helemaal geven en doen dat stap voor stap of meer schuifelend, voetje voor voetje.

Headfirst verwijst naar het ergens induiken zonder je hoofd eerst van alles te laten verwerken van wat de andere sensoren in je lijf je voor signalen geven. Je gáát gewoon, stoer bijna, of misschien ook wel roekeloos. Geen reflectie, geen second thoughts, gáán en je ziet wel wat ervan komt.

De manier van het ongeboren kind

Head first

De manier waarop de meeste kinderen worden geboren, is ook met het hoofdje eerst, maar de houding is anders. Waar voorover duikend betekent dat je als het ware recht op je ‘doel’ afgaat, doet die kleine, nog zo kwetsbare baby, iets heel anders: het gaat wel met het hoofdje eerst, maar áchterover. Dúbbel zo spannend, zou je kunnen zeggen. Want je kunt noch recht vooruit kijken naar waar je naartoe gaat nóch kun je met je voeten of handen aftasten, bijsturen of aan de rem trekken. Je hebt dus te vertrouwen dat je ergens terechtkomt waar je wordt opgevangen. Liefst nog liefdevol ook.

En maar al te vaak gebeurt dat niet, weten we. Maar al te vaak komt een pasgeboren baby terecht in een situatie vol stress, angst en kwetsbaarheid. Denk maar aan alle oorlogssituaties waar kinderen worden geboren, ongewenste zwangerschappen of gezinnen in lastige omstandigheden (armoede, scheiding, alcohol- of ander misbruik). Toch laten ‘nieuwe’ kindjes zich meestal in die houding van vertrouwen en overgave zakken in hun nieuwe omgeving, hun nieuwe woonplek.

Niet mijn manier

Maar ik niet. No way dat ik er vertrouwen in had. Mijn voeten stevig naar beneden geplant, alsof ik heel duidelijk mijn verzet wilde tonen, en mijn hoofd in de richting van ‘terug de kosmos in’, was ik helemaal niet van plan te kómen, maar te gaan.

Feet first

Openheid en vertrouwen

Het is iets prachtigs dat ‘nieuwe’ kinderen van nature zo vol zijn van vertrouwen dat ze zich met hun hoofdje voorop, áchterover, durven te laten zakken in een compleet nieuwe setting. Dat vraagt een enorme openheid en inderdaad een wereld aan vertrouwen. Dit zijn allebei aspecten die enorm uitdagend zijn, ook in onze ‘moderne’ wereld. Zo uitdagend, dat we ze eigenlijk al snel verliezen als opgroeiende kinderen op onze aardse reis. Hoe ouder we worden, hoe meer we dat basisvertrouwen loslaten door alle, vaak pijnlijke, ervaringen die we opdoen. En dus sluiten we onszelf meer en meer.

Zo leren we onszelf, bij alle nieuwe ervaringen op onze aardse reis, steeds meer aan om óf voorzichtig af te tasten en onszelf voor te bereiden op eventueel gevaar óf headfirst maar gewoon ergens in te duiken en op die manier onze angsten hanteren. Maar, dat mooie oervertrouwen en die volledige overgave blijven wel ergens in ons aanwezig als onze natuurlijke staat van zijn. Ze blijven ons roepen. En, als we ook maar een beetje bewust zijn van onszelf (of zelfs ook geheel onbewust), ‘horen’ we ze ook. Op dat moment her-inneren we ons hoe fijn het is om zo open en vrij ergens in te gaan.

Hervinden van je oervertrouwen

Vanuit die herinnering blijven we net zolang, stap voor stap, voetje voor voetje proberen, tot we het ankerpunt weer in onszelf ervaren. Dat ankerpunt in het gebied van de navel, waardoor we vóór onze geboorte zo verbonden waren met de ons aangewezen bron van voedsel en veiligheid: onze moeder.
En we nemen een besluit: een besluit om ons, in ons leven als volwassen mens, opnieuw achterover te laten zakken. Omdat we op dat moment (weer) weten dat wat er ook gebeurt, we gezekerd zijn. Niet meer met de fysieke navelstreng maar met dat energetische ‘lijntje’ van onze thuisbasis: de bron, de eenheid, het ‘alles wat is’, ons bewuste Zijn.

Kinderen die op het moment van hun geboorte ‘feet first’ liggen, zoals ik, hebben hun basisvertrouwen eigenlijk al voor de geboorte heel diep weggestopt. Soms (en ik denk tegenwoordig steeds vaker) krijgen ze voldoende tijd en ruimte om uit eigen beweging of met wat hulp óm te draaien en alsnog te ‘besluiten’ zich achterover, met hun hoofdje voorop, uit de baarmoeder te laten zakken. Maar in veel gevallen zal dat te risicovol zijn, omdat het kindje dreigt te overlijden, zoals in mijn geval, toen mijn adem al was gestokt.

Een moment van pauze als handreiking aan jezelf

Hoe dan ook, het is nooit te laat om je basisvertrouwen te hervinden en nieuwe ervaringen de oude te laten overschrijven. Je kunt jezelf, in al die situaties waar je angst, twijfel of te grote onzekerheid ervaart, een fijne en veilige geboorte toestaan, metaforisch dan. Met andere woorden: je kunt jezelf in al dat soort (niet levensbedreigende) situaties even de tijd geven om na te gaan: mag ik van mezelf eerst even aftasten en afstemmen wat ik eigenlijk wil en waar ik nu klaar voor ben? Zo’n moment hoeft niet perse lang te duren. Het gaat meer om de handreiking die je naar jezelf doet: dat het ok is om in te checken waar je zit en wat je nodig hebt om je veilig en zelfverzekerd te voelen.

Een moment van pauze, totdat je weer vanuit je midden, je ankerpunt, het oervertrouwen hebt hervonden. Dan kun je je vol overgave in het nieuwe laten zakken, zonder jezelf te overschreeuwen waardoor je halsoverkop ergens induikt. Ook hoef je jezelf dan niet op de handrem te zetten en dingen te ontzeggen.

Liefs van Nynke

PS: Ervaar je een behoefte om de afstemming in en met jezelf te ervaren en te voelen hoe je je ankerpunt weer herkent? Je bent heel welkom voor een gratis kennismaking om daar in te gaan. Het geeft je helderheid en dat gevoel van: oh ja, dit is thuis. Je kunt je aanmelden op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/

 

 

Je doet het goed – beter dan je denkt!

Als je dit leest, dan is dat misschien omdat je me ergens van kent of omdat je getriggerd bent door de titel of door mijn profiel. Maar zeker is dat er energetisch iets in jou wordt aangeraakt. Alles is energie. Misschien is het inmiddels een afgezaagd statement voor je, maar we kunnen er gewoonweg niet omheen. Dus als je dit leest, dan resoneer je op de een of andere manier met mijn energie en met het verfijnde waarnemen van energie. En ben je vrijwel zeker erg sensitief. Het is dan ook heel waarschijnlijk dat je door periodes bent gegaan van grote onzekerheid en twijfel, van zoeken en het gevoel er alleen voor te staan. En die periodes zijn bij veel mensen nog niet voorbij.

Dat wás je wereld

In heel rap tempo verandert de energie. Alle energie. De energie die wij zijn, die om ons heen is, waaruit wij tappen en die wij teruggeven. Het is allemaal uiteindelijk één en dezelfde energie. In vele schakeringen, in vele smaken, in vele kleuren. Deze snelle verandering vindt dus ook in ons plaats, in hoe we ons voelen en wat we denken. Vond je 5-10 jaar geleden nog een vorm van houvast in je gezin, je baan, je relatie etc. (of je dat nou een fijn houvast vond of niet) waardoor je even op adem kon komen op je zoektocht, dat houvast brokkelt steeds meer af of blijkt plotsklaps verdwenen. Waar je voorheen nog het besef had: oh ja, dit is dé wereld, dit zijn de mensen in míjn wereld en zo werken de dingen, lijkt dat steeds minder aan de orde.

Want die orde zélf is aan het schuiven. Het lijkt meer op een wanorde. Alsof je als een drenkeling in een oceaan drijft, vastgeklampt aan een stuk hout, wat dan opeens verbrokkelt. Je moet dan zelf weer gaan zwemmen, op zoek naar een nieuw stuk hout om even bij op adem te komen. Zo is het nu een beetje.

Zwemmen naar de kust

Het zelf zwemmen is wel nodig. Je beseft dat. Niet alleen om even ergens houvast te vinden maar ook om weer écht vaste grond onder je voeten te krijgen. Je hebt zelf wat te doen. Maar wat dan? En waar zwem je naartoe dan? Hoe lang duurt dat zwemmen en red je dat wel? Je wilt de kustlijn zien. Je wilt kunnen plannen en uit kunnen rekenen hoe lang je nog nodig hebt zodat je tegen jezelf kunt zeggen: ok, dit houd ik wel vol. Dit lukt me wel.

Jij schept je nieuwe wereld

Maar zo werkt het niet. Die kustlijn is er niet. Die kustlijn ga je al zwemmende zelf aan je horizon creëren. Eerst met je verbeelding. Je richt je aandacht naar binnen en voelt in jezelf, in je energie. Naarmate je het vaker doet, herken je wat echt jou eigen is. Wat zonder twijfel jou is. En daarmee schep je het beeld van die kustlijn, je nieuwe ‘land’. Daar waar je wilt zijn. Maar ook de persoon die je dan bent.

Het nieuwe kan heel tastbaar zijn: een nieuwe woonplek, je lichaam dat verandert, een nieuwe baan of de start van een eigen bedrijf. Of het is minder tastbaar en meer waarneembaar voor jezelf in hoe je in je vel zit.

Hoe dan ook, elke afstemming met jezelf maakt die nieuwe kustlijn concreter. Hij gaat je trekken en je zwemt weer door, steeds krachtiger en meer gefocust.

De enorme verandering

Heel in het kort gaan we op zo’n soort manier door deze grote verandering die nu plaatsvindt. Waarin we leren onszelf heel bewust af te stemmen op een ontastbare wereld van energie, waarvan we ergens wisten dat ‘ie bestond maar voor het gemak er maar niet teveel ruimte aan gaven. Want wat moet je met iets dat je niet kunt zien, kunt pakken of kunt controleren? En toch, die ontastbare wereld, zo wordt steeds sneller duidelijk, heeft een enorme impact op wie we zijn en alles wat deel uitmaakt van onze realiteit. Een impact die vele malen groter is dan dat waaraan we zo gewend zijn. Dat wat tastbaar en controleerbaar is.

De enorme overgang naar het leren te vertrouwen op die ontastbare wereld van energie als grootste speler in je leven, dat is als het zwemmen in die oceaan. Het oude houvast, de tastbare wereld die je dacht onder controle te hebben, heb je achter je gelaten. De nieuwe wereld, jouw nieuwe wereld, ben je al zwemmende vorm aan het geven. En hoe meer je intapt op die ontastbare wereld in jezelf, deste meer je merkt dat je er contact mee kunt maken en dat je ook antwoorden krijgt op de vragen en twijfels die in je leven. Daarmee wordt die wereld van energie, die in jezelf begint, een wereld van antwoorden en ingevingen. En met antwoorden en ingevingen kun concreet iets nieuws manifesteren. Zo scheppen we een nieuwe wereld van binnen naar buiten in plaats van andersom.

Vertrouwen en doorgaan

Het is als de stukken hout die je telkens weer op de juiste momenten blijkt te vinden terwijl je zwemt: je leert te vertrouwen op het proces van je interne afstemming en de focus die van daaruit ontstaat. Je voelt de kracht om door te blijven zwemmen en ziet hoe de stukken hout als vanzelf naar je toe komen op de moeilijke momenten dat je wilt rusten of op wilt geven. En de kust komt dichterbij. Alsmaar dichterbij. Af en toe ervaar je, al zwemmende, dat je eigenlijk al vaste grond onder je voeten voelt. Je zwemt nog steeds maar die nieuwe grond onder je voeten voel je heel duidelijk. Het zwemmen wordt daardoor makkelijker. De oceaan lijkt steeds meer een ondiep stuk zee langs een strand, waar je in kunt duiken wanneer je wilt.

En die horizon? Die blijft gewoon de horizon. Nieuwe dromen blijven komen, maar in jou groeit het besef dat je vanuit jouw energiewereld altijd precies kunt scheppen wat je bij je past. Je voelt je stevig en vertrouwt op jouw oceaan aan mogelijkheden.

Je doet het goed

Je doet het goed. Weet dat. Er is geen perfecte route naar die nieuwe kustlijn. Er is geen perfecte kustlijn. Het is jouw creatie, jouw energie op basis van jouw manier van voelen en kijken naar de dingen. Het enige dat werkelijk belangrijk is, is dat je vierkant achter jezelf blijft staan in dit proces, bij iedere stap. Ook bij angsten en twijfels. Ook wanneer de wereld tegen je lijkt te zijn en jouw angsten aan je terugspiegelt. Ook dan doe je het goed. Sluit jezelf hiermee in je hart. Dat geeft rust. En waar rust is, krijg je overzicht. En overzicht geeft helderheid. Je kunt dit niet fout doen. Bewust zíjn en jezelf in je hart sluiten, meer heb je in feite niet te doen.

Liefs van Nynke

PS: Ervaar je jezelf middenin die oceaan, dobberend zonder focus? Meld je hier aan voor een kennismaking per telefoon/zoom. Ik geef helderheid in waar je zit. En samen kijken we naar wat je nu verder brengt. Welkom.