Logo Soul Touching

ziel

De wond

Als jonge kinderen woonden we een tijd in een groot huis met een enorme tuin. Ons eigen walhalla waarin we onze werelden konden bouwen en onze avonturen konden beleven, waarin we één konden zijn met de natuur. Zo ving mijn broer vaak salamanders, hagedisjes en kikkers die hij dan op z’n hand liet kruipen (als ze dat toelieten) en in bad stopte. Het was in die momenten dat we de voor ons magische gave van de hagedis ontdekten: het loslaten van z’n staart wanneer hij zich bedreigd voelde, waarmee hij kon ontkomen aan ons gevaarlijke mensjes. Deze metafoor kwam opeens omhoog bij het mijmeren over de menselijke wond.

Wij zijn ons, naarmate bewustzijn dieper indaalde in de vorm, in toenemende mate angstig en bedreigd gaan voelen en ons telkens meer af gaan scheiden van die altijd aanwezige bewustzijnsstroom. Alsof we onze staart loslieten, verbraken we onze verbinding met dit allesomvattende bestaansbeginsel en daarmee met onsZelf. Dat leek ons eerste instantie veiligheid te bieden door ons acuut vrij te kunnen maken bij een teken van gevaar. De hagedis kan immers zonder staart snel maken dat ‘ie wegkomt en een goed heenkomen zoeken. Echter, deze primaire manier van overleven heeft ons ook tot vechters, vluchters en overlevers doen ontwikkelen, nog slechts in verbinding met de instinctieve drift tot voortbestaan.

Maar net zoals bij de hagedis de staart heel natuurlijk weer teruggroeit, is er ook bij ons een heel natuurlijkheid proces gaande wat ons opnieuw gewaar laat zijn van die nooit stoppende levensstroom die door ons heen beweegt. De stroom die alles wat bestaat verbindt. Dit proces is zich volop aan het voltrekken in een steeds sneller groeiende groep mensen. Daar waar we ons lijntje met het grotere geheel hebben losgelaten, waardoor we het gevoel hadden meer vrijheid te hebben om te kunnen overleven, precies daar, ervaren we een gapende wond. En het is dan ook precies daar, ín die wond, waar we onze liefdevolle aandacht nu hebben te brengen om dat lijntje weer te laten groeien en ons opnieuw te verbinden met de kern van alle leven en dus met de kern van onszelf.

Onze wond ís onze kern. Het is die ontkoppeling van het leven via schuld, schaamte, ontkenning, onderdrukking of afwijzing. En hierin ligt onze roeping verscholen. Op dit moment in de tijd worden we teruggeroepen om deze roeping volmondig vorm te geven. Een natuurlijk proces, zoals bij de hagedis waar wij, geleid door gedachten en emoties, alles aan zullen doen om het te ontlopen en de pijn en angst van onze wond te mijden.

De wond

Afbeelding van CDD20 via Pixabay

 

De her-een-iging met je kern, betekent je wond doorgronden. Dit is een niet te beredeneren en dus niet met je verstand te fixen proces. Het gaat ook niet over het in goede banen leiden van je emoties. Het gaat over een ver-wond-eering, over het eren van de hele geschiedenis van de wond van de mensheid, van de ‘afgescheiden’ mens die door jou heen gevoeld wil worden. Iedereen heeft hierin een aandeel. En iedereen is hierin een held. Het enige dat het vraagt (en dat is een stap) is dat het leven weer natuurlijkerwijs door je heen mag stromen, door je open wond, je open hart, je open-heid.

PS: Ervaar jij dat je iets je nog tegenhoudt? Of omgekeerd, dat je wordt geroepen naar jouw kern? In een Gene Keys sessie krijg je daar helderheid in word je roeping in je wakker. Meld je aan via https://www.soultouching.nu/aanbod/gene-keys-jouw-genetische-sleutels/ (of stuur een mail: info@soultouching.nu)

Angst, de perfecte raadgever

Er is niets bekender in onze wereld dan angst. Juist in deze tijd, waarin het weer ontvlamt, raakt het ons intens. Maar is het er eigenlijk ooit níet geweest? Is er ooit een tijd geweest zonder angst of hebben we de angst in onszelf zo goed weten te bedekken dat we lange tijd konden doen alsof het er na de laatste grote oorlogen bij ons, niet was? Een retorische vraag, ik weet het. Maar toch, zeker nu eentje om eens bij stil te staan: wat is nu werkelijk zo nieuw aan de situatie van vandaag de dag? Is het misschien dat angst eindelijk gehoord en gezien gaat worden en de aandacht krijgt die het in feite verdient.

Een raar fenomeen

Wij mensen zijn een raar fenomeen, wanneer je ons helemaal afpelt tot wat we in essentie zijn: bewustzijn als scheppende kracht in een hele tijdelijke vorm. En in die vorm lijkt dat bewustzijn zo ver naar de achtergrond gedreven en overschaduwd, dat we hulpeloos en hopeloos de aandacht hebben gericht op het proberen te redden van ons vege lijf. Terwijl de scheppende kracht in ons tot veel meer in staat is en ons dat ook steeds meer laat weten.

Angst voor jouw dood

En daar komt angst als perfecte raadgever om de hoek kijken. Onze diepste angst (een van de vele vormen van de angst voor de dood) onder ogen komen, is de enige toegangsdeur om onze diepste gave te kunnen gaan leven en onszelf volkomen uniek en scheppend uit te drukken in de wereld. Alleen vanuit de onderdrukkende kracht van angst, in welke vermomming ze zich ook laat zien in jouw leven, kom je in beweging en breek je uit je schaduw, om uiteindelijk te erkennen dat dat wat je in beweging zette, dezelfde brandstof is als die van je innerlijk vuur, de passie in je diepste verlangen.

En je diepste verlangen leidt je vervolgens stap na stap naar datgene wat níet meer over jezelf gaat, maar over jouw bijdrage aan het grotere, de groep, de aarde, het geheel. Dat is eigenlijk het enige waarvoor we werkelijk willen leven. En daarom ook het enige waarvoor we durven te sterven en dus op een zeker moment in beweging komen, dwars door onze doodsangst heen.

Want, puntje bij paaltje, is dat exact wat er gebeurt wanneer je werkelijk je hart gaat volgen: je individualiteit sterft steeds een beetje meer, beginnend met je ego. Zo vallen we uiteindelijk weer naadloos samen met de energie waaruit we zijn ontstaan en blijft alleen puur bewustzijn over met haar immens scheppende kracht en slecht één waardige tegenspeler: angst. Ze zijn aan elkaar gewaagd én lopen in elkaar over, omdat ze een en dezelfde zijn.

Angst leidt je naar jouw ziel

Angst als de perfecte raadgever, leidt je wanneer je werkelijk luistert, dus linea recta naar jouw wezen, jouw essentie, jouw ziel, en wat van daaruit manifest wil worden in de wereld, zonder aanzien, financieel gewin of macht als doel.

Mijn diepste verlangen is het raken van zielen en het op die manier bijdragen aan het rimpeleffect van bezieling in de wereld. Als ik het voor het succes zou doen of voor het geld, was ik allang gestopt. Het is geen makkelijk pad (geweest) wat me door mijn diepste angsten leidde. Maar telkens opnieuw ontdekte ik vroeger of later in de diepste put een lichtje. En, wanneer ik daardoor dan weer de moed opvatte om door te gaan met mijn bezieling, ervoer ik weer mijn diepste angsten. Dus kon ik niet anders dan toegeven dat dat lichtje verbonden is met die angst en dat ze beiden thuishoren in mijn ziel.

Angst, de perfecte raadgever

Afbeelding van Kellepics via Pixabay

Steeds opnieuw je balans vinden

Het gaat steeds weer over het vinden van de balans in jezelf tussen het aankijken van de angst die je neer lijkt te halen én het bewegen met de (jouw) creatiekracht die je op wil laten rijzen. Op een gegeven moment komt dat tipping point: je hebt genoeg van de angst overwonnen. Het dient niet meer als brandstof om te gaan creëren en de oprijzende kracht in jezelf wordt een onoverwinnelijke, scheppende kracht die alles wat je nog als negatief opvat, absorbeert.

Liefs, Nynke

PS: Wees welkom voor een kennismaking als je ervaart vast te zitten en het niet lukt om iets van jezelf vorm te geven. Of wanneer je twijfelt over wat jouw zielsverlangen dan wel is. Kijk op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/ om je aan te melden.

 

 

 

 

 

Samenvallen met jezelf,

het meest enge en machtig mooie dat er is.

‘Alles is al perfect en we zijn al heel.’
Ja, dat klinkt prachtig! Maar, op veel momenten zit er nog wel wat ruimte tussen die perfectie van wat is én dat wat je zo door de dag heen ervaart, wat allesbehalve fijn kan voelen.

Het ego heeft in dit ervaren van je perfecte heelheid een belangrijke sleutel in handen. Het is alleen niet de glansrol, die het zo graag wil, maar eentje van overgave. Alle mystici en sjamanen wijzen op dit proces van het ego dat heeft te buigen voor grotere krachten. Die ego’dood’, en de stress die dat oplevert, is waar dit blog over gaat.

Strijd

Heb je je wel eens overgegeven, na een ruzie bijvoorbeeld? Een strijd met iemand, je dierbaar of niet, waarbij je inzag: “Ik krijg hier geen gelijk. En heel eerlijk: ik héb het ook niet persé. Dus, geef ik me over.”
Meestal gaat daar een proces aan vooraf, wat gepaard kan gaan met een heftige interne strijd. Alles in je schreeuwt immers om vol in het strijdperk te blijven en jezelf nooit prijs te geven. Geharnast en wel (in scherpe woorden en gesloten lichaamshouding) ervaar je dat jouw gelijk bevochten moet blijven worden, tot het bittere einde. Dus dat is wat je reflexmatig wilt doen.

Een scheurtje in je defensie

Maar opeens komt er een klein scheurtje in je defensie. Je harnas breekt open op een plek waar zomaar een ingeving binnen komt vallen: “Is het eigenlijk wel waar wat ik zeg? Is het werkelijk waar?” En er sluipt twijfel bij je binnen. Als een dolle beginnen de gedachten in je hersenen rond te draaien. Jouw waarheid, die eerst nog zo logisch leek, begint te schuiven en alles waar je vierkant voor stond, én ook achter stond, wankelt. Geen fijn gevoel. Maar hoe je ook je best doet om dit te herstellen, het lukt niet. Je verdediging kost zelfs steeds meer energie in plaats van dat je je er steviger door voelt, zoals eerst.

In vrije val naar de diepte

Samenvallen met jezelfAfbeelding van Pexels via Pixabay 

Van het idee dat je de boel stevig in de hand hebt, lijkt niet veel meer over. Het is of je afbrokkelt, stukje bij beetje, elke dag wat meer. Je weet niet meer waar je het zoeken moet. Al je houvast lijkt op drift en de grond onder je voeten is gaan schuiven. Gevoelens van schuld en schaamte steken de kop op. Wie je dacht te zijn, degene die je zo goed meende te kennen en waarvan je het gevoel had dat je er altijd op zou kunnen bouwen, is een onzekere brei geworden.

Maar wat moet je? Je kunt niet eens meer voelen wat waar is en wat niet. Dus antwoorden heb je niet meer. Het liefste kruip je weg, ver weg. Waar niemand je ziet in deze toestand van ontreddering. Zonder verdediging lijkt het bovendien of iedereen je wil aanvallen, dus maak je je maar onzichtbaar.

Daar zit je dan, met jezelf, uit communicatie en zoekend naar houvast, naar je gelijk. Er lijkt nog maar één richting over: dieper naar binnen. En hoe spannend dit ook is, je geeft je eraan over. Je laat je vallen…

De reis naar binnen

De reis naar binnen lijkt oneindig en donker. Het onder ogen komen van jezelf voelt pijnlijk en tegelijk zo waar dat het iets van houvast geeft. Je gaat door, verder naar binnen, steeds verder. En dan opeens, lijk je door een bodem te zakken. De pijn van je ongelijk en je verlorenheid zijn instant verdwenen. Je lijkt terecht te zijn gekomen in een soort weldadige ruimte die helemaal gevuld is met jouw aanwezigheid. Niemand om je voor te verstoppen. Niemand om je tegen te verdedigen. Jij bent daar. Alleen maar, allesomvattend. Er is een diepe rust, in je maar eigenlijk is dat ook buiten je. Het onderscheid ertussen is weg. Alles is opeens helder, zo klaar als een klontje. Zo puur dat er geen gelijk of ongelijk in aanwezig is. Het ís gewoon… glashelder. Je begint daar woorden aan te geven, die heel gemakkelijk komen. Makkelijker dan ooit tevoren. Het is alsof ze zichzelf produceren.

Eindeloze ruimte

Wanneer je die woorden overbrengt aan je gesprekspartner, die je conflictpartner was, is er van enige tegenkracht niets meer over. Er is alleen nog maar een eindeloze ruimte waarin jij zegt wat je te zeggen hebt en waar tegelijk alle ruimte is voor de ander.
En ook al heeft de ander nog niet gereageerd, het lijkt of je die gedachten en gevoelens al kent en weet wat er naar je terug gaat komen. Dat is het moment dat je ervaart dat je samenvalt, met de ander maar natuurlijk primair met jezelf.

Machtig en krachtig voelt het en tegelijk heel gewoon en intens rustgevend.

Geen garantie voor de toekomst

Echter, deze overgave biedt geen garantie voor de toekomst. Onherroepelijk vind je jezelf weer in de volgende strijd tussen je hogere en lagere zelven, in de vorm van gedoe met je buurvrouw, collega, partner, kind of wie ook. Na een eerste teleurstelling daarover merk je echter op dat de scheurtjes in je harnas steeds sneller lijken te komen, hand in hand met de gevoelens van ontreddering, angst en pijn. Maar omdat je het proces herkent, weet je wat er volgt. Dus voel je je niet meer zo verloren. De vrije val van je ego naar god (weet waar), is na zo’n eerste keer al minder beangstigend. En hoewel je je nog wel verzet tegen je overgave, is je volgende ervaring van het samenvallen met je Zelf minder heftig. Je laat je waarheid steeds makkelijker gaan, omdat je voelt dat ‘ie telkens zwaarder gaat wegen.

Iedere keer dat je zo samenvalt met wie je in wezen bent, je ziel en zaligheid, groeit je vertrouwen dat, juist wanneer je het idee hebt dat er niets van je overblijft, alles er is.

Weidse wijsheid

Wijzer door je ervaringen, verleg je elk bewust moment in je dag je aandacht meer en meer van gelijk hebben naar samen vallen, van strijd naar openheid, van overlevingsstress naar rusten in de oneindige ruimte van het zijn. En op een gegeven moment voelt het bijna alsof, wanneer je ego-angst de kop opsteekt, iets in jezelf begint te gloeien: wow! Jaaa, ik ga me nog verder overgeven. Je hart opent zich en je ervaart weer die weidse wijsheid.

Een zachte landing

Samen vallen met jezelf, begint met de engste val van je leven, maar eindigt altijd met een zachte landing. Een landing die zelf nooit eindigt maar toch je mens-zijn van alle dag ondersteunt. Niks te verliezen, open armen, open hart recht je ziel in, machtig, krachtig en mooi.

Liefs, Nynke

PS: Zit jij in dat reddeloze gevoel? Ervaar je en vrije val zonder enige houvast? Je bent welkom om dat gewoon eens tegen me aan te houden. We reflecteren samen en de ervaring leert dat er daardoor helderheid ontstaat. Meld je aan voor een kennismakingsgesprek op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/

De deur naar je ziel is altijd open

De afgelopen maand had ik weer een prachtig gesprek met Linda Rood (www.lindarood.com) in een poging om verder te onderzoeken van waaruit we doen wat we doen en zeggen wat we zeggen. Het inspireerde me om terug te gaan naar mijn eerste Soul Touch-ervaring. Maar eerst even kort over Linda en haar werk.

Eenheidservaring

Voor de mensen die Linda niet kennen: Linda heeft een tijd lang flink gezocht naar zichzelf en kwam daarbij niet echt tot een antwoord dat rust bracht. Tot het moment dat ze een eenheids- of verlichtingservaring kreeg en zich kon overgeven aan het antwoord. Een antwoord dat niet met de mind te vinden is maar alleen gevonden wordt wanneer de mind zich overgeeft.

Dan verbinden we ons via ons hart met onze ziel en hoger, met wie en wat we in essentie zijn. Van daaruit ervaren we eenheid en is het zoeken naar wie we zijn niet meer zo’n halszaak. Sterker nog: we lossen als individu steeds meer op en gaan steeds meer op in die eenheid. Best een enge gedachte voor veel mensen, dat oplossen van het ‘ik’. Linda deelt hier heel veel over via haar boeken (het derde komt eraan), haar sociale media en de begeleiding in bijvoorbeeld meditaties. (Zie links onderaan dit blog.)

In de gesprekken die ik met Linda heb, komt zij vanuit haar eenheidservaring en kom ik vanuit mijn ervaring met het raken van de ziel. In het raken van de ziel ervaar ik weliswaar een grote helderheid, een stroom van onvoorwaardelijke creatiekracht (wat men vaak Liefde noemt) en het afwezig zijn van mijn ego, maar het is niet zo dat er alleen maar eenheid is en dat ik er als het ware niet meer ben. Ik was dus benieuwd hoe Linda daarnaar zou kijken, en hoe zij haar ziel dan ervaart. (Je kunt ons gesprek hier terugluisteren.) Vanuit Linda’s ervaring neem ik je nu mee in mijn Soul Touch-ervaring(en).

Soul Touching

Regelmatig krijg ik de vraag wat Soul Touching nou eigenlijk is of wat ik ermee bedoel. Dat is een mooie spiegel voor me om mezelf voor te houden: hoe helder durf ik hierin te zijn? Hoezeer durf ik ervoor te staan? En misschien ook wel: wat is er voor mijzelf nog niet duidelijk aan? We krijgen immers altijd op enige manier terug gespiegeld wat er binnenin ons leeft?

Eindeloos mooi om bij iemands kern te komen

Het raken van de ziel is voor mij heel natuurlijk (ontstaan). Het kwam gewoon binnenvallen, herinner ik mij. En dat is altijd iets om te vertrouwen weet ik inmiddels. Maar eerst even terug: ruim twintig jaar geleden, toen ik met mijn eerste proefklant werkte (toen vanuit een opleiding voor loopbaan- en levenscoaching), en bezig was met het voorbereiden van ons gesprek, werd ik als het ware ergens naar binnen gezogen. Ik kwam, weet ik me nog glashelder te herinneren, in een soort ruimte, vrij donker, heel stil en oneindig groot. Het was alsof het een universum was, al kwam dat woord toen niet op. De woorden die wel opkwamen, en die ik meteen opschreef, waren: “Eindeloos mooi om bij iemands kern te komen.” En dat ‘eindeloos mooi’ was eigenlijk nog zwak uitgedrukt. Ik had er alleen op dat moment geen andere woorden voor. Het was inderdaad eindeloos en ja, een soort overtreffende trap van Liefde, zonder persoonlijk te zijn.

Eindeloos mooi om bij iemands kern te komen

Afbeelding van AK (initialen van de maker)

Het was alsof deze mijnheer, waar ik dus nog maar één keer mee had gesproken, tijdens onze kennismaking, zich volledig voor mij opende. Niet dat hij dat bewust deed. Hij herinnerde zich hier niets van. Maar in deze ervaring, hadden we een volkomen connectie, waarvoor ik alleen maar heel dankbaar kon zijn. Het was alsof we in een andere wereld samen waren gekomen. En, zo weet ik nu, dat is in feite ook zo: we ontmoetten elkaar in een energielaag die niets te maken léék te hebben met onze mens-tot-mens gesprekken over zijn werk en zijn leven, maar er natuurlijk álles mee te maken had.

Verhuizen naar een andere laag

Na deze eerste keer, heb ik niet meer precies diezelfde ervaring gehad. Wat er wel gebeurde en nog steeds gebeurt in mijn gesprekken met klanten, en in zekere zin ook wel met anderen, is dat ik mezelf voel ‘verhuizen’ naar een ander laagje in het gesprek. In die laag is altijd een grote helderheid. Een helderheid om te voelen in wat er allemaal gaande is, een helderheid om de exact juiste woorden te ‘pakken’ om iets te duiden en een helderheid om de ander een ruimte te geven om zijn/haar éigen helderheid aan te spreken (to hold space, zeggen ze zo mooi in het Engels).

Diepte, stilte en helderheid

Er ontstaat dan een soort diepe stilte in mij waarin dit allemaal plaatsvindt. En waarin we elkaar ontmoeten, in dezelfde diepte. Ik benoem dit niet en laat ieder een hele eigen ervaring hebben. Het gesprek gaat ‘gewoon’ over waar iemand specifiek voor komt, wat van alles kan zijn. Alle wegen ofwel, alle vragen naar inzicht en helderheid, leiden naar Rome, zeg ik altijd en dat blijkt ook keer op keer. In die ruimte dienen antwoorden en inzichten zich altijd aan, waar je ook mee komt binnenkomt.

Dit was mijn eerste heel bewuste ervaring van wat ik toen ‘iemands kern’ noemde. Pas veel later, ik denk zo in 2009 of 2010, kwam ‘ziel’ als term naar voren en viel Soul Touching gewoon bij me binnen. Ik wist dat ik er niet over hoefde na te denken en ‘m meteen kon gaan gebruiken, op een manier die goed voelde. Dat was op dat moment nog niet als bedrijfsnaam maar als ondertitel onder ‘Movente’, de naam van mijn praktijk in die tijd. Nog later, na mijn scheiding in 2016, voelde ik dat Soul Touching echt mijn werktitel ‘mocht’ zijn. En dat is het nog steeds!

Heel gewoon

Het raken van de ziel is iets prachtigs. Het is dus als het ‘verhuizen’ naar die andere ruimte, of dat andere energieveld, dat veel hoger in trilling is dan onze gedachten, onze emoties en zeker dan ons fysieke lichaam. En hoe ingewikkeld of onbereikbaar dit misschien ook klinkt, het vindt ‘gewoon’ plaats in het doen van de dingen die wij zo goed kennen en als gewoon beschouwen: het ophangen van de was, het echt aanwezig zijn in een gesprek, het wandelen in de natuur of een park, tekenen, schilderen, schrijven, zingen, kroelen met je kind, de liefde bedrijven… Eigenlijk alles waarin je opgaat, wat dus ook het plakken van je fietsband kan zijn.

Ja, álles wat je doet verbinden met het wezenlijke van iets of iemand, waar je als het ware ingezogen wordt, haalt je onmiddellijk uit de maalstroom aan gedachten. Je verhuist zoals ik schreef, naar een andere wereld, waardoor je vanzelfsprekend lijkt samen te vallen met de bijzonderheid en de schoonheid van dat wezenlijke. Niet iets om af te dwingen of mentaal te willen sturen. De mind wil daar immers juist níet naartoe omdat ‘ie alle controle die die denkt te hebben, dáár niet heeft. Hij is daar ondergeschikt. Dit is het gebied van het contact met je ziel, de Soul Touch zoals ik het noem.

De deur naar je ziel is altijd open

Visual van JAM (Dennis Luijer)

De deur naar je ziel is altijd open

Die deur naar je ziel is altijd open. Het is puur aan onszelf om ‘m te vinden door onze natuurlijke impulsen te volgen, de impulsen van ons hart, wanneer dat zich opent in een JA! en ons meevoert door die deur. Vanuit het denken lijkt dat spannend maar weet: je bént je ziel en, zonder je weerstand, ga je als mens volautomatisch door die deur om daar uiting aan te geven.

Ben je op zoek naar jezelf, naar antwoorden op diepe of misschien lastige vragen die blijven opkomen? Wees welkom voor een gratis kennismakingsgepsrek. Je kunt je hier aanmelden.

Linda kun je vinden op:

https://lindarood.com/

https://www.youtube.com/channel/UCTOs4D0kcbb4vgmeN8Yx-Zw/videos

https://www.linkedin.com/in/lindarood/

https://www.facebook.com/linda.rood.10

Dat wat niemand mag zien

Schaduw-werk

Misschien ken je de term ‘schaduwwerk’. Je kunt het therapeutisch of spiritueel werk noemen: het aandacht hebben voor díe aspecten van jezelf die zo pijnlijk voor je zijn wanneer ze aan de orde komen. Het zijn voor een buitenstaander vaak ‘gewone’ dingen die bij het leven horen. Bijvoorbeeld wanneer je terecht wordt gewezen door een collega of je partner, misschien zelfs wel door je kind. Maar voor jezelf raakt het iets dat recht in je schaduw prikt, ongenadig hard.
Het maakt in dit voorbeeld dan niet uit of de terechtwijzing hout snijdt of niet. Je ervaart pijn, boosheid, woede. Of je schiet misschien in een angstreflex en krimpt als het ware in elkaar, alsof je weer kind bent.

Afwijzing, nog zo’n diep schaduw-aspect. Bijvoorbeeld wanneer je een feestje hebt georganiseerd, waarbij je echt over een angstdrempel heen moest om dat überhaupt een keer te doen. En… dan zegt de een na de ander af en zit je op het moment suprême met één gast en een hoop hapjes. Dat kan er zó inhakken.

Maar het kunnen ook kleinere dingen zijn die je raken in je schaduw. Een keer, alweer een tijd geleden, fietsend door de stad, recht tegen de harde wind in, bootste een groepje tieners mijn lichaamshouding na: diep gebogen over mijn stuur. Ze staken zo de draak met me. Onmiddellijk voelde ik diepe schaamte in me opkomen: ik ben stom, lelijk, raar, ….. en zo nog een aantal. Tot, en daar draaide geraakt worden bij mij dan altijd op uit, ik beland bij: ‘ik mag er niet zijn’. Werkelijk niet bedoel ik dan. Geen permissie hebben om hier aanwezig te zijn, op deze aardbol, als dit mens. Dat ik er nog ben is een wonder, omdat ik telkens door de mazen weet te glippen, zo ging het dan in mijn hoofd tekeer. Gelukkig is die stem weg, wat niet wil zeggen dat ik niet meer wordt geraakt.

Deze aanrakingen roepen gevoelens van diepe angst in ons op. Een angst die wijst naar alle laagjes van onszelf die we nog niet helemaal aan het licht hebben gebracht.

We willen die laagjes niet voelen…

…, die verwijzingen naar ervaringen, vaak in ons jonge leven, die zo heftig waren, dat we ze geparkeerd hebben. Meestal zijn we het ons niet eens meer bewust dat we onze gevoelens proberen te omzeilen gedurende de dag. En ook hóe we dat doen, hebben we vaak niet meer in de gaten. De perfecte en verfijnde strategiën die we in het leven hebben geroepen om onze wond te verbloemen, er zijn boeken over volgeschreven en eindeloos veel methodieken aan gewijd.

En zelfs in begeleidings-sessies met een therepeut, coach, healer of wat dan ook, weet dat onderbewuste van ons vaak nóg om de hete brij heen te draaien. Ja, er worden dingen aangeraakt misschien: je huilt bijvoorbeeld, gooit je woede eruit of hebt diepe ‘aha-momenten’ vol inzicht over wat er toen is gebeurd en waarom je reactie zo diep gaat. Maar werkelijk de afwijzing, de terechtwijzing, de diepe schaamte of hartenpijn doorvoelen en ontkrachten, is vaak een kwestie van die bekende ui die we blijven afpellen.

We worden een handje geholpen

En ik heb het idee (en heel veel mensen met mij) dat we dat in versneld tempo aan het doen zijn vandaag de dag. Het lijkt wel of de energie waarin we ons bevinden ons vriendelijk maar beslist een handje aan het helpen is om die ui gewoon kordaat in mootjes te hakken. Om de pleister die door ons zoooo zorgvuldig is aangebracht, met een ruk van de wond te trekken, in plaats van millimeter voor millimeter.

De energie die we steeds meer ervaren, is er een die omwoelt en aan het licht brengt. Geen enkele strategie blijft gespaard. Als ik me, zonder het perse in de gaten te hebben, nog ergens achter probeer te verstoppen, dan drukt er bijna meteen wel iemand op mijn knop waardoor ik weet: Nyn, je hebt weer eens iets in jezelf aan te kijken.

De lieve vrede bewaren

Zo kan ik bijvoorbeeld in een bepaalde situatie inslikken wat ik écht onder woorden wil brengen, om toch maar de lieve vrede te bewaren. Want stel dat het verkeerd valt, wat ik zeg. Met Weegschaal als sterrenbeeld en ascendant, gaat dat bijna reflexmatig. Kwam ik hier een poos geleden nog heel vaak mee weg, nu is er bijna meteen iemand getriggerd. Het is alsof we in sneltreinvaart telepathisch leren te communiceren met elkaar. We lezen en voelen in andersmans schaduw, ook als we dat totaal niet beseffen. En we drukken in onze reactie exact op díe knoppen bij elkaar die onze angstreflexen aanzetten. Aauw, weer iets om los te laten.

Open en bloot

Maar wat ook steeds vaker en sneller gebeurt is dat we door onze eigen gebouwde mand vallen. Dat is het punt waarop we zo moe zijn van het verstoppen van een deel van ons, dat het gewoon niet meer gaat. Het vasthouden aan onze strategieën is gewoon te vermoeiend geworden. En er breekt als het ware iets open in ons. Alsof we onze armen spreiden en luidkeels schreeuwen: “Hier ben ik!!!!!” “This is me!!!!!” “Joehoehoehoe!!!!”

Dat wat niemand mag zien

Open en bloot staan we daar opeens. Wat een heerlijk bevrijdende ervaring. Bevrijdend, omdat de diepe angst, het verdriet, de pijn en de schaamte in een helder moment opeens kunnen worden binnengelaten en omarmd. Als het na lange tijd goedmaken met een uit het oog verloren vriend(in). Eindelijk: ze is hij (zij) er weer. Welkom, welkom. Waarom zijn we eigenlijk ooit gebrouilleerd? Waar was dat nou voor nodig? Ja, waar was het verstoppen van dat deel van ons eigenlijk voor nodig? Jee, wat een opluchting: dat hoeft niet meer!

Een rotsvaste fundering, tot….

We realiseren ons in dat moment dat die omarming van onszelf een rotsvaste fundering slaat onder ons mens-zijn. We wijzen onszelf in dat stuk niet meer af en daarmee heeft iedere afwijzing van mensen om ons heen, ook geen voedingsbodem meer.

Tot… iemand weer een laagje heeft gevonden: toch nog een ‘Dat wat niemand mag zien’. Toch nog een uienschilletje, al is het een dunnetje, die ons komt verrassen. Maar, inmiddels zo gepokt en gemazeld in dit schaduwwerk en uien hakken, spreiden we onze armen bijna meteen: “Kom maar pijn, angst, verdriet en schaamte. Kom maar binnen. Je bent zo welkom. Schuif aan en vertel. Waar ben je al die tijd geweest?” En je luistert, glimlachend, je hart open voor deze mooie her-één-iging.

Liefs van Nynke

PS: Vind je het fijn samen in jouw schaduw te kijken omdat je blinde vlekken ervaart, iets waar je zelf niet bij lijkt te kunnen komen? Meld je aan voor een gratis kennismaking. Dan neem ik snel contact met je op en creëren we helderheid.