Logo Soul Touching

leven

Zin

Wat is de zin van het leven? Tja… een van die grote levensvragen. Wat heeft het eigenlijk voor zin wat je iedere dag doet, of juist laat? Is het iets dat je bezighoudt? Vaak lijken dit soort vragen pas op te komen vanaf een wat rijpere leeftijd, zeg vanaf 40, 45 jaar.

Een kleuter, puber of jongvolwassene kan zich daar met zijn of haar vooruit gerichte energie nauwelijks iets bij voorstellen. Echt zo’n ‘oude mensen vraag’. Maar voor je het weet, ben je zelf opeens ouder, zijn er jaren voorbijgevlogen, met ups en downs en soms venijnige spiegels die het leven je voorhoudt, en stel je jezelf ineens die vraag: wat is de zin van mijn leven?

Vervulling

Leef jij voor vervulling? En wanneer ervaar je dat dan? En waarom is het niet blijvend?
Of leef je om de wereld een beetje mooier achter te laten dan je haar aantrof? Ook zo’n bekende. Maar wat is jouw ‘mooi’? En draagt dat bij aan iets groters dan jouw perspectief? Klopt jouw dagelijkse doen én laten wel met die mooiere wereld, hoe klein je bijdrage ook lijkt?

Zin

Afbeelding van Rosy / Bad Homburg / Germany via Pixabay

De grote leermeesters door de tijden heen geven zelden eenduidige, gemakkelijke antwoorden:
* Alles is al perfect, dus de wereld mooier willen maken is zinloos.
* De enige zin van het leven is de zin die jij eraan geeft.
* Wat je ook doet, alles draagt bij aan het geheel en is daarmee zinnig.

En dan sta je daar, met je vragen.

Zin… in je leven

Misschien zit het antwoord niet in het vinden van dé zin, maar in het voelen van zin.
Hoeveel zin héb jij in je leven? Wat geeft je energie, lichtheid, een stille glimlach?
Wat blijft er over wanneer je weer gaat, en alleen het onstoffelijke met je meeneemt?

Én misschien heeft het weinig zin om je druk te maken over de (on)zin van het leven en ligt er iets eenvoudigers vóór ons. Iets dat we overal in de natuur terugzien: een voortdurende cyclus van ontstaan, groeien, bloeien, vruchten dragen en weer loslaten. Steeds opnieuw.

Niet het antwoord, maar de beweging zelf

Misschien is het juist dát wat zin geeft. Niet het antwoord, maar de beweging zelf. Heb een zinvolle nieuwe week!

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – hoe staat het met jouw zingeving en je zin in het leven?)

Er is niet zoveel nodig

Veel mensen voelen tot diep in hun cellen de verwerkingsprocessen van hele, hele oude angsten. Onverklaarbare angsten misschien wel. Trauma dat lang niet altijd te linken is aan ervaringen in het leven dat je kent, dit leven.

Logica

En wij westerlingen, de zogenaamd ontwikkelde mens, duwen dit alles al snel in hokjes. We benaderen het vanuit logica, vanuit oorzaak en gevolg. En we proberen het te fixen, met medicatie, of met gesprekken waarin we zoeken naar verklaringen, wat we therapie noemen.
Misschien klinkt dat wat cynisch. En dat is niet mijn intentie. Er zijn zoveel prachtige, helende vormen van therapie. Niets ten nadele daarvan.

Diepere wijsheid

En toch… er is ook zoveel dat we in ons moderne mens-zijn niet meer betrekken. Of misschien simpelweg zijn vergeten. Een diepere wijsheid, waar de zogenaamd ‘primitieve’ volkeren ons vaak mijlenver in vooruit zijn. Soms zet modernisering ons niet per se vooruit, maar ook een paar stappen terug, weg van het oer-weten dat in ieder mens huist.

Mensen die dichter bij de natuur leven, en haar ritmes en wetmatigheden volgen, lijken het contact met die bron te hebben behouden. De bron van het leven, in al haar verschijningen. Vanuit die bedding krijgen angsten, trauma’s en diep ingesleten herinneringen een andere betekenis. Ze hoeven niet gefixt te worden, maar gezien en erkend.

De mens is een verhaal

Een mens is een verhaal in zichzelf. Of misschien wel een verhalenbúndel. En het leven is de vertelling daarvan, de expressie. Alles doet ertoe. Elk verhaal wil een stem, een plek, een vorm. Hoe die vorm eruitziet, is minder belangrijk. Wat telt, is dat we het in het licht brengen en eren. Dat alleen al draagt heling in zich.

Er is niet zoveel nodig
Afbeelding van Moshe Harosh via Pixabay

Wat in de diepte in mensen leeft, en wat hun levensstroom soms belemmert, vraagt misschien niet om zoveel. Misschien is het slechts gebaat bij een diepe luisteraar. Iemand die aanwezig is. Die, wanneer het verhaal even stokt, zacht een vraag stelt waardoor de stroom weer op gang mag komen.

Luisteren

De mens als verhalenbundel wil zichzelf vertellen, via het woord én de daad. En waar oprecht geluisterd wordt, waar een mens werkelijk gezien wordt, kan de ziel landen in de vorm en wortelen. En van daaruit het unieke zijn tot expressie brengen.

Misschien is dat waar het om gaat. Zo binnen, zo buiten. Er is niet zoveel nodig, als het maar oprecht is en in verbinding.

Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – deel je verhaal en ervaar hoe je stap voor stap heelt)

I had a dream…

Bekende woorden van een bekende spreker, die in onze geschiedenis zijn gemarkeerd. Misschien staan ze wel symbool voor de visies, visioenen en dromen van velen. Of… zou je een droom ook een herinnering kunnen noemen? Is een visie wellicht dat wat al eens ervaren is, en nu terugkomt om opnieuw gezien en erkend te worden?

Wat is jouw droom?

Wat is jouw droom voor de komende 5 tot 10 jaar? Heb je visioenen van wat wil komen? Of… zijn je dromen zo waarachtig dat je ze bijna, al is het maar metaforisch, kunt aanraken?

De tijd waarin we leven staat, voor mijn gevoel, niet op zichzelf. Daar geloof ik niets van. En ja, wij leveren zeker een bijdrage aan hoe alles zich ontvouwt. Maar toch, misschien is het allemaal minder onvoorspelbaar dan het lijkt. In ieder geval niet vanuit mijn bril bekeken, en die van velen met mij.

I had a dream...

Afbeelding van ymyphoto via Pixabay

Een sprong in bewustzijn

Stel nu eens dat de geschiedenis die we samen schrijven, tot op zekere hoogte al in de sterren beschreven staat. Dat dat verhaal ons vertelt dat het onontkoombaar is dat we als mensheid een grote sprong maken in bewustzijn. Dat ons gewaarzijn zich in relatief rap tempo ontwikkelt richting het eenheidsprincipe waaruit we voortkomen.

Wat doet dat met hoe onze samenlevingen wereldwijd er nu uitzien?

Wat als onze kinderen en kleinkinderen een vorm van wijsheid openen die verder reikt dan wat wij als volwassenen kennen? Dat zij hun eigen vorming eisen, los van traditioneel onderwijs?
Hoe verandert onze medische zorg als mensen zich massaal wenden tot natuurlijke medicatie en bewustzijn, simpelweg omdat hun lichaam niets anders meer verdraagt?
Wat gebeurt er als gewaarzijn zo transparant wordt dat leugens, juist die binnen machtsstructuren, zoals onze overheden, grote organisaties en religies, instant worden doorzien waarmee hun effect nul wordt?

De wereld op z’n kop

Het kan voelen als een wereld op z’n kop. En dat brengt misschien ook onthandheid. Want wie staat dan aan het roer? Ergens is het ook comfortabel dat er leiders zijn die de richting aangeven, waar we lekker tegenaan kunnen schoppen, wanneer dingen anders lopen dan gehoopt.

Maar terug naar jou, naar mij, naar het niveau van het individu.
Wie ben jij als leider?
Waar leid jij je leven naartoe?
Waar committeer jij je aan, om via jou werkelijkheid te laten worden?

Wek je droom tot leven

Kortom… wat is jouw droom? En hoe wek je haar tot leven en tot vorm?
Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – als je voelt dat er een droom is, maar de beweging ernaartoe nog stokt)

Een groter weefsel

Ook jij ervaart vast een groei in gewaarzijn. Het gewaarzijn van bewustzijn, aanwezig als jou. Misschien merk je dat er iets in jou is dat constant blijft, wat er ook gebeurt. Een stille aanwezigheid die niet verandert, ook niet wanneer het leven je uitdaagt. Wellicht voel je zelfs dat deze constante er nog zou zijn wanneer je sterft.

En terwijl dit gewaarzijn groeit, wordt het niet drukker maar juist rustiger.
Alsof je steeds vaker landt in het oog van de storm. Dat zuivere midden in jou, waar alles er mag zijn en waar tegelijk een diepe rust voelbaar is. Je hoeft nergens meer naartoe. Niets te bereiken. Je bént er al.

Je bent er al

Vanuit dit besef verandert ook de manier waarop je de wereld ervaart. Misschien begin je je meer één te voelen met een boom, een vogel, muziek, of… een ander mens. Dat wat constant is in jou, herkent zichzelf in alles om je heen, zonder dat je iets hoeft te doen of jezelf hoeft op te dringen. Er ontstaat een natuurlijke transparantie tussen jou en je omgeving.

Ook jij ervaart vast…

Afbeelding van djedj via Pixabay

Tegelijk kun je gaan merken dat niets in je dag zomaar gebeurt. Gedachten, keuzes, ontmoetingen, alles lijkt onderdeel van een groter weefsel. Alsof er een stille intelligentie is die alles met elkaar verbindt. Je ziel weeft, moment na moment aan elkaar, en hoe bewuster je wordt, hoe meer je dat patroon begint te herkennen.

Wat je ervaart krijgt een andere betekenis

Dat betekent niet dat alles altijd licht of gemakkelijk voelt. Maar wat je ervaart krijgt wel een andere betekenis: het nodigt je uit om te zien waar je nog sluit, afwijst of vasthoudt. Én waar er ruimte ontstaat om te openen.

Misschien is dat wat er overblijft: een steeds zachter openen in alles wat zich aandient.
Een bereidheid om het leven door je heen te laten bewegen, en op die manier je dag te leven.
Wakker in de kleine en grote verbindingen, in wat komt en weer gaat. De ervaring steeds minder te hoeven doen of bereiken.

Het gevoel dat alles er al is, in jou. Jouw unieke weefsel, precies zoals het zich vormt, onmisbaar is in deze wereld van vorm.

Liefs, Nynke (Wil je samen die verstilling in jezelf opzoeken? Je bent welkom. – soultouching.nu/contact)

En ze leefde(n) nog lang en gelukkig

Je kent vast de donkere nacht van de ziel… Die fase waarin je geen kant meer op lijkt te kunnen, waarin je de diepste donkerte in jezelf ontmoet en je je moet overgeven aan iets waarvan je de kracht nog niet kent maar waarbij je tegelijk voelt dat je geen keuze meer hebt.

Een beetje sterven

In vrijwel ieders leven komt zo’n crisis voorbij. Soms op jonge leeftijd, soms in de bloei van je leven, soms pas later. Je wordt teruggeworpen op jezelf. Zelfs al heb je fantastische vrienden, een liefdevolle relatie of een goede therapeut, er komt een punt waarop het lijkt alsof niets en niemand meer helpt.

Misschien voelt het een beetje als sterven: het leven zoals je het kende heb je los te laten, omdat het onder je handen afbrokkelt.

Het komt goed

Als we de moed hebben om ons hieraan over te geven, om ons te laten meenemen door die krachtige stroom die we ‘crisis’ noemen, komt er vaak een moment waarop we terugkijken op die donkere tijd en zeggen:
“Dát was de ommekeer in mijn leven. Daar vond een transformatie plaats die me werkelijk op mijn pad heeft gebracht.”
Kortom: je leefde nog lang en gelukkig.

Meestal stopt daar het boek of de film. We eindigen met een goed gevoel. Zie je wel: het komt goed. En in zekere zin is dat ook zo. Alles komt goed, misschien wel om de eenvoudige reden dat het gewoon is wat het ís.

Maar wat als een crisis zich herhaalt? Wat als het leven steeds opnieuw contrasten aandraagt en het ‘lang en gelukkig’ telkens maar van korte duur lijkt?

Alleen maar ervaren

Ik pretendeer niet de wijsheid van het leven in pacht te hebben. Maar wellicht kan ik iets bijdragen. Wat vaak een harde noot is om te kraken, is dat het leven niet gaat over het vinden van een definitieve oplossing voor het leed, maar over het leven met contrasten. Díe blijven komen, steeds opnieuw. Waar beweging en dus groei mogelijk is, is in onze houding naar die contrasten.

Voelt een ervaring als een crisis, dan is het voor jou een crisis. Voelt het als ‘gewoon’ een nieuwe ervaring, dan krijgt het op die manier zijn plek in je leven. We zijn altijd zelf aan zet.

En ze leefde(n) nog lang en gelukkig

Afbeelding van Aline Dassel via Pixabay

Lang en gelukkig

Naarmate we ervaringen accepteren, doorleven en integreren, kortom: gewoon ervaringen laten zijn, worden ze zachter. Zwart-wit, goed-fout, liefde-angst, ze verliezen hun scherpe randen. Het leven wordt niet grijzer, maar eenvoudiger en helderder.

Misschien ligt daar een andere betekenis van een lang en gelukkig leven: in onze bereidheid om wat we meemaken aan elkaar te rijgen, er een strik omheen te doen en te zeggen: precies zo wilde het gebeuren.

Liefs, Nynke
(PS: Wil je samen reflecteren op jouw levenspad? soultouching.nu/contact)