Logo Soul Touching

leven

Find your gift and gif(t) it away

Weer zo’n prachtig zinnetje, dat me is bijgebleven, zonder dat ik de bron ervan nog kan terughalen. Dus bij deze excuses. Maar sommige uitspraken lijken hun herkomst te overstijgen. Ze nestelen zich, omdat ze iets essentieels aanraken.

Geven

Er zijn inmiddels talloze initiatieven rondom geven. Van de oude collectebus (nu meestal digitaal) tot de boekenkastjes op straat, waar boeken een nieuw leven krijgen. En natuurlijk de kringloopwinkels, de ruilgroepen en de communities waarin spullen circuleren. Het zijn mooie bewegingen en ze doen iets goeds.

Find your gift and gif(t) it away

Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay

Ook voor onszelf. Spullen wegdoen geeft ons immers lucht, letterlijk en figuurlijk. En geld geven aan een goed doel kan innerlijke pijn verzachten door een gevoel bij te kunnen dragen aan vaak zo schrijnende situaties.

Tijdloos

Maar wat hier bedoeld wordt, gaat dieper. Het raakt iets anders. Iets wat niet afhankelijk is van wat je bezit, of hoeveel ruimte je in huis hebt. Je gave weggeven verwijst naar iets innerlijks. Iets tijdloos. Iets dat niet opraakt.

We zijn allemaal begaafd. Elk mens is een onuitputtelijke bron van levenskracht, creativiteit, licht en liefde, of welk woord daar voor jou het dichtste bij komt. Zodra je daarmee in aanraking komt, en de angsten die daar vaak omheen liggen durft te ontmoeten, wil die bron maar één ding: stromen. Geven. Niet uit plicht, maar vanuit haar natuur. Het wordt bijna een eerste levensbehoefte. Je móét jezelf geven via die gave, wat zij ook is.

Dat is wat ons jong houdt, zelfs als het lichaam ouder wordt. Het is wat ons bezield laat blijven, ook in zware tijden. Het is dat wat onbetaalbaar is, en zich het liefst gratis laat weggeven. Dat er vaak geld tegenover staat, zegt vooral iets over onze menselijke systemen die nog overeind staan, maar niet over de aard van de gave zelf.

Je gave leven

Je gave leven ís je gave geven. Je bent er vol van, maar het kleeft niet aan je en bezwaard je niet. Je laat het naar buiten stromen, maar zonder zelf leeg te lopen. Het is je meest natuurlijke staat van zijn. Een heilig moeten, waarin je even oplost als mens en verschijnt als stroom: de ziel in actie.

Dus vind die gave. Pel de angstlagen van haar af. Zwengel haar aan. En laat de zwaartekracht van Liefde en creatiekracht de rest doen. Dát is het sneeuwbaleffect dat mogelijk wordt wanneer wij als mens iets meer uit de weg durven gaan, en Leven de ruimte gunnen om te geven.

Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – wanneer je contact wilt maken met de gave die zo natuurlijk is voor jou dat je er misschien overheen kijkt)

Een weg te gaan

Zoeker: Waarom is de weg naar vrijheid zo lang?
Wijze: Omdat die door jou heen loopt.
(oude wijsheid van een onbekende)

Het is zo’n zin die je ineens kan raken, precies op momenten dat je even niet meer weet hoe je verder moet. We doen ons best, steeds bewuster, met mooie intenties én ook met onze twijfels, angsten en aarzelingen. Maar soms voelt het alsof dat pad naar licht en lichter maar blijft duren…
Wanneer merk je nou echt iets van al die inzichten waar zoveel podcasts, boeken en programma’s over spreken?

Wat is jouw vrijheid?

Natuurlijk begint jouw vrijheid bij jou. Het start met jouw eigen perspectief.
Wat ís vrijheid voor jou?
Wanneer voel jij je vrij?
En wat gebeurt er in jou vlak daarvoor?

Alles in jouw wereld beweegt door jóu heen. Wat jij tegenkomt in je dag, een glimlach, een irritatie, een onverwachte mee- of tegenvaller, ze gaan eerst door jouw eigen koker van waarheid en wijsheid: oude, wonden, diep geluk en alles daar tussenin.

Een weg te gaan

Afbeelding van Jose Antonio Alba via Pixabay

Je leeft je wat je be-leeft. En soms her-leeft, keer op keer, net zolang tot je ze werkelijk hebt gezien en doorgrond, en ze als vanzelf oplossen in die zee aan ervaringen die jou vormen.

Hoe kijk je naar de wereld?

Dus… waarin schuilt jouw vrijheid? Of waar verschuilt ‘ie zich nog?
Op welke plekken in jezelf ervaar je je nog slachtoffer van omstandigheden, van anderen, van het leven zelf?

Welke bril draag je het vaakst? Ben je je gewaar hoe je naar de wereld kijkt?
Speel eens met die perspectieven en kijk bijvoorbeeld door de ogen van een baby, kraaiend in een kinderwagen, nog niet echt vrij in de eigen bewegingen. Voel hoe een hond zich moet voelen, dartelend in een modderplas terwijl het pijpenstelen regent. Ontmoet een in jouw ogen onsympathiek iemand met je blik. Kijk hem of haar recht in de ogen, om te lezen wat die je éigenlijk willen zeggen.

Dát is de weg die door jou heenloopt

Dát is de weg die door jou heen loopt.
Alle ervaringen, ook de kleine, ogenschijnlijk onbeduidende, zijn stukjes van die weg en ze leiden je, zonder uitzondering, richting vrijheid.
De vraag is: kun je die vrijheid herkennen wanneer die voor je neus staat?

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – ontdek waar vrijheid naar jou kijkt, en waar jij haar nog niet durft te zien)

Wat je erin stopt, haal je eruit

Heb je het misschien ook gemerkt, vooral de laatste tijd? Dat wat je geeft, zich op een bepaalde manier altijd weer aan je terugspiegelt? Het is een subtiele, maar onmiskenbare wetmatigheid. Toch voelt het vaak veiliger om eerst te willen ontvangen, alsof we iets nodig hebben om van daaruit te kunnen geven.

Het universum werkt anders

Maar het universum werkt anders. Zoals met veel oerprincipes, vraagt het om afstemming voordat je gaat ervaren hoezeer deze natuurlijke wet jou in wezen ondersteunt.

Let dus de komende dagen eens op je gemoed wanneer je ’s ochtends opstaat. Hoe voel je je, en hoe laat je je vervolgens zien? Sta je al wat neerslachtig op, geef je je partner of kind dan misschien sneller een sneer? Voel je je moe of opgejaagd, sijpelt dat dan door in je communicatie en keuzes op je werk? En omgekeerd, word je wakker met een helder hoofd en een open hart, merk je dan wellicht hoe gemakkelijk alles stroomt in je dag en hoe je met diezelfde energie anderen raakt, inspireert of verzacht. Niet ingewikkeld, dit.

En het geldt evenzo voor zaken als: je voeding, hoe je omgaat met dieren, planten of zelfs technologie en zogenaamde ‘dode’ materie. Alles is relatie. Alles spiegelt. Dus als iets je stoort, mag je je afvragen: wat bracht ik erin? Wat was mijn initiële houding, mijn toon, mijn intentie?

Terug naar jezelf

We worden telkens opnieuw terugverwezen naar onszelf met het adagium: ‘Er is niets buiten u, er is alleen iets in u.’ Dat kan vermoeiend voelen, ja. Maar het is ook een radicale uitnodiging tot vrijheid. Want als er niets buiten je is, en alles een reflectie is van wat er binnen gaande is, dan heb je altijd toegang tot verandering, verzachting, verdieping.

 

Wat je erin stopt, haal je eruit

Iedere dag is een spiegel

Zie iedere dag als een spiegel. Niet om je tekortkomingen aan te wijzen, maar om je wakker te kussen. Hoe wil je leven, echt leven, met de dagen die je zijn gegeven? Laat ze geen sleets patroon worden, maar een bewust gekozen expressie van jouw essentie.

En telkens opnieuw zal het leven je leren: wat je erin stopt, komt terug. Niet altijd meteen, niet altijd herkenbaar, maar altijd uit naam van liefde (lees: evolutie).
Liefs, Nynke (soultouching.nu)

spiegel leven soultouching universelewet soultouchingverheldert

Slachtofferschap

Slachtofferschap. Een beladen woord. Ken je jezelf als slachtoffer? Wat offerde je van jezelf toen het gebeurde? Wat hield je gevangen in de positie van het ondergaan, zonder echt iets te kunnen doen?
En wat bracht het je om de dader de schuld te geven? Gaf het je kracht en vechtlust, of maakte het je juist kleiner?

Jezelf opofferen

Jezelf opofferen klinkt misschien zwaar, maar draagt een prachtige trilling in zich. Zoals Gene Key 19 zo mooi laat zien: er is een pad dat begint in mede-afhankelijkheid, waarin we buiten onszelf zoeken naar redding, alsof ons leven ervan afhangt. “De trilling van menselijk lijden hangt af van het bestaan van een hogere autoriteit buiten onszelf.” *

Maar zodra je dit herkent, jezelf toestaat je eigen gevoel te laten spreken en jezelf niet langer opoffert vanuit angst, begint de ware bevrijding. Je gaat staan in jouw authenticiteit. Je ziet dat echte opoffering geen onderwerping is, maar een bewuste keuze voor diepe verbondenheid.

 

Slachtofferschap
Afbeelding van Goran Horvat via Pixabay

Ultieme verbinding

We zijn geen losse eilanden. We zijn een fractie én het geheel. Ultieme verbinding betekent je beseffen dat je niet onafhankelijk bent, maar verweven, wederzijds afhankelijk in een heilig web van leven. Het betekent jezelf offeren, waarmee je dat leven in bloei zet.

Elke dag biedt momenten van slachtoffer- en daderschap. Elke dag kun je kiezen: geef ik mezelf weg, of laat ik het leven door mij heen spreken en verbind ik me dus met al wat is? Kijk liefdevol in die spiegel en herinner jezelf aan jouw ware natuur.

Voeding voor het geheel

Uiteindelijk offeren we onszelf niet op uit tekort, maar uit overvloed. Onze bloei wordt voeding voor het geheel. Wat een mysterieus en schitterend weefwerk is het leven toch. Liefs en een mooi weekend, Nynke

* (uit: De Gene Keys, Omarm je Hogere Doel, Richard Rudd – vertaald vanuit het Engels door www.genekeysnederland.nl)

Geen happy end

Het verhaal

Gisteren keek ik de film ‘Land’ met Robin Wright, die als een echo in mij bleef nazinderen, en zo ontstond de titel van dit blog. Er is al vaak geschreven over ons leven als een verhaal, als een Reis van de Held, een concept geïntroduceerd door Joseph Campbell. Verhalen zijn wonderbaarlijke transmitters van levenswijsheid, vooral voor kinderen. We groeien vaak op met verhalen, voorgelezen voor het slapen gaan. En met sprookjes die eindigen in een happy end, waarin de held of heldin triomfantelijk huiswaarts keert en met toeters en bellen wordt binnengehaald.

Wanneer een verhaal een open of ‘unhappy end’ laat zien, knaagt dat vaak aan ons gevoel van tevredenheid. Alsof het niet compleet is en iets niet helemaal klopt. Of is dit juist de waarheid weerspiegeld? Want trekt het ‘echte’ leven zich überhaupt iets aan van onze romantische ideeën over een kloppend verhaal?

Het verhaal van de natuur

Zo loopt ‘eten en gegeten worden’ als rode draad door de verhaallijn van de natuur. Het ene moment is een dier de held, het volgende moment wordt het verslonden door een ander dier, hoger in de voedselketen. En moedertje natuur, met haar kracht van de elementen, zorgt ongegeneerd voor verwoesting wanneer tornado’s, overstromingen of branden ons teisteren. Ze laat zich niet leiden door de dromen of emoties die we koesteren; zij is er gewoon, onaangedaan door beloningen of straffen, of door normen hoe het zou moeten om een verhaal tot een goed einde te brengen.

De natuur laat ons zien dat we allemaal, als helden én anti-helden, in eindeloze levenscycli verstrikt zijn. Leven of je leven ervan afhangt, is een kwestie van volledige overgave. Dat besef, hoe rauw het ook klinkt, geeft een ongekende vrijheid. In ‘Land’ voelde ik: zijn met wat is, wat kun je anders?

 

 

Geen happy End

Afbeelding via Pixabay

Onverstoorbaar

Voor mij herinnert deze film me eraan dat ook verhalen zonder ‘happy end’ vol schoonheid en waarheid zitten. Het daagt me uit om telkens weer terug te keren in de natuur en haar onverstoorbaarheid zonder verfraaiing, waarbij ze je het ene moment omarmt om je het volgende te vermorzelen. Alles vanuit Universele Liefde. Liefs en mooie week, Nynke