Logo Soul Touching

ziel

De verlichte mens

Verlicht is een woord dat steeds meer betekenis heeft gekregen lijkt het wel. Betekenis als in: lading. Waar het niet gaat over onze lampjes in huis en op straat, gaat het over die staat van zijn waar mystiek omheen hangt, het mysterie van onbereikbaarheid. En dus voor de zoekende mens al gauw iets om naar te willen streven. Net zoals die verboden snoeptrommel vroeger, die een magische aantrekkingskracht kreeg en coûte que coûte veroverd moest worden. Niet eens meer alleen om de inhoud, maar juist ook om de magie van dat wat zo ver weg lijkt. Daar wil je zijn!

Al zoekende komen we er steeds meer achter dat dat licht, nodig om te verlichten, gewoon in ons zit. Iedere cel in ons lichaam is ermee gevuld. Maar hoe komt het in een vrije stroom naar buiten? The proces of a lifetime.

Contractie

Je kent vast de ervaring van verlichtende momenten, zeker sinds je je leven bewuster leeft. Voor even valt dan de contractie weg, die zo verweven is geraakt met onze manier van zijn. Even maar, want we zijn over het algemeen nog één grote sluitspier lijkt het wel, aangespannen om maar niet teveel door te laten en daarmee controle te verliezen.

Maar we worden goed geholpen. Het licht ín ons roert zich steeds meer en steeds krachtiger, reagerend op het licht dat ons toevalt, het zonlicht, dat verandert en versterkt en meer en meer ruimte krijgt om rechtstreeks te stralen.

Ontsluiting

Het is niet zomaar iets, die verlichting. Hoe natuurlijk die staat van zijn ook is. Beeld je maar eens in wat je ervaart in een toestand van volledige ontsluiting om de weg vrij te maken voor het licht van binnen naar buiten en van buiten naar binnen. Stel je voor dat je een volkomen hol vat bent wat licht doorlaat, waardoor de ervaring dat er überhaupt nog een binnen en buiten zou zijn ook verdwijnt, waarmee uiteindelijk ook jij verdwijnt.

Jaaa, dat loslaten in ons, het is zo’n groots proces. En we doen het, iedereen iedere dag wat meer. Vaak nog ongemerkt maar steeds meer heel bewust en dus moedig. Want contractie zit diep, heel diep. Zelfs in momenten van heerlijke ontspanning, tijdens een massage misschien of in de sauna, of zo vlak voor het slapengaan (als er tenminste niets is wat je zorgen baart), zelfs in die momenten houden we nog veel tegen. Ook dan is de poortwachter in ons full time aan het werk en laat het licht maar met mate door.

De verlichte mens

Afbeelding van Karsten Paulick via Pixabay

De poortwachter

En de enige manier om met die poortwachter in gesprek te komen, is door geraakt te worden. Daarom is elke confrontatie, hoe klein en lullig ook (denk aan een vlieg die rond je hoofd zoemt of je kat die z’n nagels scherpt aan je bank), een directe deur naar ons sluit-reflex en daarmee naar de mogelijkheid om dat wat door ons heen wil als ervaring, weer wat meer toe te laten.

Geraakt worden

Die momenten van geraakt worden zijn goud, vooral wanneer ze je volkomen overvallen. Zo had ik, in al mijn goed willen zijn en doen, weer een ‘humbling’ experience (ik bedoel nederig makend maar vernederend zou hier ook op z’n plaats zijn). Totaal onverwacht kreeg ik de spiegel voorgehouden door een hond en iets zo banaals als mijn net opníeuw gewassen en gestreken (de tweede keer die week) witte broek. Ik had ‘m aangetrokken voor een afspraak ‘in het net’ die belangrijk voor me was, toen vlak ervoor een enthousiaste, loslopende hond besloot, meteen na zijn plons in het drekkige parkvijvertje, tegen me op te springen om me uit te nodigen te gaan spelen. Een hartgrondige f*ckhond rolde uit mijn mond. De eigenaar keek me verwonderd aan maar zei niks en liep door. Ik schaamde me, terwijl ik tegelijk heel hard mijn boze uitval probeerde goed te praten in mezelf.

Een lullig iets zou je zeggen, waar heb ik het over. En toch, ik werd geraakt. Iets mocht niet door, had mijn poortwachter besloten. Mijn witte broek moest perfect zijn. De afspraak moest perfect gaan. Maar het leven besloot anders. Dát, en die ontelbare andere voorbeelden van geraakt worden in onze dag, zijn de momenten die ons openen. Áls we ons ervoor willen openen. Het zijn de momenten die aangeven waar nog iets te raken valt in ons. Waar nog contractie is, om maar niet door te laten wat het leven in haar volheid via ons wil leven.

Moedig zijn we, zeker in deze tijd waar geraakt worden en geraakt zijn, zal toenemen vermoed ik. Moedig, op weg naar de verlichte mens, die we ergens zo goed kennen en waarvoor we onszelf stap voor stap weer ontsluiten.

Liefs, Nynke

PS: Waar word jij in geraakt? Wat komt keer op keer terug als thema misschien, in die zo ongemakkelijke momenten? Laten we ernaar kijken, ze verlichten en verhelderen. Om weer wat meer van jouw licht in de wereld te kunnen laten stromen.

Contactloos

Snel snel, zeker in de stad moet alles snel, zo lijkt het. In het onderweg zijn hier zit weinig rust. Er gaat dan ook nogal ’s wat mis. Soms in het klein, soms in het groot.

Vanochtend was het relatief klein. Fietsend achter een jongeman die z’n handen vol had: aan z’n fietsstuur in de ene en z’n boodschappen in de andere, viel er een dik bollende portemonnee op de tramrails. Rijk gevuld, zag ik in de gauwigheid toen ik stopte, voornamelijk met plastic kaartjes.

Ik riep als een visvrouw, maar geen gehoor. De jongeman laveerde vrolijk door, tussen tramrails, fietspad en geparkeerde auto’s. Dan maar achter hem aan. Ook dat moest snel want ik was op weg naar een afspraak en wilde niet te laat zijn.

Gelukkig had ik ‘m nog niet uit het oog verloren en stopte hij na een paar honderd meter bij wat waarschijnlijk zijn huis was. Ik snelde naar ‘m toe, ook kris kras over tramrails en fietspad bewegend.

Weer riep ik, maar ‘mijnheer’ had zich volledig afgesloten voor geluiden van buiten, zo leek het. Dichterbij gekomen bleek hij ‘oortjes’ in te hebben, die contactloze, draadloze, die steeds meer bij onze oren lijken te horen. Alsof we ermee worden geboren.

Ik fietste door tot ik vlak naast ‘m stond en deed nog een laatste poging: ‘mijnheer!’. Hij keek op en schrok van mijn nabijheid. Een angstige en ook ietwat boze blik.

In een reflex weert hij me af en zegt nog net niet: “rot op!”? Ik waaier met zijn portemonnee voor zijn ogen heen en weer. Maar het is alsof hij uit een andere wereld komt (de wereld vanuit zijn oortjes waarschijnlijk). Hij kijk verdwaasd en laat een lichte irritatie zien.

Dan opeens breekt de helderheid door. Hij begint te lachen en begrijpt dat het zijn schat aan kaartjes, ID’s en nog wat contanten zijn die ik in mijn hand houd en dat ik niets van ‘m hoef, hem nergens van beschuldig, niet boos ben of hem wil bestelen.

“Ohh, dank je wel”, klinkt het, al is het niet heel erg opgetogen. Ik zou zelf een gat in de lucht springen als iemand mijn portemonnee zou redden van de straat en mij al die ellende van te blokkeren pasjes zou besparen. Dus zeg ik maar iets in de trant van dat ‘ie beter moet opletten. Waar bemoei ik me mee.

Navoelend weet ik dat ik me niet met zijn leven wilde bemoeien maar dat het me ging om het contáct in dat moment. Het gaat mij altijd om contact en een bepaalde echtheid daarin, een diepgang of intimiteit. Het raakte me hoe contactloos het was, hoe ver we van elkaar verwijderd waren terwijl we toch van zo dichtbij iets deelden.

Nu is het heel makkelijk om te zeuren over hoe veel vernieuwingen zo verwerpelijk zijn voor de verbinding tussen mensen en oprechte aandacht voor elkaar, maar daar geloof ik niet in. Volgens mij helpt de techniek ons om contactloos contact te leren maken als opmaat voor onze telepathische communicatie.

Het vraagt wat tijd, een proces van verfijning en alsmaar groeiend bewustzijn, maar onder andere via de techniek wennen we stap voor stap aan onze bewuste inherente natuurlijke verbondenheid en daarmee aan de snelheid van ons contact. Tot die snelheid zo is toegenomen dat welk hulpmiddel ook, het niet meer bij kan houden en onze aangeboren telepathische gaven het naadloos overnemen.

Contactloos

Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay

Het hart opent zich als ‘bijproduct’ verder en verder in dit proces. Onze angst voor elkaar wordt steeds kleiner omdat we ‘m in onszelf aankijken, leren kennen en koesteren. Gekoesterde angst zet immers de deur open naar het besef van onze eenheid.

Het gebeurt al. Het is er al, terwijl we nog leunen op oortjes, telefoons en wifi’s. Het duurt nog even. Het vraagt wat tijd. En daarin groeit ons contact iedere week wat meer. (www.soultouching.nu)

Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay

Kan thuiskomen zo pijnlijk zijn?

Thuis. Als het goed, fijn en veilig is, is thuis een haven, een rustpunt, een plek waar je verdediging ‘uit’ kan en je hele systeem tot rust kan komen. Ik realiseer me dat dat absoluut niet vanzelfsprekend is. Ons thuis vroeger was niet zo veilig en daarom niet een plek waar rust gemakkelijk indaalde. Mijn herinnering is er eentje van: altijd op mijn hoede zijn.

Het interne en externe thuis

Dat is het externe thuis: de fysieke plek, de mensen die het dichtste bij je staan (ouders, verzorgers, broers en zussen), eventuele huisdieren en planten, spulletjes, kleuren en geuren.

Maar ook het interne thuis, het thuiskomen bij jezelf, hoeft niet zo vanzelfsprekend te zijn. Is dat vaak ook niet. Hoe bewust ben je je bijvoorbeeld van een thuis in jezelf waar je landt en werkelijke rust vindt? Waar je je opent, als vanzelf verzacht en waar oordelen wegvallen?

Verder van huis

Het is een heerlijke plek om te zijn maar eentje die nog best wat voeten in de aarde kan hebben. Mijn ervaring is dat dat innerlijke thuis zich juist ook minder makkelijk laat openen naarmate je proces van het aankijken van oud zeer vordert. Hoe meer jouw open, vrije staat van zijn de belangrijkste wordt in je dag, hoe pijnlijker het lijkt te worden waardoor het net is alsof je alleen maar verder van huis raakt.

Niets is minder waar! Zoals Paulo Coelho zo prachtig omschrijft in zijn boek ‘De Alchemist’, is het naderen van je innerlijke thuis vaak in toenemende mate confronterend en kan het juist (in ieder geval voor een tijdje) alleen maar meer angsten oproepen.

Gewoon jezelf zijn

Als je eindelijk van binnenuit de toestemming voelt gewoon te willen zíjn in plaats van jezelf opleggen iemand te móeten zijn, lijkt het of je hele hebben en houden bloot komt te liggen. En poeh, dat kan zeer doen. En zo ontheemd voelen. Alsof alle grond onder je voeten wegzakt, alsof de maatschappij (wie dat dan ook zijn) je massaal afwijst en zelfs je vrienden opeens heel anders lijken dan je altijd dacht.

Gewoon jezelf zijn, is zo ongewoon geworden in de loop van de tijd, dat je lijkt te sterven van angst. De jij waarop je tot nog toe kon bouwen op een bepaalde manier, gaat, zo voel je, een zekere dood tegemoet. En wat daarvoor in de plaats mag komen, dat gewone zelf, is gek genoeg nog helemaal niet zo helder, hoe gewoon en dichtbij het ook is.

Sterven

Misschien is het wel heel heilzaam om je eens in te denken dat je aan het sterven bent en wat er op dat moment of in die fase nog echt toe doet. Wat wil er dan aan de oppervlakte komen en zich zonder angst laten zien? Als de dood toch onvermijdelijk is, wat is dan haar boodschap?

Kan thuiskomen zo pijnlijk zijn?

Afbeelding van R. E. Beck via Pixabay

Leef! het thuiskomen

Thuis, zo doodeenvoudig en toch vaak zo ingewikkeld. Gewikkeld in angsten en diepgewortelde weerstand om het leven los te laten. Het te laten gaan zoals het wil gaan. Maar het gaat, onherroepelijk gaat het leven haar goddelijke gang. Laat ik me er dan maar aan overgeven, zeggen we daarom allemaal, op enig moment. Leve en leef het thuiskomen, hoe pijnlijk ook!

Liefs van Nynke

PS: Hoe ervaar jij je thuis? Ben je veilig, in deze wereld, bij jezelf? Ben je hierin zoekende en lijkt het je fijn te verkennen hoe thuiskomen je rust kan geven, maak een afspraak met me voor een kennismakingsgesprek. Ik bied je een helende ruimte voor je vraag, je situatie, je verhaal en geef helderheid. Samen kijken en voelen we wat een fijne volgende stap voor je kan zijn.

 

 

 

Het onvoorwaardelijke van Liefde

Het enige dat Liefde wil is… Liefde en daarmee wil het dus ook alles wat niet Liefde uitstraalt, onder de aandacht brengen. Nu kun je zeggen: alles is Liefde, ook alle schaduw, alle donkerte, alles wat we niet direct associëren met Liefde.

En ja, zeker, alles is uiteindelijk Liefde en Eénheid en Waarheid en Genade en al die mooie hoogfrequente energieën die in dit soort woorden zitten. Maar laten we hier voor het gemak even werken met Liefde en dat wat die onvoorwaardelijke stroom tegenhoudt, afbuigt of remt: iets in ons dat zich wapent om diepgewortelde angsten, pijn of verdriet niet te hoeven ervaren.

Liefde brengt aan het Licht

Liefde brengt dat aan het Licht. Vroeger of later in de tijd, kunnen dingen die geworteld zijn in angst, niet voortduren. Ze stagneren ergens, creëren chaos en daarmee vaak veel tegenbeweging, die het dan beter wil doen. En zo bouwen we voort op elkaars schouders, al eeuwen en eeuwen lang.

En Liefde is daar, onvoorwaardelijk als een kaarsvlam die niet uit te krijgen is. En ze schijnt en blijft schijnen, op jou, op mij, op alles wat bestaat, met maar één doel: in het licht brengen, aan het licht brengen en verlichten van alles wat nog niet gezien wil worden.

Diepgewortelde patronen

Als je naar je eigen leven kijkt en je bent je enigszins gewaar van jezelf, je lijf en je leven, dan herken je misschien inmiddels een patroon, iets dat telkens maar terugkomt, op veel verschillende manieren wellicht. Het kan zijn dat het op relatiegebied telkens gaat om het type partner dat je aantrekt, waarmee je altijd in dezelfde soort conflicten belandt. Of jouw patroon manifesteert zich rond geld verdienen, waarbij je of veel of weinig verdient maar zonder het gevoel van balans en vrijheid. Misschien raak je steeds weer uitgeput en lukt het je niet jezelf te kennen in wat je energie kost en wat je energie geeft.

Liefde blijft daar heel trouw haar licht op schijnen. Ze trekt zich niets aan van ons gesputter, onze oordelen en ons geklaag. “Waarom kan het nou niet eens normaal gaan?” “Waarom gebeurt dit nu alweer?” “Ik doe zo mijn best, mag ik nu eens rust?”

Liefde trekt zich ook niets aan van de tijd, waar wij zo aan hechten. Het doet er voor Liefde niet toe of je 3, 33 of 333 jaar doet over zo’n thema. Onvoorwaardelijk betekent tijdloos. Schaduw is daar, tot het zijn diensten heeft bewezen en een stuk ervaring is doorleefd van licht naar donker en weer naar licht.

Het onvoorwaardelijke van Liefde

Afbeelding van Sasin Tipchai via Pixabay

Liefde is je altijd trouw

Dus welk thema je ook herkent als dat meest wezenlijke, pijnlijke en hardnekkige in je leven, weet dat Liefde daar, júist daar, volop aanwezig is en je nooit maar dan ook nooit in de steek zal laten. Het blijft trouw haar licht schijnen, onverstoorbaar kloppen in je hart en continu door je heen bewegen via je adem. Via jouw cruciale levensthema, is Liefde dichterbij dan waar ook, houdt het je hand vast en leidt het je zonder oordeel terug naar het opnieuw ervaren van je vrijheid.

Dus hou vol, zet door! Vind de Liefde én haar boodschap op de plekken waar je haar het minst verwacht: in mensen die je het meeste uitdagen en situaties waarin je angsten júist worden getriggerd. Kortom: daar waar je voelt dat jouw voorwaarden leidend zijn. Wat zou onvoorwaardelijkheid daar doen?

Liefs, Nynke

PS: Zie jij een patroon telkens weer opduiken in je leven? En weet je niet wat je daar nog meer in kunt doen om je ervan los te maken? Ik bied een bedding om jouw wijsheid te eren wat van daaruit gezegd wil worden. Zo creëren we helderheid op jouw thema en wat je volgende stappen zouden kunnen zijn. Maak een afspraak voor een gratis kennismaking.

Jouw begeleiding in bevrijding

Het is bijna bevrijdingsdag in Nederland. Wij kiezen vaak bijzondere momenten om ze vervolgens officieel vast te leggen en op die manier te herinneren, te herdenken, te her-voelen wat er was, wat er nu is en wat mogelijk gaat komen. En buiten die datum of dat moment ontslaan we onszelf meestal van de bijzonderheid van ieder moment en gaan op in de routines en gewoontes van het leven, waarin bijzonderheid vaak wordt overschreeuwd.

Maar ieder moment is immers bijzonder, omdat ieder moment er een is die uitnodigt onszelf te bevrijden van het idee dat we onvrij zijn. Er zit zoveel angst in ons, waarvan nog maar heel weinig mensen zich werkelijk hebben vrijgemaakt. En juist die angst is zo prachtig krachtig. Het is zo’n motor om op zoek te blijven naar vrijheid en wat dat dan is. Want ook dat gebeurt steeds meer: al die mensen die door de deken van angst, die we om ons heen hebben gewoven, heendringen. Alsof we steeds meer bevrijdingsgaten prikken in dat wat ons klein houdt, remt en doet terugzakken in een grijze massa van ingehouden leven.

Begeleiding in bevrijding

Afbeelding van Stux via Pixabay

Angst is in dit geval een paraplu-woord, een verzamelnaam voor alle remmingen die we als mens nog in ons dragen. Dus misschien ervaar je helemaal geen angst in je dag en toch… kun je zeggen dat je helemaal vrij bent? Heb je 100% vertrouwen in ieder moment dat het leven door je heen beweegt? Durf je blind te varen op waar dat leven je dan naartoe wil brengen?

Want daar zit ‘m de kneep, of de knoop (in je maag): het leven stuwt ons altijd linea recta naar de angst. Omdat dat als enige de deur opent naar haar wederhelft: de Liefde. Sterker nog: durven we in die angst te branden, dan blijkt dát het Liefdesvuur te zijn. Maar hoe dan, hoe doe ik dat? vraag je misschien.

Jouw begeleiding in bevrijding is uniek voor jou dus ik kan daar niet een eenduidig antwoord op geven dat helemaal recht doet aan jouw bijzondere proces. Maar wat je begeleiding volgens mij altijd mag bevatten is: engelengeduld, moed en doorzetting en heel veel zachtheid voor jezelf.

Engelengeduld is de sleutel om überhaupt gewaar te zijn van jezelf in je dag. Alleen met gewaarzijn ben je pas in staat de liefde in jezelf te ontsluiten en die te onderscheiden van alle momenten waarin de angst regeert. En alleen wanneer je jezelf met zachtheid benadert, kan er iets in je openen. Alles in ons verzet zich immers tegen die levensstroom die ons naar die grootste angsten wil hebben, diep diep in onze onderbuik. Maar met moed en doorzetting, dag in dag uit jezelf aankijkend in je energetische spiegel, beweeg je jezelf richting de onherroepelijk vrijheid. Want de stroom naar de angst is exact dat: de onherroepelijke stroom naar vrijheid.

En ook al lijken je angsten misschien een tijdje toe te nemen en oncontroleerbaarder te zijn (wat een heel goed teken is), je betrapt jezelf steeds vaker op zo’n moment van gelukzaligheid. Dan boor je even een gat in de grijze deken van het leven vanuit je hoofd. Steeds vaker voel je hoe er stiltes lijken te vallen in je denken en de angst weliswaar gevoeld wordt maar geen gevangenis meer is. En ja, geduld ís werkelijk een schone zaak in dit proces. Het gaat zoals het gaat en het duurt zolang het duurt (als het al stopt in dit leven). Maar één ding is zeker: jouw liefdevolle begeleiding, leidt je naar bevrijding, naar het plotselinge of meer geleidelijke besef dat alles Liefde is en alles Vrijheid al kun je het proces van bevrijding zelf, nooit overslaan.

Liefs, Nynke

PS: Herken je deze bewegingen in jezelf en lijkt het je fijn in gesprek te zijn over de begeleiding in jouw proces van bevrijding? Neem contact met me op voor een gratis kennismaking. Ik bied krachtige, liefdevolle helderheid in het optimaal begeleiden van jouw proces. Door jouw geduld te bekrachtigen, jouw liefde telkens weer uit te laten stijgen boven je angsten en je te blijven aanmoedigen nooit af te haken, laat ik je ervaren dat je komt waar je voelt te willen zijn.